Marx is dood! Links is dood! wordt er nu al jarenlang overal geschreeuwd. Leve het liberalisme! Leve het kapitalisme! Leve het consumentisme! Leve de (westerse, lees : amerikaanse) democratie! horen we nu ook al jarenlang juichen. Als men met links de sociaal-democratie bedoelt dan is links inderdaad nog doder dan dood want de sociaal-democratie is allesbehalve links. Sociaal-democraten voelen zich in onze ultra-kapitalistische wereld als visjes in het water. Nog zoiets : er bestaan geen klassen meer...Laat me niet lachen. Vraag het eens aan de arbeiders van Ford-Genk, Volkswagen...en al die mensen die werken in barslechte omstandigheden aan een loon die naam niet waardig. Om nog te zwijgen van de miljoenen die in talloze landen slavenarbeid verrichten. Neem Marx maar eens weer ter hand, lees hem goed en zet hem over naar onze tijd en je zal merken dat de klassenmaatschappij meer dan ooit bestaat. Meer dan ooit geldt : "Socialisme of barbarij" en we zijn goed op weg naar de barbarij!
Zondagmiddag. Het dorpje L. ligt er stil en verlaten bij. Ik en de hond lijken wel de enige levende wezens. Zelfs de kermismolens staan er eenzaam en troosteloos bij. L. is het dorp waar ik een groot deel van mijn jeugd doorgebracht heb. Het was ooit een dorp met twee scholen : één voor meisjes en één voor jongens want het gemengd onderwijs was pas voor veel later. Dat bestond alleen maar in het zondige rijksonderwijs. Er stond een frituur op de markt onder de kerktoren waar wij op zondagavond onze zatte honger stilden. Wij dachten dat niets in L. ooit zou veranderen. Meer dan dertig jaar geleden heb ik L. verlaten maar het is nooit uit mijn gedachten geweest. En nu, vandaag, loop ik hier weer rond en het enige dat onveranderd is, is de zondagmidse slaperigheid. Voor de rest is zo goed als niets meer hetzelfde. De kleine huisjes zijn vervangen door protserige villa's, de frituur is verdwenen en de café's zijn vervangen door restaurants en eet- en babbelcafés, het ene al met een gekkere naam dan het andere. De auto heeft alle straten ingepalmd en aan het station blijft enkel nog de Bierstube herinneren aan vroegere tijden. Er is een gekkenhuis in dit dorp maar volgens mij zitten de normale mensen daar en wonen de gekken in al die protserige huizen. De weinige mensen die ik op mijn tocht doorheen het dorp ontmoette waren zelfs te beroerd om goeiedag te zeggen. Ook hier loopt de jeugd rond met een koptelefoon op het hoofd. Het wordt mij allemaal een beetje zwaar te moede en triest om wat vergaan is en nooit meer terug komt ga ik met de hond terug naar huis om dit te schrijven.
Terwijl de Noordpool in versneld tempo opwarmt, de gletsjers stilaan wegsmelten en de wereld getroffen wordt door de ene ramp na de andere maken onze politici zich in dit landje druk over zoiets als Brussel-Halle-Vilvoorde. Dagelijks loop ik in Gent rond en ik zie er de armoede bijna dag per dag toenemen. Ons soort maatschappij, gebaseerd op geld en materieel bezit, maakt mensen kapot. Wij zorgen niet meer voor mekaar maar ieder zorgt voor zichzelf. Alles moet supersnel gaan en wie niet voldoet aan de norm wordt er onverbiddelijk uitgeschopt. De eenzaamheid neemt slag om slinger toe. Studies wijzen uit dat jonge mensen financiële rijkdom belangrijk vinden. Ik moet niet wachten op het resultaat van al die studies om te merken dat het zo is. Als ik durf te zeggen dat geld en materieel bezit voor mij niet belangrijk is dan zie ik velen denken : "Die komt van Mars". Maar ach, het weze zo, ik ga mijn gang en die hele klotemaatschappij kan mij gestolen worden.
