eigenwaarde

Ta solitude
i
dagen dragen traag
over lege nachten heen
donker verslindt het licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
i
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
i
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
i
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten
waarin je ogen het wagen
rozen te ontwaren
en je oren luisteren naar
vogels die nog altijd fluiten

Bewegende grenzen

dualiteit tussen echt en onecht
tussen verstoten en zelfrecht
binnen, buiten
trachten een wereld te omsluiten

leven in de overlevering
die vandaag naar morgen heet
wonen in kastelen van karton
of tussen tochtige muren
zeker ook onder het blauw
een glimlach in de zon

waar men ademt tussen
keuze en leuzen
van verzamelde levensbrokken

de verjaagde mens
of juist de gekozen eigen weg
vertaald in unieke kleuren van bestaan
die in geest en lijf
zweven van wens naar grens

en ogen
gedreven door de ziel
het zoekend pad begaan

’n Rondte om
.
loop net saam
’n rondte om
.
deur stil
strate
.
ek is dan stil
as ek saam met jou
by myself kom
.
jy kan dan praat
ek sal jou loslaat

'n Genesende atmosfeer
.
Die reis huis toe voel steeds ver weg
Nie net 'n paar meter nie
Maar hierdie is 'n pad na 'n brandende ster
Jy weet, die een op weg na ons maan
.
Ek vertrek met my swaar skoene aan
want die weg word as swaar beskou
en dra my lewe saam met my in my sak, my kop en my hart
ook wat ek nie gedoen het nie en wat ek langs die pad berou het
.
Langs die pad sien ek weer almal wat 'n rol gespeel het
in watter fase van die roete ook al gereis is
Baie groet my, daar is ook diegene wat minder groen gras op hul hande het en kyk weg as 'n logiese gebaar
.
Ek nader die punt waar ek nie meer kan omdraai nie
met die vogtigheid van vrees, inspanning en die weer
Al my gedagtes verdwyn langs die pad
en sê hallo vir diegene wat wag
Hulle ontvang my in 'n genesende atmosfeer

showroem
..
een schrijver is meestal vol lof over de natuur.
en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel
bij het eerste licht in de morgenstond
.
achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur
bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken
de afgelopen week heb afgerond,
het afbreken van takken en ruimen van bladeren
waarmee ik mijn binnenste met buiten afbakende
.
oh, het is niet meer dan
mijn aangeslagen ramen
een blik naar buiten scheppen
waarachter, let wel binnen
een pronkende Aziatische dame
met statigheid mij toeknikt en de dieren
let wel buiten hun roest in de lentezon deppen
.
ik heb dit verschijnsel op beeld vastgelegd
en was in goede moed bij het ontwaken
dat heb ik wel vaker
als iets liefs tegen mij wordt gezegd
dan schreeuw ik dit van de bovenste daken
.
enfin, ik kijk nu met genot naar buiten
was toch vergeten dat achter die ruiten
weer geniet van de groeiende kuiten
van voor mij nog jonge moeders
die bij afscheid bij school
(in de straat) nog even hun
kind in de armen sluiten
.
mijn wereld is weer vergroot
net zo als in het voorgaande voorjaar
zoals gezegd nu met een blij hart
net als de vogel op de stoel met een buigend gebaar

drie uur
.
er is maar een dag in het jaar
die mij spiritueel buitengewoon draagt
het is niet van vandaag of gister,
die ene gedachtenis is al jaren diep gelaagd
.
ik spreek over goede vrijdag
en het gekozen moment van sterven
van de mens, haast nakend op het hout
(treffend uitgedragen door Bach)
maar waar ieder toch wel schaamte moet erven
.
ik wil altijd op dat uur in alle stilte vertoeven
wijl de aarde thans de weg volgt waar
op ieder front wordt geleden;
alom is het lijden op grote schaal gaande;
.
ondanks dat de mensheid al een eeuwigheid
de vrede zou hebben beleden:
*

houd hoop en blijf staande
.

Fictie
.
niet dat ik haar ken
immers nooit te voren
kwam zij in beeld
als plots wat woorden,
geschreven dat wel,
aan mij worden toebedeeld
.
op zo'n moment
blijk ik weer een aards wezen
en vorm mij een idee,
hoe zij in werkelijkheid zal zijn
slechts door haar letters te lezen
.
ik weet niet hoe het u vergaat
slaat uw fantasie dan op hol
of is een zwart gat uw deel
wel, ik kijk rustig voor mij uit
en ben me even bewust
dat ik mij niet verveel
..
o ja, ze telt veertien lentes
en houdt mij voor een ander
dat blijkt geen echte stimulans
voor deze vergrijsde heer
maar ze schrijft wel verzen
en die zeggen mij veel meer
.

Ik bleef
.
ik zei iets
zij sloot
.
stilte
.
mijn hand open
haar blik weg
.
niets
.
ik bleef
zij ging
.
lucht
.
licht
zij draaide om
.
donker
.
mijn naam
koud geworden
.
weg
.
wat rest
.
ik