Archief

Twee mensen, een man en een vrouw, struinen door de grote stad. Ze hebben het goed, ze lachen, ze praten, ze rusten even op een bankje, de vrouw neemt een foto, ze praten met een vrouw die toevallig langs loopt, ze laten zich vallen op een terrasje in de zon en drinken een glas witte wijn, ze stoppen voor een etalage en wijzen dingen aan, ze wandelen in het park, ze zijn gelukkig.
Ze praten over vriendschap, verliefd zijn, liefde, relaties, leven, hun plannen, de stad, hun mislukkingen, hun liefdes...
Ze gingen op in de drukte van de stad. Het was midzomer en dus ook midzomernacht.
Een magische midzomernacht. Ze zaten in het park op het gras, kijkend en luisterend naar Midzomernachtsdroom.
De nacht liep op zijn eind en ze waren moe. In bed waren zij even, heel even het centrum van het heelal. Enkel zij tweeën bestonden nog op dat ene moment.
Was het een droom of was het echt? Of is liefde enkel een hersenschim?

In het liedje "Ik ben god niet" zingt Raymond Van Het Groenewoud dat god aan de overkant woont. Maar is dat wel zo? Woont hij echt aan de overkant?
De vraag stellen is ze beantwoorden : Volgens mij woont er helemaal nergens een god of hoe de naam ook mag zijn.
God is gewoon een uitvinding van de mens, een concept. Heel wat mensen hebben nu eenmaal nood aan een houvast in het leven en daar is niets tegen. 
Waar het wel grondig fout begint te lopen is wanneer al die mensen die in één of ander godsconcept geloven dat proberen aan iedereen op te dringen. En precies dat is wat al enkele keren te veel in de geschiedenis van de mens gebeurd is.
En allemaal beroepen ze zich op hun godsconcept om hun vreselijke misdaden goed te praten.
Meer dan ooit is dan ook de uitspraak van Marx : "Godsdienst is opium voor het volk" van tel. Laat iedereen die het wil in alle vrijheid zijn/haar godsdienst belijden maar gebruik die godsdienst niet als wapen. 

Oranje was bang van niemand, enkel maar van vrijdag de 13de. Wat is dat toch met die Hollanders? Ze winnen, spelen majestueus voetbal, moeten van niemand schrik hebben maar hebben dat wel van zo'n doodgewone vrijdag zelfs al valt die dan op de 13de.
Neem dan de Belgen. Dat zijn tenminste kerels, die zijn van niets of niemand bang. Waarom zouden ze ook, verliezen doen ze toch.
Of neem onze premier : Zelfs op vrijdag de 13de weigert hij in te zien dat zijn regering er één is van randdebielen. Als dat geen dapper man is.
Neen, die Hollanders zijn, vergeleken met ons, dappere Belgen maar slapjanussen hoor. Wij blijven tenminste groot(s) in de idiotie en de pietepeuterigheid zelfs op vrijdag de 13de. 

Het is zondag en al een poosje geleden dat ik hier nog iets geschreven heb.
De reden : Ik heb het gezellig druk, ken je dat? Dat is zo een soort drukte waarbij je voortdurend bezig bent maar zonder de druk van het moeten.
Bovendien heb ik nu al een paar schitterende dagen doorgebracht met V. Hetweer mag dan wel triest, somber en nat geweest zijn, overal waar wij kwamen schenen er zeven zonnen boven ons hoofd en die zeven zonnen namen wij overal mee.
Uren en uren na mekaar hebben wij gepraat en nooit verveelde het. In het besef van de eindigheid van alles is het leven al bijna altijd mooi voor mij maar wat nu gebeurt geeft er een extra glans aan.
Voor mij mag dit alles nog een tijdje zo doorgaan maar is dat niet zo dan is het ook goed. Er komen altijd wel nieuwe dingen aanwaaien, men moet ze alleen willen zien en niet bang zijn voor het leven. Het is gewoon de wil om af en toe eens uit het eigen kleine kringetje uit te breken. Zoals wijlen Wim De Craene het al treffend zong : "Breek uit jezelf" en ik voeg er aan toe "maar blijf jezelf".

Ik ben nu al een aantal maanden iedere dag in Gent en het is een beetje mijn stad geworden. Gent is beslist de gezelligste stad van dit landje. Zo heerste er vandaag een gezellige drukte. Overal waren er kraampjes en het was bijzonder leuk om zomaar door de stad te dwalen.
Veel meer valt er op dit ogenblik niet te melden.
Alleen nog even zeggen dat ik een gelukkig mens ben, in alle opzichten.

