Gestoras-pro-Amnistia
4 september 2004

Het Amnestie-Comité, Gestoras-pro-Amnistia, verklaart in een communiqué op 4 september 2001 dat de laatste arrestatiegolf in Guipuzkoa, Catalonië en Araba een politionele degeneratie van het Hooggerechtshof is. Deze rechtbank heeft enkel “het pakje moeten maquilleren dat de politie had klaargemaakt”. Er werden tijdens de laatste twee weken maar liefst 43 personen gearresteerd. Het merendeel van de arrestanten werd het slachtoffer van mishandeling. In dit verband werden ook de artsen aangeklaagd die in de gevangenissen en de commissariaten hun werk niet deden. Sommigen arrestanten konden nog amper praten of luisteren naar wat hen aangeraden werd. Sommige advocaten werd “passieve medeplichtigheid” verweten. Vertrouwensadvocaten werden niet toegelaten, terwijl in de pers wel duizend lekken verschenen.

“Wij leven in Euskal Herria in een uitzonderingsstaat”, beweerde Iker Zubia, coördinator van Gestoras in Araba. Tijdens de voorbije 60 dagen werden 135 personen gearresteerd “om politieke motieven”. Vierentwintig hiervan werden op secreet geplaatst, tien hiervan onder bevel van de Ertzaintza en 6 hiervan klaagden slechte behandeling en psychische foltering aan. De dertien overigen werden door de Guardia Civil gearresteerd. Ook zij klaagden over de slechte behandeling, de fysieke foltering en de psychologische druk. Sommigen urineerden bloed, kregen de plastic zak over het hoofd getrokken, moesten schijnexecuties ondergaan, kregen elektroden aangebracht, moesten fysieke oefeningen doen tot de totale uitputting, waarbij hen belet werd te slapen.

De balans wordt gesloten met de opsluiting van veertien personen, negen opsporing- en aanhoudingsbevelen en de huiszoeking in 31 woningen en lokalen.

 “De foltering is een noodzakelijk wapen bij het politiewerk, om zelfbeschuldigingen los te krijgen, om derden te beschuldigen en om schrik te zaaien. De rechteloosheid mag blijken uit het relaas van Eneko Balantzategi en Izare Etxeberria: “Een Guardia Civil verplichte me mij te identificeren en daarop zei hij dat ik gearresteerd werd, en later dat ik aangehouden werd wegens medewerking met en lidmaatschap van ETA. Toen keken ze naar Eneko en ze zeiden dat hij eveneens gearresteerd was, gewoon omdat hij bij mij was.”

Klik op de foto’s die verschijnen

Gipuzkoa

Bizkaia

Guggenheim

Araba

Nafarroa

Drie superrechters op een rij
Garzón gaat,
Grande-Marlaska komt
Reserve Del Olmo
Alle drie rijp voor “spaghetti-arresten”?

De ultieme natte droom van rechter Baltasar Garzón was, met een beetje overdrijving, alle Basken op een dag tegen de muur van het fronton te zetten en ze te executeren. Eigenlijk zijn alle Basken min of meer “in voorlopige vrijheid”.

De dossiers werden zó dik dat zelfs een aantal collega’s van de “superrechter” kritiek durfden leveren. Na het (tijdelijk?) vertrek van Garzón (we zijn in 2005) naar de Verenigde Staten heeft rechter Fernando Grande-Marlaska nu de rol overgenomen en het ziet er naar uit dat hij nog een stap verder gaat. Het lijkt hem volledig te ontgaan dat er al geruime tijd allerlei initiatieven genomen worden om tot een oplossing van “HET CONFLICT” te komen, en dat Spanje als enige Europese natie met een vorm van intern terrorisme opscheept zit. Of zou Fernando Grande-Marlaska onder één hoedje spelen met dat deel van de politieke wereld dat precies overleeft door dit conflict? Het gaat hier om zonen van de Francodictatuur die dankzij verschillende organisaties, met staatssubsidies, haat zaaien. Het ergste in zijn soort zijn AVT- “Slachtoffers van het Terrorisme” die onlangs met een hevige interne crisis te maken kreeg die draaide rondom …GELD!

Nu heeft Grande-Marlaska op 3 september 2005 een onderzoek bevolen tegen Rafa Díez Usabiaga, de Secretaris-Generaal van de radicale vakbond LAB (Langile Abertzaleen Batzordeak (Nationalistische Arbeiderscommissies). Beschuldiging: “integratie in gewapende bende”. Hoewel Rafa Díez vooropstapt in vrijwel elke betoging waarbij de rechten van alle Basken geëist worden en zijn vakbond LAB, ontstaan uit de arbeiderstak van ETA in 1975 meteen na de dood van Franco, is de secretarisgeneraal absoluut geen terrorist.

De “AVT-Slachtoffers” dienden al in mei van dit jaar 2005 een klacht in tegen Díez, maar de Officier van Justitie, Jesús Alonso, verwees die naar de prullenbak wegens een gebrek aan misdrijf en dus gebrek aan bewijs. Grande-Marlaska dreef echter door en daarom moet Díez op 12 september 2005 naar Madrid…

Naast deze twee supermagistraten is er, in diezelfde ranzige lichting, ook nog Juan Del Olmo. Ik twijfel er niet aan dat hij later ook nog ter sprake komt.

Ze dachten dat
met het liquideren van enkele vogels
ook het lied zou verdwijnen.

Op 2 september 2006 kwamen opnieuw tientallen mensen samen om bij de diepe put (meer een kleine onderaardse grot) van Otsoportillo (op de bergketen Urbasa in Navarra) hun doden te herdenken. De Franquisten probeerden hun schandalen onder de grond te laten verdwijnen. Ze dachten dat met het liquideren van enkele vogels ook hun lied zou verdwijnen. Een massagraf méér, in Navarra. Zeventig jaar later staat er een klein monument en in twee stenen staat het schandaal in het Baskische en in het Spaans gegrift. Het gat werd met tralies dicht gemaakt. Symbolisch. De plechtigheid die werd georganiseerd door het gemeentebestuur van Etxarri-Aranatz, begon rond het middaguur met een eucharistieviering. Wie zich hierbij niet “thuis” voelde, stond op een respectabele afstand wat te praten en te wachten. Het roosterwerk over de “toegang” tot de grot was met bloemen bedekt. Een bertsolari zong enkele strofen waarna Juan Kruz Aldasoro (Batasuna) het woord nam en herinnerde aan het feit dat “70 jaar geleden vele burgers die zich inzetten voor hun Volk, voor betere arbeidsvoorwaarden, voor de taal, de cultuur en de identiteit van Euskal Herria, genadeloos werden geëxecuteerd. Hun ideeën blijven levend want op dit ogenblik werkt het hele Volk verder aan dezelfde ideeën waarvoor anderen zoveel leden en dit met hun leven betaalden. Om dit te gedenken zijn we naar Otsoportillo gekomen. Op dit ogenblik beleven we een hoopvol politiek moment. We staan voor de mogelijkheid om voor een conflict dat al generaties lang aansleept een definitieve oplossing te bereiken, gebaseerd op de erkenning van de rechten.” Aldasoro waagde zich op glad ijs door niet enkel de doden van toen te eren maar ook zij die “later hun leven gaven”: Martintxo de la Vega, Oeio Mariñelarena, Josu Zabala, Juan Ignacio Erdoizia, Mikel Arregi, Roberto Martínez en Angel Gurmindo, “Stein” (enkelen werden het slachtoffers van de Vuile Oorlos tegen het Baskische Volk, omdat ze in de terroristische organisatie ETA actief waren.) Ook de jongeren die gevangen zitten (of zaten) of die op de vlucht waren werden herdacht. Zes dantzaris dansten de eredans (Aurresku) op de tonen van de oeroude Baskische fluit, de Txistu.

