Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - divers

seniorennet.beseniorennet.be

diepgang

diepgang
.
mensen waarvan je houdt
verlaten je, zo toont het bestaan
tussen verliefd raken en waarover je rouwt
gaat veel moois voorbij, je raakt begaan
totdat het lot een andere wending neemt
en aan herinnert dat je vaker bent ontheemd
.
toch draagt het ademen je naar verder
waar eerst wel iets een plaats moet vinden
verdriet en geluk zorgen voor rijpe druiven
die zich ook maar voor een seizoen verbinden
het ligt besloten in het wezen van de natuur;
niets is blijvend maar men mag er wel aan snuiven
.
de tijd verkort met de jaren.
in de jeugd kan men dit nog niet verklaren
dat de toekomst zich samenbalt tot een dag
tot een overblijvend moment.
over de weg naar daarnaar toe is veel geschreven;
.
de vergankelijkheid wordt voor wijsheid aangewend
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:05 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

hoge bomen

hoge bomen
.
houden van ligt soms verder
dan de eerste gewaarwording
als men de ander ziet door gekleurde ogen
en eerste gevoelens uit de hemel worden gezogen
.
dan blijkt dat, in de loop der tijd er
verschillende films worden getoond
met ieder een eigenaardige regisseur
het script is wellicht nagenoeg hetzelfde,
vol verlangen en beelden
.
maar de uitvoering is vaak eerder in het verleden
en in een andere cinema vertoond
men komt dan niet tot een eendrachtige voorkeur
om daar mee samen om te gaan in het heden
.
vol van goede bedoelingen begint het spel op het doek
maar alras dienen zich meerder pauzes aan
ieder gaat naar de eigen intonatie opzoek
waardoor verschillende wegen worden begaan
.
de ochtendstond komt dan sneller dan gedacht
waarbij het zonlicht van steeds verder moet komen;
geen van de acteurs had dat bij de opstart verwacht
.
het doek valt eerder,
het applaus kent een ander geluid,
.
er groeien allengs te veel te hoge bomen
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:04 Reageer op dit bericht

Onmin

naarmate
de tijd verdaagt
verdooft zij ook
de oorzaak
die vaak dubbel
is gelaagd
als het denken dan
uitgeput vertraagt
begint de eenvoud
aan zijn werk;
het snoeien in een
verwilderd rozenperk
maar eer het hart
zich weer opent
moet men zich ook ontdoen
van opgestapeld ijs
ervaren wij meestal
het noodzakelijk ontdooien
als tamelijk “ slopend “
en lijkt het doel onduidelijk
tijdens een onvoorspelbare reis

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:03 Reageer op dit bericht

wak

Wak
.
ik reed op een scheve schaats
neen, niet ten nadele van een ander
het is lang gelee dat ik mij zo laat zien
ook is het niet per se een schande
ik was mijn discipline niet de baas
en hijgde voor een man of tien
.
u kent dat verschijnsel zeker wel
trouw zijn aan jezelf is wat ik bedoel
ik had te veel tijd nodig om dat te duiden
maar zeker is, ik ging voorbij
aan een waarschuwend gevoel
.
het begon al bij het ontwaken
ik dook toen diep weer onder de warme deken
nadat een ongewenste gedachte de ochtendstond raakte
heb ik figuurlijk snel achteromgekeken

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:58 Reageer op dit bericht

Omdenken

Ik zou vaker willen zwijgen,
en gedachten laten opgaan in witte rook
of antwoorden zonder pen beschrijven
waarin mijn lichaamstaal kan beklijven
De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is
in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid
Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair
en men gelooft in het onuitgesprokene, in oprecht Zijn,
Men is. Als een uitstaande ster
Ik zou zo veel willen zeggen, maar dat kan aan de ander knagen
en leer door de tijd heen mij te hechten aan wat is,
geuit in geringe taal
Het vraagt openheid en ook minder voor jezelf vragen
Daarbij helpt genegenheid en vertrouwen in een voortdurend
op daden gericht onuitgesproken andermaal
gekoesterd in een tabernakel;
zo spreekt een oud verhaal
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:57 Reageer op dit bericht

de mens alleen

de mens alleen
ik zwerf door de kilte van de nacht
mijn gevoel dekt de lading
er is niemand die het ziet,
in mijn winter
of draagt mij tastbaar mee,
misschien wel, maar doodstil,
buiten mij
geen enkel woord dekt mij toe
het is als verliezen
en rouwen, het overkomt je
men mag niets verwachten
je hebt het niet voor het kiezen
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:54 Reageer op dit bericht

