Het is al een poosje geleden dat we nog iets gehoord hebben van de vrienden Jef en Frans maar geen nood, ze zijn terug van nooit weg geweest. Nog altijd zitten ze iedere woensdagnamiddag aan hun vast tafeltje in Café Den Anker waar Louis nog altijd de waard is en waar de vrienden hun commentaar geven op vanalles en nog wat.

Frans: Dag Louis, is de Jef er nog niet,neen? Enfin, hij zal wel gaan komen. Geef al maar twee pintjes. Aha, kijk daar komt hij binnen.

Jef: Dag Frans, alles goed? Ik zie dat ge al besteld hebt, dat is heel goed want ik heb dorst.

Frans: Awel Jef, ge weet toch nog dat we hier al veel zitten zeuren en zagen hebben over het feit dat er geen socialisten meer zijn hé?

Jef: Ja Frans, dat weet ik maar al te goed. En wat is er? Zijn de socialisten verrezen?

Frans: Zeker Jef, zeker. In de Vooruit in Gent is er een dag van het socialisme geweest en ik ben daar maar eens naartoe geweest. Ik had niet veel volk verwacht en ik peinsde ook dat de intellectuelen en de mannen van den AMADA, allé de PVDA+ heet dat tegenwoordig, dat in handen zouden pakken. Maar ik ben nogal verschoten, jong. D'er waren bijkans 800 mensen en niks intellectueel gedoe. En er waren werkgroepen waar dat iedereen zijn zegsken kon doen. En een ambiance dat er was. We hebben zelfs uit volle borst de Internationale gezongen. Allé, om dat nog eens te zien, dat deed mij deugd.

Jef: Allé Frans, waarom hebde gij mij niet gezegd? Ik zou wel meegeweest hebben, hé!

Frans: Just omdat ik er niks van verwachtte en nu heb ik er natuurlijk spijt van dat gij er niet bij waart.

Jef: Ja, dat zal wel. Maar goed en wel, we weten nu dat er nog veel socialisten zijn en dat er goed geklapt is. Maar hoe gaat dat nu verder gaan?

Frans: Da's de grote vraag, hé. Ik hoop dat ze niet te lang wachten om weer iets te doen want ge weet toch dat ze zeggen dat ge het ijzer moet smeden terwijl het heet is hé?

Jef: Daar gaan we nog enen op drinken want dat doet mij deugd om dat te horen. Louis, nog twee pintjes. En wat peinsde van den Opel in Antwerpen, Frans.

Frans: Eerlijk mijn gedacht? Ik peins dat dat daar op zijn laatste benen loopt. Ze gaan nu proberen om een overnemer te vinden. Misschien lukt dat maar al die jobs houden? Dat vrees ik van niet. Ge kent die kapitalisten toch hé?

Jef: Frans, ik peins hetzelfde en weet ge wat: Volgens mij hebben de syndicaten d'er mee schuld aan. Echte actie stellen ze altijd maar uit en ze werken samen met de regering, met Europa en wie en wat weet ik nog allemaal. Ge weet toch op voorhand dat dat niet werkt, hé. Kijkt eens naar wat er bij de Stella in Leuven gebeurd is en bij den Bayer in Antwerpen. Daar hebben ze wel gestaakt en gevochten hé, en met resultaat.

Frans: Zo is dat Jef. Maar kom, we gaan niet beginnen zagen hé. We gaan er nog enen drinken op de socialisten van de toekomst. Santé!

Over de noodzaak van een echte openbare bank.

De huidige economische crisis die aangestoken werd door de bankencrisis bewijst dat de financiële sector te belangrijk is om hem over te laten aan figuren die enkel uit zijn op de grootst mogelijke winst en zich daarbij niet schromen om misdadig te werk te gaan. Wie hieraan nog twijfelde moet maar eens kijken naar wat er nu in Griekenland gebeurt en naar wat er te gebeuren staat in Portugal, Spanje en andere lidstaten van de EU.