Dan kwam Patxi Urrutia, lid van het hoofdbestuur van Batasuna aan het woord en die wond er evenmin doekjes om: “In 1936 veranderden ze Navarra in een hel en ze liquideerden méér dan 3.500 personen terwijl hun familieleden de meest onbeschaafde dingen moesten ondergaan. Nooit kwamen de verantwoordelijken van deze criminele daden voor het gerecht. Integendeel, het meest perverse is dat ze nog steeds in handen hebben wat ze bij de staatsgreep vast kregen! Het waren geen “dingen-die-tijdens-een-oorlog-gebeuren”, zoals sommigen blijven beweren. In Navarra was er nooit een oorlogsfront en diegenen die vermoord werden droegen geen wapens. Het was een wraakneming op nationalisten, werkmensen, socialisten, communisten, anarchisten en republikeinen. De verantwoordelijken bleven ongestraft terwijl de slachtoffers nooit erkenning of steun kregen. “Na de dood van Franco werd alles onder de mat geschoven en wilden ze ons tevreden stellen met enkele karamellen. Met de nieuwe “Wet van Historisch Besef” willen ze er nóg eens een mantel over heen leggen. Maar dit zal hen niet lukken. Dat ze nog even bloeddorstig zijn, blijkt uit hun gevangenispolitiek. Denk maar aan Iñaki de Juana Chaos en Bautista Barandalla” (die niet wordt vrijgelaten hoewel hij ernstig ziek is.) “We moeten de doden niet vergeten, maar evenmin hun idealen.

Er waren ook twee ongenode gasten in Otsoportillo aanwezig en wel in het uniform van Guardia Civil! Sommigen leren het nooit!

Naast Otsorportillo waren er nog andere “plaatsen van onheil”, met identieke gebeurtenissen: Basanziturri en Ordoz,  Balcón de Ubaba, beter bekend als Balcón de Pilatos.

Batasuna werd monddood gemaakt,
omdat ze zwegen…

De radicaalnationalistische partij, Batasuna, werd indertijd door de mediageile superrechter, Baltasar Garzón buiten de wet gesteld met de drogreden dat ze “weigerden het ETA-geweld af te keuren”. Batasuna en al de kiezers werden dus monddood gemaakt, omdat ze zwegen! (Batasuna doet dit net niet omdat het geweld altijd vanuit Spanje ontstond en altijd vanuit Spanje bleef komen, tot op de dag van vandaag… Het Koninkrijk Navarra werd niet ingelijfd, maar na een aantal veldslagen ingepalmd. Basken begeerden nooit grondgebied van anderen!)

Nu er sprake is van mogelijke gesprekken laten dezelfde democratische broeders weer hun zelfde bandje afdraaien waarin ze diezelfde voorwaarde herhalen om Batasuna toe te laten. Maar er komen ook andere geluiden. Zo was er voorzitster Begoña Errazti, van de regeringspartij, EA, die zei dat “de veroordelingen van het geweld zaken uit een voorbije tijd zijn.” (Hierop kwam protest van een partijgenoot, José Antonio Rekondo die dankzij de onzalige “partijenwet” burgemeester van Hernani kon worden, waar voordien Batasuna meestal regeerde met een volstrekte meerderheid.

De woordvoerder van de PNV in de Senaat, Iñaki Anasagasti, bevestigde op 1 september 2005 dat de Baskische Lehendakari Ibarretxe Batasuna mee wil opnemen in de contactronde. Anasagasti verwees naar de betogingen in Donostia en in Bilbo waaruit bleek dat de verboden partij op straat veel aanhang heeft. Volgens hem wil Ibarretxe “verwerkelijken van wat op straat werkelijk is.”

De PP raakt blijkbaar in paniek. Stel je voor dat de onderhandelingen tot een vredespact leiden, dan verliezen de neo-Neanderthalers voor een groot deel hun bestaansrecht omdat ze politiek leven van de confrontatie. Daarom biedt partijvoorzitter, Rajoy, nu plots aan de Spaanse regeringspresident, Zapatero, een pact aan om tegen het terrorisme ten strijde te trekken en te werken aan de eenheid van Spanje. Deze mededeling werd gedaan door een ander PP-kopstuk: Angel Acebes.

Het antwoord van de secretaris van de PSOE, José Blanco is duidelijk. Hij wil o.a. spreken over een “territorialiteitsmodel” (voor de autonome gebieden) en over de strijd tegen ETA. Maar Blanco voegt er nog iets verrassends aan toe: “De PP moet zijn huidige leiders eens vervangen, want met hen die de partij naar de nederlaag voerden, is er weinig aan te vangen.”

Mario Onaindia Natxiondo
+31 augustus 2003

Mario Onaindia Natxiondo werd geboren in Bilbao in 1948 en was lid van ETA in de jaren 60. In 1970 werd hij op het Proces van Burgos ter dood veroordeeld, maar onder druk van de internationale gemeenschap werd dit omgezet in levenslang.

Tijdens de 6^de Asamblea van ETA in Baoina (1973) kwam een meningsverschil tot uiting tussen 2 stromingen: ETA Militar (absolute prioriteit voor de gewapende strijd) en ETA político-militar (de ondergeschiktheid van de gewapende strijd aan de politieke strijd). Onaindia behoorde tot de laatste strekking. Die strekking besloot begin de jaren 80 de wapens neer te leggen en exclusief de politieke weg te volgen. Onaindia werd medeoprichter van EIA- Euskal Iraultzarako Alderdia (Partido para la Revolución Vasca), die later samen met EMK- Euskadiko Mugimendu Komunista (Movimiento Comunista de Euskadi) de nieuwe politieke formatie EE-Euskadiko_Ezkerra (Izquierda de Euskadi) zouden vormen. Van af dat moment wierp Onaindia zich op als één van de felste verdedigers in de publieke veroordeling van de gewapende strijd, waarbij hij praktisch volledig zijn oorspronkelijke objectieven afzweerde: hij negeerde nu het recht op zelfbeschikking en verdedigde de Spaanse grondwet, die hij vroeger uitspuwde. Het duurde niet lang of de EE integreerde zich in de staatsbehoudende partij PSE (de PSOE van Baskenland). De politieke partij staat nu bekend als PSE-EE.

In 2001 schreef hij zijn memoires: “El precio de la libertad” (Uitgeverij: Espasa Calpe, Madrid, 2001 - ISBN: 9788423954612). In mei 2003 ontvangt hij de “Premie José Luis López de Lacalle”, voor zijn verdediging van de vrijheid en zijn strijd tegen de gewapende organisatie. Hij is ook in het bezit van de “Orden del Mérito Constitucional”, een medaille uitgereikt aan personen die zich hebben ingezet voor de Spaanse grondwet. Als beloning, voor een ex-nationalist die vroeger die grondwet uitspuwde, kan dit tellen.

Hij overleed op 31 augustus 2003, op 55-jarige leeftijd, in het hospitaal van Txagorritxu (Vitoria).

