Archief

ze kwam met woorden binnen

immers haar dageraad werd eerder geboren

dat ligt aan haar zin en drang om te beginnen';

de vroegte zal haar bekoren

de ruimte die zij innam

deed mijn rust bekorten

een schrijfsel was de oorzaak

zij wil zich nog meer op poezie richten

structuur geven aan de dag hoop ik

en ze vraagt daarbij, van zich zelf

beroepsgerichte dichtende gewichten

ze hing in een beeldscherm, boven mij

bekeek me uit een wisselende hoek

soms zag ik een lok, danweer ,

doch even, haar nieuwe eigenstandige look

ik kan er ook anders naar kijken

zoiets dat op verleiding kan lijken

laten zien van geringe lijfelijke kanten

ik spreek enkel over heur haar en aangezicht.

ja, ergens weet ze van wanten

maar toch boven mijn ogen zweefde haar stem

aangeroerd door mijn favoriete warme schuimige ochtenddrank

gehuld in een lichte nevel van schroeiend en gevuld vloeipapier

u snapt dat ik me verklein, als het ware tot een geringe mus

ware het niet dat ik haar kan inpalmen met een enkele kus

denk niet dat een verleden

mij wegdrijft uit het heden

neen, het zet wat komt

in een duidend perspectief

ben me er steeds meer van bewust

dat ik vertoef op de weg van het begin

naar een onbekende tijd,

in oneindige rust, is mijn idee

,

onderweg terend op lief en gerief,

vermengd met mijn eigen schaduw

een weg van inzicht naar de "zin"

maar weet niet in hoeverre ik mezelf

in de juiste richting voortduw

maakt het uit of ik het leven bemin.

.

Ik zou vaker willen zwijgen,

en gedachten laten opgaan in witte rook

of antwoorden zonder pen beschrijven

waarin mijn lichaamstaal kan beklijven

De ander is van nature ingetogen, waar liefde geborgen is

in een ruimte van trouw en tonen van gelijkwaardigheid

Waar men elkaar steunt in daden, als nagenoeg familiair

en men gelooft in het onuitgesprokene, in oprecht Zijn,

Men is. Als een uitstaande ster

Ik zou zo veel willen zeggen, maar dat kan aan de ander knagen

en leer door de tijd heen mij te hechten aan wat is,

geuit in geringe taal

Het vraagt openheid en ook minder voor jezelf vragen

Daarbij helpt genegenheid en vertrouwen in een voortdurend

op daden gericht onuitgesproken andermaal

gekoesterd in een tabernakel;

zo spreekt een oud verhaal

ik zwerf door de kilte van de nacht

mijn gevoel dekt de lading

er is niemand die het ziet,

in mijn winter

of draagt mij tastbaar mee,

misschien wel, maar doodstil,

buiten mij

geen enkel woord dekt mij toe

het is als verliezen

en rouwen, het overkomt je

men mag niets verwachten

je hebt het niet voor het kiezen

als men zich benoemd voelt tot priorin

is het tegelijkertijd delen

van zachte woorden soms een brug te ver.

deze blijven opgesloten in een gesloten gouden ring.

deze dient als pantser tegen de boze wereld

immers ik ben gods eigen ster;

het moet wel naar mijn zin

ik, ja ik vraag voor mijzelf enkel liefde met

ontvangende oren

die weet hebben van intieme wederkerigheid

ik zet mij neer op een bankje

en trek aan mijn dikke bruine Cubaan

die mijne herte verblijdt

,

op het kerkhof hoor ik een zacht gekreun

het zijn mijn lotgenoten die zuchten

ik blaas de rook over hen heen

want ben met hun begaan

er vliegt een duif over mijn hoofd.

hij laat niet na mijn grijze haren te kleuren

ik sta op en hoor in de verte

het lied van honger en dorst.

gelukkig dat ik dat

nog steeds mag heure