Priorin

als men zich benoemd voelt tot priorin
is het tegelijkertijd delen
van zachte woorden soms een brug te ver.
deze blijven opgesloten in een gesloten gouden ring.
deze dient als pantser tegen de boze wereld
immers ik ben gods eigen ster;
het moet wel naar mijn zin
ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met
ontvangende oren
die weet hebben van intieme wederkerigheid
ik zet mij neer op een bankje
en trek aan mijn dikke bruine Cubaan
die mijne herte verblijdt
,
op het kerkhof hoor ik een zacht gekreun
het zijn mijn lotgenoten die zuchten
ik blaas de rook over hen heen
want ben met hun begaan
er vliegt een duif over mijn hoofd.
hij laat niet na mijn grijze haren te kleuren
ik sta op en hoor in de verte
het lied van honger en dorst.
gelukkig dat ik dat
nog steeds mag heure
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:52 Reageer op dit bericht

dierenrijk

ik vond een levende blinde
maar kon deze vink niet verstaan
het dier was in papier verpakt
in lagen die mij ten einde niet zinde
.
dat bleken oude kranten
door de jaren heen in kleuren gelakt
ach, dacht ik vooreerst, ik ben begaan
immers ben zelf ook ooit in modderzwart gezakt
ofwel, heb weet van betraande wanten
.
de vogel is vervlogen
en zijn eigen weg gaan,
.
nee, hij is ontsnapt bij dichte mist,
mijn brood bleek beschimmeld
ja, daar kan niemand van bestaan
zeker, ook ik heb naast het net gevist
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:49 Reageer op dit bericht

Liefde

Liefde
soms bedreigt onze eigen pijn
de vreugde in een roepend hart
en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn
als ik geraakt word door vaak onbegrepen smart
liefde is zo mooi als ik word verstaan
maar gevoelens wisselen als seizoenen
men wordt soms geraakt door iets groots
of een vlijmscherpe splinter;
het blijkt eigen aan ons aards bestaan
ik koester zeker de vele momenten van geluk
als mijn ogen zich weer openen door tegenlicht
en dan kan erkennen; er was even iets stuk;
het voelde aan als moeizaam, vaak slopend
maar zie plots in mijn naaste zijn ware gezicht
en ervaar dat de ander -wezenlijk- op mij is gericht
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:48 Reageer op dit bericht

als de rede overheerst

er is onlangs een roos ontsprongen
sierlijk uitgebeeld in lijf en leden
en een krachtige geest had deze bloem bedongen;
het toeval had een ridder te paard bereden
en zocht een weg versierd met parelmoeren
het dier versnelde zijn gang naar een gelukkig land
immers er was aldaar ontspruitende liefde te voeren
alsof het ook nog eens met goud was omrand
de verbeelding deed zijn verlichtend werk,
op aarde was een paradijs ontdekt
aldaar aangekomen was de vreugde oprecht sterk
doch hadden bladeren de bodem afgedekt
de zon vulde het uitzicht met voldoende perspectief
maar allengs bleek dat elke ziel kiest voor haar unieke weg
enkel het maanlicht zorgde voor enig gerief;
maar de rede verwees duidelijk naar een pijnlijke uitleg
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:46 Reageer op dit bericht

Als het moment nadert

Als het moment nadert
.
als de winter bijna als het ware voor mijn ogen ontdooit
en tevens in mij het verlangen naar de lente een zaadje legt
leef ik thans in een onwezenlijke atmosfeer
.
ergens is de mens in zijn bestaan gekooid
immers men is in wezen sterk, doch ten einde kwetsbaar, teer
en vertel niets nieuws, het wordt alom door velen uitgelegd
.
plots komt er een moment dat iemand van het licht wordt beroofd
hetgeen niet onnatuurlijk is,
neen, daartegen heb ik geen enkel verstandelijk verweer
maar als een persoon die ik oprecht liefheb te vroeg wordt geroepen
dan ervaar ik weer de weg met een levende onzekerheid
.
en voel ik nog duidelijker de machteloosheid in mijn bestaan
ook al is het sterven een alledaags en natuurlijk gegeven;
het snijdt diep in mijn hart als ik zo iemand moet laten gaan

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:45 Reageer op dit bericht

Balanceren

Balanceren
wanneer ik de halve waarheid spreek
is dat nog geen leugen
enkel als ik niet zou deugen
geraakt mijn geloofwaardigheid week
als mijn geheugen hapert zo nu en dan
is daarvoor niet altijd één enkele reden
soms ben ik blij dat ik vergeetachtig ben,
heb zo minder aan het verleden geleden.
ik kan me nauwelijks meer achter rook verschuilen
en zie steeds helderder in de spiegel;
mijn gezicht kent al veel groeven
en het hoofd opvallend veel builen
maar ik doe wel stinkend mijn best
of schrijf ik onbewust een zoete parodie
en eindigt die op het lest in mest
dan fiets ik verder wijl ik enkel vogels zie?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:44 Reageer op dit bericht

wachten

wachten
ik zweef er naar toe
het onbekende
doch vaststaand moment
mij is dat verteld
eigen woorden zijn overbodig
enkel de dagen lijken geteld
het gaat niet over mij
maar raak er niet aan gewend
een geliefde ziel komt vrij
zo is mij verteld
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:43 Reageer op dit bericht

