Naar de inhoud

Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1c

seniorennet.beseniorennet.be
Zondag 26 augustus 2007

de onzichtbare overkant

toen de zon
zich verschool in
mijn hand
en het gezicht werd
bedekt door bladeren
voelde ik mij overmand
door vreugde 
die stroomde door
eindeloze aderen
 
het was nabij een veld
dat leunde tegen
de uitgestrekte bosrand
waar de dag, zo scheen,
haast bleek uitgeteld
 
de avond hing
boven volgezaaide
gleuven van
het vlakke land
dat wachtte op
een vochtig donker
 
ik was daar even
met mijn gedachten
zij veranderden in
dromen van de
onzichtbare overkant
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:51
Zondag 26 augustus 2007

zielsgebaar


het overkwam mij
dacht ik zomaar
of was het
dat ik het hoopte:
een wijselijk
zielsgebaar
 
momenten
je kent ze wel
waarop leven
even voelt
als beleven
waarmee geluk
wordt bedoeld
en grijs denken
in ledigheid
gaat zweven
 
een helderheid
schiep plots
een zicht
mijn ego verschoof
teneinde was ik
op begrip gericht
 
 
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:50
Zondag 26 augustus 2007

een dagdroom



ik loop door mijn park
nog zo heiig vroeg
droom nog verder
van mijn nachtelijke ark
met ontluisterende pracht
en zachte gitaarmuziek
waar ieder mij toelacht
rust mijn woord verzacht


slenterend hoor ik vogels
roepen mij als het ware toe:
zie ook hier het voorjaar
hoor onze klanken
de lotus opent zich voor jou
ik voel, het is waar


ik ervaar mij als stille rank
teder zuigend naar licht
schouwend al in de morgen
ja zo ben ik:
naar binnen en buiten gericht
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:42
Zondag 26 augustus 2007

een broze brug



ik bouw een brug
over een vluchtig dal
ondersteund door
broos gesteente
een verbinding scheppend
tussen
deze en gene wal


mistig is nog
de overzijde
schoorvoetend
ga ik vooruit
niet wetend
wat te verwachten:
een menselijk beleg,
uitstekende handen
of donkere krachten


aarzelend
is mijn tred
heeft het zin
die weg te gaan
twijfel is mijn
kompas
waar het eerst
een uitdaging was
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:41
Zondag 26 augustus 2007

hemelse orgelpijpen

achter het klavier
zing ik mijn poëzie
de vingers schrijven
ongerijmde strofen
langzaam, vaak kort
maar immer om
in mijn ritme te blijven


ik bespeel mijn ziel
laat vibratie komen
en zweef ver weg
naar hemelse orgelpijpen

waar klanken knokken
om het hoogste goed
terwijl de linker vijf
weer naar het aardse
wil grijpen


het spel van toon
met ongeschreven
woorden
ondersteund door
onbestemde
keelgeluiden
schept al doende
een gedicht met
harmonieuze
akkoorden



niets beter dan dit
kan mijn stemming
duiden
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:19
Zondag 26 augustus 2007

zachte woordenwind


mijn glimlach
voedt verdorde wortels
welke lang
het licht moesten
ontberen


ik vroeg me af
komt er nog zicht
op leven
uit droge grond
als het slechts
op tranen kon teren


ik koester de nog
schuchtere scheuten
blaas een zachte
woordenwind
langs het tere groen


ik weet het zeker
niets weerhoudt nog
de langzame weg
naar bloei
eens krijgt de zon
alsnog de kans
zijn werk
over te doen
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:16
Zondag 26 augustus 2007

verlichting


ik schenk mezelf iets,
door het jou te geven,
zachte woorden van satijn
als eeuwige momenten
van even
zij komen uit
overdadig niets



de eigen pijn verlichten
door de ander
het goede toe te dichten



waar tranen drogen
door een milde lach
zo groeit een droomwens
langs rozenbogen
tot een mooi en
bloeiend mens
en raak ik opgetogen





Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:15
Zondag 26 augustus 2007

het koningsdrama


een zoon

een zoon

is mijn zoon


hij is in mij
nog niet gestorven
vecht nog immer
laat niet los
wat hij heeft verworven

krampachtig
bewaar ik zijn beeld

maar zie niet
dat mijn zoon
is verworden
tot illusie;
mijn eigenbeeld

in de arena
van mijn geest
strijd ik nog steeds
als heerser
terwijl mijn koningschap
al lang is verweesd


een zoon

een zoon

is mijn verloren zoon


mijn vlees en bloed
heerst over nieuw
bevochten land
hij strijdt alleen
ik heb hem verstoten

hij doet het,
anders dan ik,
nooit goed

zo heb ik
besloten


een zoon

een zoon

is mijn zoon
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:12
Zondag 26 augustus 2007

als de lans valt


een lans
doorsteekt
mijn hoofd
borst
buik
zo alles,
het verwondt

het splijt
mij,
mijn wereld;
een vaste aarde

het pint mij
in de weke grond

de storm
schudt mij
sterk
als speelbal
naar alle
kanten

warrig worden
mijn gedachten
wazig het zicht
op gehavende
restanten

en jij
jij
stroopte
de schellen
van mijn ogen

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:10
Zondag 26 augustus 2007

hijgende vlucht

als stilte overgaat
in doelloos zwijgen
en dagen zich van
licht naar
schaduw naar nacht
aan elkander rijgen

dan sterven bladeren
aan de huid
bevriest het levenssap
rond de ziel
stokt de adem
in een wezenloos geluid

zo beschrijft zich
de uitgeholde lach
nog slechts verkrampt
waar te nemen
naast diepe kassen

een afdruk van
voorbij verleden
die vergeefs
de vermeden gebeden
van uitzichtloze hoop
tracht af te tasten

maar zwalkend door
de ijle lucht
gaat het kwetsbare,
onweerhoudbaar,
op de loop
in een hijgende vlucht

Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 16:09
Zondag 26 augustus 2007

ik, de man




ik verhaal u van de man
schouw zijn diepste wezen,
als dat al kan:

naar binnengaan
ofwel mijn ziel
door eigen ogen lezen



in mijn aard
ben ik ziende blind
niet dat ik dat zo wil
of dat intimiteit mij ontgaat
nee, het is de waarneming
van de immer schone vrouw
te paard en het jachtgedrag
waarop ik mij verlaat



het versmalt het zicht
tot oerbeeld van de
perfecte moeder
en maagd
zo zuigend en basaal
ik zie daar voortdurend
de engel galopperen,
de gemalin van
oppergod Baäl



zo ben ik, is de man
als u ons wilt begrijpen
zult u uw verbeelding
moeten rijpen tot het inzicht
van een korrel zand
pas dan raakt u de diepte
van het mannelijk zielenland


Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:24
Zondag 26 augustus 2007

een woord (1)



een woord
al vaak een teveel
vermoordt
kwetsbare momenten
het grijpt mij
soms naar de keel
het gevoel sterft
dan al in de lente

een woord
vleesgeworden letters
scheppen dan
een nedergang
met tranende spetters
legt boeien aan
waarvan ik mij
niet bevrijden kan

het woord, een teveel
sluit
genadeloos mijn keel
Geschreven door Julius Dreyfsandt zu Schlamm om 09:21

Meer van Julius V.E. Dreyfsandt zu Schlamm : Gedichten 1c

↑ Terug naar de berichten