Mario Onaindía werd op 1 september 2003 begraven.

In het beruchte Burgosproces, eind 1970, waarbij voor het eerst Basken buiten Baskenland moesten terechtstaan, kreeg Onaindía samen met vijf anderen, de doodstraf voor de “terechtstelling” van Melitón Manzanas, de man die tijdens de Francodictatuur in Baskenland faam kreeg als folteraar. Vooral de aangeklaagden hadden door hun uitspraken de wereldpers gehaald. Onaindia bracht door zijn optreden (en zijn imposante gestalte) zelfs de militaire gerechtsvoorzitter van zijn stuk. Hij loochende aan de moord op Manzanas deelgenomen te hebben “omdat hij niet de eer had gehad aan militaristische activiteiten mee te mogen doen”. Toen Onaindia daarop recht sprong en “Gora Euskadi Askatuta” riep (“Leve Vrij Baskenland”)  sprongen zowel de auditeur als zijn plaatsvervanger recht en trokken hun sabel!  Terwijl onder groot tumult de zaal ontruimd werd zongen de beklaagden het (verboden) lied van de Baskische Soldaat, dat met zijn dramatisch-pathetische tekst en zijn treurige, fiere melodie wel voor dit voorval gemaakt had kunnen zijn: ··

Buitenlandse (?) politici in Navarra
30 augustus 2005

In Navarra stond de wieg van Baskenland. Alles begon met de koningen van  Navarra die Baskisch spraken, de “Lingua Navarrorum”. De regering van Navarra, onder de leiding van de UPN (de PP van Navarra) heeft met haar Führer, Miguel Sanz (zie foto), één grote obsessie: alles bannen dat maar enigszins de Baskische identiteit tot uiting brengt. Zo besloot de regering de Baskische vlag, Ikurriña, te verbieden aan de balkons van de gemeentehuizen op straffe van de terugtrekking van de subsidies. De Spaanse vlag mag wél, samen met die van Navarra, de Europese en het eigen Wapen. Eén uitzondering wordt toegestaan: de vlag van een genodigde buitenlandse politicus. Deze “Wet van de Symbolen” wekte vooral veel ergernis in het groene noorden van de autonome regio. Zo ook in het stadje Leitza, waar Batasuna steeds met een meerderheid regeerde tot die partij verboden werd. Het gemeentebestuur is dan wel in handen van de “zoetwaternationalisten” van de partij Aralar, maar de Batasunakiezers zijn er nog steeds.

Bij de voorbije stadsfeesten, op 30 augustus 2005, vond Leitza er niets beters op dan enkele “buitenlandse (?) politici” uit te nodigen: de toenmalige Baskische minister van Justitie, Joseba Azkaraga en het parlementslid van EA, Unai Ziarreta. Ze werden verwelkomd met aan het balkon de “buitenlandse” vlag, de Ikurriña.

De Regering van Navarra stelt nu een onderzoek in!

Lluís Companys i Jover
29 augustus 1940

Op 29 augustus 1940, werd in Biriatu, op de Santiagobrug over de Bidasoa (de “staatsgrens” tussen Frankrijk en Spanje die midden door Baskenland loopt) de president van Catalonië, Lluis Companys, uitgeleverd aan zijn Spaanse vijanden en zodoende recht de dood ingestuurd (15 oktober 1940). Op 29 augustus 2000 werd dit herdacht, en omdat de abertzalepartij EH- Euskal Herritarrok eraan meedeed, kwam er véél protest van de Spaanse regerende partij Partido Popular. Maar hierdoor kwam er ook méér aandacht, interesse en animo. Uit protest zal de PP niet aanwezig zijn. Zij waren trouwens al aanwezig bij de uitlevering zélf! In 1940!

Lluís Companys i Jover werd in 1920 voor het eerst gearresteerd voor zijn linkse en Catalaansnationalistische activiteiten, en op het kasteel La Mola opgesloten. Na zijn vrijlating in 1921 was hij één van de oprichters van de republikeinse en nationalistische Catalaanse partij Unió Rabassaires.

De steeds sterker wordende separatistische neigingen in Catalonië was één van de redenen van de coup van generaal Miguel Primo de Rivera, de kapitein-generaal van Barcelona. De nieuwe dictator verbood alle politieke partijen. Companys en de zijnen weigerden zich hierbij neer te leggen en Companys zat tijdens de dictatuur van Primo de Rivera meerdere malen vast.

In 1930 trad Primo de Rivera af en in april 1931 werden er gemeenteraadsverkiezingen gehouden die door de republikeinen en socialisten waren gewonnen. De kort voor de verkiezingen opgerichte Esquerra Republicana de Catalunya (ERC), waar ook Companys toe behoorde, had de gemeenteraadsverkiezingen in de Catalaanse steden gewonnen. Companys werd lid van de gemeenteraad van Barcelona en kort daarop burgergouverneur van die stad. Kort na de gemeenteraadsverkiezingen verliet koning Alfonso XIII Spanje en werd de republiek uitgeroepen. Op 14 april 1931 riep de voorman van de ERC, kolonel Francesco Macià de "Catalaanse republiek binnen de Iberische (Spaanse) federatie" uit. Het jaar daarop erkende de Cortes Generales (parlement) de autonomie van de Catalaanse republiek en werd Companys voorzitter van het Catalaanse parlement. In 1933 werd Lluís Companys gekozen tot voorzitter van de ERC en na het overlijden van Macià (1934), volgde Companys hem op als president van de Generalitat (= regering van Catalonië).

Op 18 juli 1936 brak de Spaanse Burgeroorlog uit. De Generalitat koos de zijde van de republikeinse regering in Madrid. Op 26 januari 1939 viel Barcelona in handen van Franco's nationalisten en Companys en zijn regering vluchtten naar Frankrijk. Tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk werd Companys door de Gestapo gearresteerd en aan Franco uitgeleverd. Na een kort proces werd Lluís Companys op 15 oktober 1940 in Barcelona geëxecuteerd.

Schola Cantorum GAL
28 augustus 1996

Op 16 oktober 1983 verdwenen in Bayonne twee jonge kerels van de aardbodem: José Antonio Lasa “Joxean” en José Ignazio Zabala “Joxi”. Op 20 januari 1984 verspreidde het doodseskader GAL een communiqué waarin de organisatie de moord opeiste.

Op 28 augustus 1996 begon één der getuigen, enkel bekend onder het nummer 19645, te praten, maar kort daarop werd hij/zij (?) er op een nacht gedurende uren door onbekenden 'tussengepakt'. Ook de politiecommissaris, die belast was met het onderzoek, werd gedreigd. Later, nadat één der verdachten vrijgelaten werd, zou ook nog een andere politieman 'zingen'. "Schola Cantorum GAL", titelde EGIN met enig leedvermaak. Nadat zelfs het hoofd van de Spaanse Geheime Dienst moest aftreden, diende hemel en aarde bewogen om Felipe González buiten de zaak te houden. Rechter Garzón had er hem graag bij gehad, vooral omdat in een aantal verslagen van de Geheime Dienst de vermelding 'pte' in de marge staat. De vraag doet de ronde of deze geheimzinnige initialen iets te maken hebben met de afkorting van 'presidente'.

Op 11 november 1999 sluit het Gerecht het onderzoek in de "Zaak Lasa en Zabala". Niets staat een Rechtzaak nu nog in de weg.

“Concordato con la Santa Sede”
Het Concordaat met de Heilige Stoel
27 augustus 1953

Op 27 augustus 1953 tekenden het Vaticaan en de Spaanse regering het "Concordaat van de Heilige Stoel", waarbij het Vaticaan de uitdrukkelijke steun aan Franco toezegde. Maria Zabala, de vrouw van José Antonio Aguirre y Lekube (president van de Baskische regering in ballingschap) zegt hierover: "Wellicht was 1953 de meest trieste datum voor mijn man. Het is de enige keer dat ik hem met geboden hoofd zag, droevig, zonder het weg te moffelen. Hij die de katholieke kerk zo verdedigd had, werd nu verraden". 
Aguirre werd na de oorlog één van de grondleggers van de moderne christendemocratie. Tot zijn dood in 1960 bleef hij voorzitter van de Baskische regering in ballingschap en voorzitter van de PNV. Hij was een bewonderaar van de Indiase pacifist Mahatma Gandhi.

Jesús Arrondo Martin “Cocoliso“
25 augustus 1975

In de nacht van 25 op 26 augustus 1975 werd Jesús Arrondo Martin “Cocoliso“ onderschept aan door de Franse douane aan een afrit van de snelweg te Saint Jean de Luz. Hij was vergezeld van Juan Carlos Iraregui, al meermaals veroordeeld voor drugstrafiek. In de wagen werd een machinegeweer, munitie en 54 identiteitsfoto’s gevonden van leden van ETA, met op de rugzijde van de foto’s hun naam en adres. Ondervraagd door de justitie bevestigde Cocoliso dat hij werkte voor de "Guerilleros del Christo Rey" (extreemrechts doodseskader). Hij moest wapens en foto’s bezorgen in een hotel te Bidart (Pyrénées Atlantiques) en gaf toe dat die wapens dienden om Etarras te liquideren.

Hij werd mede verantwoordelijk en medeplichtig bevonden aan de moord op "Moriko" en "Poeta" op 20 mei 1974 aan het strand, “Frailes de Hondarribia-Fuenterrabia”.

José Antonio Sáenz de Santamaría
+25 augustus 2003

In Madrid overleed in zijn bed op 25 augustus 2003, de 84-jarige leeftijd, José Antonio Sáenz de Santamaría. Hij werd het slachtoffer van een hartinfarct. Sáenz de Santamaría begon zijn militaire carrière 2 dagen na het uitbreken van de burgeroorlog in 1936, toen hij zich als vrijwilliger aanbood. Toch had hij architectuur gestudeerd! Hij klom op tot brigadegeneraal van de Guardia Civil in 1975 om in 1980 tot “Speciaal Afgevaardigde van de Spaanse Regering in Baskenland” benoemd te worden. Hij hield zich bezig met de “anti-terroristenstrijd”. In 1986 werd hij adviseur van de Minister van Binnenlandse Zaken, José Barrionuevo. De aandachtige lezer zal gemerkt hebben dat de “Socialistische” Regering González intussen aan de macht was!

Sáenz de Santamaría maakte er nooit een geheim van dat “in de strijd tegen de Baskische onafhankelijkheid middelen gebruikt werden die verder gingen dan de legaliteit”. Hij verdedigde dan ook allen die deelnamen aan en beschuldigd werden van acties van GAL (Grupo Antiterrorista de Liberación). Als getuige in de ontvoeringszaak van Segundo Marey bekende hij dat er “Vuile Oorlog” was tijdens alle regeringen. In het “Onderzoek Oñederra”, waarbij de eerste GAL-aanslagen in de periode 1983-1984 werden onderzocht, werd hij dan ook zelf aangeklaagd.

Sáenz de Santamaría durfde zichzelf “democraat” noemen hoewel hij een Franco-militair en een volgeling van Machiavelli. Hij maakte tijdens de 40 jaren durende dictatuur carrière én fortuin, vooral in de Vuile Oorlog tegen de Basken die hijzelf “Ongeregelde Oorlog” noemde! “De Rechtstaat kan niet tot in zijn uiterste consequenties toegepast worden. Met enkel de wet toe te passen krijg je geen verklaringen van arrestanten los”, zei hij in een interview in 2001! Op de vraag of er gedurende de Regering Aznar ook nog Vuile Oorlog was gaf hij een eenvoudig antwoord: “Ik vermoed van wel. De (ETA-) commando’s geven zich niet vanzelf over. Er werd een dode gevonden met een met geweld uitgetrokken tand!” (Hierbij doelend op de ETA-militant, Joselu Geresta, die in 1999 in Errenteria dood werd aangetroffen.)

De operatie tegen ETA in het meubelfabriek Sokoa noemde hijzelf een voorbeeld van “het illegale gebruik van overheidsgelden”, en op ironische toon beschuldigde hij zichzelf ervan in deze Zaak (Sokoa) “vijf delicten” gepleegd te hebben. De voormalige Staatssecretaris van Veiligheid, Rafael Vera, die tot vele jaren veroordeeld werd voor de ontvoering van de Bask Segundo Marey, noemde hem “een grote verdediger van de democratie”!

Bij de veroordeling van Vera en Minister Barrionuevo sprak hij over “hypocrisie”. “Als ze hogerop verantwoordelijken willen zoeken dan moeten ze Adolfo Suárez, Leopoldo Calvo Sotelo en Felipe González in dezelfde zak stoppen. Bij het einde van het staakt het vuren door ETA, in 1999, verklaarde hij dat de Spaanse regering de gelegenheid om tot een proces van onderhandelingen te komen niet te baat had genomen, omdat het heel lang zou duren. “Ik zal het einde niet meemaken.”

De betaalzender, Canal Plus, zond op 27 augustus 2003 een interview uit met de overleden militair. (Eerder opgenomen!) Volgens Sáenz de Santamaría begaf de eerste regering na de dictatuur zich vaak op de rand van de legaliteit. En om zijn bewering kracht bij te zetten beweerde hij dat in de UCD-periode 48 ETA-doden vielen. “Toen begon de ‘Vuile Oorlog’, niet onder González.”

Een paar van zijn uitspraken:

“Regeringspresident Aznar heeft tics die aan Franco en aan andere dictators doen denken. Franco zat vol complexen en op een dag dacht hij superieur te zijn aan de rest. Aznar meent ook héél groot te zijn. Dat was te merken toen hij zich een gabardine kocht die vele maten te groot was en ik vermoed dat hij die betaalde met Staatsfondsen. Manuel Fraga (huidig regeringspresident van Galicië) kocht, met Staatsfondsen, het buitenverblijf, dat ETA drie keer in de lucht liet vliegen. Het ‘Groene GAL’ (lees aanslagen door Guardia Civil) heeft nooit bestaan. Dat was een uitvinding van de superrechter (lees: Garzón). Er is ook nooit een ‘señor X’ (Lees: Felipe González) geweest. Die verscheen enkel in een organigram dat die Klotegarzón tekende. ETA verslaan via politionele weg is ‘een absurde stelling.’ Jaime Mayor Oreja, een lid van Opus Dei, hanteert eveneens die absurde theorie. Felipe González is een politiek dier, erg nuttig om verder voor Spanje te werken. Minister Barrionuevo was een goede persoon, niet erg intelligent.”

Binnenlandminister Rubalcaba
Bomauto
24 augustus 2007

Binnenlandminister Rubalcaba had net één dag geleden het uitblijven van ETA-aanslagen toegeschreven aan de paraatheid en de opperste waakzaamheid van de veiligheidstroepen, of het was van dat. Een kazerne van de Guardia Civil kreeg de volle laag.

Een bomauto is vannacht, omstreeks 03:30u, tot ontploffing gebracht aan de kazerne van de Guardia Civil te Durango. De materiele schade is vrij groot.

Ze zeggen allemaal dat ze gefolterd worden
24 augustus 2001

In een "Operatie Guardia Civil" die op 24 augustus 2001 van start ging (één uit een lange rij), werden Raúl Vallinas, Aitor, Durán, Sendoa Domínguez en Iván Ortigosa opgepakt. Hun getuigenis over folterpraktijken toont gelijkenissen met die van de meeste andere arrestanten, zodat magistraat Ruiz Polanco achteraf verklaarde: "Ze zeggen allemaal dat ze gefolterd zijn!" 

Raúl Vallinas:    
"Op 4 september begonnen ze de deur in te beuken terwijl ik sliep. Ze sleepten mijn moeder het huis uit en ik moest elke kast opendoen alsof daar iemand uit zou komen. Toen werd ik geboeid en begon de huiszoeking. In de auto begonnen ze me meteen en zonder ophouden te slaan met de vlakke hand en met de vuisten, waarbij ze me verzekerden dat het antwoord "ik weet het niet" niet zou volstaan. In de gevangenis hoorde ik de kreten van anderen, terwijl ze bleven op mijn hoofd slaan met een telefoonboek. Ik moest me uitkleden en ze verplichten me kniebuigingen te maken. Daarna maakten ze me nat met water en brachten de elektroden bij mijn oren zodat ik het geluid kon horen van wat mij te wachten stond. Ik kreeg de elektroden aan de oren en aan de armen aangebracht. Ze trokken verscheidene keren de plastic zak over mijn hoofd tot ik misselijk werd. Het zicht werd wazig en ik zag de slagen slechts in een schim aankomen. Ook werd ik seksueel vernederd en werden bedreigingen geuit tegen mijn familieleden en vrienden. Ze wreven met het telefoonboek tussen mijn benen terwijl ze illusies maakten over GAL, mijn ouders en mijn vriendin".          
 

Ivan Ortigosa:

Op 4 september om 2.30 u. 's nachts werd hij van het bed gelicht en de behandeling bij de politie gedurende de 3 dagen in afzondering was brutaal. "Ik werd zonder ophouden geslagen en ze dreigden ermee dat het allemaal erger zou worden als ik niet zou spreken. Ik moest me uitkleden en kniebuigingen maken met de plastic zak over het hoofd. Ik viel verschillende keren en moest drie keren overgeven. Ik kreeg twee keer de elektroden aangebracht in de lies (!?) en de arm. Ze uitten doodsbedreigingen aan mijn familieleden en vrienden en tegen mijzelf zeiden ze dat ze me een paar kogels gingen verkopen. Ik zat fysiek en psychologisch zó aan de grond dat ik zei dat ze dat dan maar moesten doen. Ik kon de bewegingen van mijn oogleden niet meer controleren en verloor het gevoel in mijn benen".   
 

Sendoa Domínguez:

werd in dezelfde nacht als Iván Ortigosa gearresteerd in het huis van haar ouders. "De hele familie werd in haar ondergoed naar buiten gehaald en mijn vader kreeg een pistool tegen zijn hoofd. Onderweg naar Madrid sloegen ze me ononderbroken tegen het hoofd en ik kreeg verschillende keren de plastic zak over het hoofd. Gedurende de drie dagen afzondering werden mijn ouders eveneens constant bedreigd. Ze bleven tegen me schreeuwen en me op mijn hoofd slaan. Als ik niet zei wat ze wilden horen, kreeg ik de plastic zak over het hoofd getrokken. Ik moest me uitkleden en kniebuigingen maken tot ik de uitputting nabij was. Op een keer kwamen drie Guardia Civiles binnen en die bleven met de wapenstok op me slaan tot ze niet meer konden. Ik kreeg de elektroden aangebracht en ze bleven me seksueel vernederen. De derde dag lieten ze me met rust, nadat ik het politierapport getekend had. De rechter luisterde niet eens toen ik zei dat ik gefolterd was".           
 

Aitor Duran:      
werd opgepakt toen hij met zijn vrienden in Lekeitio aan het jaarlijkse dorpsfeest deelnam. Hij werd meteen overgebracht naar het ouderlijk huis in Gasteiz en naar de grootouders in Araia. "Op weg naar Madrid zegden ze dat ik rechtstreeks naar het Hooggerechtshof zou overgebracht worden, maar toch bleven ze me slaan. Op een bepaald ogenblik stopte de auto, en zegden ze mij dat ik uit moest stappen omdat ze me gingen neerschieten. Ik werd naakt op de grond gegooid en ze rolden me in verschillende dekens die met plakband werden dichtgeplakt. Ik kreeg slagen op het hoofd met de mond dichtgeplakt. Ik hoorde ook de kreten van andere arrestanten. Dan lieten ze verklaringen horen van mensen die me beschuldigden van deelname aan een actie. Ik kreeg de elektroden aangebracht en verschillende keren de plastic zak over het hoofd. Ik verloor verscheidene keren bijna het bewustzijn en ik werd op een stoel naar de cel gebracht, omdat ik  niet kon lopen. Maar ze bleven slaan. Ze dreigden ermee mijn vriendin te verkrachten, en ik kreeg alle mogelijke vernederingen naar het hoofd geslingerd."

Ontsnapping
23 augustus 2002

Op 23 augustus 2002 weet de Baskische politieke gevangene Ismael Berastegi te vluchten uit de “supergevangenis” La Santé in Parijs! Nu werd bekend dat Ismael vijf dagen geleden gewoon naar buiten wandelde na het gevangenenbezoek…terwijl zijn broer, Joxean, zijn plaats innam! Dit werd pas na 4 dagen opgemerkt, omdat Joxean het zélf bekend maakte aan de bewakers! Joxean Berastegi riskeert een straf die tot drie jaar kan oplopen, maar indien hij veroordeeld wordt wegens “steun aan terroristen” kunnen er dat ook tien worden.

In het Bretoense dagblad “Le Télegramme” verscheen intussen een karikatuur waarop een bewaker zich bij de gevangenisdirecteur verdedigt met het argument dat beiden een Txapela (een Baskische alpinopet) droegen.

Nog een paar ontsnappingen

Op 11 december 1969 wisten 10 ETA-militanten en 5 gevangenen van ‘gemeen recht’ via een tunnel te ontkomen uit de gevangenis van Basauri (Bilbao). De militanten stelden zich 10 dagen later in Parijs aan de pers voor.

In 1971 werd op het laatste ogenblik een tunnel ontdekt in de gevangenis van Zamora waar priesters gevangen zaten die veroordeeld waren voor “delicten tegen de Spaanse Staat”.

Op 5 april 1976 konden 29 gevangenen via een zelf gegraven tunnel ontkomen uit de gevangenis van Segovia. Hiervoor kregen ze externe hulp van 4 personen. Van de 33 wisten er slechts 5 de enorme omsingeling van de Spaanse strijdkrachten te ontkomen hoewel er een aantal (onwetend) reeds “Franse” grond hadden bereikt. De Catalaanse anarchist Oriel Solé, die op het laatste ogenblik mee was ontsnapt, werd tijden de klopjacht zonder enige reden afgemaakt door de Guardia Civil. Er verscheen een aangrijpende film over deze spectaculaire vlucht: “La Fuga de Segovia”.

In 1985 trakteerde de directeur van Martutene (Donostia) ter gelegenheid van San Fermín op zondag 7 juli zijn gevangenen op een middagconcert van de Baskische zanger Imanol. Na afloop, bij het appél na het middageten om 14 uur, ontbraken Joseba Sarrionandia uit Durango en Iñaki Pikabea die een straf van 33 jaar uitzat maar wegens familiale omstandigheden tijdelijk naar Donostia was overgebracht. Het duo was gewoon naar buiten gedragen in twee geprepareerde versterkers van de zanger die gehuurd waren in “Frans” Baskenland. In Baskenland steeg een schaterlach op! Deze actie werd onsterfelijk gemaakt in het intussen beroemde lied van Kortatu: “Sarri, sarri”. Sarrionandia schrijft nu vanuit zijn exil en won al een aantal literaire prijzen.

In december 1986 werden Gabi Mouesca en Maddi Hegi (door een commando van “Iparretarrak”, “die van het Noorden”) bevrijdt uit de gevangenis van Pau die de directeur en zijn dochter gegijzeld hadden. Zes maanden later verloor Maddi Hegi het leven in duistere omstandigheden het leven toen de politiecombi waarin ze zat, of waaruit ze gevlucht was, onder een trein terechtkwam. Mouesca werd daarbij gearresteerd.

Op 13 november 2000 verbrak Alberto López de Lacalle het huisarrest in een hotel in Aubusson (Frankrijk) door uit het venster te kruipen en in een klaarstaande auto te stappen. Nochtans had López de Lacalle zijn straf op dat ogenblik al helemaal uitgezeten. Hij verklaarde later laconiek niet te hebben kunnen weerstaan aan de wil zijn land terug te zien.

Op 18 januari 2001 kon Jon Igor Solana de tralies van zijn cel doorzagen in de gevangenis van Langraiz, maar toen hij gepakt werd, kreeg hij slagen met o.a. een ijzeren buis, waarschijnlijk één van de tralies.

DON RAFAEL VERA FERNÁNDEZ HUIDOBRO
Staatsterrorist

Op 22 augustus 2006 verleent de Generale Directie van het Gevangeniswezen het regime van de derde graad toe aan Don RAFAEL VERA FERNÁNDEZ HUIDOBRO. Dit betekent dat hij niet meer naar de gevangenis moet, maar onverwacht telefonisch en ook fysiek gecontroleerd kan worden, en éénmaal per week in de gevangenis een document moet ondertekenen.

Vera werd veroordeeld tot 10 jaar gevangenisstraf voor zijn verantwoordelijkheid (opdrachtgever) in de vuile oorlog van GAL (zie webstek) en tot 7 jaar wegens het verduisteren van openbare gelden (600 miljoen peseta’s).

Batasuna is verontwaardigd en verwijst naar de behandeling van de Baskische politieke gevangenen, die in sommige gevallen hun straf zien verdubbelen. Zouden er toch goede en slechte terroristen zijn?

In de krant gelezen.

1. Spaanse ministers lachend naar gevangenis          

Felipe González zelf bracht ze naar de poort. Breed glimlachend dompelden zij zich in een publieksbad van duizenden opgewonden aanhangers en de volledige top van de socialistische partij. Een laatste omhelzing van González, en toen viel de deur achter hen dicht. Het leek of de Spaanse socialisten en hun aanhang de winnaars van de verkiezingen fêteerden. Maar hoewel de hoofdrolspelers straalden onder zoveel genegenheid, was hun werkelijkheid een tikje wranger. José Barrionuevo, oud-minister van Binnenlandse Zaken en Rafael Vera, oud-staatssecretaris van Veiligheid, meldden zich woensdag bij de gevangenis van Guadalajara voor het uitzitten van een straf van tien jaar. Spanje heeft weer politieke gevangenen. Althans, dat is de mening van de socialistische partij (PSOE). Barrionuevo en Vera, die jaren dienden onder González, zijn veroordeeld wegens hun rol in de vuile oorlog tegen de Baskische terreurgroepering ETA. Een politieke veroordeling na een politiek proces, voorgekookt door de Partido Popular van premier Aznar, aldus de PSOE.        
Al in de laatste dagen van de Francodictatuur mobiliseerden de socialisten zich om de twee veroordeelde politici op hun laatste gang in vrijheid te begeleiden. Uit het hele land kwamen ze met bussen naar Guadalajara, waar zich uiteindelijk zo'n zevenduizend mensen verzamelden. Barrionuevo en Vera hadden voor deze gevangenis gekozen omdat hier geen veroordeelde ETA-leden hun straf uitzitten.           
De partijtop was op volle oorlogssterkte uitgerukt. De televisie, althans de commerciële, bracht de happening live. De TVE, die door de regering Aznar wordt gecontroleerd, liet het afweten.      
Barrionuevo en Vera hadden de grootste moeite zich door de menigte te ploegen, die hen bedolf onder de schouderklopjes en klassieke linkse spreekkoren aanhief. Onder de aanhoudende leus 'Libertad! Libertad!' verdwenen de veroordeelden een half uur te laat achter de gevangenismuren.   
Barrionuevo had eerst nog een korte rede gehouden waarin hij mede namens Vera “plechtig verklaarde onschuldig te zijn”. Zij zullen daarom geen gratieverzoek indienen, waarover de regering Aznar zou moeten beslissen, maar ze gaan in cassatie bij het Constitutioneel Hof. Oud-premier González is hun advocaat.

Cees Zoon - De Volkskrant, vrijdag 11 september 1998

2. Señor X spreekt     

Na de polemiek die er ontstaan is bij de vraag voor kwijtschelding van straf ten voordele van Rafael Vera door Felipe González, is nu een nieuwe petitie gestart ten voordele van Rafael Vera, door Mijnheer X (voor velen één en dezelfde persoon).        

Mijnheer X bevestigt:

“Se trata de un muchacho excelente”, afirma el Señor X en su petición, y prosigue de esta manera: “Tal vez Vera sea un poco terrorista y algo corrupto, como dicen los tribunales, pero lo que nadie puede poner en duda es que es un terrorista bueno y un corrupto con un alto sentido de Estado".       

"Het gaat hier om een excellente persoonlijkheid. Misschien was Vera een beetje terrorist en een beetje corrupt, zoals het gerecht aangeeft, maar wat zeker nooit in twijfel mag getrokken worden, is dat het een goede terrorist was en weliswaar een corrupte persoon, maar dan van grote betekenis voor de Staat".       

Mundocruel.com, van 28 oktober 2004

De Baskische gevangenen
21 augustus 2006

De Algemene Directie van Spaanse Gevangenissen heeft op 21 augustus 2006 de lijst ter hand genomen van de 118 Baskische politieke gevangenen (“iets minder dan 1/4 van de ETA-gevangenen” aldus het persagentschap Europa Press) die in 2006 en 2007 zouden vrijkomen.

De bedoeling is de dossiers rigoureus na te kijken: tijd die uitgezeten is, de toegekende “kortingen” ten gevolge van gedane studies, etc… De enige bedoeling is ze levenslang achter de tralies te houden (door o.a. de doctrine Parot). En één jaar later wordt dit ook bevestigd: geen enkele werd vrijgelaten, sommigen zagen hun straf zelfs verhogen.

Jon Agirre Agiriano

Moest vrijgelaten worden op 28 oktober 2006,
maar de straf werd verlengd tot 3 mei 20011.

 Kandido Zubikarai Badiola

Moest vrijgelaten worden op 27 oktober 2006,
maar de straf werd verlengd tot 2011.

 Koldo Hermosa Urra

Moest vrijgelaten worden in 2006,
maar de straf werd verlengd tot 3 mei 2017.

 Peio Etxeberria Lete

Moest vrijgelaten worden op 10 september 2006,
maar de straf werd verlengd tot 8 april 2019.

 Iñaki Gaztañaga Bidaurreta

Moest vrijgelaten worden in maart 2006,
maar de straf werd verlengd tot 2018.

 Txomin Troitiño Arranz

Moest vrijgelaten worden op 18 mei 2006,
maar de straf werd verlengd tot 2017.

 Joseba Artola Ibarretxe

Moest vrijgelaten worden in 2006,
maar de straf werd verlengd tot 10 juni 2016.

 Josu Bollada Alvarez 

Moest vrijgelaten worden op 20 mei 2006,
maar de straf werd verlengd tot 19 september 2018.

 Antxon Lopez Ruiz

Moest vrijgelaten worden in 2006,
maar de straf werd verlengd tot januari 2017

Dat de Basken al niet vrijkomen nadat ze ¾ van hun straf uitzaten is hier van geen tel.

Dat de Basken al véél zwaarder gestraft worden voor feiten die in het Zuiden amper strafbaar zijn, is van geen tel.

Dat de Basken zware straffen uitzitten omdat ze zichzelf vaak van allerlei zware vergrijpen beschuldigen om na vijf dagen eindelijk van de foltering af te zijn, is van geen tel.

Spanje doet er alles aan om het Collectief van Baskische Politieke Gevangenen te treffen en uit te schakelen.

Volgens Europa Press zouden er 539 ETA-gevangenen zijn. Toch werden er nog enkelen honderden méér (711 in totaal op dit ogenblik) beschuldigd van “lidmaatschap”, “collaboratie”, of andere “manieren van steun”.          
Zo werd de “Y-groep” uitgevonden en daarin kwam iedereen terecht die ook maar een beetje verdacht zou kunnen lijken, maar waaruit ze geen belastende feiten konden slaan.

Joseba Egibar

Het rommelt al een tijdje in de PNV. Partijvoorzitter Josu Jon Imaz van de EBB-Eusko Buru Batzar, het hoogste partijorgaan van de PNV, heeft een tijd geleden een mes in de rug van Lehendakari Ibarretxe (PNV) gestoken door te verklaren dat een referendum, zoals nochtans door Ibarretxe afgekondigd, niet meer hoeft in deze legislatuur. Hij legt ook meer en meer zijn koekoekseieren in het nest van de PSOE. Die partij heeft hem al het beste genoemd wat Baskenland is overkomen (een grotere afgang kan een leider van een nationalistische partij, zij het een gematigde, zich geen tweede maal laten welgevallen).

De voorzitter van de GBB-Gipuzko Buru Batzar van de PNV, Joseba Egibar (zie foto), verklaarde gisteren, 19 augustus 2007, in een interview toegestaan aan Europa Press, dat het consult van de burgers een mogelijkheid biedt tot deblokkering van het conflict. Hij wees er langs zijn neus weg op dat het Baskische parlement, met inbegrip van Imaz, het voorstel (referendum) met een absolute meerderheid had goedgekeurd.

Wat de mogelijkheid betreft dat de PSOE steun zou verlenen aan een juridische hervorming voor Baskenland, zoals gesuggereerd door Rodolfo Ares van de Baskische socialisten van PSE-EE, antwoordde Egibar: “De vergankelijkheid van de PSOE is veel groter dan een potje yoghurt (mayor caducidad que la del yogur)”.

Wat nog duidelijker tegen de haren van Imaz instrijkt, is de uitspraak dat Batasuna in het politieke leven aanwezig moet zijn (nu verboden), ongeacht de gevolgen (minder macht voor de PNV).

Op 20 augustus 2002
start de procedure
om de activiteiten van Batasuna te verbieden.

Als gevolg van de Wet op de Partijen (Ley de Partidos) van 27 juni 2002 wordt op 20 augustus 2002 de procedure gestart om Batasuna te verbieden.

Op 22 augustus 2002, worden de staatstoelagen voor politieke partijen van Batasuna teruggevorderd, en wel met terugwerkende kracht vanaf 1980. Het bedrag is meer dan €24.000.000.

Op 26 augustus 2002 worden alle activiteiten gedurende 3 jaar verboden.

De 20 feiten waarop het 'Tribunal Supremo' zijn vonnis baseert

Ik (Baskenland Informatie Centrum) beschrijf de feiten, zij het verkort, zoveel mogelijk in de bewoordingen van het tribunaal en ga daarbij niet in op de vraag of deze feiten terecht bewezen zijn verklaard, de wijze waarop de feiten gekwalificeerd worden of de reden waarom ze volgens het tribunaal een verbod rechtvaardigen.

