De stijgende temperaturen hebben ook een impact op het landschap. Rotsen brokkelen sneller af en er zijn meer aardverschuivingen. Het landschap is zo erg veranderd dat de oorspronkelijke grens tussen Italië en Zwitserland niet meer klopt met de realiteit. Een groep experten gaat een nieuwe landkaart tekenen met een aangepaste grenslijn.
Dinsdag 16 juni 2009
Dit jaar geen plaag van eikenprocessierupsen
Dit jaar geen plaag van eikenprocessierupsen
Tot een echte plaag van de eikenprocessierups zoals in 2007 lijkt het dit jaar niet te zullen komen. De provincies, die de (preventieve) bestrijding coördineren, hebben de situatie onder controle en door de ervaring van de voorbije jaren kunnen de gemeenten meer zelfstandig optreden als een haard gesignaleerd wordt.
De eikenprocessierups bevindt zich momenteel in het laatste stadium voor de verpopping. Het is in deze fase dat de rupsen bij voorbijgangers met hun brandhaartjes huid- en oogirritaties alsook kleine brandwondjes kunnen veroorzaken. De rupsen komen enkel voor op eiken, waar ze zich in een soort spinnenweb nestelen op de boomstammen.
Voor een preventieve behandeling is het nu te laat. Die gebeurt best tijdens het einde van het tweede en het vroege derde larvenstadium, meestal ligt dat in de maand mei. Daarvoor wordt het biologisch bestrijdingsmiddel Xentari gebruikt.
'Die preventieve bestrijding heeft geholpen. Na vorig jaar tekenen we opnieuw een verbetering van de situatie op', aldus Frank Smeets (CD&V), de Limburgse gedeputeerde van Leefmilieu en Natuur. Als er al sprake kan zijn van haarden, dan situeren die zich vooral in de gemeentes Kinrooi, Maaseik en Bree. 'Het monitoren van de voorbije jaren heeft gewerkt: het optekenen en opvolgen van de haarden, om die dan preventief te bestrijden indien nodig.'
Ook in Vlaams-Brabant is de situatie onder controle. 'Het is zeker niet vergelijkbaar met twee jaar geleden, toen de telefoon hier roodgloeiend stond en de gemeentes nog niet goed wisten wat te doen', zo herinnert zich Geert Saye van de Dienst Leefmilieu van de provincie Vlaams-Brabant. De provincie heeft enkel weet van verwijderde haarden in Ternat en Wezembeek-Oppem. 'Door de ervaring van de voorbije jaren, en aan de hand van onze 'modelreglementen', treden de gemeentes nu meer zelfstandig op.'
Eens de rupsen uit het larvale stadium zijn, helpt preventieve bestrijding niet meer en moeten de haarden worden weggezogen of afgebrand. Vanaf eind juni, wanneer de rups zich verpopt, is het grootste gevaar geweken. Toch kunnen de brandhaartjes die in de nesten achterblijven nog tot augustus voor ongemak zorgen. bron; nieuwsblad.be
Voor een preventieve behandeling is het nu te laat. Die gebeurt best tijdens het einde van het tweede en het vroege derde larvenstadium, meestal ligt dat in de maand mei. Daarvoor wordt het biologisch bestrijdingsmiddel Xentari gebruikt.
'Die preventieve bestrijding heeft geholpen. Na vorig jaar tekenen we opnieuw een verbetering van de situatie op', aldus Frank Smeets (CD&V), de Limburgse gedeputeerde van Leefmilieu en Natuur. Als er al sprake kan zijn van haarden, dan situeren die zich vooral in de gemeentes Kinrooi, Maaseik en Bree. 'Het monitoren van de voorbije jaren heeft gewerkt: het optekenen en opvolgen van de haarden, om die dan preventief te bestrijden indien nodig.'
Ook in Vlaams-Brabant is de situatie onder controle. 'Het is zeker niet vergelijkbaar met twee jaar geleden, toen de telefoon hier roodgloeiend stond en de gemeentes nog niet goed wisten wat te doen', zo herinnert zich Geert Saye van de Dienst Leefmilieu van de provincie Vlaams-Brabant. De provincie heeft enkel weet van verwijderde haarden in Ternat en Wezembeek-Oppem. 'Door de ervaring van de voorbije jaren, en aan de hand van onze 'modelreglementen', treden de gemeentes nu meer zelfstandig op.'
Eens de rupsen uit het larvale stadium zijn, helpt preventieve bestrijding niet meer en moeten de haarden worden weggezogen of afgebrand. Vanaf eind juni, wanneer de rups zich verpopt, is het grootste gevaar geweken. Toch kunnen de brandhaartjes die in de nesten achterblijven nog tot augustus voor ongemak zorgen. bron; nieuwsblad.be
Mien Ruys was een internationaal gerenommeerde tuinarchitecte die zelfs in eigen land tenvolle werd geapprecieerd. Ook haar vader was overigens een bekend tuinier. Hij lanceerde bij onze noorderburen als eerste het concept van de borders. In 1973 schreef Mien Ruys een boek waarin niet zozeer de ordening van de planten in de tuinen de aandacht voor zich opeisten, maar wel de tuinplanten zelf. Het werd een gigantisch succes en Mien Ruys paste haar ideeën ook zelf toe in haar eigen tuin, waar ze in 1925 aan begon en die ze steeds verder uitbreidde. Verwacht u hier dus niet aan een strak geplande opbouw, wel aan een ongedwongen feest van kleuren en vormen. In feite is het een opeenvolging van 28 proeftuinen waarin Mien experimenteerde en alle combinaties en materialen uitprobeerde. Ze geven als het ware een chronologisch overzicht van de tuinarchitectuur van de 20ste eeuw, gecombineerd met de evolutie die Mien Ruys zelf onderging. De nieuwste tuinen worden nog voortdurend verder ontwikkeld, de oudere worden bewaard zoals vroeger. De verwilderingstuin is de oudste, maar ook de oude proeftuin met de grote border, de watertuin met stapelmuurtjes of de verdiepte tuin met spoorbielzen zijn interessante klassiekers. 
