Archief

Hebzucht (vervolg)

In één van mijn vorige artikels in deze reeks heb ik het gehad over de aangeboren hebzucht van de mens en over het feit dat ik daar geen oplossing voor heb. Wel misschien is er toch een weg om daar uit te geraken.

In één van de volgende bijdragen zal ik het uitgebreid over onderwijs hebben maar als wij de hebzucht van de mens in bedwang willen houden dan moeten wij het onvermijdelijk over onderwijs hebben. Ik denk namelijk dat als wij kinderen van bij het prille begin aanleren wat rechtmatig van hen is, wat iemand anders toebehoort en wat gedeeld wordt dan zijn we al een eind op weg. Natuurlijk moet hen ook aangeleerd worden dat streven naar steeds meer ten koste gaat van de anderen en dat dat onvermijdelijk leidt tot grote moeilijkheden.

De wetenschappelijke methode om dat te doen bestaat al en hier en daar wordt die methode in scholen al op kleine schaal toegepast. Zolang we in een kapitalistisch systeem blijven leven zal het bij die kleine schaal blijven want van het ogenblik dat iets een gevaar voor het systeem begint te vormen wordt het door dat systeem afgeblokt.

Het is dus evident dat vanaf het moment dat het huidig systeem afgeschaft wordt er moet overgeschakels worden op een totaal nieuw onderwijssysteem. En voor die hebzucht er uit is zullen er wel enkele generaties overheen gaan, daar ben ik mij van bewust. Tijdens deze overgangsperiode zullen er inderdaad controle mechanismen moeten ingebouwd worden om te vermijden dat de hebzucht weer de bovenhand haalt.

HAÏTI.

Net zoals destijds de Tsunami, de passage van Katrina doorheen New Orleans is de aardbeving die het straatarme Haïti getroffen heeft, een verschrikkelijke ramp en net zoals bij al die andere rampen verloopt de hulpverlening zeer chaotisch omdat er (nog) geen coördinatie is zodat omdat de hulpverleners over mekaars voeten struikelen.

Bij inzamelingsacties hier te lande doet men uitsluitend een beroep op de emoties van mensen en dat moet snel gaan want over hooguit twee weken is deze ramp alweer vergeten, want zo gaat dat tegenwoordig, en komt er misschien weer één of andere moordpartij in de plaats. Het is ook triest om vast te stellen dat op allerhande fora een meerderheid zegt geen steun te zullen geven aan Haïti. Hoe diep kan een maatschappij zakken? Maar goed, dit terzijde. Wat mij vooral stoort in de berichtgeving is dat er zelden gezegd wordt dat de slachtoffers van rampen vooral de armen, de nog armeren en de weerlozen zijn. Dat was zo bij de Tsunami, in New Orleans en nu weer in Haïti.

De armoede in dat land grenst aan het waanzinnige. En is dat de schuld van de Haïtianen zelf? Bijlange niet. Haïti is altijd een wingewest geweest voor het westen en toen het leeggeplunderd was werd het aan zijn lot overgelaten. Het is misschien wat simpel gesteld maar het is wel de waarheid. Dus dragen wij alweer een zeer grote verantwoordelijkheid. Laat ons dus gul zijn met noodhulp maar laat ons voor één keer, ook als Haïti al lang geen nieuws meer zal zijn, ook eens in de diepte werken en eens bekijken hoe we samen met het Haïtiaanse volk die schrijnende armoede kunnen terugdringen.

Voeding.

Honderdag miljoenen mensen sterven nog altijd van honger en voor enkele miljarden is het 's morgens nog altijd de vraag hoe zij de dag zullen overleven met andere woorden hoe zij die dag aan eten zullen komen.

Het is nochtans zo dat er op onze planeet voldoende water en eten is voor iedereen maar ook hier is de verdeling niet zoals het hoort. In de streken waar er overvloed is worden er dagelijks tonnen voedsel weggegooid.