De politieke kaste, de sociaal-democratie incluis, heeft geen enkele les getrokken uit deze gebeurtenissen. Integendeel, alle regeringen hebben hun ware gezicht getoond en hebben geen seconde geaarzeld om miljarden te pompen in de banken. Al die miljarden moeten opgehoest worden door de burgers en ondertussen zijn de banken alweer bezig de superwinsten op te stapelen terwijl de massa steeds meer moet inleveren en de werkloosheid pijlsnel stijgt.

De overheid had ook op een andere manier kunnen ingrijpen namelijk door het oprichten van een echte openbare bank precies omdat de spaarcenten van de gewone mensen gered moeten worden. Dit is niet de eerste crisis van het systeem en ook niet de laatste. Als er niet ingegrepen wordt zal het van kwaad naar erger gaan.

Het is nu wel afdoende bewezen dat er geen enkele reden, tenzij puur winstbejag, te bedenken valt waarom de banksector in privé-handen zou moeten blijven. Het is ook niet omdat de banksector in handen van de gemeenschap komt dat we plots in een socialistisch systeem zouden beland zijn, verre van, maar het zou een stap in de goeie richting betekenen.

Alleen een echte openbare bank kan de spaarcenten van de mensen beschermen en mee instaan voor een verhoging van de welvaart door te investeren in projecten met maatschappelijk belang. Natuurlijk moet zo een bank scherp in de gaten gehouden worden en daarom moet ook het bankgeheim afgeschaft worden waardoor uitgaven en inkomsten aan controle zouden kunnen onderworpen worden. Die openbare bank mag in zijn bestuursorganen ook geen enkele vertegenwoordiger hebben van de privé-banken of geen personen die er banden mee (gehad) hebben. Zo een bank moet geleid worden door vertegenwoordigers van de vakbonden, de sociale organisaties, de verbruikersverenigingen, vertegenwoordigers van de middenstand en van de ngo's. Er moet ook een strenge anti-speculatiecode opgesteld worden.

Bij een openbare bank staat de dienstverlening centraal. Ze moet voor iedereen toegankelijk zijn en de aangerekende tarieven moeten lager zijn dan nu het geval is. Deze bank zou ook de eerste financier van de staat en gemeenten moeten zijn waardoor de staatsschuld niet langer zou dienen om de kapitalisten nog rijker te maken.

Deze maatregel is perfect uitvoerbaar en kan het bewijs zijn dat een andere, rechtvaardige, democratische en socialistische maatschappij mogelijk is.

Daarom deze eis : EEN ECHTE OPENBARE BANK VOOR HET VOLK NU!!

In de Gentse Vooruit had vorige zaterdag de Dag van het Socialisme plaats. Het was meteen een schot in de roos. Met ongeveer 750 aanwezigen was de Vooruit volzet. Jammer voor al diegenen die er op het laatste nippertje nog bijwilden. Naar mijn aanvoelen waren er wat te weinig jongeren, vrouwen en vooral waren er geen nieuwe Belgen te zien. Ook de naamgeving vond ik niet zo goed gekozen. Het woord 'Socialisme' lokt nog altijd weerstan uit bij bijvoorbeeld progessieve christenen. Maar kom, daar kan aan gewerkt worden.

Zoals het socialisten betaamt was het onthaal warm en hartelijk. Ik merkte al meteen dat de zalen waar alles zou gebeuren goed aangegeven waren, mooi zo. In de inkomhall was er een standje van de prgressieve uitgeverij EPO dat op heel wat belangstelling kon rekenen, ook op de mijne trouwens. Ik heb dan ook het nodige leesvoer ingeslagen.

