Naar de inhoud

julius dreyfsandt zu schlamm - divers

akke.beakke.be

Berichten van 20 april 2026 tot 26 april 2026

reincarneren

reincarneren
als ik drijf in de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
vormt het ademen kwetsbare sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief
niet dat ik door klappen ben geraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene wordt gelaakt
neen, de ziel lijkt mythisch verborgen
later bouw ik voort op oude stenen
zij vormen mijn fundament met geduld
om weer iets van wat komt te mogen lenen
dat nu nog met onwetendheid is omhuld
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:51 1 reactie Reageer op dit bericht

zilvergrijs

zilvergrijs
ze spreken elk van eenvoud
fluisterend, amper te verstaan
in een kunstige houding
met verstilde gebaren
ze staan, gaan en verder
in de taal van hun bestaan
van ongenaakbare sierlijkheid
onder opgestoken haren
het alom zilvergrijs was -ooit-
dat bracht hun tot nu en hier
in een waar spiritueel ritueel
het lijkt fijnmazig vertier
gracieus in cultuur getooid
ik ben het die hun aanwezigheid viert
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:49 Reageer op dit bericht

Ik heb het licht gezien,

Zeker, een nieuwe hoop
openbaart zich steeds weer,
in een seizoen of door toeval,
een andere keer,
zoals nu, rond Kerstmis, terwijl
we ons rond een boom of stal hebben verzameld.
We hebben bergen beklommen,
en nog steeds klim ik de weg omhoog,
Als mens is het niet gemakkelijk
om onze onstuitbare levenswil
op een heilzame manier tot zwijgen te brengen,
zodat ik alleen een onbegrijpelijke
overmacht ervaar en verdraag
Ik zie zeker licht aan het einde
van de tunnel: een teder begin
het kwam gewoon in me op;
zag iets van liefde in alles wat is

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:24 Reageer op dit bericht

geloof, hoop en liefde

als sneeuw voor de zon
grauw en uitzichtloos is
zal het smelten worden tegenhouden
immers de warmte blijkt een gemis
.
zo is het ook met de mens
als zijn gedachten zijn verward
en het uitzicht vertroebeld is door dikke mist
is er geen enkele opluchting van smart
sterker nog als de overmacht
in rijkdom en wapenkracht
blind wordt aangestuurd
lijkt het lot beslist,
immers de duivel is ingehuurd
.
het enige dat nog meedingt
is er hoop of liefde, soms tegen beter weten in
maar de mens is van nature aan het heelal geringd;
daarom is het zo dat ik bij de in en uitademing
niet bij voorkeur het eeuwig sterven bemin
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:21 Reageer op dit bericht

Plafond

Men is nooit uitgeleerd
Op iedere leeftijd wordt beweerd
Die drang zit ook in mij
Gelukkig heb ik creativiteit aan mijn zij
Zodoende overviel mij een wonder
(Wie kan immers niet zonder)
Vreugde overviel mij in een roepend gebaar
Hier was sprake van een bovenaards wezen
Vaak zoek ik de donkerte als ik er naar staar
Maar nu brak de schepping in
Bij volle daglicht en ik zag een roepend gebaar
Een schoonheid riep van verre, ja jij daar
Jij bent het die ik wellicht bemin
U snapt wel dat zoiets niet bestaat
Het is een oud verlangen dat vaak snel vergaat
Toen de spiegel brak treurde ik minstens duizend tranen
En liep zielig langs lange bladerloze lindelanen
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:20 Reageer op dit bericht

Maged reine

de buitenkant van mijn venster
toont al enkele dagen een maagdelijke natuur
zou het maar zo kunnen blijven, wit en onbevlekt
zand erover, is een bekend gezegde
opdat de aardse teloorgang in mens en op de velden
door mij nageslacht niet wordt opgemerkt
als de hemel aan ons weer ruimte uitleent
hoe helder zou dan de zin van het leven zijn
waar alle schoonheid ons de adem beneemt
ik droom even van een goddelijk paradijs
waar verleiding ons verre van ontheemd
er zijn zo van die schaarse dagen
waarin momenten van naïviteit zijn geoorloofd
ik zou dan overal tederheid zien
waar het kwaad is uitgedoofd
ik zou me weer aan de liefde wagen
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:18 Reageer op dit bericht

binding

de moderne mens is aldoor onderweg
men heeft de ander verloren
alom wordt geduid tot een oude habitat
zoek je medemens dan wordt u beide herboren
eenzaamheid is aan de orde van de dag
ik ben zeker niet de eerste die dat zegt
doch we zijn elkaar als individu voorbij gelopen
de zucht naar overdaad heeft een nieuwe bodem gelegd
toch is het mij overkomen, dat ik als blinde
een medemens niet heb begrepen
zij vreesde juist zich aan de ander te binden
liefde geraakt dan tot een vijand van de ziel
mij is het niet gelukt, uit onkunde, haar
bij een kwade geest weg te slepen
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:16 Reageer op dit bericht