Ik stel vast dat de meeste mensen, als je hen vraagt of ze nog in DE liefde geloven antwoorden met een volmondig "JA". Maar als je hen vraagt wat die grote liefde voor hen betekent dan krijg je de meest uiteenlopende antwoorden. Niet verwonderlijk als je weet dat over de liefde bibliotheken vol geschreven zijn en dat ze overal ter wereld in alle toonaarden bezongen wordt.
Dus ben ik zeker niet de man die nu eens DE definitie van DE liefde zal vastleggen, verre van. Het is enkel mijn bedoeling mijn zeer persoonlijke mening te geven en mijn zeer bescheiden bijdrage te leveren tot het langste debat sedert het ontstaan van de mensheid.
Liefde gaat niet over het "mij" of over het "jou" maar over "wij, ons". Liefde gaat over steunen,over delen, over verdraagzaam zijn, over tederheid, over intimiteit, over samen in stilte zijn, over gezamenlijke gevoelens, over gedeelde blijheid, over het accepteren van het anders zijn van de ander, over begrijpen wat de ander drijft, over vlinders in de buik, over zich samen verwonderen over dingen...en nog zoveel meer.
Liefde is tegelijkertijd chemisch en rationeel, gevoelens en verstand die op een bepaald moment in het leven van mensen samen komen.
Over wat de consequenties van deze definitie zijn, wil ik het een volgende keer hebben.

Nogal wat mensen maken het leven nodeloos ingewikkeld. Overal en over alles wordt een probleem gemaakt. Het leven is nochtans heel simpel. Je staat 's morgens op en probeert het beste van de dag te maken. En wat morgen brengt : Dat zien we wel.
Mensen zijn op zoek naar succes, geld, liefde, status...en het liefst dat allemaal tegelijk. Alleen vergeten we met zijn allen dat geluk in simpele dingen ligt en dat liefde geven en krijgen eigenlijk heel gemakkelijk is.
Ach laat ik maar stoppen, het heeft toch geen zin. De tijden zijn wat ze zijn en ook mensen zijn wat ze zijn.

Blijkbaar zijn er mensen die zich storen aan het feit dat ik het kind n mij niet dood wil laten gaan.
Jammer voor die lui want het leven moet voor hen geen lachertje zijn want ze moeten zich o zo volwassen gedragen. Het gevolg bij velen is gecrispeerdheid, jaloezie, bezitsdrang...

Maar ze doen maar hoor. Ik ben heel blij dat ik een beetje prettig gestoord ben en er bestaan op de wereld nog plaatsen waar je dat mag zijn maar dit landje is niet zo'n plaats, daar ben ik al lang achter gekomen. Mensen hier zullen en moeten problemen hebben, alleen beseffen ze blijkbaar niet dat ook hun leven eindig is en dat al die "problemen" die ze "hebben" of beter maken helemaal niets voorstellen.

Ik ben al lang gelukkig dat ik een aantal mensen ken die er net zo over denken en die nog weten wat echte verdraagzaamheid betekent.

Ik ken een man die verliefd werd. Hij had haar slechts één lange avond gezien en gehoord, vertelde hij mij, maar op slag was hij hopeloos verloren. Haar ogen hadden hem verleid, dat zei hij ook. En hij, hij was gewoon zichzelf. Veel branie en vlotjes en maar praten maar van binnen zo onzeker, zo bang. Hij zei me dat zijn zelfvertrouwen weer eens helemaal verdwenen was.
Hij was een vriend en ik probeerde hem moed in te pompen. Ik vroeg hem naar die vrouw en hij wist niet wat eerst te zeggen, hij struikelde zowat over zijn woorden. Ik zag dat hij het eg te pakken had maar op mijn vraag of zij ook zoiets had moest hij mij het antwoord schuldig blijven. ik zei hem om de moed niet te verliezen en nog wat van die cliché-toestanden. Ik wist eigenlijk niet wat te zeggen omdat ik er zo goed als zeker van was dat mijn vriend weer eens verkeerd zat.
Ik zag en hoorde dat hij nog in de liefde geloofde maar dat het na deze keer wel eens finaal gedaan met hem zou kunnen zijn.
En ik dacht : Hierna zal hij zachtjes wachten op de dood, zonder haat maar met een zwaar gevoel van mislukking. Ik was niet van plan om dat te laten gebeuren en dacht dat ik hem wel kon redden alleen weet ik nog niet hoe.