Hoe komt dit? Ook hier heeft het kapitalisme toegeslagen met al zijn hebzucht. Zo goed als de volledige voedselproductie van onze wereld is in handen van grootgrondbezitters en van reusachtige voedingsconcerns die er enkel op uit zijn om gedurende een zo lang mogelijke tijd zoveel mogelijk geld binnen te rijven. Zij schromen er zich niet voor de oceanen leeg te vissen niettegenstaande alle internationale afspraken ter zake. Dat is maar één voorbeeldje van de vele die ik er zou kunnen geven. Het laatste van hun bekommernis is wel om zoveel mogelijk mensen te voeden.

Is hier een oplossing voor? Uiteraard. Elimineer het grootgrondbezit en laat het voedsel terug produceren door de boeren ter plaatse. Geef die boeren de technische mogelijkheden om de gronden op een efficiënte en milieuvriendelijke manier te bewerken. Dat kan makkelijk want de technologie is voorhanden in de rijke streken. Onteigen de grote voedingsconcerns en betaal de echte producenten een behoorlijke prijs voor hun producten zodat zij op een normale manier kunnen leven van het werk dat zij leveren.

Zoals iedereen sedert lang weet wordt ook water een schaars product. Om te voorkomen dat de kapitalisten, want zij hebben al lang ontdekt dat met water zwaar geld valt te verdienen, daar in de toekomst oorlog gaan om voeren moeten ook op dat vlak dringend maatregelen getroffen worden want zonder water geen leven. Watervoorziening, zowel drink- als irrigatiewater, moet in handen van de gemeenschap komen en er moeten massaal waterputten gegraven en irrigatiesystemen aangelegd worden zodat iedereen dagelijks over voldoende water beschikt.

Natuurlijk zullen er voor de rijke landen gevolgen zijn en dat is wat ik bedoelde met een beetje van onze materiële welvaart af te staan. Voeding zal inderdaad wat duurder betaald worden maar anderzijds zullen mensen wereldwijd, alleen al door deze maatregelen meer producten van ons kunnen kopen zodat de inlevering voor de rijke landen tot op dit punt relatief klein zal zijn.

The Horses : All the Music and More (Remasterd)

The Horses, de grootste rockgroep aller tijden, hebben al hun werk dat verscheen tussen 1960 en 1970 heruitgebracht en ge-remastered in een prachtige box. Het gaat hier om de 13 albums (inclusief hun schitterende live plaat) + één cd met de singles die nooit op lp gestaan hebben (inclusief 'Feel So Lonely' en 'Rockin' Chair Daddy' die allebei uitkwamen in 1959). Tot zover geen verrassing maar er is ook nieuw, nu ja wat heet nieuw, werk. Er zit bij de box namelijk een extra dubbel-cd met de 40 grootste rocknummers uit de geschiedenis.

De 13 cd's bevatten geen verrassingen, alleen is de klankkwaliteit nu nog veel beter aangezien de remastering gebeurd is met de allernieuwste technieken en naar goede gewoonte is alles gebeurd door de heren zelf in samenwerking met hun entourage die nog altijd dezelfde is dan 40 jaar geleden. Op de voorkant van de box staat een prachtige foto genomen door Peter Thurston in The Attic in Liverpool. Voor wie de geschiedenis van The Horses een beetje kent zal dit geen verrassing zijn want het is in die club dat de carrière van de groep uit Durmeland begon. Op de foto zijn het nog tieners maar ze kijken zo vol zelfvertrouwen naar de wereld dat het bijna vanzelfsprekend is dat deze gasten het gemaakt hebben en dat merk je op de achterkant van de box. Daar zie je 5 heren van stand die nonchalant aan de bar staan van het Heartbreak Hotel in Durmeland en waaraan duidelijk te merken valt dat zij niks meer te bewijzen hebben.