de weg

de weg
.
als ik het sterven niet kan omhelzen
omdat zielen elkaar verbannen
dan herhaalt zich het openen van oude wonden
en is liefde een broze echo, ooit daar en hier gevonden
dan voelt even niets meer in kruiken en kannen
maar vloeit de pijn door mijn hele lijf, in bloed vermomd
en slik ik alles in om maar niet hoeven te stikken
in een afscheid door de geest onvoorwaardelijk opgedrongen
.
naarmate de uren voortschrijden kan ik wel meer begrijpen
en neemt de wijsheid ook in getal alsmaar toe
ik probeer in mijn herinneringen te knijpen
ze maken mij bij daglicht al moe
omdat als je aan geluk wilt vasthouden
alles in jezelf beweegt of eerder verstijft, wie weet het
opnieuw moet een verleden rijpen
dat moet men doen, geheel alleen en in koude
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:15 Reageer op dit bericht

Pais en vree

de dagen van pais en vree
hebben hun sporen nagelaten
samen zijn met mensen waarvan je houdt
maakt duidelijk dat je echte tederheid vertrouwt
en dat verscheidenheid aan gehechtheid bouwt
.
met zulke woorden zijn we vaak overladen
en terecht, immers doorgaans waren ze
uit een oud narratief
waar sommige belanghebbenden vooral
in eigen voordeel baden
ja, het moest er even uit,
ik had dat ook kunnen versturen vanuit mijn gerief
doch wanneer lief en leed tezamen wordt gedragen
en zonder woorden vaak wordt aangevoeld
dan heeft het samenzijn ongekend vele menselijke lagen
wanneer zij op gemeenschapszin is gestoeld
de laatste familiedagen schiepen een binding met hoop
waar de grote wereld met gemak werd buitengehouden
ik zag de waarde van ieder aanwezig persoon
en had mededogen en warmte voor elkanders levensloop

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:14 Reageer op dit bericht

bevroren tranen

bevroren tranen
.
er zijn van die momenten
dan splijt een oud gevoel
zich van mijn nieuwe lente
als oude zuigende wortels
schraal, zo gevoelloos koel
.
een onbegrepen negatief
verbeeld in grijs en zwartwit
hoe de ziel werd verscheurd
.
nimmer zal die herinnering
alsnog in zorgende liefde
worden ontwikkeld
laat staan in een zomers
bouquet worden gekleurd
.
ook al wordt men gedragen
door het hoogste goed
van onmisbare mensen
de wederkerende scheut
van plotse eenzaamheid
heeft niets te wensen
.
de pijn wordt eerst verzacht
als men wederom heeft ervaren
hoe het gevoel ooit is verkracht
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:12 Reageer op dit bericht

de wekster

ze kwam met woorden binnen
immers haar dageraad werd eerder geboren
dat ligt aan haar zin en drang om te beginnen';
de vroegte zal haar bekoren
de ruimte die zij innam
deed mijn rust bekorten
een schrijfsel was de oorzaak
zij wil zich nog meer op poezie richten
structuur geven aan de dag hoop ik
en ze vraagt daarbij, van zich zelf
beroepsgerichte dichtende gewichten
ze hing in een beeldscherm, boven mij
bekeek me uit een wisselende hoek
soms zag ik een lok, danweer ,
doch even, haar nieuwe eigenstandige look
ik kan er ook anders naar kijken
zoiets dat op verleiding kan lijken
laten zien van geringe lijfelijke kanten
ik spreek enkel over heur haar en aangezicht.
ja, ergens weet ze van wanten
maar toch boven mijn ogen zweefde haar stem
aangeroerd door mijn favoriete warme schuimige ochtenddrank
gehuld in een lichte nevel van schroeiend en gevuld vloeipapier
u snapt dat ik me verklein, als het ware tot een geringe mus
ware het niet dat ik haar kan inpalmen met een enkele kus
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:11 Reageer op dit bericht

automaat

denk niet dat een verleden
mij wegdrijft uit het heden
neen, het zet wat komt
in een duidend perspectief
ben me er steeds meer van bewust
dat ik vertoef op de weg van het begin
naar een onbekende tijd,
in oneindige rust, is mijn idee
,
onderweg terend op lief en gerief,
vermengd met mijn eigen schaduw
een weg van inzicht naar de "zin"
maar weet niet in hoeverre ik mezelf
in de juiste richting voortduw
maakt het uit of ik het leven bemin.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:09 Reageer op dit bericht

een doorgaande weg

ze vult mijn dag en nacht
wakend en ontwakend
soms luidruchtig, ook wel zacht,
een stem maakt de inhoud smakelijk
.
het is het geluid van metaforen
soms storend doch vaker volkoren
zelf schep ik tussendoor een stiltegeluid
en proef dan beter de stem van een poëtische huid
.
en
in mijn kamer brandt de boom nog steeds, immers
het gemoed vraagt in deze dagen dragend licht
elders,
in ‘t dorp roept men al over een volgend festijn:
een hoop naar de verklede dagen, overbrugbaar in zicht

