De winter

Mijn dorp is de winter:
krakende stappen
in verse sneeuw,
langzaam naar de hoogte.
Zwevend dromen, wetend:
hier kan de wereld je zien...

Patrick Devrome
" De druivelaar" 

De taal van het hart is
de eerste taal
die je moet leren

Avondliedekens

III

't Is goed in 't eigen hert te kijken 
Nog even vóór het slapen gaan 
Of ik van dageraad tot avond 
Geen enkel hert heb zeer gedaan;

Of ik geen ogen heb doen schreien, 
Geen weemoed op een wezen lei; 
Of ik aan liefdeloze mensen 
Een woordeke van liefde zei.

En vind ik in het huis mijns herten, 
Dat ik één droefenis genas, 
Dat ik mijn armen heb gewonden 
Rondom één hoofd dat eenzaam was,

Dan voel ik, op mijn jonge lippen, 
Die goedheid lijk een avond-zoen. 
't Is goed in 't eigen hert te kijken 
En zó z'n ogen toe te doen.

Alice Nahon 
(1896 - 1933) 

[ Op zachte vooizekens , 1921 ]

Tezamen werd je geboren,
en tezamen zul je voor immer zijn.

Je zult tezamen zijn,
als de, witte vleugelen van de dood je dagen verstrooien.

Ja, je zult zelf tezamen zijn in Gods stille herinnering.

Maar laten er tussenruimten zijn in je tezamenzijn.

Laat de winden des hemels tussen je dansen.

hebt elkander lief, maar maakt de liefde geen band:

laat zij veeleer zijn een golvende zee tussen de kusten van je zielen.

Vult elkanders bekers, maar drinkt niet uit dezelfde beker.

Geef elkander van je brood, maar eet niet van hetzelfde stuk.

Zingt tezamen en weest blij, maar bent ieder alleen,

zoals de snaren van een luit op zichzelf zijn,

al doortrilt hen dezelfde muziek.

Geeft je harten, maar geeft ze niet aan elkander in bewaring.

Want alleen de hand des levens kan je harten bevatten.

En staat tezamen, maar niet dicht bijeen:

want de zuilen van de tempel staan ieder op zichzelf,

en de eik en de cipres groeien niet in elkaar schaduw.

Kahlil Gibran: “ De profeet”

De Bromtol

 Wie in de school gestaag zijn tijd

Gehoorzaam en oplettend slijt,

Ma, komt speeluur naken,

Zich met een hoepel tol of bal,

of wat de speeltijd geven zal,

in ’t vrije veld vermaken.

Dit weten Karel, Jan en Daan:

De bromtol wordt, in ’t huiswaarts gaan,

Door hen met lust gedreven;

Maar stoute Hein en wilde Piet,

Die kenden weer hun lessen niet,

En zijn op school gebleven

Zaligspreking van een bejaarde


Zalig zij, die begrijpen

Dat ik niet meer zo vlug kan stappen

En dat mijn handen beven.

Zalig zij die weten

Dat ik vandaag meer moeite heb

Om te horen en dat mijn ogen

niet zo goed meer zien.

Zalig zij die aanvaarden

dat mijn geest wat meer tijd nodig heeft

om te begrijpen.

Zalig zij die doen

alsof ze niet zien

wanneer ik aan tafel zit te morsen.

Zalig zij die glimlachend

even blijven staan voor een praatje

en me rustig laten vertellen

over de schone tijd van vroeger.

Zalig zij, die nooit zeggen:

”t is al de derde keer dat je

hetzelfde vertelt”.

Zalig zij,

die van mij een beetje blijven houden en

mijn laatste jaren verzachten.

(uit/ samen mens zijn.)

Leven is

gelukkig zijn

met wat de aarde schenkt,

is telkens weer genieten ook

van elke dag die zonlicht brengt.

Leven is de gaven delen

die ons door God gegeven zijn,

liefdevol ook wonden helen,

troostend zalvend ook

bij pijn.

Leven is soms lijden,

treuren om wat tegenslaat,

lachen ook en zich verblijden

als het plots wat beter gaat.

Leven…

kon ik het maar zeggen,

schrijven hier dees heimenis,

‘k zei en ‘k schreef

om ’t uit te leggen

welk een zegen ‘t leven is.

’t Is de kleur van regenbogen,

’t zingen van de karekiet,

’t blauwe in twee kinderogen,

‘t ruisen van het wiegend riet.

Leven is de milde regen,

’t schijnen van de warme zon,

parels aan een snoer geregen,

drinken aan een koele bron.

Ach wat hou ik van het leven,

’k wilde dat ik ’t zeggen kon,

‘k zwart op wit je geven

als ik het maar schrijven kon.

Godfried Vervisch

Zal er ooit een dag van vrede,

zal er ooit bevrijding zijn voor wie

worden doodgezwegen,

levenslang gebroken zijn?

Zal er ooit een blijvend, heden

vol van goede vrede zijn,

waar geen pijn meer wordt geleden en

het leven nieuw zal zijn?

Zie de takken aan de bomen waar

het groen ontluikt,

tot een stralend nieuwe zomer

waar de vredesbloesem ruikt.

 Zie de sterren aan de hemel waar

het duister van de nacht door hun

schijnsel wordt verdreven tot

een nieuwe dag die lacht.

Zoals de bomen mensen tonen

dat er kracht  tot groeien is

zal de zoon der mensen

komen die de boom

des levens is.

Zoals de sterren mensen

melden dat geen nacht te donker is

trage stappen
lijken op
een stil gebed.
Ik heb de laatste rozen
op jouw graf neergezet.
Voorbij dit aardse leven.
Om al het goede dat is volbracht
bloeien nu late rozen
in koude novembernacht.

J. Vandromme

Doe kleine dingen
met veel liefde

De jeugd verwarmt zich
aan de zon der hoop,
de ouderdom aan de kachel
der herinnering.

Zoals het maar eens
lente en zomer was
is het maar eens herfst in ons leven.
Vlug verglijden de dagen
in een te vluchtig bestaan...

Wat voorbije seizoenen niet brachten,
wordt ons in de herfst gegeven:
gerijpte inzichten die ons helpen
het beste met elkaar te delen.

Valeer Deschacht

Hotsebotsend met zijn orgel
op een kleine hondenkar
liep hij spelend langs de straten
met een aap, gekleed als nar.

Voor zijn afgezaagde wijsjes
was men meestal onverschillig,
maar de mensen gaven hem
een paar centen heel gewillig.

Toen was ik nog maar een kind,
maar ik zal het nooit vergeten,
want door 't venster heb ik soms
een kwartje in zijn hoed gesmeten.

Alles is zo lang geleden.
Die tijd komt nooit terug
en ik denk met weemoed:
"O, wat gaat het leven vlug!

Gerard Galle,' De orgelman'