naarmate mijn tijd verstrijkt en ik lijk te verjaren schijnt mij steeds meer toe dat al wat rondom mij is verzameld stilaan weg wil varen en…
|
naarmate mijn tijd verstrijkt
en ik lijk te verjaren
schijnt mij steeds meer toe
dat al wat rondom mij is verzameld
stilaan weg wil varen
en mij als maar minder toebehoort
al ben ik aldoor meer geworden
de toekomstwijzer stagneert
steeds minder blijkt van mijzelf
en dat niet ik maar de schepping gloort
waar mijn wortels eerst moesten aarden
om te groeien tot wie ik ben
dringt nu steeds meer tot mij door
dat niet mijn ik, maar het leven mij baarde
|
|
ik verhaal vandaag
van het immense grote
in het schrijven een
omvangrijke mensendaad
scheppen van de wereld
met al zijn loten
een wonder laten geschieden
zonder enig verraad
slechts ik ben daar
in bescheidenheid
toe in staat
het is aan de geringe
echt genade gegeven
van het alom
omvangrijke niets
een geheel te vormen
waar ook nog
de schrale mens
mag leven
en ruimte is voor
kruipende wormen
uit mijn door liefde
verzadigd hart
ontspruit zich
een in regenboogkleuren
openslaand lelieblad
als waterfontein getooid
waar druppels zich
glinsterend en juichend
verspreiden over
een dorre aardse mat
het is nog alleen
aan mij, te zeggen
goed, ja goed
is deze wonderlijk
schone daad
onvoorwaardelijk
uit mijn zachtheid geboren
het is overzichtelijk
naar menselijke maat
het kostbaar vocht
blaast ontelbare
toverachtige kristallen bellen
verspreidend naar alle hoeken
die bij het teder afdalen
naar de ontvangende bodem
zingend en springend aan u
ja, aan u gaan vertellen
je mag er zijn
hier en nu
ga niet meer zoeken
aldus geschiedde
de schepping van u en anderen
maak nu zelf het beeld
van zee en lucht en dieren
we mogen hier en daar
wat zichtbaars veranderen
ik zag nog even
het was heel goed
zo te sieren
daarna hebben wij
gelijk de mens is
de touwtjes laten vieren
|
|
ook al waart gij heden
de allergetrouwsten
en ditmaal wellicht
geen draalster
toch zijt gij een heuker
die als bij een
dompige neveling
aalwaardig
uw grei vergaart
genaak mij niet,
gij Brutus
gij onthoudt u
van gemenstig gedrag
ik vertrouw nimmer
uw geplogenheid
slechts hervallen
in uw zwartigheid
is uw streven
onbekend zijt gij
met nederigheid
gaat derhalve hene
bij de aanbraak
van de avondlucht
toelichting:
draaikont
ook al was u nu
in hoge mate betrouwbaar
en ditmaal wellicht
geen draaikont
toch bent u een tobber
die als bij een dampige
nevelachtigheid
onbezonnen
uw begeerte vergaart
kom mij niet nabij,
Brutus
U onthoudt zich
van eerlijk gedrag
ik vertrouw nooit
uw gewoonten
slechts terugvallen
in uw schaduw
is uw doel
u bent onbekend
met bescheidenheid
gaat daarom weg
bij het vallen
van de avond
|
|
morgen is mijn jaar verleden
alwaar eerder de zon
ongevraagd doch gestaag
de stille dood heeft doen intreden
de herfst heeft haar mantel
laten verkleuren en verteren
terwijl ik zwijgend
naar binnen kantel
om de sluipende
donkere dagen te eren
het is loven met
voortschrijdende weemoed
uit dankbaarheid,
nog zo vaak gepaard
met ampel gedroogde tranen
over de aan mij
uitgeleende dagen
van voor- en tegenspoed
morgen schijnt ons toe
als nieuw
maar is nog slechts
een ongeboren vrucht
uitzien naar het wederom
te baren licht
is trachten zwanger te blijven
tijdens de winterlucht
|
|
ik aanschouw het zielenwater
langszij jouw ogen
gaat het over vroeger of later
verdriet of mededogen
dat jij mij aanblikt in verwachting
uitziend naar enig gevoel
al was het maar gering
we ontmoeten elkaar
op een onzichtbaar brandpunt
buiten ons gelegen
gevangen in een verre staar
waar woordeloze stromen
worden samengeregen
in deze overdonderende stilte
weet ik niets te zeggen
in deze ontvloden kilte
weet mijn hand niet
hoe die in de jouwe te leggen
|
|
bespeel met mij de solo,
een gewichtig zielenpartij
in een menselijk partituur
een quatre-mains
voor een ongebonden paar
die toetsen bespelen
naast en met elkaar
zich voegend in het andante
maar zichzelf weer vinden