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:07 Reageer op dit bericht

diepgang

diepgang
.
mensen waarvan je houdt
verlaten je, zo toont het bestaan
tussen verliefd raken en waarover je rouwt
gaat veel moois voorbij, je raakt begaan
totdat het lot een andere wending neemt
en aan herinnert dat je vaker bent ontheemd
.
toch draagt het ademen je naar verder
waar eerst wel iets een plaats moet vinden
verdriet en geluk zorgen voor rijpe druiven
die zich ook maar voor een seizoen verbinden
het ligt besloten in het wezen van de natuur;
niets is blijvend maar men mag er wel aan snuiven
.
de tijd verkort met de jaren.
in de jeugd kan men dit nog niet verklaren
dat de toekomst zich samenbalt tot een dag
tot een overblijvend moment.
over de weg naar daarnaar toe is veel geschreven;
.
de vergankelijkheid wordt voor wijsheid aangewend
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:05 Reageer op dit bericht

hoge bomen

hoge bomen
.
houden van ligt soms verder
dan de eerste gewaarwording
als men de ander ziet door gekleurde ogen
en eerste gevoelens uit de hemel worden gezogen
.
dan blijkt dat, in de loop der tijd er
verschillende films worden getoond
met ieder een eigenaardige regisseur
het script is wellicht nagenoeg hetzelfde,
vol verlangen en beelden
.
maar de uitvoering is vaak eerder in het verleden
en in een andere cinema vertoond
men komt dan niet tot een eendrachtige voorkeur
om daar mee samen om te gaan in het heden
.
vol van goede bedoelingen begint het spel op het doek
maar alras dienen zich meerder pauzes aan
ieder gaat naar de eigen intonatie opzoek
waardoor verschillende wegen worden begaan
.
de ochtendstond komt dan sneller dan gedacht
waarbij het zonlicht van steeds verder moet komen;
geen van de acteurs had dat bij de opstart verwacht
.
het doek valt eerder,
het applaus kent een ander geluid,
.
er groeien allengs te veel te hoge bomen
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:04 Reageer op dit bericht

Onmin

naarmate
de tijd verdaagt
verdooft zij ook
de oorzaak
die vaak dubbel
is gelaagd
als het denken dan
uitgeput vertraagt
begint de eenvoud
aan zijn werk;
het snoeien in een
verwilderd rozenperk
maar eer het hart
zich weer opent
moet men zich ook ontdoen
van opgestapeld ijs
ervaren wij meestal
het noodzakelijk ontdooien
als tamelijk “ slopend “
en lijkt het doel onduidelijk
tijdens een onvoorspelbare reis

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 15:03 Reageer op dit bericht

wak

Wak
.
ik reed op een scheve schaats
neen, niet ten nadele van een ander
het is lang gelee dat ik mij zo laat zien
ook is het niet per se een schande
ik was mijn discipline niet de baas
en hijgde voor een man of tien
.
u kent dat verschijnsel zeker wel
trouw zijn aan jezelf is wat ik bedoel
ik had te veel tijd nodig om dat te duiden
maar zeker is, ik ging voorbij
aan een waarschuwend gevoel
.
het begon al bij het ontwaken
ik dook toen diep weer onder de warme deken
nadat een ongewenste gedachte de ochtendstond raakte
heb ik figuurlijk snel achteromgekeken

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:58 Reageer op dit bericht

Omdenken

Ik zou vaker willen zwijgen,
en gedachten laten opgaan in witte rook
of antwoorden zonder pen beschrijven
waarin mijn lichaamstaal kan beklijven
De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is
in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid
Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair
en men gelooft in het onuitgesprokene, in oprecht Zijn,
Men is. Als een uitstaande ster
Ik zou zo veel willen zeggen, maar dat kan aan de ander knagen
en leer door de tijd heen mij te hechten aan wat is,
geuit in geringe taal
Het vraagt openheid en ook minder voor jezelf vragen
Daarbij helpt genegenheid en vertrouwen in een voortdurend
op daden gericht onuitgesproken andermaal
gekoesterd in een tabernakel;
zo spreekt een oud verhaal
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:57 Reageer op dit bericht

de mens alleen

de mens alleen
ik zwerf door de kilte van de nacht
mijn gevoel dekt de lading
er is niemand die het ziet,
in mijn winter
of draagt mij tastbaar mee,
misschien wel, maar doodstil,
buiten mij
geen enkel woord dekt mij toe
het is als verliezen
en rouwen, het overkomt je
men mag niets verwachten
je hebt het niet voor het kiezen
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:54 Reageer op dit bericht