Onze aandacht gaat hier vooral uit naar de extra dubbel-cd met de 40 grootste rockklassiekers. Ik hoor hier en daar al iemand roepen dat The Horses daar toch niets mee te maken hebben en dat zij het toch niet nodig hebben om die nummers te coveren. Wie zit daar nu op te wachten? Wel, jullie dwalen. Wat jullie hier horen is niets meer of minder dan de auteursversie van die nummers. Het zit namelijk zo: The Horses hebben tussen 1970 en nu niet stilgezeten. Al de nummers die hier te horen zijn werden door The Horses geschreven en gewoon afgestaan aan de artiesten die er bekend mee geworden zijn, ook de royalties. Wat meer is, The Horses overtreffen hier voor de zoveelste keer zichzelf. Een overzicht van wat er zoals op die dubbel-cd staat :

- Masters of War (Bob Dylan) : geschreven door The Duke en Zouf en hier gebracht in een stevige rockversie met een machtige orgelsolo van The Voice en bovendien nog zeer actueel.

- Yesterday (The Beatles) : geschreven alweer door The Duke en Zouf nog in hun Liverpoolse periode en daar aan The Beatles gegeven. Hier zeer sober gebracht door The Duke solo.

- Set Me Free (The Kinks) : Eigenlijk van de hand van de Wiggen. De gitaar intro is hier een drum intro geworden, de beste ooit door Horseface.

- My Generation (The Who) : getekend Zouf en hier gezongen door Zouf, Wiggen en The Voice samen.

- Monday, Monday (The Mama's & The Papa's) : raar maar waar, dit werd geschreven door Horseface op een verloren moment tijdens een tournee doorheen de USA waar een jonge John Phillips het voorprogramma verzorgde, vandaar. Wiggen en The Duke zingen dit hier hemels.

- Masterpiece (Irish Coffee) : Dit speelden The Horses soms live. Het nummer is van de hand van Zouf die het hier akoestisch brengt op een magistrale manier.

- I had a Friend (W. Souffreau & The Moonlovers) : Nummer geschreven door The Duke en Zouf samen. Geschreven bij de dood van Mike Thurston, de man die rotsvast in hen geloofde en hen door dik en dun steunde. Zeer sober gespeeld en breekbaar gezongen door Zouf. Klasse!

- Light My Fire (The Doors) : getekend The Voice en hier gebracht in een jazzrock versie maar dan zonder dikdoenerij.

- A Day In The Life (The Beatles) : Gezamenlijk geschreven en zonder meer het hoogtepunt van deze dubbelaar.

- Child In Time (Deep Purple) : van Zouf en The Duke. Vergeleken met deze versie is die van Deep Purple kinderspel.

- Stairway To Heaven (Led Zeppelin) : Horseface en de Wiggen schreven dit en hier ruilt The Duke de basgitaar voor een slide gitaar. Gewoonweg fenomenaal!!

- Imagine (John Lennon) : Een droom van Zouf en hier op een merkwaardige maar heerlijke manier gezongen door Horseface enkel begeleid op gitaar door de Wiggen.

- Sympathy For The Devil (The Rolling Stones) : Een klassieke Zouf-The Duke compositie en hier 10x sneller gespeeld dan door The Stones.

- Itchycoo Park (The Small Faces) : Nog zo een klassieke Zouf-The Duke compositie en hier herleid tot een magistraal bluesnummer.

Ik zal het hierbij laten maar ook de rest is van een ongelooflijk niveau.

En dan rest nog die ene cruciale vraag : Wat moet dit allemaal kosten? Wel, niks. Deze box wordt in augustus uitgedeeld aan alle bezoekers van het Horses festival in Durmeland. Nu al uitkijken dus!

Tenslotte is deze box slechts een voorloper van een spiksplinternieuwe cd van The Horses die eveneens ter gelegenheid van dat festival uitgebracht wordt en waarvan wij nu al weten dat er 15 nummers zullen opstaan.

Alvast ik lig er nu al wakker van.

