Project Hebe (4)


De volgende ochtend was Hanne opnieuw als eerste wakker.
Ze had de vorige avond nog lang liggen nadenken over wat ze bij de tent van Sebastiaan en Floris had opgevangen.
Vooral die ene zin bleef door haar hoofd spoken.
En de meisjes?
Wie bedoelden ze daarmee?
En waarom zouden twee wildvreemde jongemannen het over hen hebben?
Toch overheerste nieuwsgierigheid.
Ze vond het allemaal bijzonder spannend en ergens hoopte ze dat de mannen hen zouden betrekken bij hun geheimzinnige uitstapjes.
Toen Noor en Fien even later buitenkwamen, zat Hanne al aan de ontbijttafel.
'Goedemorgen, slaapkoppen!'
Noor gaapte uitgebreid.
'Jij bent precies al lang wakker.'
'Ik heb iets bedacht.'
Fien ging zitten en schonk zichzelf een glas sinaasappelsap in.
'Dat belooft weer.'
'We moeten weten waar die twee naartoe gaan.'
Noor knikte onmiddellijk.
'Ja! Misschien kunnen we hen vandaag volgen.'
Fien keek van de ene naar de andere.
'Jullie menen dat toch niet ernstig?'
'Waarom niet?' vroeg Hanne.
'Omdat het nogal opdringerig is?'
'Ze hebben het gisteren over ons gehad. Dat maakt het toch alleen maar interessanter?'
Fien zweeg even.
Ze vond het inderdaad vreemd.
Maar ze moest toegeven dat ook zij wilde weten wat er aan de hand was.
Net op dat moment kwamen Sebastiaan en Floris uit hun tent.
Ze droegen allebei een rugzak.
Sebastiaan had een donkere pet opgezet en Floris controleerde de riemen van zijn rugzak.
Toen ze de meisjes opmerkten, bleven ze staan.
'Goedemorgen!'
'Goeiemorgen,' antwoordde Hanne opgewekt.
Sebastiaan keek even naar zijn vriend.
'Zeg, hebben jullie vandaag iets gepland?'
Hanne keek verbaasd op.
'Niet echt. Waarom?'
'We wilden een wandeling maken in het bos. Er is een mooi stukje natuur dat niet zo bekend is. Misschien vinden jullie het leuk om mee te gaan.'
Hanne keek triomfantelijk naar Fien.
Noor glimlachte breed.
'Dat lijkt ons wel leuk!'
Fien aarzelde.
'Hoe ver is het?'
'Een kilometer of vijf, misschien iets meer,' antwoordde Floris.
'Maar het is geen moeilijke wandeling.'
'En we kunnen onderweg iets eten en drinken,' voegde Sebastiaan eraan toe.
Hanne stond onmiddellijk recht.
'Ik ga mijn rugzak halen!'
Een halfuur later vertrokken ze met zijn vijven.
Het was een warme zomerochtend.
De zon scheen door de bomen en overal klonken vogels.
Het bos lag op wandelafstand van de camping en bestond uit een netwerk van smalle paden, brede zandwegen en open plekken.
Hanne liep meestal voorop.
Ze stelde voortdurend vragen.
'Komen jullie hier vaak?'
'De laatste dagen wel,' antwoordde Floris.
'Kennen jullie de omgeving goed?'
'Steeds beter.'
'Zijn hier oude gebouwen? Verlaten boerderijen of zo?'
Sebastiaan keek even naar Floris.
'Waarom vraag je dat?'
'Gewoon. Ik vind dat interessant.'
'Er staan hier en daar wel oude gebouwen. Sommige zijn al jaren niet meer in gebruik.'
Noor keek enthousiast op.
'Zoals verlaten huizen?'
'Die ook.'
'Dat zou ik geweldig vinden om daar eens in rond te neuzen.'
Floris glimlachte.
'Misschien komt dat nog.'
Fien merkte de korte blik die de twee mannen uitwisselden.
Ze zei niets maar voelde zich er wat ongemakkelijk bij.
Na ongeveer drie kwartier wandelen verlieten ze het gewone wandelpad.
Sebastiaan ging voorop en leidde de groep via een smaller paadje tussen de bomen.
'Waar gaan we eigenlijk naartoe?' vroeg Fien.
'Er is een oude plek die we jullie willen laten zien,' antwoordde hij.
'Wat voor plek?'
'Dat zullen jullie zo zien.'
Het pad werd smaller.
Op sommige plaatsen moesten ze over boomwortels stappen en onder laaghangende takken door bukken.
Na enkele minuten kwamen ze bij een oude stenen muur.
De muur was gedeeltelijk overwoekerd door klimop en mos.
Ernaast stond een verweerde metalen poort.
Hanne bleef staan.
'Wow.'
Achter de poort was een gebouw zichtbaar.
Het leek op een oud industrieel complex, met een laag hoofdgebouw en enkele kleinere bijgebouwen.
Een deel van het dak was ingestort.
De ramen waren vuil en op verschillende plaatsen groeiden struiken tussen de stenen.
'Wat is dit?' vroeg Noor.
'Een voormalig onderzoekscentrum,' antwoordde Sebastiaan.
Fien keek hem aan.
'Een onderzoekscentrum?'
'Ja. Hier werd vroeger wetenschappelijk onderzoek gedaan.'
Sebastiaan haalde een kleine sleutelbos uit zijn rugzak.
Hij opende een metalen kastje naast de poort.
Na wat gepruts met een sleutel klikte het slot.
De poort ging langzaam open.
Hanne keek naar binnen.
'Dit is toch niet zomaar een verlaten gebouw?'
'Nee,' zei Floris. 'Het heeft een bijzondere geschiedenis.'
Noor keek met grote ogen naar de donkere ramen.
'Is het hier wel veilig?'
'We blijven in het gedeelte dat we al kennen,' stelde Sebastiaan haar gerust.
Fien bleef bij de ingang staan.
'En waar zijn jullie eigenlijk naar op zoek?'
Sebastiaan draaide zich naar haar toe.
'Dat is een lang verhaal.'
'We hebben tijd,' antwoordde Fien.
Hij glimlachte.
'Goed. Dan denk ik dat het tijd is dat jullie iets meer te weten komen.'









