Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1c

seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 26 augustus 2007

verstild graf


als het
omhullend hout
langzaam zakt
en de gedachten
ver reiken
voel ik de
onoverbrugbare
afstand
zo dichtbij


ook al raak ik,
naast mij,
jou en jou
het is slechts
een zwevend daar zijn
een speelfilm zonder titel
flitsend zonder beeld


als het zand
de holle klank bezingt
en de echo in de
gegraven diepte
stervend verzinkt
denk ik

het was goed

na het In Pacem
spreekt de zwarte hoed



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

een gang naar binnen

schuifelend peins ik
door de schier
eindeloze gang


zie schaarse
houten beelden
de schepping danken


de marmeren plavuis
hier dof door schaduw
elders nog plooiend
naar de dalende zon
vormt de hemelse weg
naar Latijnse klanken


de hoge bogen
met eeuwigheid gevuld
laten de stilte zingen
over alles dat
de mens niet weet


een gang naar binnen



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

het is stil (2)

ik dicht het
lied van de stilte

met klanken
van niet gekende
ritmische noten
gedragen door
weidse nevelbanken
en zo hemels
onverdroten

een zonnestraal
doorkruist deze
vochtige vlagen
als een strijkstok
door licht gedragen

dan hoor ik slechts
in het aanschijn
van de dampige kilte
dit unieke lied
over het wezen
van de stilte

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

glas in loodzwaar

schaduwrijk
is de sobere kapel
waar stilte
vermenigvuldigt


gedachten wachten
op klare taal van
duidend begrip


zwijgzaamheid
veredelt daar
zonder
te verworden
tot klinkend goud


in die ruimte van
ondoordringbare
leegte
waar volheid
alsmaar groeit
berust ik in mijn lot
mens als mens
nietig, vergroot
tot denkende zot

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

ik laat je gaan


mijn hand rust
op je schouder
ik kijk je aan
schenk warmte
van een mens,
deze mens
het raakt je niet
het ontwijkt
die bevroren wens


je ogen staan flets,
zien glazig langs me heen
een bespiegeling van
verleden in het heden
gebet in pijnlijke mist,
gebarsten krachten,
als versplinterd geboortelicht
uit een redeloze reden

je voeten
nog wel geaard
steunen zwevend
jouw gedachtenlijf:
gezwollen in verhulde
leegte en gedroogde
rimpels
je ledematen stijf

jij bent de dood
in levenden lijve
het genadebrood
gebakken met
ongewenst zaad

ik laat je gaan
als mijn hand
jouw schouder verlaat




Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

naar gister


zonder een woord
vertrek ik naar gister
daar lijkt het nog licht
en vooral ongestoord

oh, ik ga maar even
wees niet ongerust
ben bedreven in het
dromen in zijn achteruit
soms is het een must:
het opgraven van een
verborgen buit

natuurlijk kan de plek
niet worden gevonden
waar het eerder
werd begraven

een liefdevolle wens
op een perkamenten oorkonde
is in mijn grijze massa
een verdwaalde vlek
zwervend door een
mistige ochtendstonde


 

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

perspectief



ik vergeet maar die galm
van de gebroken snaar
het was de geknapte halm
die zolang de hoop vertolkte

ach, ik laat het gaan als een walm
uit de laatste kreet die nog kolkte
in wat leek als een oeverloos geluk
een blindstaren op klavertjesvier
de storm van gedwongen naaktheid
naderde plots als een hongerige gier

mijn afgehakte handen
eens zo als schenkende schalen
verdwaalden in brandend zand
ja, het was nog enkel dralen
langs verlaten hemelranden
met verkleurde regenbogen omrand

toch blijkt het na verloop van tijd
de schil naar groeiend inzicht
ijler dan voorheen
ik zeg niet dat het mij nu verlicht
het is nog even, zo weet ik,
een tijdsgebonden geween

 

 

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

het schone lot



het mooie is slechts gevoel
soms vaag en dun omschreven
het schone kent slechts één doel
het ware na te streven

ervaren van zulk een geluk
is waarnemen in de mist
soms als een plotse ruk
in het edele hart geritst

alwaar men, zo de mens is
het tracht vast te klinken;
men zoekt immers niet het gemis
doch wil het liefst in het hemelse
langzaam dromerig wegzinken

de helse nevel, immer aanwezig
ligt, geheel aards, op de loer
hij kent geen generaal pardon
of geeft mij meer eer dan jou
nee, het is het onvoorspelbaar lot
dat als enige wikt onder de zon
vaak zo zot doch menigmaal bot