Priorin

als men zich benoemd voelt tot priorin
is het tegelijkertijd delen
van zachte woorden soms een brug te ver.
deze blijven opgesloten in een gesloten gouden ring.
deze dient als pantser tegen de boze wereld
immers ik ben gods eigen ster;
het moet wel naar mijn zin
ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met
ontvangende oren
die weet hebben van intieme wederkerigheid
ik zet mij neer op een bankje
en trek aan mijn dikke bruine Cubaan
die mijne herte verblijdt
,
op het kerkhof hoor ik een zacht gekreun
het zijn mijn lotgenoten die zuchten
ik blaas de rook over hen heen
want ben met hun begaan
er vliegt een duif over mijn hoofd.
hij laat niet na mijn grijze haren te kleuren
ik sta op en hoor in de verte
het lied van honger en dorst.
gelukkig dat ik dat
nog steeds mag heure
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:52 Reageer op dit bericht

dierenrijk

ik vond een levende blinde
maar kon deze vink niet verstaan
het dier was in papier verpakt
in lagen die mij ten einde niet zinde
.
dat bleken oude kranten
door de jaren heen in kleuren gelakt
ach, dacht ik vooreerst, ik ben begaan
immers ben zelf ook ooit in modderzwart gezakt
ofwel, heb weet van betraande wanten
.
de vogel is vervlogen
en zijn eigen weg gaan,
.
nee, hij is ontsnapt bij dichte mist,
mijn brood bleek beschimmeld
ja, daar kan niemand van bestaan
zeker, ook ik heb naast het net gevist
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:49 Reageer op dit bericht

Liefde

Liefde
soms bedreigt onze eigen pijn
de vreugde in een roepend hart
en vraagt de ziel, waar moet ik toch zijn
als ik geraakt word door vaak onbegrepen smart
liefde is zo mooi als ik word verstaan
maar gevoelens wisselen als seizoenen
men wordt soms geraakt door iets groots
of een vlijmscherpe splinter;
het blijkt eigen aan ons aards bestaan
ik koester zeker de vele momenten van geluk
als mijn ogen zich weer openen door tegenlicht
en dan kan erkennen; er was even iets stuk;
het voelde aan als moeizaam, vaak slopend
maar zie plots in mijn naaste zijn ware gezicht
en ervaar dat de ander -wezenlijk- op mij is gericht
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:48 Reageer op dit bericht

als de rede overheerst

er is onlangs een roos ontsprongen
sierlijk uitgebeeld in lijf en leden
en een krachtige geest had deze bloem bedongen;
het toeval had een ridder te paard bereden
en zocht een weg versierd met parelmoeren
het dier versnelde zijn gang naar een gelukkig land
immers er was aldaar ontspruitende liefde te voeren
alsof het ook nog eens met goud was omrand
de verbeelding deed zijn verlichtend werk,
op aarde was een paradijs ontdekt
aldaar aangekomen was de vreugde oprecht sterk
doch hadden bladeren de bodem afgedekt
de zon vulde het uitzicht met voldoende perspectief
maar allengs bleek dat elke ziel kiest voor haar unieke weg
enkel het maanlicht zorgde voor enig gerief;
maar de rede verwees duidelijk naar een pijnlijke uitleg
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:46 Reageer op dit bericht

Als het moment nadert

Als het moment nadert
.
als de winter bijna als het ware voor mijn ogen ontdooit
en tevens in mij het verlangen naar de lente een zaadje legt
leef ik thans in een onwezenlijke atmosfeer
.
ergens is de mens in zijn bestaan gekooid
immers men is in wezen sterk, doch ten einde kwetsbaar, teer
en vertel niets nieuws, het wordt alom door velen uitgelegd
.
plots komt er een moment dat iemand van het licht wordt beroofd
hetgeen niet onnatuurlijk is,
neen, daartegen heb ik geen enkel verstandelijk verweer
maar als een persoon die ik oprecht liefheb te vroeg wordt geroepen
dan ervaar ik weer de weg met een levende onzekerheid
.
en voel ik nog duidelijker de machteloosheid in mijn bestaan
ook al is het sterven een alledaags en natuurlijk gegeven;
het snijdt diep in mijn hart als ik zo iemand moet laten gaan

