Dinsdag 28 augustus 2007
.
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
.
Zondag 26 augustus 2007
de onzichtbare overkant
|
toen de zon
zich verschool in
mijn hand
en het gezicht werd
bedekt door bladeren voelde ik mij overmand
door vreugde
die stroomde door
eindeloze aderen het was nabij een veld
dat leunde tegen
de uitgestrekte bosrand
waar de dag, zo scheen,
haast bleek uitgeteld de avond hing
boven volgezaaide
gleuven van
het vlakke land
dat wachtte op
een vochtig donker
ik was daar even
met mijn gedachten
zij veranderden in
dromen van de
onzichtbare overkant
|
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:51
Zondag 26 augustus 2007
zielsgebaar
|
het overkwam mij dacht ik zomaar
of was het
dat ik het hoopte:
een wijselijk
zielsgebaar
momenten
je kent ze wel
waarop leven
even voelt
als beleven
waarmee geluk
wordt bedoeld
en grijs denken
in ledigheid
gaat zweven
een helderheid
schiep plots
een zicht
mijn ego verschoof
teneinde was ik
op begrip gericht
|
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:50
Zondag 26 augustus 2007
missen
| missen is vorm geven aan verloren kwaliteit in het duister tast men oude beelden af waaraan men lijdt waar het leven vaak eerder het onbewuste stal schep ik nu alsnog, in de groeiende tijd, de echte waarde die immer gedijt |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:49
Zondag 26 augustus 2007
een dagdroom
ik loop door mijn park nog zo heiig vroeg droom nog verder van mijn nachtelijke ark met ontluisterende pracht en zachte gitaarmuziek waar ieder mij toelacht rust mijn woord verzacht slenterend hoor ik vogels roepen mij als het ware toe: zie ook hier het voorjaar hoor onze klanken de lotus opent zich voor jou ik voel, het is waar ik ervaar mij als stille rank teder zuigend naar licht schouwend al in de morgen ja zo ben ik: naar binnen en buiten gericht |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:42
Zondag 26 augustus 2007
een broze brug
ik bouw een brug over een vluchtig dal ondersteund door broos gesteente een verbinding scheppend tussen deze en gene wal mistig is nog de overzijde schoorvoetend ga ik vooruit niet wetend wat te verwachten: een menselijk beleg, uitstekende handen of donkere krachten aarzelend is mijn tred heeft het zin die weg te gaan twijfel is mijn kompas waar het eerst een uitdaging was |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:41
Zondag 26 augustus 2007
het schaduwrijk
| ik schep deze letters in de schaduw van mijn hand het licht spreidt zich rond schokkende contouren van linker naar rechterkant als vreemde figuren veroveren zij het papier geven dimensie aan mijn woorden of leggen zij de werkelijkheid in de luren die mijn pen behoorde |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:20
Zondag 26 augustus 2007
hemelse orgelpijpen
| achter het klavier zing ik mijn poëzie de vingers schrijven ongerijmde strofen langzaam, vaak kort maar immer om in mijn ritme te blijven ik bespeel mijn ziel laat vibratie komen en zweef ver weg naar hemelse orgelpijpen waar klanken knokken om het hoogste goed terwijl de linker vijf weer naar het aardse wil grijpen het spel van toon met ongeschreven woorden ondersteund door onbestemde keelgeluiden schept al doende een gedicht met harmonieuze akkoorden niets beter dan dit kan mijn stemming duiden |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:19
Zondag 26 augustus 2007
zachte woordenwind
mijn glimlach voedt verdorde wortels welke lang het licht moesten ontberen ik vroeg me af komt er nog zicht op leven uit droge grond als het slechts op tranen kon teren ik koester de nog schuchtere scheuten blaas een zachte woordenwind langs het tere groen ik weet het zeker niets weerhoudt nog de langzame weg naar bloei eens krijgt de zon alsnog de kans zijn werk over te doen |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:16
Zondag 26 augustus 2007
verlichting
ik schenk mezelf iets, door het jou te geven, zachte woorden van satijn als eeuwige momenten van even zij komen uit overdadig niets de eigen pijn verlichten door de ander het goede toe te dichten waar tranen drogen door een milde lach zo groeit een droomwens langs rozenbogen tot een mooi en bloeiend mens en raak ik opgetogen |
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:15