De zwerftocht van het leven...

Als 's avonds laat
de zonne rood,
doodmoe in zee verzinkt,
en 't golvend water
t' allenkant
van goud en zilver blinkt,
dan daalt uit 't weif'lend deemsteren
een stille diepe rust,
die met haar heimelijke kracht,
mijn hart en ziele kust.
Dan stap ik eenzaam over 't zand
dat warmte van de dag nog draagt.
Geen kind nog schreit
geen meeuw meer schreeuwt
geen klank mijn rust belaagt.
Als mantel van de nacht dan,
met kleur van laget,
het zand en het water
in duisternis zet,
dan fluistert de branding
de zeebries in 't oor:
"Kom laten wij prijzen
de Schepper in koor."
Dan nijg ik het hoofd,
in mijn eenvoud zo klein,
en preis mij gelukkig
geschapen te zijn.

Volkse gedichten
Wilfried Vervisch

Echte vrienden,
je moet ze in ere houden,
zij geven kleur aan je leven.