Oef, twintig na zes en eindelijk kon hij de deur sluiten. Hij had haar al twee keer gebeld maar ze nam niet op. Onderweg naar de tram belde hij haar nog eens. "Ik ben nu pas onderweg naar de tram" "Oh ja, ik ben wel teleurgesteld en mijn eten is helemaal naar de kloten" "Sorry hoor, maar je weet, klanten hé" "Ja, ja" "Om kwart voor acht ben ik er hoor" "Goed" en ze hing op. Hij voelde al nattigheid maar daar wou hij niet te veel aandacht aan schenken. Hij kwam binnen en ze zei nog eens hoe teleurgesteld ze wel was. Hij zei niks, alleen dat het eten toch lekker was. Even later brak de hel los. Ze ontkurkte voor zichzelf een fles wijn en dronk ze gulzig leeg. Hij dacht : "hier gaan we, het einde is in zicht" Alle verwijten van zes maanden terug kwamen weer naar boven. Ze zei : "Je leeft op mijn kosten, je doet niks thuis, je laat van je profiteren, je maakt mijn kinderen kapot, je wil mijn dochter en haar vriend buiten..." Ach, hij kende het allemaal uit het hoofd en voor hem hoefde het allemaal niet meer. En hoe zatter ze werd, hoe erger de beschuldigingen en verwijten. Toen ze zat genoeg was moest hij haar de autosleutels geven want ze ging naar haar moeder, zei ze. Hij vertikte het en er ontstond een gevecht in regel met dien verstande dat zij de klappen uitdeelde. Want neen, ze was niet zat en ja ze wou naar het politiebureau om haar alcoholgehalte te laten meten. "Ok" zei hij, "dan gaan we nu". Eenmaal daar had zij natuurlijk niet het lef om te blazen. Terug naar huis dan maar. De verwijten gingen nog een paar uren over en weer. Toen zij min of meer nuchter was gaf hij haar de autosleutels en met veel branie vertrok ze. "Laat maar", dacht hij, "die gaat gewoon naar haar winkel slapen". Hij keek door het raam en zag haar stappen met een slaapzak onder de arm. Hij belde haar ettelijke keren en probeerde haar tot rede te brengen maar hij wist dat het zinloos was. De dag nadien mompelde ze een flauw, onoprecht excuus. Ze dacht dat alles daarmee opgelost was. Hij dacht "ik hoef deze vrouw niet meer" en van het ene op het andere ogenblik was de omschakeling in zijn hoofd een feit. Op dat moment wist hij verdomd niet meer waarom hij ooit op deze vrouw verliefd was geworden en voelde hij zich emotioneel als een uitgeperste citroen. Hij had haar alles gegeven, hij leefde voor haar, hij ademde haar, hij had haar alles geleerd, hij had er een hartinfarct aan over gehouden...En hier stond hij dan : In zijn eentje, niet wetend waar naar toe, met niets dan alleen zichzelf. Hij nam zijn kleren, zijn cd's, de stereo en de computer en vertrok op weg naar een nieuw leven. De bitterheid raakte hij snel kwijt en hij dacht : "Het leven gaat verder ook zonder haar"
Zaterdagavond en ik schrijf dit met op de achtergrond mijn Last.fm radiospeler. Het eerste nummer dat ik hoorde was Feeling allright in de versie van Joe Cocker. De titel van het nummer mag je, wat mij betreft letterlijk nemen. Eventjes, vijf minuten hooguit, heb ik mij rot gevoeld toen ik bedacht hoe ik de voorbije vijf jaar emotioneel uitgeperst werd. Maar heel snel gingen mijn gedachten naar de vele mensen van wie ik zoveel vriendschap krijg dat ik het verlies van die ene persoon voor lief bij nam. Rancuneuze gedachten hebben overigens totaal geen zin want het leven gaat veder. Het is dus beter er nog iets moois van te maken in plaats van te kniezen over iets dat voorbij is en nooit meer terug komt. Eind mei vorig jaar heb ik de man met de zeis recht in de ogen gekeken. Het scheelde geen haar of hij had mij meegenomen naar zijn eeuwige jachtvelden. Gelukkig bedacht hij zich en gaf hij mij nog een kans en die grijp ik met beide handen. Niets is nog belangrijker dan leven en dan bedoel ik gulzig leven. De belangrijke dingen zijn, gelukkig, nog altijd gratis. Dus : Gezeur en gekerm kan ik missen als kiespijn
Waarom zoekt een bok een geit en een geit een bok of een bok een bok en een geit een geit? Is het tegen het alleen zijn of tegen de eenzaamheid? Soms is alleen zijn een therapie en werkt het helend. Eenzaam zijn is niet zo best. Toch zijn er een boel eenzame mensen die toch niet alleen zijn. Als ik rondom mij kijk zie ik zoveel mensen die opgesloten zitten in zichzelf. Meestal hebben ze een partner en kinderen en wonen ze samen. Alleen hebben ze ergens onderweg de kunst van het leven verleerd. Te druk bezig met allemaal dingen die er eigenlijk niet toe doen? Ze vinden zelfs niet meer de tijd of hebben het verleerd om goeiedag te zeggen. Ze denken dat er zo vele dingen moeten maar ze dwalen. Ik ben alleen maar niet eenzaam. Wie er de tijd voor neemt kan met een simpele glimlach iemand anders leren kennen. Er vallen zoveel dingen met anderen te delen en geld moet dat allemaal niet kosten. Ik probeer het tenminste en soms faal ik en soms slaag ik en dat maakt het leven boeiend. En wie dat doet ontmoet uiteindelijk wel zijn eigen geit of bok.