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:45 Reageer op dit bericht

Balanceren

Balanceren
wanneer ik de halve waarheid spreek
is dat nog geen leugen
enkel als ik niet zou deugen
geraakt mijn geloofwaardigheid week
als mijn geheugen hapert zo nu en dan
is daarvoor niet altijd één enkele reden
soms ben ik blij dat ik vergeetachtig ben,
heb zo minder aan het verleden geleden.
ik kan me nauwelijks meer achter rook verschuilen
en zie steeds helderder in de spiegel;
mijn gezicht kent al veel groeven
en het hoofd opvallend veel builen
maar ik doe wel stinkend mijn best
of schrijf ik onbewust een zoete parodie
en eindigt die op het lest in mest
dan fiets ik verder wijl ik enkel vogels zie?
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:44 Reageer op dit bericht

wachten

wachten
ik zweef er naar toe
het onbekende
doch vaststaand moment
mij is dat verteld
eigen woorden zijn overbodig
enkel de dagen lijken geteld
het gaat niet over mij
maar raak er niet aan gewend
een geliefde ziel komt vrij
zo is mij verteld
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:43 Reageer op dit bericht

Oorlog en vrede

Ik leef met oorlog en vrede
en in het donker met tegenlicht
Vaak heb ik het contrast onbewust vermeden,
wie niet
Het is wel een waarheid die
aan elke menselijk bestaan wordt toegedicht
Plots dringt deze -bekentenis- zich op.
Ja, ook ik keek enkel naar buiten gelijk ieder vanuit zijn dop
en dan komt er een moment dat het zicht
ook steeds meer naar binnen wordt gericht
Zo is de wereld om mij heen evenzeer geschapen
Deze tegenstellingen zijn, althans als men dat wil zien,
dat de uitingen daarvan,
ook eenvoudig van de straat op te rapen
Als dit inzicht allengs zichzelf verder opdringt
ervaart men deze "tegenstellingen"
als werkelijkheid in jezelf
Ik vind een schokkend feit.
Immers wie wordt in zijn bestaan daardoor
niet naar verwarring toe geleid
Het is altijd al zo geweest, toont het verleden;
een kwetsbaar omgaan met onze naasten en de natuur
kan niet worden vermeden
Ook al zoekt onze ziel spiritueel naar een vorm van heling,
de alomvattende geprezen evenwichtige natuur
is in wezen niet anders ingericht
.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:41 Reageer op dit bericht

ik, die blijf

ik, die blijf
het is kiezen
tussen waarheid
en schemering
uitzicht
en behoudzucht
tussen zwijgen
of deinen in vogelvlucht
daarbij speelt
het gemoed ook een rol en
zal op een onvoorspelbaar
moment mede bepalen:
zijn alle woorden
hard of zoet
levendig of doods
en waar niets meer moet
een ding weet ik zeker
ik ga mijn eigen licht ophalen,
ginds achter benevelde populieren,
het verwarmt mij
en heeft niets aan waarde ingeboet
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:38 Reageer op dit bericht

In omloop

In omloop
.
ik staar door het raam en ervaar
hoe achter mij de werkelijkheid draait
de lente is nabij, zo is mijn innige wens
mijn hoop is dat ik dan stilaan bedaar
als de mist oplost voorbij de wazige grens
.
schoon en schijn zijn gezusters van elkaar
zij voeden zich met woorden en beelden
verleiden soms tot een heuse openbaring
en brengen je in een zoete verleiding
totdat het verstand vraagt om een verklaring
.
ik heb het niet over onzichtbaarheid
immers wat het daglicht toont dat neem ik waar
het omgaan met een onaantastbare verscheidenheid
vraagt wel om een herhalend kruisgebaar
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:36 Reageer op dit bericht

In een neigende pose

In een neigende pose

met wijd gespreide knieën
toont zij een strak gestrekt beeld
die een split verbeeldt, maar dan

in een vorm van goed gevormde sterke spieren
vanuit een breed zitvlak, de stuit rakende

zij buigt haar ruggengraat voorwaarts,
om in de pose voorwaarts te neigen

ook wellicht om met haar bovenlijf
een mogelijke schaduw te beschermen

of met hoofd met eigengereide sprieten
haar bestaan te ontkennen

de elle bogen stutten
min of meer het lichter gewicht

opdat de handen elkaar raken,
enkel om haar zijn te sieren

wijl haar hoofd als nederig buigt
ter volmaking van een gedicht;