Oorlog en vrede

Ik leef met oorlog en vrede
en in het donker met tegenlicht
Vaak heb ik het contrast onbewust vermeden,
wie niet
Het is wel een waarheid die
aan elke menselijk bestaan wordt toegedicht
Plots dringt deze -bekentenis- zich op.
Ja, ook ik keek enkel naar buiten gelijk ieder vanuit zijn dop
en dan komt er een moment dat het zicht
ook steeds meer naar binnen wordt gericht
Zo is de wereld om mij heen evenzeer geschapen
Deze tegenstellingen zijn, althans als men dat wil zien,
dat de uitingen daarvan,
ook eenvoudig van de straat op te rapen
Als dit inzicht allengs zichzelf verder opdringt
ervaart men deze "tegenstellingen"
als werkelijkheid in jezelf
Ik vind een schokkend feit.
Immers wie wordt in zijn bestaan daardoor
niet naar verwarring toe geleid
Het is altijd al zo geweest, toont het verleden;
een kwetsbaar omgaan met onze naasten en de natuur
kan niet worden vermeden
Ook al zoekt onze ziel spiritueel naar een vorm van heling,
de alomvattende geprezen evenwichtige natuur
is in wezen niet anders ingericht
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:41 Reageer op dit bericht

ik, die blijf

ik, die blijf
het is kiezen
tussen waarheid
en schemering
uitzicht
en behoudzucht
tussen zwijgen
of deinen in vogelvlucht
daarbij speelt
het gemoed ook een rol en
zal op een onvoorspelbaar
moment mede bepalen:
zijn alle woorden
hard of zoet
levendig of doods
en waar niets meer moet
een ding weet ik zeker
ik ga mijn eigen licht ophalen,
ginds achter benevelde populieren,
het verwarmt mij
en heeft niets aan waarde ingeboet
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:38 Reageer op dit bericht

In omloop

In omloop
.
ik staar door het raam en ervaar
hoe achter mij de werkelijkheid draait
de lente is nabij, zo is mijn innige wens
mijn hoop is dat ik dan stilaan bedaar
als de mist oplost voorbij de wazige grens
.
schoon en schijn zijn gezusters van elkaar
zij voeden zich met woorden en beelden
verleiden soms tot een heuse openbaring
en brengen je in een zoete verleiding
totdat het verstand vraagt om een verklaring
.
ik heb het niet over onzichtbaarheid
immers wat het daglicht toont dat neem ik waar
het omgaan met een onaantastbare verscheidenheid
vraagt wel om een herhalend kruisgebaar
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:36 Reageer op dit bericht

In een neigende pose

In een neigende pose

met wijd gespreide knieën
toont zij een strak gestrekt beeld
die een split verbeeldt, maar dan

in een vorm van goed gevormde sterke spieren
vanuit een breed zitvlak, de stuit rakende

zij buigt haar ruggengraat voorwaarts,
om in de pose voorwaarts te neigen

ook wellicht om met haar bovenlijf
een mogelijke schaduw te beschermen

of met hoofd met eigengereide sprieten
haar bestaan te ontkennen

de elle bogen stutten
min of meer het lichter gewicht

opdat de handen elkaar raken,
enkel om haar zijn te sieren

wijl haar hoofd als nederig buigt
ter volmaking van een gedicht;

in gestreepte vlakken,
van waaruit ik ook haar lijf mag vieren,

zeker door ogen van een schepper
voor mij uitgelicht

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:33 Reageer op dit bericht

De verleiding

De verleiding
.
ze kwam met haar zoete rondingen aangezet
ja, van ver, over de grenzen heen van fatsoen
bouwde een horizon van oven naar verlangen
ze had er weet van, wat met de zwakte van een man te doen
.
het was beloofd, ik zou geen honger leiden
en dankbaar knikte ik op haar ondeugend gebaar
maar het is pas klaar als men zich eerst
aan de warme liefde gaat wijden, zei zij,
en wees daarna naar het elektriek
op de aanrecht, ja daar
.
heb je poeder in huis om het te verzoeten
riep zij bij het afscheid nog
bij haar schuivende deuren op benzien
maar ik rende al naar het fantasierijk genot
nooit had ik geleerd te tellen van een tot tien
zo is het leven van een zot
.
zonder blikken en blozen at ik zonder te moeten,
doch door innerlijke zuchten opgejaagd
kwamen lichtelijk geparfumeerd,
alle pannenkoeken aan bod, zonder zoete spijs
.
dus zonder glijmiddel, en zonder water,
ongeremd in het paradijs
alwaar de liefde van de man zijn basis draagt

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:32 Reageer op dit bericht

levend sterven

levend sterven
overmand door intieme vrees
sterft de liefde in verbrokkeld ijs
en bevriest het in onmacht,
het is een herhalende reis
ook wel een repeterende breuk
het brengt de waarheid van de wijs
die wordt dan een gedrocht
men snijdt uit ontreddering
in eigen vlees èn van die ander,
worden zoete druiven zuur
zelfs haat wordt medestander
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:29 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - divers

↑ Terug naar de berichten