dicht bij de roos verbind ik wat ongebonden is niet dat ik daarvoor zelf koos het bleek de adem van stil gemis dicht bij de roos komt vreugd…
dicht bij de roos
verbind ik
wat ongebonden is
niet dat ik daarvoor
zelf koos
het bleek de adem
van stil gemis
dicht bij de roos
komt vreugde binnen
zuivere tinten
van genade kleuren
die als vanzelve
echtheid beminnen
de snaar raakt
van een trillend
doorgaand gebeuren
dicht bij de roos
word ik gezien
zonder ogen
word ik gewaar
van eeuwig
mededogen
omringd door
een liefdevolle
mensenschaar
neem mijn hand, wees niet bevreesd als ik trek door levende velden met voelende bossen rondom vaak is een mens teveel bedeesd zich als delen…
|
neem mijn hand, wees niet bevreesd
als ik trek door levende velden
met voelende bossen rondom
vaak is een mens teveel bedeesd
zich als delende, roepend te melden
ga mee, ik leid je naar mijn fantasie,
over de kwetsbare ziel zoals jij en jij
daar, in de diepte van mijn ervaren
bloeit de tuin in strelender kleuren, zij aan zij
waar je unieke aard sereen mag bedaren
ik strek mijn armen met open handen omhoog
om de zacht sproeiende regen te ontvangen
zie maar, zij glimlachen ons al vragend toe
wij mogen de tedere bloemen zelf voeden
uit dankbaarheid schenken zij ons bloesem
vraag mij maar, hoe jou te behoeden
|
het botte mes
snijdt zo
gruwelijk diep
dat het bot
wordt geraakt
ben ik dan
een zot
zo vol van
lijfelijk genot
of door en door
rot
een droom
je kent ze wel
of niet:
verhaal halen op je lief
zonder te bezeren
en ruimte geven aan
je jaloers ongerief
mijzelf ontmoeten