jongeren en geloven

Maar de mooiste is de LIEFDE!

Ben ik dat? Misschien wel, maar naast leeuw als mijn horoscoop zag ik tot mijn aangename verrassing dat ik misschien vooraal de pelikaaan ben. Hij staat voor altruïsme, barmhartigheid en hulpvaardigheid. Je vindt hem ook als symbool in Bijbelse taferelen waar de vogel zijn eigen borst kapot pikt om anderen voedsel te geven. In elk geval een mooie gedachte en zeker zo nauw aansluitend wat Don Bosco voor me was en is, en waar ik me nu meer en meer van bewust van word, er zijn voor de anderen.

Ik ben geenszins voor het afschaffen van deze christelijke feestdagen. Niet zozeer omdat ze christelijk zijn, maar gewoon omdat het feestdagen zijn.
Kunnen we dan niet ons gewone zelve zijn? Wat is de politieke 'band' van plan te verstoppen achter deze discussie van wel of niet afschaffen?
Iedereen wordt gefocust op dit 'zogezegd uiterst belangrijke' probleem, terwijl er achter de deur andere toestanden (waarvoor de politiek onze mening niet hoeft/wilt) verdoezeld en goedgekeurd worden.

Hebben die ministers en parlementsleden echt geen andere zorgen dan dat geleuter over het afschaffen van christelijke feestdagen....?
Denk je dat de man in de straat daarom vraagt ? Denken deze lui daarmee de werkloosheid, de veiligheid in onze steden, het pensioen van morgen op te lossen??
Onze ouders, grootouders en overgrootouders, allen zeer hardwerkende mensen die nooit de weelde gekend hebben die we nu kennen (denk maar aan onze ziekteverzekering, sociale voorzieningen enz) wisten deze christelijke feestdagen te appreciëren en ze waren zeker niet allemaal rooms.
Deze feestdagen waren en zijn nog altijd momenten waarbij de familie nog eens bij elkaar komt. Waarbij je nog eens kan ontspannen en de stress van het leven van elke dag achter je laten. Stilte momenten voor velen, om na te denken over de zin van het leven.
Feestdagen die ingebed zijn in onze cultuur en zekere waarden inhouden moeten we als Vlaming/Belg blijven koesteren ....
Ik zal dat alleszins blijven doen.

Nu Don Bosco doorheen Vlaanderen en Nederland wandelt.
In zijn arm zitten stoffelijke overschotten verwekt als relikwieën.



Dit neiuwe beeld laat duidelijk zijn voorkeur zien voor minderbedelde kinderen.

Een roeping die van God komt en zich gaandeweg manifesteert

Vanaf de eerste bladzijden van de Memorie dell'Oratorio is duidelijk hoe de traumatische ervaring van het verlies van zijn vader Don Bosco gevoelig maakt voor al diegenen die geen vader hebben. Hier begint in een zekere zin al de weg naar het typische model van vaderlijkheid, die een onmiskenbaar kenmerk is van de pastorale en opvoedende methode van Don Bosco.

Toch is het eerst met het verhaal van de droom op negen jaar dat de constituerende elementen van het model van de pastor en van zijn specifieke zending worden gepreciseerd. In deze droom wordt de speelplaats symbolisch voorgesteld als bevoorrechte ruimte voor de ontmoeting met de doelgroepen: de 'massa kinderen' die daar 'speelden'. De roepingzending wordt omschreven: 'Hij riep mij bij mijn naam en gaf mij het bevel mij aan het hoofd van c/e kinderen te stellen.' Ook de methode en de sleutel tot welslagen wordt aangeduid: 'Niet met slagen, maar met zachtheid en met liefde zul je deze vrienden van jou moeten winnen.' De essentiële inhoud van de boodschap wordt verduidelijkt: 'Begin dus onmiddellijk met ze te onderrichten omtrent de lelijkheid van de zonde en de kostbaarheid van de deugd.' Ten slotte wordt de weg van ascese en vorming geschetst: 'En precies omdat die zaken je onmogelijk schijnen, moet je ze mogelijk maken met de gehoorzaamheid en het  verwerven van kennis [...]. Ik zal je de leermeesteres geven l…]. Wees nederig, sterk, robuust en wat je op dit ogenblik ziet  gebeuren met deze dieren, dat zul ie moeten doen voor mijn kinderen.

Geloven is voor mij meer dan verkondigen.
Geloven is dienstbaar zijn, hier en nu.
Die twee zijn onlosmakelijk verbonden.

Het blijft een moeilijke opgave. Ik wil het zo graag doen, maar mijn wil is zo zwak.

ook ons dagelijks brood en alles waar we mogen van leven.

Het zou er in de wereld heel wat vrediger aan toe gaan als men minder op elkaar zou letten en meer op elkaar zou passen.

Wie zich onderdompelt, krijgt een nieuwe ziel.

Een druppel viel. Zij hart kromp. De rimpeling op het water stierf weg. Hij zou zich willen uitkleden, de treden afdalen tot op de bodem van het oude bassin, zijn lichaam onderdompelen, het reinigen van het vuil van de wereld. Zelfs van het vuil dat er niet afging, zou hij zich schoonwassen. Een  nieuwe ziel. Daar diep in de aarde, bij het magische water, leek zoiets werkelijk mogelijk. Wat een aangename troostende gedachte… Zijn oude ziel afleggen, dat rafelige, versleten ding, er een nieuwe voor in de plaats krijgen. Wie wilde dat niet? Wie zou zoiets afwijzen?