Archief

In de Gentse Vooruit had vorige zaterdag de Dag van het Socialisme plaats. Het was meteen een schot in de roos. Met ongeveer 750 aanwezigen was de Vooruit volzet. Jammer voor al diegenen die er op het laatste nippertje nog bijwilden. Naar mijn aanvoelen waren er wat te weinig jongeren, vrouwen en vooral waren er geen nieuwe Belgen te zien. Ook de naamgeving vond ik niet zo goed gekozen. Het woord 'Socialisme' lokt nog altijd weerstan uit bij bijvoorbeeld progessieve christenen. Maar kom, daar kan aan gewerkt worden.

Zoals het socialisten betaamt was het onthaal warm en hartelijk. Ik merkte al meteen dat de zalen waar alles zou gebeuren goed aangegeven waren, mooi zo. In de inkomhall was er een standje van de prgressieve uitgeverij EPO dat op heel wat belangstelling kon rekenen, ook op de mijne trouwens. Ik heb dan ook het nodige leesvoer ingeslagen.

Het eerste deel van de dag ging door in de grote Theaterzaal van dit van socialistische geschiedenis geschiedenis doordrenkte gebouw. De zaal was tot de nok gevuld en je voelde meteen dat de sfeer er goed inzat. De openingsspeech kwam van de Gentse burgemeester Daniël Termont. Hij schroomde er zich niet voor om er zijn eigen partij van langs te geven waar het ging om de bestrijding van de huidige crisis. De volgende spreker, professor Jan Blommaert, stelde dat het stof dat het socialistische gedachtengoed de voorbije 20 jaren verzameld had nu wel definitief weg was. Mong Rosseel (beter bekend als Vuile Mong) bracht dan het verhaal van zijn overleden vriend Jan die altijd op zijn eentje ten strijde trok en ook op zijn eentje de Internationale zong. Mong voegde daarop de daad bij het woord en zette de Internationale in maar deze keer werd die uit volle borst meegezongen door zo een 750 mensen.

Dan was het tijd geworden voor de werkgroepen. Er waren er een stuk of acht. Zelf had ik gekozen voor de werkgroep Democratie omdat socialisme en democratie in het verleden wel eens botsten. Met een honderdtal deelnemers was deze werkgroep (te?) goed bezet. Moderator was Jan Van Buynder en sprekers Peter Mertens (voorzitter van de PVDA+), Eric Corijn (prof aan de VUB) en Jos Van Der Velpen (eminent jurist). Ze brachten elk een aantal stellingen naar voren die dan door de aanwezigen (opgedeeld in kleinere groepjes) konden bediscussieerd worden. Die discussies verliepen vlot en er werd zeer diepgaand gepraat. Geen geleuter over wie tot wel groepje behoorde binnen klein links, ook geen geleuter over dingen als wie nu wel of niet tot de arbeidersklasse behoort. Neen, de discussie ging recht naar het hart van het socialisme. De vraag hoe je democratie organiseert organiseert binnen het socialisme werd met veel ernst en enthousiasme behandelt. Uiteraard was de tijd te kort en pasklare oplossingen had niemand maar dat werd ook niet verwacht.

Na de pauze was het tijd voor het slotgedeelte waarin een aantal toespraken volgden en waar werd afgesloten met een nog enthousiaster meegezongen Internationale dan in het begin. Voor mij was dit een bijzonder positieve dag. Het heeft mij getoond dat links in Vlaanderen weer opgestaan is en dat er weer mogelijkheden zijn om dat verfoeilijke kapitalisme weg te krijgen. Hopelijk krijgt deze dag zeker een vervolg.

Ik ben jaloers...

...op mensen met een elegant, sierlijk, regelmatig en goed leesbaar handschrift. Dat komt omdat de pinguïns (voor wie het niet weet: nonnen) mij als kind hardhandig afgeleerd hebben om links te schrijven en nu zit ik dus opgescheept met een afzichtelijk handschrift.

...op mensen die heel geconcentreerd en heel geduldig aan iets kunnen werken en het tot een goed einde brengen. Dat komt omdat ik altijd met meerdere dingen tegelijk bezig ben en dus zelden iets deftig afwerk.

...op mensen die met een gitaar alle gevoelens kunnen weergeven die er zijn. Dat komt omdat ik wel gitaar leer spelen maar absoluut geen talent heb.

...op afstandslopers, wielrenners en triatleten die zich in de grootste eenzaamheid voorbereiden op de wedstrijd. Dat komt omdat ook ik dat ooit gedaan heb maar mijn fysieke gesteldheid het nu niet meer toelaat.

...op schrijvers die mooie maar eenvoudige zinnen kunnen schrijven waarvan ik denk "Waarom ben ik daar niet opgekomen?". Dat komt omdat zij schrijvers zijn en ik dat niet ben.

Liefdesgedachte

Een vrouw kwam op mij af

Ze vroeg of ik van haar hield

Ik zei dat ik dat niet wist

Misschien wel of misschien ook niet

Ze vroeg hoe ik dat wist

Ik antwoordde dat ik dat dacht

De vrouw zei dat in de liefde niet gedacht wordt

Ze draaide zich om en verdween.

In de muziek bestaan er oneindig veel akkoorden. Alle materie wordt uiteindelijk trillingen en dat is muziek alleen kan ons nietig menselijk gehoor die akkoorden onmogelijk horen.

De aarde zou er veel beter aan toe zijn zonder mensen. Het dier 'mens' is de oorzaak van alle ellende.

