'n Genesende atmosfeer

showroem
..
een schrijver is meestal vol lof over de natuur.
en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel
bij het eerste licht in de morgenstond
.
achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur
bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken
de afgelopen week heb afgerond,
het afbreken van takken en ruimen van bladeren
waarmee ik mijn binnenste met buiten afbakende
.
oh, het is niet meer dan
mijn aangeslagen ramen
een blik naar buiten scheppen
waarachter, let wel binnen
een pronkende Aziatische dame
met statigheid mij toeknikt en de dieren
let wel buiten hun roest in de lentezon deppen
.
ik heb dit verschijnsel op beeld vastgelegd
en was in goede moed bij het ontwaken
dat heb ik wel vaker
als iets liefs tegen mij wordt gezegd
dan schreeuw ik dit van de bovenste daken
.
enfin, ik kijk nu met genot naar buiten
was toch vergeten dat achter die ruiten
weer geniet van de groeiende kuiten
van voor mij nog jonge moeders
die bij afscheid bij school
(in de straat) nog even hun
kind in de armen sluiten
.
mijn wereld is weer vergroot
net zo als in het voorgaande voorjaar
zoals gezegd nu met een blij hart
net als de vogel op de stoel met een buigend gebaar

drie uur
.
er is maar een dag in het jaar
die mij spiritueel buitengewoon draagt
het is niet van vandaag of gister,
die ene gedachtenis is al jaren diep gelaagd
.
ik spreek over goede vrijdag
en het gekozen moment van sterven
van de mens, haast nakend op het hout
(treffend uitgedragen door Bach)
maar waar ieder toch wel schaamte moet erven
.
ik wil altijd op dat uur in alle stilte vertoeven
wijl de aarde thans de weg volgt waar
op ieder front wordt geleden;
alom is het lijden op grote schaal gaande;
.
ondanks dat de mensheid al een eeuwigheid
de vrede zou hebben beleden:
*

houd hoop en blijf staande
.

Fictie
.
niet dat ik haar ken
immers nooit te voren
kwam zij in beeld
als plots wat woorden,
geschreven dat wel,
aan mij worden toebedeeld
.
op zo'n moment
blijk ik weer een aards wezen
en vorm mij een idee,
hoe zij in werkelijkheid zal zijn
slechts door haar letters te lezen
.
ik weet niet hoe het u vergaat
slaat uw fantasie dan op hol
of is een zwart gat uw deel
wel, ik kijk rustig voor mij uit
en ben me even bewust
dat ik mij niet verveel
..
o ja, ze telt veertien lentes
en houdt mij voor een ander
dat blijkt geen echte stimulans
voor deze vergrijsde heer
maar ze schrijft wel verzen
en die zeggen mij veel meer
.

Ik bleef
.
ik zei iets
zij sloot
.
stilte
.
mijn hand open
haar blik weg
.
niets
.
ik bleef
zij ging
.
lucht
.
licht
zij draaide om
.
donker
.
mijn naam
koud geworden
.
weg
.
wat rest
.
ik

Verleiding
*
wie denkt dat liefde
enkel lente kent
drijft op het gevoel
dat een droom verwent
.
het bestaan verhaalt
van geboorte en afscheid
maar uiteindelijk wordt
leven door liefde verleid
.
soms noem ik het honger
of een onvermijdbaar verlangen;
.
een gevoel dat zelden slijt

Gister, de dag van morgen
.
ik rouw niet omdat ik je mis
maar omdat ik zag wat waar was.
zoiets komt vanzelf als ik me vergis
en niet in andermans spiegel pas
.
jij hebt enkel weer jezelf verloren
doch de redding wacht al om de hoek
in het sterven werd jij opnieuw geboren
zo voorspelde die bekende bladzijde
in het zo vaak uitgelezen boek
.
ik denk wel aan de wederzijdse pijn
maar het blijft bij wat bladzijden omslaan
en schrijf het bij in mijn geleden verleden
dat blijft vragen om immer kwetsbaar
voor liefde open te blijven staan