in gestreepte vlakken,
van waaruit ik ook haar lijf mag vieren,

zeker door ogen van een schepper
voor mij uitgelicht

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:33 Reageer op dit bericht

De verleiding

De verleiding
.
ze kwam met haar zoete rondingen aangezet
ja, van ver, over de grenzen heen van fatsoen
bouwde een horizon van oven naar verlangen
ze had er weet van, wat met de zwakte van een man te doen
.
het was beloofd, ik zou geen honger leiden
en dankbaar knikte ik op haar ondeugend gebaar
maar het is pas klaar als men zich eerst
aan de warme liefde gaat wijden, zei zij,
en wees daarna naar het elektriek
op de aanrecht, ja daar
.
heb je poeder in huis om het te verzoeten
riep zij bij het afscheid nog
bij haar schuivende deuren op benzien
maar ik rende al naar het fantasierijk genot
nooit had ik geleerd te tellen van een tot tien
zo is het leven van een zot
.
zonder blikken en blozen at ik zonder te moeten,
doch door innerlijke zuchten opgejaagd
kwamen lichtelijk geparfumeerd,
alle pannenkoeken aan bod, zonder zoete spijs
.
dus zonder glijmiddel, en zonder water,
ongeremd in het paradijs
alwaar de liefde van de man zijn basis draagt

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:32 Reageer op dit bericht

levend sterven

levend sterven
overmand door intieme vrees
sterft de liefde in verbrokkeld ijs
en bevriest het in onmacht,
het is een herhalende reis
ook wel een repeterende breuk
het brengt de waarheid van de wijs
die wordt dan een gedrocht
men snijdt uit ontreddering
in eigen vlees èn van die ander,
worden zoete druiven zuur
zelfs haat wordt medestander
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:29 Reageer op dit bericht

in geuren en kleuren

in geuren en kleuren

als de dag, stilaan,
haar licht ontvouwt

lijkt zij in mij
anders te willen kleuren

waar het najaar
over een komend afscheid rouwt

ruik ik nu, niet onverwachts,
jouw bevrijdende lentegeuren

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:28 Reageer op dit bericht

Eva

eva
.
langs akkers van schroom
slenter ik of eerder
schuifel ik voorwaarts
.
aarzelend om ongericht
in een verwarrende droom
te zullen trappen
ben ik dan nog mijzelf, respectvol aards
of onderga ik enkel zielenkrampen
.
mijn neerwaarts gerichte ogen
begrenzen als beklemmende bundels
van zwart licht meer en meer
mijn krimpende borst
.
totdat een knechtende geest
de nog resterende
levenszaden heeft gedorst,
.
door angst het meest?
,

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:24 Reageer op dit bericht

lumen maternum

lumen maternum
.
ik heb mijn lucht opgeklaard
niet dat zij nu blauw kleurt
rood zijn nog mijn tranen
immers niet alles is in een dag bedaard
.
ja, ik heb weet van rouw, wie niet
uitgespreid over een gangbare periode
soms in donker zwart, met een modderig lied
of juist opgestapeld
naar een hoogte van een pagode
.
telkens word ik mij er meer van bewust
dat het leven mij niet in slaap sust
wel is het zo, dat mijn geroerde ziel
meer aan zichzelf wordt herinnerd;
.
wijl ik voor haar beeltenis kniel
en overgave haar voeten kust

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:22 Reageer op dit bericht

Lustrum

Lustrum
.
het is stil,
maar niet onaangenaam
de warmte schijnt me toe
.
ben even terug
op de plek van ontmoeting
iets wat ik bij regelmaat doe
.
daar waar ik
mijn verhaal kan doen
of de herinnering vier
bij haar zilveren vlinder
waarmee ik nog steeds
haar steen versier
.
door de jaren heen een plek
waarmee ik ben verbonden
ja, een vertrouwde stek
nadat het -samen- werd ontbonden
.
het is geen treurnis wat ik deel
enkel een tevreden herinnering
dat adem geeft en perspectief
.
mij even weer optilt
als de dag een last meedraagt
.
maar waar ik ook
van groot respect getuig
in een levende waardering

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:21 Reageer op dit bericht

eigenwaarde

ik dwaal in het bos
en loop van boom naar boom
zoek achter ieder haar schim van gister
het is niet enkel knippen en los
nee, niet alles is te vangen in een droom
ik ruik aan de struiken rondom
en tracht de geur op te snuiven
immers niet alles verlaat het hart
niet elk verlangen
gaat op weg, alleen op pad
neen, wat zuiver is, is niet besmet
niet alles wat was
klopt men zomaar uit een zachte mat
het geeft maar aan dat ik besta
uit kanten van goed en ook soms koud als steen
het is zoals ik wisselend in mijn gevoel sta
mijn ziel is puur, mijn hart oprecht
maar ik blijf die ene,
en het aardse heb ik met ieder gemeen, te leen
en leid derhalve ook aan eigen mistig onrecht