Sex op oudere leeftijd.

Jef en Frans zijn twee gezworen vrienden die genieten van een welverdiend brugpensioen.Elke woensdagnamiddag kan men ze vinden bij Louis in Café Den Anker. Daar consumeren ze één, of twee of meerdere pinten en bespreken ondertussen wat er in de grote en de kleine wereld allemaal gebeurt.

Jef lijkt vandaag wel helemaal opgefokt en de twee pinten zijn amper besteld of hij steekt van wal :

"Deze voormiddag was ons Sofie op bezoek en nu heeft ze mij daar toch iets gezegd."

"Rustig maar Jef, ge lijkt wel helemaal over uw toeren. Sofie, dat is toch uw oudste hé, die getrouwd is met die gast die in de bank werkt?"

"Ja, juist maar weet gij wat ze tegen ons Julia zei?"

"Neen, Jef, maar ge gaat mij dat sebiet gaan uitleggen zie."

"Ja, Frans, naar het schijnt heeft er nog niet zo lang geleden een artikel in de gazet gestaan over hoe jonge mensen denken over ge weet wel, hé...tussen ouderen."

"Een artikel over wat, Jef?"

"Awel, ge weet wel...sex tussen ouderen."

"Ah, datte, ja daar heb ik weet van, ja. En wat heeft dat met ulle Sofie te maken?"

"Awel hé, ons Sofie die vroeg vlakaf aan ons Julia of dat wij...euh...nog sex hadden, dat waren haar woorden, ja."

"Ah ja, Jef, of dat ge nog poept, vogelt, van bil gaat, van de grond gaat..."

"'t Is al goed Frans, ik weet dat gij daar veel woorden voor hebt maar of dat gij dat ook nog veel doet, da's iets anders zeker hé?"

"Daar zoude gij nog van verschieten, Jef maar dat zal ik eens op een andere keer vertellen. Allé, vertel voort over Sofie."

"Awel, ons Julia antwoordde naar waarheid, ge kent ons Julia hé, ze zei dat we dat nog regelmatig deden en dat we d'er veel meer plezier aan hadden dan vroeger. Oei, oei, ge moest dat gezicht van ons Sofie gezegd hebben. 't Was precies of we hadden er heel haar erfenis doorgejaagd, zo een smoel dat ze trok."

"Ja, Jef, ik verschiet daar niet van. Hoe oude is ulle Sofie?"

"32, waarom?"

"En ze heeft zelf twee klein mannen, hé?"

"Ja, Frans, maar wat heeft dat daar nu mee te maken?"

"Louis, brengt nog eens twee pinten als ge wilt en als ge niet wilt ook. Awel hé Jef, weet gij wat er in dat artikel in de gazet stond?"

"Nee, Frans."

"Daar stond in dat den enen of andere professor van d'één of d'andere universiteit een onderzoek gedaan heeft over hoe dat jonge mensen staan tegenover sex tussen ouderen, om het nu ne keer proper te zeggen. Ja, tegenwoordig onderzoeken ze alles hé."

"Ja, en wat was den uitslag van dat onderzoek?"

"Awel, dat het vooral mensen zijn van in de dertig die dat vies vinden en ulle Sofie is daar bij hé."

"Ja, en stond er ook bij waarom dat da zo is?"

"Nee, Jef of tenminste dat heb ik toch niet gelezen. Maar ik heb daar zo mijn eigen gedacht over, zulle."

"Ah ja, Frans, en wat mag dat dan wel zijn?"

"Kijkt eens hier hé Jef, Als gij in de dertig waart, dus zo een 25 jaar geleden, hadde gij dan veel tijd of goesting om nog veel te verrichten in 't bedde buiten slapen dan?"

"Begot, Frans, neen man. We waren wij 's avonds alle twee, ons Julia en ik, doodop hé. Dat kwam d'er meestal niet van. Als ik eerlijk ben moet ik zeggen dat we dat nu meer doen dan toen omdat we nu meer tijd hebben hé Frans en de gasten zijn uit huis hé."