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

de levensboog



naarmate mijn tijd verstrijkt
en ik lijk te verjaren
schijnt mij steeds meer toe
dat al wat rondom mij is verzameld
stilaan weg wil varen
en mij als maar minder toebehoort


al ben ik aldoor meer geworden
de toekomstwijzer stagneert
steeds minder blijkt van mijzelf
en dat niet ik maar de schepping gloort


waar mijn wortels eerst moesten aarden
om te groeien tot wie ik ben
dringt nu steeds meer tot mij door
dat niet mijn ik, maar het leven mij baarde

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

de mensendaad



ik verhaal vandaag
van het immense grote
in het schrijven een
omvangrijke mensendaad

scheppen van de wereld
met al zijn loten
een wonder laten geschieden
zonder enig verraad

slechts ik ben daar
in bescheidenheid
toe in staat

het is aan de geringe
echt genade gegeven
van het alom
omvangrijke niets
een geheel te vormen

waar ook nog
de schrale mens
mag leven
en ruimte is voor
kruipende wormen

uit mijn door liefde
verzadigd hart
ontspruit zich
een in regenboogkleuren
openslaand lelieblad
als waterfontein getooid
waar druppels zich
glinsterend en juichend
verspreiden over
een dorre aardse mat

het is nog alleen
aan mij, te zeggen
goed, ja goed
is deze wonderlijk
schone daad
onvoorwaardelijk
uit mijn zachtheid geboren
het is overzichtelijk
naar menselijke maat

het kostbaar vocht
blaast ontelbare
toverachtige kristallen bellen
verspreidend naar alle hoeken
die bij het teder afdalen
naar de ontvangende bodem
zingend en springend aan u
ja, aan u gaan vertellen
je mag er zijn
hier en nu
ga niet meer zoeken

aldus geschiedde
de schepping van u en anderen

maak nu zelf het beeld
van zee en lucht en dieren
we mogen hier en daar
wat zichtbaars veranderen

ik zag nog even
het was heel goed
zo te sieren

daarna hebben wij
gelijk de mens is
de touwtjes laten vieren

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

draalster (draaikont)


ook al waart gij heden
de allergetrouwsten
en ditmaal wellicht
geen draalster

toch zijt gij een heuker
die als bij een
dompige neveling
aalwaardig
uw grei vergaart

genaak mij niet,
gij Brutus
gij onthoudt u
van gemenstig gedrag
ik vertrouw nimmer
uw geplogenheid

slechts hervallen
in uw zwartigheid
is uw streven
onbekend zijt gij
met nederigheid

gaat derhalve hene
bij de aanbraak
van de avondlucht

toelichting:

draaikont

ook al was u nu
in hoge mate betrouwbaar
en ditmaal wellicht
geen draaikont

toch bent u een tobber
die als bij een dampige
nevelachtigheid
onbezonnen
uw begeerte vergaart

kom mij niet nabij,
Brutus
U onthoudt zich
van eerlijk gedrag
ik vertrouw nooit
uw gewoonten

slechts terugvallen
in uw schaduw
is uw doel
u bent onbekend
met bescheidenheid

gaat daarom weg
bij het vallen
van de avond
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

ongeboren vrucht


morgen is mijn jaar verleden
alwaar eerder de zon
ongevraagd doch gestaag
de stille dood heeft doen intreden

de herfst heeft haar mantel
laten verkleuren en verteren
terwijl ik zwijgend
naar binnen kantel
om de sluipende
donkere dagen te eren

het is loven met
voortschrijdende weemoed
uit dankbaarheid,
nog zo vaak gepaard
met ampel gedroogde tranen
over de aan mij
uitgeleende dagen
van voor- en tegenspoed

morgen schijnt ons toe
als nieuw
maar is nog slechts
een ongeboren vrucht
uitzien naar het wederom
te baren licht
is trachten zwanger te blijven
tijdens de winterlucht
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

overdonderende stilte

ik aanschouw het zielenwater
langszij jouw ogen
gaat het over vroeger of later
verdriet of mededogen
dat jij mij aanblikt in verwachting
uitziend naar enig gevoel
al was het maar gering


we ontmoeten elkaar
op een onzichtbaar brandpunt
buiten ons gelegen
gevangen in een verre staar
waar woordeloze stromen
worden samengeregen


in deze overdonderende stilte
weet ik niets te zeggen
in deze ontvloden kilte
weet mijn hand niet
hoe die in de jouwe te leggen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

quatre-mains



bespeel met mij de solo,
een gewichtig zielenpartij
in een menselijk partituur

een quatre-mains
voor een ongebonden paar
die toetsen bespelen
naast en met elkaar