Het eerste deel van de dag ging door in de grote Theaterzaal van dit van socialistische geschiedenis geschiedenis doordrenkte gebouw. De zaal was tot de nok gevuld en je voelde meteen dat de sfeer er goed inzat. De openingsspeech kwam van de Gentse burgemeester Daniël Termont. Hij schroomde er zich niet voor om er zijn eigen partij van langs te geven waar het ging om de bestrijding van de huidige crisis. De volgende spreker, professor Jan Blommaert, stelde dat het stof dat het socialistische gedachtengoed de voorbije 20 jaren verzameld had nu wel definitief weg was. Mong Rosseel (beter bekend als Vuile Mong) bracht dan het verhaal van zijn overleden vriend Jan die altijd op zijn eentje ten strijde trok en ook op zijn eentje de Internationale zong. Mong voegde daarop de daad bij het woord en zette de Internationale in maar deze keer werd die uit volle borst meegezongen door zo een 750 mensen.

Dan was het tijd geworden voor de werkgroepen. Er waren er een stuk of acht. Zelf had ik gekozen voor de werkgroep Democratie omdat socialisme en democratie in het verleden wel eens botsten. Met een honderdtal deelnemers was deze werkgroep (te?) goed bezet. Moderator was Jan Van Buynder en sprekers Peter Mertens (voorzitter van de PVDA+), Eric Corijn (prof aan de VUB) en Jos Van Der Velpen (eminent jurist). Ze brachten elk een aantal stellingen naar voren die dan door de aanwezigen (opgedeeld in kleinere groepjes) konden bediscussieerd worden. Die discussies verliepen vlot en er werd zeer diepgaand gepraat. Geen geleuter over wie tot wel groepje behoorde binnen klein links, ook geen geleuter over dingen als wie nu wel of niet tot de arbeidersklasse behoort. Neen, de discussie ging recht naar het hart van het socialisme. De vraag hoe je democratie organiseert organiseert binnen het socialisme werd met veel ernst en enthousiasme behandelt. Uiteraard was de tijd te kort en pasklare oplossingen had niemand maar dat werd ook niet verwacht.

Na de pauze was het tijd voor het slotgedeelte waarin een aantal toespraken volgden en waar werd afgesloten met een nog enthousiaster meegezongen Internationale dan in het begin. Voor mij was dit een bijzonder positieve dag. Het heeft mij getoond dat links in Vlaanderen weer opgestaan is en dat er weer mogelijkheden zijn om dat verfoeilijke kapitalisme weg te krijgen. Hopelijk krijgt deze dag zeker een vervolg.

Ik ben jaloers...

...op mensen met een elegant, sierlijk, regelmatig en goed leesbaar handschrift. Dat komt omdat de pinguïns (voor wie het niet weet: nonnen) mij als kind hardhandig afgeleerd hebben om links te schrijven en nu zit ik dus opgescheept met een afzichtelijk handschrift.

...op mensen die heel geconcentreerd en heel geduldig aan iets kunnen werken en het tot een goed einde brengen. Dat komt omdat ik altijd met meerdere dingen tegelijk bezig ben en dus zelden iets deftig afwerk.

...op mensen die met een gitaar alle gevoelens kunnen weergeven die er zijn. Dat komt omdat ik wel gitaar leer spelen maar absoluut geen talent heb.

...op afstandslopers, wielrenners en triatleten die zich in de grootste eenzaamheid voorbereiden op de wedstrijd. Dat komt omdat ook ik dat ooit gedaan heb maar mijn fysieke gesteldheid het nu niet meer toelaat.

...op schrijvers die mooie maar eenvoudige zinnen kunnen schrijven waarvan ik denk "Waarom ben ik daar niet opgekomen?". Dat komt omdat zij schrijvers zijn en ik dat niet ben.

Liefdesgedachte

Een vrouw kwam op mij af

Ze vroeg of ik van haar hield

Ik zei dat ik dat niet wist

Misschien wel of misschien ook niet

Ze vroeg hoe ik dat wist

Ik antwoordde dat ik dat dacht

De vrouw zei dat in de liefde niet gedacht wordt

Ze draaide zich om en verdween.