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:18 Reageer op dit bericht

Gehavend

Gehavend
drie treden hoog
was het paad over water
aldaar leunde ik over het hout
en zag uit over reizend verkeer
stil nog, er was geen seizoen vertier
niet wetende dat ik een herinnering schiep
voor later, er kwam geen andere keer
achter glas aan de haven
werd het zoet mij voorgezet
zeker het was ook om te laven
maar op voedzaamheid werd niet gelet
we spraken over binnen en buitengaats
over de ring met een lichte twinkeling
ook dat gebaar was voor het laatst
ik leek op een eenmalige zendeling
ver naar het noorden afgereisd
achteraf had de zucht zich voorbarig
uit de verwachting geprijsd
dit alles nam ik op als een schilder
en gaf het een plaats in mijn kwetsbaar leven
zoet, zacht en met uitzicht
warm waren de woorden in elkanders bede
ik heb weet, dit alles maakt de pijn
in de vergankelijkheid milder
van nature heb ik lief,
maar ook blijkt dat soms ietwat naïef
ik steek de hand wel in eigen boezem
opdat ik mijn hart niet verlies
als ik mijn zon met schaduw ontrief
ik draag met respect mijn gedachten
en verwijt de ander
geenzins haar pure krachten
het lot was niet opgewassen
tegen ieders mee te dragen levenslasten

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:16 Reageer op dit bericht

Ta solitude

Ta solitude
i
dagen dragen traag
over lege nachten heen
donker verslindt het licht
'k hoor stil geween
achter handen,
ze bedekken je gezicht
i
juist als dagen gaan lengen
en men verhaalt van hoop
zie ik je in jouw stilte zuchten
gevoelens laten zich mengen
kennen geen reinigende doop
i
het zijn die dagen
die traag dragen
en ik je hand wil omsluiten
i
ook om een morgen te vragen
met doorzichtige ruiten
waarin je ogen het wagen
rozen te ontwaren
en je oren luisteren naar
vogels die nog altijd fluiten

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:08 Reageer op dit bericht

Die eensaamheid

Afrikaans..
.
Die eensaamheid
dae dra stadig
oor leë nagte
duisternis verslind lig
Ek hoor stil gehuil
agter hande,
hulle bedek jou gesig
net soos dae begin verleng word
en mense praat van hoop
Ek sien jou sug in jou stilte
gevoelens meng
het nie reinigingsdoop nie
dis daardie dae
wat stadig dra
en ek wil jou hand vou
ook om te vra vir 'n môre
met deursigtige vensters
waar jou oë dit waag
rose te sien
en jou ore luister na
voëls wat steeds tjirp

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:05 Reageer op dit bericht

Bewegende grenzen

Bewegende grenzen

dualiteit tussen echt en onecht
tussen verstoten en zelfrecht
binnen, buiten
trachten een wereld te omsluiten

leven in de overlevering
die vandaag naar morgen heet
wonen in kastelen van karton
of tussen tochtige muren
zeker ook onder het blauw
een glimlach in de zon

waar men ademt tussen
keuze en leuzen
van verzamelde levensbrokken

de verjaagde mens
of juist de gekozen eigen weg
vertaald in unieke kleuren van bestaan
die in geest en lijf
zweven van wens naar grens

en ogen
gedreven door de ziel
het zoekend pad begaan

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:03 Reageer op dit bericht

'n Genesende atmosfeer

'n Genesende atmosfeer
.
Die reis huis toe voel steeds ver weg
Nie net 'n paar meter nie
Maar hierdie is 'n pad na 'n brandende ster
Jy weet, die een op weg na ons maan
.
Ek vertrek met my swaar skoene aan
want die weg word as swaar beskou
en dra my lewe saam met my in my sak, my kop en my hart
ook wat ek nie gedoen het nie en wat ek langs die pad berou het
.
Langs die pad sien ek weer almal wat 'n rol gespeel het
in watter fase van die roete ook al gereis is
Baie groet my, daar is ook diegene wat minder groen gras op hul hande het en kyk weg as 'n logiese gebaar
.
Ek nader die punt waar ek nie meer kan omdraai nie
met die vogtigheid van vrees, inspanning en die weer
Al my gedagtes verdwyn langs die pad
en sê hallo vir diegene wat wag
Hulle ontvang my in 'n genesende atmosfeer