in een jagend presto,
hun vrijheid niet laten bestelen
vanwege hun solo constante
|
|
niemand slaapt
of sluit bewust de ogen
de stilte van deze nacht
kan schreeuwen of
opnieuw verwonderen
het ligt niet in mijn macht
de verzuilde gevoelens
van dit moment
zomaar af te zonderen
het zijn verleden
gedachten van
Latijnse gezangen
ook de droom van
opnieuw verwachten
waar mijn hart onbewust
door wordt bevangen
maar bovenal
het onbestemde uur
na twaalven
waarin leegte
zich telkens openbaart
waar niet het kind
maar vooral melancholie
opnieuw wordt gebaard
|
|
me schilt ende betrouw
siet ghie mie anne
dun enst raoke oew
gesichte mere oawer
dun least dien skouder
gedraeghe un ganse lief
is oe an te siene
als geliecke verskole piene
die werme skout sich
slegts in wienig telle
as diene oge glaense
doch seltsame kere
gelieke die klostertuune
omrinkt ut oewe siele
alwaere ut oe self
ut is er so stille
ende aldore fechte
um de icke te stercke
mit fele buutenkaent
sieje doch, ut is in
dene self
die lieve, dieje ol wercke
vertaling:
gepantserd én met vertrouwen
kijk jij me aan
het serieuze maakt je gezicht
veel ouder
de last op je schouder
wordt gedragen
door je hele lijf
en is je aan te zien
net als de onzichtbare pijn
de warmte laat zich slechts
weinig momenten zien
net als je heldere ogen,
ook weinig keren
net als een kloostertuin
omringt het je ziel
als was je het zelf
het is er zo stil
en steeds maar vechten
om je ik te versterken
vooral je buitenkant
kijk toch, het is in jezelf
de liefde, die aldoor werkt
|
|
loop met mij de weg
van hier naar daar
en daar en naar waar?
laten we zoeken
en nog meer vinden
ontdekken en ervaren
wat ons mag binden
hardop zwijgen wij
horen slechts onszelf
wervelend schiet alles
door lijf, door merg en been
van hoofd tot buik tot teen
als binnen een galmend gewelf
dat het onzegbare weerkaatst
jij door mij, ik door jou
door beiden spiegelend heen
the spring is alive
and passion our drive
|
|
het schemert al
als ik slenter door
smalle stille straten
dat doe ik wel vaker
dan hoef ik even
niet te praten
ben dan in mijzelf
ik ben dan genoeg
vertoef zo in mijn wereld
het is mijn hart
dat daar naar vroeg
niet dat ik zo diep ga
of iets moet beslissen
het is gewoon de rust
die ik heb moeten missen
zomaar alleen zijn
opdat het draaiend denken
stilaan wordt gesust
ik ontmoet mijn schaduw
in een winkelraam
zie aan mijn houding
dat de jaren niet aan
mij voorbij zijn gegaan
dat is wat ik bedoel
mijzelf weer even herkennen
luisteren naar wat ik voel
zonder weer door te rennen
|
dicht bij de roos
verbind ik
wat ongebonden is
niet dat ik daarvoor
zelf koos
het bleek de adem
van stil gemis
dicht bij de roos
komt vreugde binnen
zuivere tinten
van genade kleuren
die als vanzelve
echtheid beminnen
de snaar raakt
van een trillend
doorgaand gebeuren
dicht bij de roos
word ik gezien
zonder ogen
word ik gewaar
van eeuwig
mededogen
omringd door
een liefdevolle
mensenschaar
neem mijn hand, wees niet bevreesd als ik trek door levende velden met voelende bossen rondom vaak is een mens teveel bedeesd zich als delen…
|
neem mijn hand, wees niet bevreesd
als ik trek door levende velden
met voelende bossen rondom
vaak is een mens teveel bedeesd
zich als delende, roepend te melden
ga mee, ik leid je naar mijn fantasie,
over de kwetsbare ziel zoals jij en jij
daar, in de diepte van mijn ervaren
bloeit de tuin in strelender kleuren, zij aan zij
waar je unieke aard sereen mag bedaren
ik strek mijn armen met open handen omhoog
om de zacht sproeiende regen te ontvangen
zie maar, zij glimlachen ons al vragend toe
wij mogen de tedere bloemen zelf voeden
uit dankbaarheid schenken zij ons bloesem
vraag mij maar, hoe jou te behoeden
|
het botte mes
snijdt zo
gruwelijk diep
dat het bot
wordt geraakt
ben ik dan
een zot
zo vol van
lijfelijk genot
of door en door
rot
een droom
je kent ze wel
of niet:
verhaal halen op je lief
zonder te bezeren
en ruimte geven aan
je jaloers ongerief
het schone lot