"Voilà Jef, ge zegt het. Dat is bij mij en ons Francine just hetzelfde. En ge moet een peinzen hé, waar dat wij over spreken dat was 25 jaar geleden hé. Die gasten van in de dertig tegenwoordig met hun koters en hun villa's en hun auto's en hun carrière en wat weet ik allemaal nog, die hebben nog veel minder tijd dan wij toens. Weet gij wat, die zijn gewoon jaloers op ons en dus moet gij u daar niks van aantrekken. Zegt dat maar tegen ulle Julia."

"Ja, Frans, dat ga ik sebiet doen sè want ze was serieus van haar melk over die smoel dat ons Sofie trok maar Louis, brent eerst nog eens twee pinten."

Wekelijks publiceer ik een Top-20 maar eigenlijk zijn dat slechts de eerste 20 nummers van mijn wekelijkse top-500.

In die Top-500 hebben de volgende artiesten de meeste noteringen :

1. The Beatles : 20 nummers

2. Bruce Springsteen : 13 nummers

3. Boudewijn De Groot : 9 nummers

4. William Souffreau : 8 nummers

5. Lieven Tavernier - Bob Dylan - The Kinks - Elvis Costello : 7 nummers

9. The Eagles - The Byrds : 6 nummers.

Hebzucht.

Het kapitalisme is inderdaad gebstoeld op puur winstbejag en ongebreidelde hebzucht. En toch, als de mens wil overleven zal dat kapitalisme moeten afgeschaft worden. Het grote struikelblok daarbij is de vraag hoe we de hebzucht van de mens aan banden kunnen leggen.

M.i. ligt hebzucht in de menselijke natuur. Hoe ver we ook in de tijd teruggaan, altijd weer stellen we vast dat er altijd mensen of groepen mensen gewesst zijn die zich zoveel mogelijk proberen te verrijken ten koste van andere mensen. In de meest recente geschiedenis merken we dat pogingen om een socialistische maatschappij te installeren op die hebzucht gestrand zijn. Ik verwijs hierbij naar de Sovjet-Unie en China. In de Sovjet-Unie was de communistische partij samen met de bureaucratie, nomenclatura oppermachtig. Op die manier ontstond een nieuwe groep rijken die het volledig voor het zeggen had en die alle rijkdom naar zich toetrok. China is in naam nog altijd een socialistisch land, politiek dan toch. Alleen zien we dat de Volksrepubliek, op economisch vlak, het meest brutale kapitalisme in de armen gesloten heeft. Ook daar hebben we dus een stinkend rijke minderheid zien ontstaan en een verpauperde arbeidersmassa. Idem dito voor de voormalige vazalstaten van de Sovjet-Unie. Na de val van de Muur hebben zij allemaal met groot enthousiasme het kapitalisme binnengehaald met als gevolg schrijnende armoede voor een groot deel van de bevolking in al die landen.

Hoe moet die hebzucht dan aan banden gelegd worden? Het meest voor de hand liggende is het oprichten van allerlei controle-instellingen maar dat zijn dan ook weer mensen die daar deel van uitmaken. En toch kan er zich slechts een vrije, socialistische maatschappij ontwikkelen als we er eerst voor zorgen dat alle mensen beschikken over schone lucht, voldoende voeding en een dak boven het hoofd. Dat lijkt me al een hele opgave.

Lezers van deze blog die ideeën hebben over hoe we die hebzucht kunnen aan banden leggen, laat het weten, ze zijn meer dan welkom.

Op mijn Facebook pagina plaatste ik het volgende : "Kapitalisme moet je niet hervormen. Kapitalisme moet je afschaffen." Dit citaat komt uit een interview met Michael Moore in Humo.