zich voegend in het andante
maar zichzelf weer vinden
in een jagend presto,
hun vrijheid niet laten bestelen
vanwege hun solo constante
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

nussun dorma


niemand slaapt
of sluit bewust de ogen
de stilte van deze nacht
kan schreeuwen of
opnieuw verwonderen
het ligt niet in mijn macht
de verzuilde gevoelens
van dit moment
zomaar af te zonderen

het zijn verleden
gedachten van
Latijnse gezangen
ook de droom van
opnieuw verwachten
waar mijn hart onbewust
door wordt bevangen

maar bovenal
het onbestemde uur
na twaalven
waarin leegte
zich telkens openbaart
waar niet het kind
maar vooral melancholie
opnieuw wordt gebaard

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

soecke nie so ferre (iegene taole)

me schilt ende betrouw
siet ghie mie anne
dun enst raoke oew
gesichte mere oawer

dun least dien skouder
gedraeghe un ganse lief
is oe an te siene
als geliecke verskole piene

die werme skout sich
slegts in wienig telle
as diene oge glaense
doch seltsame kere

gelieke die klostertuune
omrinkt ut oewe siele
alwaere ut oe self
ut is er so stille

ende aldore fechte
um de icke te stercke
mit fele buutenkaent
sieje doch, ut is in
dene self
die lieve, dieje ol wercke


vertaling:


gepantserd én met vertrouwen
kijk jij me aan
het serieuze maakt je gezicht
veel ouder

de last op je schouder
wordt gedragen
door je hele lijf
en is je aan te zien
net als de onzichtbare pijn

de warmte laat zich slechts
weinig momenten zien
net als je heldere ogen,
ook weinig keren

net als een kloostertuin
omringt het je ziel
als was je het zelf
het is er zo stil

en steeds maar vechten
om je ik te versterken
vooral je buitenkant
kijk toch, het is in jezelf
de liefde, die aldoor werkt



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

eeuwige lente



loop met mij de weg
van hier naar daar
en daar en naar waar?
laten we zoeken
en nog meer vinden
ontdekken en ervaren
wat ons mag binden


hardop zwijgen wij
horen slechts onszelf
wervelend schiet alles
door lijf, door merg en been
van hoofd tot buik tot teen
als binnen een galmend gewelf
dat het onzegbare weerkaatst
jij door mij, ik door jou
door beiden spiegelend heen


the spring is alive
and passion our drive


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

mijzelf ontmoeten



het schemert al
als ik slenter door
smalle stille straten
dat doe ik wel vaker
dan hoef ik even
niet te praten

ben dan in mijzelf
ik ben dan genoeg
vertoef zo in mijn wereld
het is mijn hart
dat daar naar vroeg

niet dat ik zo diep ga
of iets moet beslissen
het is gewoon de rust
die ik heb moeten missen
zomaar alleen zijn
opdat het draaiend denken
stilaan wordt gesust

ik ontmoet mijn schaduw
in een winkelraam
zie aan mijn houding
dat de jaren niet aan
mij voorbij zijn gegaan

dat is wat ik bedoel
mijzelf weer even herkennen
luisteren naar wat ik voel
zonder weer door te rennen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

dicht bij de roos




dicht bij de roos
verbind ik
wat ongebonden is
niet dat ik daarvoor
zelf koos
het bleek de adem
van stil gemis


dicht bij de roos
komt vreugde binnen
zuivere tinten
van genade kleuren
die als vanzelve
echtheid beminnen
de snaar raakt
van een trillend
doorgaand gebeuren


dicht bij de roos
word ik gezien
zonder ogen
word ik gewaar
van eeuwig
mededogen
omringd door
een liefdevolle
mensenschaar



Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00
Zondag 26 augustus 2007

vraag mij, jou te behoeden




neem mijn hand, wees niet bevreesd
als ik trek door levende velden
met voelende bossen rondom
vaak is een mens teveel bedeesd
zich als delende, roepend te melden


ga mee, ik leid je naar mijn fantasie,
over de kwetsbare ziel zoals jij en jij
daar, in de diepte van mijn ervaren
bloeit de tuin in strelender kleuren, zij aan zij
waar je unieke aard sereen mag bedaren


ik strek mijn armen met open handen omhoog
om de zacht sproeiende regen te ontvangen
zie maar, zij glimlachen ons al vragend toe
wij mogen de tedere bloemen zelf voeden
uit dankbaarheid schenken zij ons bloesem

vraag mij maar, hoe jou te behoeden

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 00:00

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1c

↑ Terug naar de berichten