We kijken meer dan ooit op n,aar mensen met prestige, gezond en welvarend, sportief en bij voorkeur ook zeer mooi. Ze zijn prettig om naar te kijken. Natuurlijk weten we ook dat mensen moeten leven in grote slums, in bario's en bidonvilles. Die zijn bijna niet te bekijken. Maar je kunt er niet omheen. Dit dubbelbeeld van de mens maakt ons huiverig. Waar is de echte mens?
Is er ergens een mens die tegelijk blij maakt en ernstig stemt? Een mens van hoop maar die door de wanhoop is gegaan? Er is zo'n mens, boeiend, aanhankelijk, liefdevol, teder, gevoelig, genezend. Maar ook veeleisend en consequent. Zo werd hij gekruisigd, thuis bij armen en kleinen, aan tafel met onbetrouwbare lui. En toch zegt hij ook vandaag tot jou en mij: Kom en volg Mij!
Kunnen we ons geluk helemaal zelf maken? Of moeten we het krijgen? In de liefde neem je het zo aan: je kunt iemand liefhebben met welke aandrang dan ook, ook als die niet gratis en vrij naar je terugkeert. In die wederkerigheid zit een stuk 'gratis genade' die mijn inspanningen ver te boven gaat. Hetzelfde gaat voor al het andere: ook het geluk moet je voor een deel over-komen, over je heen komen, van verder en elders. Van God ...
Heer God, de hele dag lacht men mij uit, iedereen drijft de spot met mij. Telkens als ik het woord neem moe ik haast schreeuwen om gehoord te worden. Het woord van de Heer brengt me iedere dag schande en smaad. Soms denk ik: ik spreek niet meer over Hem, zeker niet in zijn naam. Maar dan laait dat vuur op in mijn hart en ik zal blijven getuigen van U en al Uw goede daden ....
Woorden naar Jeremia die jammer genoeg ook anno 2011 keiharde werklijkheid zijn, die je zelfs met moeite kunt bloggen zonder afgewezen te worden en inderdaad belachelijk gemaakt te worden, laat staan er in het openbaar over het christelijk geloof te spreken. Misschien ondervind je dat nog het sterkst als je naaar de wekelijkse mis gaat of je vertelt dat je er nog gaat ...
Stemt uw gedrag niet af op deze wereld. Wordt andere mensen, met nieuw inzicht. Dan zijt ge in staat om uit te maken wat God van u wil, en wat goed is, wat zéér goed is, en volmaakt.
“Moslims en christenen kunnen elkaar vinden in de zorg voor hen die in armoede leven. We willen aandacht, medeleven en hulp bieden aan wie arm is. We willen samen met hen op weg gaan, hen steunen en sterker maken. Zo kunnen zij zelf hun leven in handen nemen en een volwaardige plaats innemen in de samenleving. Elke mens moet immers in zijn waardigheid erkend worden en altijd opnieuw kansen krijgen. Als broeders en zusters zijn we daarin solidair.”
Wie mag Ik zijn voor jou? Wie mag Ik zijn in je leven? Mag Ik je een arm geven? Mag Ik nabij zijn? Mag Ik je herdersstaf zijn?
Ja, wie was Jezus eigenlijk in mijn eigen kindertijd, mijn eerste communietijd, mijn vormseltijd, mijn tienertijd, mijn huwelijk, de tijd dat alles goed liep en de tijd van donkere wolken, de tijd van scheuren in je relaties? En wie is Jezus vandaag en morgen voor jou?
'Spreek niettegen mij overje religie. Laat me eerst zien hoe je andere menen behandelt.Vertel me niet hoeveel je van uw God houdt.Toonme liever in hoeverre je vanal Gods kinderen houdt. Preek me niet over jouw passie voor uw geloof maar leer het mijdoor uwmededogen voorje buren. Eigenlijkben niet zogeïnteresseerd inwat je tevertellen hebt of wat je te verkopen hebt, maar wel hoe u ervoor kiest uw leven te geven en te delen".
