zilvergrijs

als sneeuw voor de zon

grauw en uitzichtloos is

zal het smelten worden tegenhouden

immers de warmte blijkt een gemis

.

zo is het ook met de mens

als zijn gedachten zijn verward

en het uitzicht vertroebeld is door dikke mist

is er geen enkele opluchting van smart

sterker nog als de overmacht

in rijkdom en wapenkracht

blind wordt aangestuurd

lijkt het lot beslist,

immers de duivel is ingehuurd

.

het enige dat nog meedingt

is er hoop of liefde, soms tegen beter weten in

maar de mens is van nature aan het heelal geringd;

daarom is het zo dat ik bij de in en uitademing

niet bij voorkeur het eeuwig sterven bemin

Men is nooit uitgeleerd

Op iedere leeftijd wordt beweerd

Die drang zit ook in mij

Gelukkig heb ik creativiteit aan mijn zij

Zodoende overviel mij een wonder

(Wie kan immers niet zonder)

Vreugde overviel mij in een roepend gebaar

Hier was sprake van een bovenaards wezen

Vaak zoek ik de donkerte als ik er naar staar

Maar nu brak de schepping in

Bij volle daglicht en ik zag een roepend gebaar

Een schoonheid riep van verre, ja jij daar

Jij bent het die ik wellicht bemin

U snapt wel dat zoiets niet bestaat

Het is een oud verlangen dat vaak snel vergaat

Toen de spiegel brak treurde ik minstens duizend tranen

En liep zielig langs lange bladerloze lindelanen

de buitenkant van mijn venster

toont al enkele dagen een maagdelijke natuur

zou het maar zo kunnen blijven, wit en onbevlekt

zand erover, is een bekend gezegde

opdat de aardse teloorgang in mens en op de velden

door mij nageslacht niet wordt opgemerkt

als de hemel aan ons weer ruimte uitleent

hoe helder zou dan de zin van het leven zijn

waar alle schoonheid ons de adem beneemt

ik droom even van een goddelijk paradijs

waar verleiding ons verre van ontheemd

er zijn zo van die schaarse dagen

waarin momenten van naïviteit zijn geoorloofd

ik zou dan overal tederheid zien

waar het kwaad is uitgedoofd

ik zou me weer aan de liefde wagen

de moderne mens is aldoor onderweg

men heeft de ander verloren

alom wordt geduid tot een oude habitat

zoek je medemens dan wordt u beide herboren

eenzaamheid is aan de orde van de dag

ik ben zeker niet de eerste die dat zegt

doch we zijn elkaar als individu voorbij gelopen

de zucht naar overdaad heeft een nieuwe bodem gelegd

toch is het mij overkomen, dat ik als blinde

een medemens niet heb begrepen

zij vreesde juist zich aan de ander te binden

liefde geraakt dan tot een vijand van de ziel

mij is het niet gelukt, uit onkunde, haar

bij een kwade geest weg te slepen

ze kwam met woorden binnen

immers haar dageraad werd eerder geboren

dat ligt aan haar zin en drang om te beginnen';

de vroegte zal haar bekoren

de ruimte die zij innam

deed mijn rust bekorten

een schrijfsel was de oorzaak

zij wil zich nog meer op poezie richten

structuur geven aan de dag hoop ik

en ze vraagt daarbij, van zich zelf

beroepsgerichte dichtende gewichten

ze hing in een beeldscherm, boven mij

bekeek me uit een wisselende hoek

soms zag ik een lok, danweer ,

doch even, haar nieuwe eigenstandige look

ik kan er ook anders naar kijken

zoiets dat op verleiding kan lijken

laten zien van geringe lijfelijke kanten

ik spreek enkel over heur haar en aangezicht.

ja, ergens weet ze van wanten

maar toch boven mijn ogen zweefde haar stem

aangeroerd door mijn favoriete warme schuimige ochtenddrank

gehuld in een lichte nevel van schroeiend en gevuld vloeipapier

u snapt dat ik me verklein, als het ware tot een geringe mus

ware het niet dat ik haar kan inpalmen met een enkele kus

denk niet dat een verleden

mij wegdrijft uit het heden

neen, het zet wat komt

in een duidend perspectief

ben me er steeds meer van bewust

dat ik vertoef op de weg van het begin

naar een onbekende tijd,

in oneindige rust, is mijn idee

,

onderweg terend op lief en gerief,

vermengd met mijn eigen schaduw

een weg van inzicht naar de "zin"

maar weet niet in hoeverre ik mezelf

in de juiste richting voortduw

maakt het uit of ik het leven bemin.

.

Ik zou vaker willen zwijgen,

en gedachten laten opgaan in witte rook

of antwoorden zonder pen beschrijven

waarin mijn lichaamstaal kan beklijven

De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is

in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid

Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair

en men gelooft in het onuitgesprokene, in oprecht Zijn,

Men is. Als een uitstaande ster

Ik zou zo veel willen zeggen, maar dat kan aan de ander knagen

en leer door de tijd heen mij te hechten aan wat is,

geuit in geringe taal

Het vraagt openheid en ook minder voor jezelf vragen

Daarbij helpt genegenheid en vertrouwen in een voortdurend

op daden gericht onuitgesproken andermaal

gekoesterd in een tabernakel;

zo spreekt een oud verhaal

ik zwerf door de kilte van de nacht

mijn gevoel dekt de lading

er is niemand die het ziet,

in mijn winter

of draagt mij tastbaar mee,

misschien wel, maar doodstil,

buiten mij

geen enkel woord dekt mij toe

het is als verliezen

en rouwen, het overkomt je

men mag niets verwachten

je hebt het niet voor het kiezen

als men zich benoemd voelt tot priorin

is het tegelijkertijd delen

van zachte woorden soms een brug te ver.

deze blijven opgesloten in een gesloten gouden ring.

deze dient als pantser tegen de boze wereld

immers ik ben gods eigen ster;

het moet wel naar mijn zin

ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met

ontvangende oren

die weet hebben van intieme wederkerigheid

ik zet mij neer op een bankje

en trek aan mijn dikke bruine Cubaan

die mijne herte verblijdt

,

op het kerkhof hoor ik een zacht gekreun

het zijn mijn lotgenoten die zuchten

ik blaas de rook over hen heen

want ben met hun begaan

er vliegt een duif over mijn hoofd.

hij laat niet na mijn grijze haren te kleuren

ik sta op en hoor in de verte

het lied van honger en dorst.

gelukkig dat ik dat

nog steeds mag heure

ik vond een levende blinde

maar kon deze vink niet verstaan

het dier was in papier verpakt

in lagen die mij ten einde niet zinde

.

dat bleken oude kranten

door de jaren heen in kleuren gelakt

ach, dacht ik vooreerst, ik ben begaan

immers ben zelf ook ooit in modderzwart gezakt

ofwel, heb weet van betraande wanten

.

de vogel is vervlogen

en zijn eigen weg gaan,

.

nee, hij is ontsnapt bij dichte mist,

mijn brood bleek beschimmeld

ja, daar kan niemand van bestaan

zeker, ook ik heb naast het net gevist