Natuurrampen nemen hand over hand toe en de armsten zijn de ergste slachtoffers. Maar wie maalt erom? We zien de beelden, zeggen 'toch erg' of 'gelukkig gebeurt dat hier niet' en we gaan weer over tot de orde van de dag.

De SP-a wil een vermogensbelasting heffen om vervolgens het geïnde geld terug te geven aan de rijken onder de vorm van loonkostvermindering. Van 'socialisme' gesproken!

In de populaire muziek wordt de tijdsgeest perfect weerspiegeld. We leven in een koude, harde en steeds gewelddadiger wereld en dus is ook de populaire muziek koud en hard.

Tenslotte : Het is lang geleden dat ik nog iets gehoord heb van 'Lodger'.

Ze gingen aan de keukentafel zitten en de oude vrouw bood hem een kop koffie aan wat hij niet afsloeg. Terwijl zij koffie zette keek hij eens in het rond en merkte dat er in al die tijd hier niet zoveel veranderd was. Hier bleef alles zoals het al altijd geweest was. Toen de koffie geserveerd was, zaten ze een tijdje roerloos en zonder één woord te zeggen, tegenover mekaar. Eindelijk vroeg de vrouw hoe oud hij nu eigenlijk was en wat hem naar zijn oude dorp bracht. Op de eerste vraag antwoordde hij dat hij al veel te oud was om hier nog te lopen. Om dit antwoord moest de oude vrouw lachen. Op de tweede vraag zei hij dat hij het eigenlijk niet goed wist. Misschien zocht hij wel naar dingen die er nooit geweest waren. Zij keek ernstig en vroeg of hij al naar het kerkhof geweest was. Neen dus want hij wist in de verste verte niet wat hij daar te zoeken had. Het verbaasde hem ook helemaal niet dat zij niet naar zijn broers vroeg. Ze zei verder ook nog dat niets hier nog was als vroeger, in het dorp bedoelde ze. Ze kende de mensen niet meer en het deed haar goed nog eens iemand van vroeger te zien al was die dan ook zoveel jonger dan zij. Ze zei enkel nog dat ze wachtte tot de dood haar genadig zou zijn. Hij knikte en zei dat hij maar eens moest voortmaken. Ze begreep het, nam hem vast en zei dat hij goed op zichzelf moest passen.

Hoe oud was hij? Hij wist het niet meer maar in het dorp was de jaarlijkse Vlaamse Kermis aan de gang. Ieder jaar ging die door in de tuin van café Lamot. Voor zo ongeveer elke dorpsbewoner was dat op die zondag de verzamelplaats bij uitstek. Voor mijn ouders was dat een zondag als alle andere en er kon geen sprake van zijn dat iemand van bij ons zich liet zien op de Vlaamse Kermis. Toch glipte hij in de loop van de namiddag het huis uit en liep naar het dorpsplein. Hij amuseerde zich zoals hij zich tevoren nog nooit geamusserd had en de tijd tikte weg. Tussen de andere dorpskinderen was hij een beetje een vreemde. Hij kende niemand echt goed. Hij was er immers bijna nooit want hij zat door de week in dat chique internaat. Toen hij eindelijk besloot om huiswaarts te keren, begon de zon al onder te gaan. Hij verwachtte zich thuis aan het ergste en dat was ook zo. Moeder schold hem verrot en vader kon precies niet ophouden met slaan. Hij liet het, gehard als hij was door het regime van de nonnen, gelaten over zich heen gaan en dacht aan niets behalve aan dat hij daar weg wou maar het zou nog wel een tijdje duren voor het zover kwam.

Het is nu op het net zoals vroeger met brieven en telefoons. Schuilnamen of, en dat is hipper blijkbaar, 'nicknames' zijn in. Heel soms zijn die schuilnamen nuttig maar meestal worden ze gebruikt om zich letterlijk en figuurlijk achter te verschuilen.

Bij voorkeur wordt dan ook nog een Engelse schuilnaam gekozen zoals Musicbrains, Horsedriver, Girliepearlie (neen, ik vind ze niet uit)...Zo kreeg ik onlangs reacties van iemand die zich, je raadt het nooit, Lodger noemt. In het Nederlands zou dat 'Kamerbewoner' zijn en, geef toe, dat klinkt toch niet. 'Lodger', hhmm, proef die klank, heerlijk toch.

Overigens waren het reacties waar ik niet zo veel aan had. De ene reactie was 'Zieleg'. Ik dacht eerst dat er 'Zelig' stond en meteen kwam de prachtfilm van Woody Allen mij voor ogen. Maar neen, ik had Lodger (wat een zalig woord toch, ik krijg er niet genoeg van) overschat. Bij nader inzien bleek het gewoon om 'Zielig' te gaan. Lodger weet niet dat Zielig met i is en niet met e. Hij/zij specifieert niet wat er dan wel 'Zieleg' is.

In een andere reactie schrijft diezelfde Lodger 'MEELIJWEKKEND'. Precies zo, met hoofdletters. Eerst vreesde ik dat dit een bedreiging was, met die hoofdletters nietwaar. Maar na enig denkwerk (mijn brein is namelijk niet zo erg ontwikkeld) kwam ik tot het besluit dat dat woord onmogelijk een bedreiging kon zijn. Ik denk dat het gewoon zomaar een woord is waarop Lodger fier was dat hij/zij het kon schrijven, vandaar die hoofdletters.

Ach, dacht ik, laat ook maar want misschien is Lodger nu wel heel fier op zichzelf maar toch een goede raad: Met zo een 'nickname' schrijf je de reacties toch in het Engels zeker.

Doen in het vervolg, Lodger.