“Wees niet bang christen te zijn. Groei uit tot een mens die er staat, een christen met een sterke stam, diepe wortels en een mooi assortiment vruchten.”
Vader, vergeef ons als enkelingen, als kerken en belijdenissen dat we de eenheid hebben geschonden, en dat we stuk voor stuk met een dubbel hart voor u verschijnen. We willen enerzijds binnentreden in het gebed van Jezus om eenheid; anderzijds hebben we spijt dat we dit gebed van binnenuit afzwakken door onze tekorten om de eenheid van de liefde in ons te laten gebeuren. Vader, vergeef het ons, want we weten niet wat we doen.
Zou het kunnen dat God zo een sterke liefde is, en dus aanspreekbaar, en dus kwetsbaar, en dus raakbaar, en dus veranderlijk, als mensen zonder reserves aandringen? Ik denk het wel en ben er virijwel zeker van; het is wat een priester me vertelde tijdens en na zijn opleiding: "Roep Hem desnoods van het kruis, maar antwoorden zal Hij". Het zijn wij dei veeleer slechts lippendienst bewijzen, de woorden wel prevelen maar niet echt hopen en geloven dat God ons redden zal, ons ter hulp zal schieten. Ja, wat zegde Jezus ook weer tot Petrus die over het water naar hem toeging? 'Jij, kleingelovige'.
Gedenk de Naam van jouw Heer en zonder je geheel voor Hem af, de Heer van het Oosten en het Westen. Er is geen andere God dan Hij.
Ik moet toegeven dat ik dat veel te weinig doe, en er toch vaak naar verlang. Misschien toch nog eens weg van het huis en even in de stilte van een abdij?!
Hij wiens geloof gelijk is aan een mosterdzaadje, zal niet in de hel komen, en toch zal hij wiens trots gelijk is als een mosterdzaadje, niet in de hemel komen.
Hoe kan ik God kennen vraag ik me af. Maar als ik het stil maak en diep in mezelf schouw, en ik mezelf ken, dan zal ik God kennen. Want als gelovige dienaar kan dat zeker!
Kan Gods liefde zo intens zijn dat zij aanvoelt als haat?
Als u mijn moeder zou bedriegen, komt ze daar misschien achter maar misschien ook niet; maar door uw schuldgevoel zou u haar liefde kunnen voelen als vergif. En als een man zijn broer doodt, zoals Kaïn Abel ombracht, zou zijn schuldgevoel kunnen zorgen dat Gods liefde aanvoelt als haat.
Kan/mag een mens vergiffenis/vergeving vragen voor iets waartegen hij/zij gezondigd heeft (één van de tien geboden), in de wetenschap dat de persoon het niet als zonde ziet, en meer nog, het opnieuw zou overdoen…maar wel een christen is…
De vraag van de dame is niet helemaal helder. Bedoelt zij met "de persoon" hetzelfde als met "een mens"? Of met andere woorden: gaat de problematiek over het eigen geweten of dat van een ander?
In het eerste geval liggen de kaarten eenvoudiger dan in het tweede geval. Als christen heeft men namelijk de roeping om zowel te beantwoorden aan wat objectief goed is (bvb. de tien geboden, het evangelie, de normen in een concrete maatschappij of context) als aan wat iemand subjectief gezien goed lijkt te zijn (zijn eigen inzicht in vrijheid en verantwoordelijkheid). Concreet: men kan geen mens doden terwijl men dat zelf goed zou vinden (denk aan de christelijke ridder in Oslo): daar gaat men gewoon in de fout. Het objectief goede en de subjectieve interpretatie van het goede moeten elkaar kunnen vinden. Iemand kan dus omgekeerd ook te scrupuleus zijn: zichzelf in geestelijke moeilijkheden brengen omwille van een daad die objectief gezien niemand schaadt...
In het tweede geval moet men natuurlijk rekening houden zowel met zijn eigen geweten als met dat van een ander. En hier is een evenwichtsoefening nodig: geen twee gewetens zijn immers dezelfde. Wat voor de een kan, kan niet voor de ander (of nog niet). