Veertigdagentijd

 BID EN DE HEER DIE UW VRAGEN KENT, ZAL U VERHOREN.

En in Zijn gebed spoorde Jezus aan ons te vragen om dagelijks brood. Wij moeten niet biddden om een overvloed aan brood, maar elke dag om voldoende brood voor één dag.

Veertig dagen,
wat een tijd!
Lange tijd om te bezinnen
om te denken hoe je leeft,
wat je neemt en wat je geeft.
Ga je door met wat je deed
of ga je opnieuw beginnen?

Veertig dagen,
wat een tijd!
Tijd genoeg om stil te blijven,
om te denken hoe het gaat,
wat je doet en wat je laat.
Ga je verder op jouw spoor?
Wil je zo je leven door?

Veertig dagen,
wat een tijd!
Lange tijd om af te tellen.
Elke dag meer licht gegeven
om naar Pasen toe te leven.
En kom je bij Pasen aan.....
is het tijd om op te staan!

Niet wij hebben God bemind, HIJ heeft ons het eerst bemind.
Wie denkt dat hij zelf kan beminnen, denkt nog dat de zon rond
de aarde draait. hij is nog uit de tijd van voor Copernicus en Gallei.
Het centrum zijn niet wij, maar God.
HIJ is de zon en wij de planeet, of eerder nog een kleine maan van een grote planeet.
Wie altijd zegt: "Ik heb God lief en ik doe alles voor Hem", kan niet
anders dan in een impasse geraken waar hij niet meer uitkomt.
Hij wordt ontmoedigd of hij wordt hoogmoedig.
Ontmoedigd omdat het "ik"vermoeid raakt, omdat het dagelijks
ondervindt dat het faalt. Wie kan rechtop blijven op het slappe koord
van eigen krachten? Ofwel verdwijnt hij in de illusie van eigen volmaaktheid.
Er is maar een uitweg: naar God gaan en Hem erkennen als het
centrum. HIJ doet het. Jezus had het al lang gezegd:

"Zonder MIJ kun je niets!"- Hieruit bestaat de liefde, niet wij hebben God liefgehad, maar HIJ heeft ons liefgehad, en HIJ heeft Zijn Zoon gezonden om onze zonden uit te wissen", ( Joh.4,10)

Kom, Heer Jezus, en bemin mij.....

De bisschoppen van ons land sluiten zich aan bij de oproep van paus Franciscus om op vrijdag 23 februari te bidden en te vasten voor vrede.

Grote delen van de wereld gaan gebukt onder de tragiek van oorlog en conflict. Tegen die achtergrond riep paus Franciscus onlangs tijdens het Angelusgebed op het Sint-Pietersplein te Rome de katholieke geloofsgemeenschap op van vrijdag 23 februari aanstaande wereldwijd een dag van vasten en gebed voor de vrede te maken.

De paus vraagt vooral aandacht te hebben voor de bevolking van de Democratische Republiek Congo en Zuid-Sudan. In beide landen speelt de plaatselijke katholieke Kerk een belangrijke rol in het streven naar vrede. Franciscus vroeg eerder al uitdrukkelijk aandacht voor het lijden van de bevolkingen daar, onder meer met een gebedsviering op 23 november vorig jaar in de Sint-Pietersbasiliek.

laat ons samen bidden, de handen open.

Een tijd om zinvol in te vullen, dag na dag.

Verleden donderdag werd een goede collega en verre buur ten grave gedragen. Op de vooravond van deze uitvaart kwam een overlijdensbericht binnen van een wijze dame die in haar streek een monument wordt genoemd. Deze beide overlijdens, zo kort op elkaar brachten me bij deze gedachte.

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen,
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan, en niet
terugkeren.

Je blijft iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven.

Niemand wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Heer Jezus,

aan uw apostelen hebt Gij gezegd:

‘Mijn vrede geef Ik u’.

Open ons hart voor uw aanwezigheid

die vrede brengt te midden van haat en angst.

Laat ons de ogen niet sluiten voor onze zusters en broeders

die gebukt gaan onder oorlog en geweld,

in het bijzonder in Congo en Zuid-Soedan.

Doe de regeringen bedacht zijn op het welzijn van hun volk

en beziel allen die ijveren voor vrede.

We bidden U dat het geweld zou ophouden

en dat de rede zich kan doen verstaan;

dat wrok voor vergeving mag wijken

en dat vergiffenis het wint van haat.

Heer Jezus, schenk ons uw vrede!

Amen.

God van vrede, uw aanwezigheid omgeeft mij als de warmte van een moeder die haar kind in haar armen houdt, om het te beschermen tegen alle kwaad en angst. Breng mijn bezorgd hart tot rust en kalmeer mij door uw heilige Geest van vrede en liefde. Dank U wel, Heer. In uw aanwezigheid schuilt de volheid van vreugde.

Maria, er is over U reeds veel geschreven.
Op vele plaatsen van onze wereld,
komen duizenden mensen naar U op bedevaart.
Zoals onze moeder ons leerde lopen,
ons heeft geholpen om groot te worden,
zo bent U Maria, de moeder van ons geloof.
Help ons daarin groeien.
Help ons daarin groot worden.
Leer ons het geloof belijden.
Wijs ons hoe wij echte christenen kunnen zijn.
Maria, moeder van de Heer,
zorg ervoor dat wij blijven geloven
elke dag wat meer.

Aswoensdag stelt ons voor vragen. Wat heb ik beslist nodig om te blijven leven? Wat is overbodig en draag ik als ballast met me mee?

Op deze dag worden we herinnerd aan de eindigheid van ons leven, aan de dood. De as (afkomstig van het verbranden van de palmtakken, waarmee Jezus vorig jaar met Palmzondag werd toegejuicht) herinnert ons eraan dat de dood bij het leven hoort. Gisteren nog was er de uitbundigheid van carnaval met al zijn illusies. Vandaag wordt tegen ons gezegd: ‘Je was aarde en je zult weer aarde worden’ (Genesis 3,19).

Het askruisje dat tijdens de viering van aswoensdag op je voorhoofd wordt getekend, duidt op de eindigheid van ons leven. Het wijst ons tegelijk op de hoop dat uit onze tekortkomingen nieuw leven voortkomt. (René Hornikx, Feesten doe je samen. De belangrijkste christelijke feesten)

Aan iedereen een deugddoende, krachtgevende 40dagentijd !

Hoe groots zijn zijn tekenen,

hoe machtig zijn wonderen!

Ik kan dit maar volop beamen toen  het leven van mijn vader aan een zijden draadje hing. Maar hij is terug en hoe! Loof de Heer!