Dagen zoals vandaag mogen er nog veel meer komen. De zon scheen, veel leuke mensen gezien en een paar goeie gesprekken gehad. Wat wil een mens nog meer? Ik laat alles gewoon op mij afkomen en met een positieve ingesteldheid komt alles goed. Wat zou er op mijn leeftijd nog moeten? Niks. Wat zou er op mijn leeftijd nog mogen? Alles. Mijn ervaring is dat, wie het leven langs de zonnige kant neemt, veel beter bestand is tegen allerlei negatieve invloeden. Ik voel mij niet "volwassen" en wil het zeker nooit worden. Kijk maar naar de foto hier naast.
Het is al laat en ik ben moe Mijn afspraak gisteren was boeiend maar triest. A en L en M waren op de afspraak maar ze konden zich niet snel genoeg vol laten lopen met wijn. Dat herinnerde mij aan mijn laatste vriendin en haar familie. Zielig hoor, mensen die elke richting in hun leven verloren zijn. In de namiddag had ik er zo nog twee gehad. B en A : ex-bajesklanten, ex-junkies en nu alcolohici en verslaafd aan wiet. Het lijkt wel of Gent vol loopt met dergelijke figuren. Maar het was niet allemaal tristesse : H is op bezoek geweest en dat is altijd lachen geblazen. En natuurlijk was er de zon, daardoor alleen zag ik het leven weer compleet zitten en dacht ik : misschien is er toch nog hoop voor al die verlopenen
Ik heb een beetje de maandagblues. De zondag kondigde zich best leuk aan maar er waren wat spanningen tussen mijn huisgenoten en daardoor was de sfeer enigszins verpest. Het gaat nu al veel beter want ik zit op mijn favoriete plekje in Gent. En straks heb ik een afspraak. Ik hoop dat het wat leuk wordt maar dat horen jullie morgen wel
Vanaf mijn dertiende is muziek de rode draad doorheen mijn leven. Het begon allemaal ergens in 1965. Ergens op en zonnige zondag knalde Rock 'n roll music door The Beatles uit de boxen en ik was meteen verkocht. Wist ik toen veel dat dit eigenlijk een nummer van Chuck Berry was. Hoe dan ook, sedert die dag zou mijn leven nooit meer hetzelfde zijn. Gaandeweg leerde ik ze allemaal kennen, al die groepen en groepjes uit de sixties. Pop en rock waren toen nog synoniem van anti-establishment. Je weet wel : Mei '68, Provo en de Kabouters in Nederland, de hippies. Voor die laatsten heb ik het nooit zo gehad. De wereld veranderen met een bloem in je haar, kom nou!!!! Ik ontdekte ook de muziek van voor de pop en rock. Rock'n roll, blues, soul, jazz...Allemaal slorpte ik het op via programma's als Domino op Omroep Brabant zaliger, Radio Veronica, Radio Caroline, Radio London... Aan rages en hypes heb ik mij nooit overgegeven. Maar ook die goddeloze, door de weldenkende burger verketterde duivelsmuziek werd door de commercie gerecupereerd. Toch zijn er altijd artiesten die dwars tegen alle rages in, hun eigen ding blijven doen. Ik noem er slechts enkele : Ry Cooder, Costello, Lieven Tavernier en Roland bij ons, The Nits in Nederland, R.E.M., Emmylou Harris... Alleen stelt zich de laatste jaren wel een probleem : Op de radio is alles eenheidsworst geworden en de eigenzinnige liedjesmakers komen niet meer of nauwelijks aan bod. Maar het internet biedt soelaas : Ik heb zelf een muziekbibliotheek aangelegd en er is Last.fm waar zowat iedereen zijn gading vindt. Met het ouder worden heb ik mijn muziekblikveld ook erg verruimd. Overal in de wereld wordt leuke en goeie muziek gemaakt. Ook het verre verleden van Mozart, Bach, Beethoven...is erg de moeite waard. Muziek is voor mij even erg noodzakelijk als eten, drinken en ademen en veel belangrijker dan eender welke vrouw. Een dag zonder muziek is voor mij een verloren dag.
Marx dood?