De Facebook vrienden hebben hier massaal op gereageerd wat mij niet verbaasde. Bij die Facebook vrienden zijn ook een aantal 'denkers' van klein links en die hebben totaal niet gereageerd wat mij ook niet verwonderde. Dit bevestigt enkel mijn standpunt dat partijpolitiek klein links nog altijd opgesloten zit in een denkpatroon dat niet meer van deze tijd is. Telkens weer willen zij hun eigen grote gelijk bewijzen met het gevolg dat zij voortdurend achter de feiten aanhollen en totaal geen aansluiting vinden met wat er in de wereld leeft. Ik heb het nooit anders geweten en het zal ook nooit anders worden.

De economische crisis slaat overal ter wereld keihard toe. Ons kapitalistisch systeem helpt de wereld compleet om zeep. De armoede neemt hand over hand toe, ook bij ons. Voorwaar, geen mooi beeld en zolang de toestand blijft wat hij is zal dat beeld er niet mooier op worden. Als er niet snel een eind gemaakt wordt aan dat onmenselijke systeem genaamd 'kapitalisme' dan ziet de toekomst er voor onze kinderen zeer somber uit.

Wil ik dan naar een systeem à la Sovjet-Unie, China, Cuba...? Neen, helemaal niet. Al die systemen hebben gefaald. Bij de Sovjet-Unie wil ik toch een kanttekening plaatsen. Is het in Oost-Europa nu zoveel beter nu het wilde kapitalisme er heer en meester is? Ik dacht het niet. En China mag dan wel een 'communistisch' politiek systeem hebben maar op economisch vlak heerst daar een zeer brutaal kapitalisme. Dit bewijst dat kapitalisme zich niets aantrekt van politieke systemen. Het enige dat voor hen belangrijk is de stabiliteit van een land zodat zij rustig geld kunnen scheppen.

Is er dan helemaal geen hoop meer voor de mensheid? Ik denk van wel maar dan moet er paal en perk gesteld worden aan de hebzucht van de mens en dus moet het heersende economisch systeem gewoon afgeschaft worden want kapitalisme is gebaseerd op die ongebreidelde hebzucht. Het is ook onvermijdelijk dat wij in het overrijke noorden een deel van onze materiële welvaart zullen moeten afstaan en er zal een eind moeten komen aan de groei van het aantal mensen dat op deze aarde leeft. Ik ben er mij zeer van bewust dat dit niet populair is maar toch zal het niet anders kunnen.

Het leven van de overgrote meerderheid van de mensen wordt bepaald door de economie en niet door de politiek. De meeste mensen moeten zich iedere dag weer de vraag stellen : "Zal ik vandaag genoeg te eten hebben om morgen nog te halen?" Dit moet veranderen en wel door de voedselproductie uit de handen te halen van grootgrondbezitters en reusachtige privé voedingsconcerns. Geef de voedselproductie terug aan de lokale boeren en ja, voor ons zal dit betekenen dat de voedselprijzen zullen stijgen maar wat dan nog?

Vervolgens, wat heeft de grote massa te zeggen over hoe alles financieel geregeld wordt? Niks, nada. Schaf de beurzen,die tempels van hebzucht, af en maak er herverdelingsinstellingen van goederen en grondstoffen van.

Ook huisvesting, energie, onderwijs, openbaar vervoer, media, cultuur en gezondheidszorg moeten uit de privé sector gehaald worden.

Pas als aan die basisbehoeften voor iedereen voldaan is kan een mens zich verder ontwikkelen. Dat betekent dat er in mijn socialistisch systeem vrijheid van meningsuiting bestaat. Dat kunst en kunstenaars vrij zijn. Dat kritiek mag en moet.

Is dit utopisch? Volgens mij niet. Waarom zou dit een droombeeld zijn? Het is niet omdat iets nooit bestaan heeft dat het ook nooit kan bestaan alleen is het de hoogste tijd om het te verwezenlijken anders is de mens gedoemd te verdwijnen.