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 14:00 Reageer op dit bericht

showroem

showroem
..
een schrijver is meestal vol lof over de natuur.
en dicht verlicht het gezicht van zijn ziel
bij het eerste licht in de morgenstond
.
achter mijn bord gezeten, waar ik, enkel tuur
bereikt mij het besef dat ik mijn jaarlijkse taken
de afgelopen week heb afgerond,
het afbreken van takken en ruimen van bladeren
waarmee ik mijn binnenste met buiten afbakende
.
oh, het is niet meer dan
mijn aangeslagen ramen
een blik naar buiten scheppen
waarachter, let wel binnen
een pronkende Aziatische dame
met statigheid mij toeknikt en de dieren
let wel buiten hun roest in de lentezon deppen
.
ik heb dit verschijnsel op beeld vastgelegd
en was in goede moed bij het ontwaken
dat heb ik wel vaker
als iets liefs tegen mij wordt gezegd
dan schreeuw ik dit van de bovenste daken
.
enfin, ik kijk nu met genot naar buiten
was toch vergeten dat achter die ruiten
weer geniet van de groeiende kuiten
van voor mij nog jonge moeders
die bij afscheid bij school
(in de straat) nog even hun
kind in de armen sluiten
.
mijn wereld is weer vergroot
net zo als in het voorgaande voorjaar
zoals gezegd nu met een blij hart
net als de vogel op de stoel met een buigend gebaar

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 13:58 Reageer op dit bericht

vice versa

vice versa
verdwaal in
je zucht naar
liefde, lieve
zoek je zelf
overal
laat je dragen
bovenal
zweef maar
lieve
met zuigend hart
oh, je speelde al
dubbelspel
slurp je leegte
vol met smart
geluk is niet af te dwingen
waar je ook zoekt
we blijven eenlingen
maar, inderdaad,
na iedere finish
wacht een nieuwe start

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 13:53 Reageer op dit bericht

en andersom (vice versa)

en andersom (vice versa)
.
verloor jouself in
jou verlange na
liefde, my liefste
.
vind jouself
ooral
laat jou gaan
bo alles uit
.
dryf net weg
my dierbaarste
met 'n verlange hart
.
oh, jy het reeds
'n dubbel spel gespeel
.
drink jou leegheid
vol pyn
.
geluk kan nie afgedwing word nie
waar jy ook al mag soek
bly ons einzelgangers
.
maar, inderdaad,
na elke einde
wag 'n nuwe begin

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 13:52 Reageer op dit bericht

Ek gun myself 'n bietjie vrede

Ek gun myself 'n bietjie vrede
.
Vanoggend was my gedagtes lig
en ek het deur die klein woud naby my huis gestap
Ek wou vanoggend 'n bietjie vrede vind
soms is dit te besig by die huis
En dan probeer ek, saam met my vriend,
in hierdie geval die hond,
wat ek baie liefhet,
om vrede te vind, om die geestelike strik te ontvlug
Ek is een van die massas mense wat deesdae op soek is,
nie om diere te jag nie, maar om self gejaag te word,
in ons moderne denke wil ons tred hou
Ons diepste begeertes lê diep weggesteek
Nou is hierdie tye nie so vreedsaam soos gewoonlik nie
(ek weet nie of dit waar is nie)
maar stres is beslis 'n kwaal
wat nie by my voordeur ophou nie

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 13:51 Reageer op dit bericht

Ruimte skep lig

Ruimte skep lig
.
Vandag dink ek ek gaan berge verskuif
Of dalk kan ek een keer per jaar nie meer
die bos vir die bome sien nie
Of liewer, ek kan nie meer die bodem van my kas sien nie
Links, die baadjies en 'n paar netjiese bloese
Regs, 'n woonstelblok
Wie se inwoners ek nie meer ken nie
.
Gister het ek nuwe klere gekoop
dit moet die lente wees wat in my wakker word
Ek het dit in die winkelsak gelaat
Ek het nog nie aan ruimte gedink nie
en uit die oog is soms 'n goeie remedie
.
Tog toe ek opstaan, het ek 'n netjiese idee gekry
nie dat die nuwe klere netjies weggesteek was nie, nee
Ek het die enorme ruimte gesien wat ek geskep het
deur my boekkaste te begin organiseer, dit wil sê, om dit uit te ruim:
'n heel nuwe wêreld het vir my oopgegaan.
.
Binnekort gaan ek my klere sorteer tussen my bestaande klerekas
en die leë boekrakke. Ek was uit my nate;
ek het iets gevind om 'n einde te maak
aan die oorvolheid agter my IKEA-klerekas
(wit, self inmekaar gesit).
.
Geluk is iets wat jy vir jouself moet skep, sê ek nou, maar hierdie oplossing,
waarna ek jare lank in my donker slaapkamer-en-biblioteek gestaar het,
ontvou nou in die lentelig ('n vinnige slukkie tee).
.
Ja, dat daardie Columbus-eier, ongekook,
'n blik op groter openheid in denke en optrede bied, is 'n eenmalige wonder.
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door dreyfsandt om 13:49 Reageer op dit bericht

Meer van julius dreyfsandt zu schlamm - divers

↑ Terug naar de berichten