Het is zondagmorgen en een heel speciaal iemand vraagt mij de groeten te doen aan de bevolking van Gent.
Ik wou wel maar hoe moest dat? Het leek mij een onmogelijke taak, tot ik ineens dacht aan dat liedje van Lieven Tavernier met als titel "De Klokken van Sint-Baafs".
Ik zou de toren van Sint-Baafs beklimmen en hoogstpersoonlijk vragen aan de klokken om de groeten te doen van Margot aan de mensen van Gent.
Maar hoe zou ik het aanpakken? De Moederklok zal vast niet gelukkig zijn als ik haar en haar kroost in de heilige zondagse rust stoor, en bovendien, die klokken kennen mij helemaal niet.
Op één of andere manier moest ik haar gunstig stemmen en ik vond er niet beter op dan "De klokken van Sint-Baafs" op cd te zetten en haar dat te laten horen.
Zo gezegd, zo gedaan want voor Margot heb ik wel wat over. Met het cd'tje en cd-speler in de zak, toog ik op pad. Ik beklom de toren en klopte aan. De Moederklok schrok op en keek verstoord naar mij, die indringer.
"Vreemdeling, hopelijk heb je een goede reden om onze zondagse rust te verstoren".
"Jawel, machtige moederklok", zei ik, "Ik heb een heel speciaal verzoek voor jou, maar voor ik het je voorleg wil ik je eerst dit laten horen".
Ik haalde de cd-speler uit mijn zak en stak het cd'tje er in, duwde op play en de stem van Lieven Tavernier galmde door de toren.
De Moederklok luisterde geboeid en alras stond haar volledige kroost om haar heen geschaard. Toen het nummer afgelopen was, was er een lange stilte maar ik zag wel dat sommige klokjes tranen in de ogen hadden. Toen vroeg ik : "Machtige Moederklok van Sint-Baafs, zou jij aan de Gentenaars de groeten van Margot willen overmaken en hen allemaal een prettige zondag wensen?" "Wat voor een veroek is dit," zei ze, "Bovendien, vreemdeling, wij kennen helemaal geen Margot maar ze wel heel veel voor jou betekenen dat jij helemaal tot bij ons komt om dit te vragen". Jawel," antwoordde ik, "Het is de allerliefste vrouw onder de gentse vrouwen".  "Ga maar naar beneden, naar het plein en wacht daar", zei de Moederklok.
Ik daalde de trappen af en amper had ik het plein bereikt of daar hoorde ik dat de Moederklok alle andere gentse klokken opriep om zich klaar te houden en toen galmde ze over de stad : "Gentenaars, verzamel jullie op het Sint-Baafsplein, want wij hebben een belangrije mededeling." Alle andere klokken vielen in en herhaalden telkens weer de boodschap.
De Gentenaars waren zich bewust van de ernst van de oproep en stroomden massaal toe op het plein. Het was een geroezemoes van jewelste en ik bevond mij in het midden van die massa. De Moederklok maande, met één machtige slag van haar klepel, de Gentenaars aan tot stilte. Toen de stilte compleet was, galmden alle klokken tegelijk : "Gentenaars, wij moeten jullie, op speciaal verzoek, de groeten overmaken van Margot, de liefste vrouw onder alle gentse vrouwen en jullie in haar naam een prettige zondag wensen. Lang leve Margot!" Het werd heel even stil en toen galmden alle klokken weer en de Gentenaars skandeerden : "Lang leve Margot, de liefste onder de gentse vrouwen!!".
En in het midden van die joelende massa stond ik, tot tranen toe bewogen. Plots fluisterde een klokje in mijn oor : "Vreemdeling, onze Moederklok vraagt je om naar boven te komen." Ik baande mij een weg door de massa en beklom weer de toren.
Boven gekomen wenkte de Moederklok mij dichterbij te komen. Ze sprak : "Vreemdeling, wij zullen er over waken dat Margot voor de rest van haar dagen geluk en vrede zal kennen en wij zullen er zorg voor dragen dat jij deel uitmaakt van haar geluk want zoveel inzet verdient een beloning."
Ik boog diep voor de Moederklok van Sint-Baafs en vond geen woorden om haar te danken. Ik verliet de toren en bracht de rest van de zondag door op wolkjes want ik wist dat de Klokken van Sint-Baafs hun belofte altijd nakomen.