1. Batasuna weigert deel te nemen aan een comité van het parlement van de Baskische autonome regio dat zich bezighoudt met de situatie van slachtoffers van het terrorisme omdat ze dit comité partijdig vindt.
2. Arnaldo Otegi, woordvoerder van Batasuna, noemt de onderzoeksrechter Baltasar Garzón als "marionet in dienst van de Spaanse Staat om de linkse Abertzale beweging te annuleren" en roept het Baskische volk op met kracht te reageren op deze nieuwe agressie, nadat de rechter in een beschikking Batasuna verantwoordelijk hield voor schade aangebracht door straatgeweld en de rekeningen van de politieke partij sloot. Otegi noemde deze beschikking bovendien "verantwoordelijk voor een ernstige en antidemocratische situatie".
3. Arnaldo Otegi neemt deel aan een herdenkingsbijeenkomst aan een veldslag in de Spaanse burgeroorlog waarin hij zegt: "We moeten doorgaan met werken en strijden, of we nu legaal of illegaal zijn. We laten ons niet bang maken, want we bevinden ons in een proces dat we onomkeerbaar moeten maken". Ook zegt Otegi dat de linkse Abertzale beweging een overwinningsstrategie volgt die "noch de Guardia Civil, noch de CRS, noch de Audiencia Nacional tegen kan houden".
4. De burgemeester en een gemeenteraadslid van het plaatsje Lezo, beiden van Batasuna, nemen op 13 juli 2002 deel aan een protest tegen de uitlevering door Venezuela aan Spanje van een van ETA-lidmaatschap verdachte. Zij dragen een spandoek dat de uit te leveren personen ondersteunde en waarop het logo van Gestoras pro-Amnistia stond. De burgemeester was een week eerder naar Venezuela afgereisd om de autoriteiten aldaar ervan te overtuigen de uitleveringsprocedure te beëindigen.
5. De woordvoerder van Batasuna in de San Sebastián zegt bij een protestactie voor een kantoor van de Spaanse marine in San Sebastián op 16 juli 2002 dat de actie bedoeld is om de autoriteiten "te vertellen dat ze niet straffeloos in Baskenland kunnen verblijven en dat ze moeten horen dat het volk in beweging is en geen stap achteruit zal doen".
6. Naar aanleiding van een opmerking van de burgemeester van Vitoria dat Batasuna weigert de aanslagen van ETA te veroordelen merkt het gemeenteraadslid voor Batasuna, Jose Enrique Bert op 19 juli 2002 het volgende op: "Batasuna verlangt niet dat ETA ophoudt met moorden, maar dat er in Baskenland geen enkele vorm van geweld bestaat en dat degenen die geweld gebruiken ophouden met bestaan."
7. Batasuna onthoudt zich van stemming bij het aannemen van een motie door de gemeenteraad van Amorebieta waarin een campagne tegen twee gemeenteraadsleden van de politieke partij PSE-EE werd veroordeeld. De campagne bestond uit het verspreiden van posters met daarop een foto van de betreffende gemeenteraadsleden met de tekst: "jullie zullen betalen voor wat jullie hebben gedaan".
8. Tijdens een persconferentie in Ondarroa over de situatie van een in Frankrijk veroordeeld ETA-lid dat mogelijk naar Spanje zou worden uitgezet waaraan twee leden van Batasuna deelnemen - de burgemeester en de voorzitter van de gemeentelijke mensenrechtencommissie - noemt de zus van deze gevangene hem een "politiek vluchteling" en plaatst de burgemeester diens situatie "in de context van de repressie tegen de linkse Abertzale beweging".
9. Batasuna veroordeelt de aanslagen van ETA in de eerste week van augustus 2002 in Santa Pola niet. Woordvoerders van Batasuna noemen de aanslagen het pijnlijke gevolg van een politiek conflict en zien de Spaanse premier Aznar als eerste verantwoordelijke van dit conflict.
10. Batasuna zet de campagne van het verboden Gestoras Pro-Amnistia voor de plaatsing van Baskische gevangenen in Baskische gevangenissen voort en gebruikt daarbij het logo dat voor deze campagne werd gebruikt .
11. Tijdens een demonstratie in San Sebastian op 11 augustus worden pro-ETA leuzen geroepen, waarbij de aanwezige Batasuna-leden een houding van minimale tegenstand of afkeuring aannemen.
12. De dagen 12 en 14 augustus 2002 hangen aan de gemeentehuizen van Hernani, Ondarroa en Lekeitio, geregeerd door Batasuna, spandoeken met de tekst "Baskische gevangenen naar Baskenland" en enkele foto's van veroordeelde ETA-leden.
13. Op de webpagina van Euskal Herritarrok staan foto's van een demonstratie waarop demonstranten te zien zijn met een spandoek waarop "Baskische gevangenen naar Baskenland" staat alsmede een interview met Juan Petrikorena, waarin hij de PP en de PSOE ervan beschuldigt niet alleen de linkse Abertzale beweging aan te vallen, maar alle democratische rechten, aldus handelend op een antidemocratische en Franquistische wijze. Bovendien noemt Petrikorena de situatie in Baskenland een "politiek conflict" en toont "de gewapende strijd van ETA het politieke conflict in al haar wreedheid". Op de website is ook een video van een demonstratie te zien waarop demonstranten pro-ETA leuzen roepen en gemaskerde mensen pamfletten uitdelen.
14. Tijdens een door Batasuna georganiseerde persconferentie op 21 augustus in Bilbao zegt Arnaldo Otegi dat de uitspraak van Garzón voor een nationale noodtoestand zorgt en dat de uitspraak past binnen de strategie van genocide van de Spaanse staat die de vernietiging van de linkse Abertzale beweging zoekt. Otegi noemt Garzón wederom een marionet van de Staat en roept het Baskische volk op om zich te organiseren en te strijden, zodat er nooit meer "een Spaans, fascistisch mannetje zal zijn die de Basken vertelt wat ze moeten leren en hoe hun instituten in elkaar moeten zetten." Bovendien eist Otegi van de Baskische regering dat ze niet meewerkt aan de uitvoering van de uitspraak en dat als ze meewerken aan de sluiting van de partijkantoren dit tot een ongewenste situatie zal leiden. Volgens diverse media zijn deze laatste woorden als bedreiging bedoeld.
15. In een interview op 23 augustus zegt de parlementariër voor Batasuna, Josu Urrutikoetxea, dat ETA een politieke organisatie is met eigen methoden en doelen en "dat het er niet om gaat de acties van ETA te veroordelen. ETA voert de gewapende strijd niet omdat ze dat leuk vindt, maar omdat de organisatie het noodzakelijk vindt om alle middelen in te zetten tegen de Staat". Ook zegt Urrutikoetxea: "Als alle abertzale krachten een overeenkomst over soevereiniteit zouden sluiten, zou daardoor het gebruik van geweld door ETA kunnen stoppen, zoals ze dat zelf zeiden in de periode van Lizarra". Ten slotte beschuldigde Urrutikoetxea de Baskische president ervan mee te werken met de vernietigingsstrategie van Aznar.
16. Tijdens een toespraak bij een demonstratie tegen het verbod op Batasuna riep Batasuna-bestuurder Joseba Permach de PNV op: "verzet te bieden aan de geestelijke dwerg en zijn groepje fascisten", daarbij refererend aan Aznar. Ook zei Permach: "voordat ze het hadden over 23 redenen (om Batasuna te verbieden) hadden ze het over 7 redenen, en dat zeiden ze omdat hun onderbewustzijn hen verraden had. De zeven redenen zijn Araba, Bizkaia, Gipuzkoa, Naffaroa, Baxenaffaroa, Lapurdi en Zuberoa, de zeven gebieden die we van de Spaanse fascisten en Franse Jacobijnen zullen afpakken".
17. De gemeente van Zaldivia, geregeerd door Batasuna, noemt Hodei Galarraga, omgekomen toen een bom die hij vervoerde afging, 'favoriete zoon' van het dorp en vergoed de begrafeniskosten. De gemeenteraadsleden van Batasuna in Legazpia stellen voor ook een gevangene van ETA, Ramon Ostoaga, tot 'favoriete zoon' te benoemen.
18. Vanaf 29 juni 2002 doen zich meerdere incidenten voor in de gemeenteraden van Vitoria en Lasarte-Oria, waarbij de orde wordt verstoord en leden van andere politieke partijen worden beledigd. Leden van Batasuna dragen T-shirts met daarop teksten die overeenkwamen met het gedachtegoed van ETA. Op 29 juni 2002 moeten de burgemeester en de niet-nationalistische gemeenteraadsleden vanaf het balkon van het gemeentehuis naar binnen vluchten voor de agressie en beledigingen van Batasuna-aanhangers. Op 30 Juli organiseert Batasuna een demonstratie in hetzelfde dorp waarin ze het einde van het fascisme eist en de politieke en mediahetze van de burgemeester aanklaagt.
19. In de dorpen Cestona, Ibarra, Motrico, Pasajes de San Juan en Zaldibia, allen geregeerd door Batasuna, zijn dependances van de gemeente behangen met posters en beschilderd met leuzen die oproepen tot de strijd tegen de Staat en die Aznar met het fascisme associëren. Het gezicht van Garzón is in een vizier getekend en de leiders van de Partido Popular en de PSOE worden met het nazisme vergeleken dat een ander figuur symbolisch in de prullenbak gooit.
20. Sinds de inwerkingtreding van de wet is Batasuna niet veranderd en heeft de partij op geen enkele wijze afstand genomen van ETA.

Overgenomen uit "Baskenland Informatie Centrum".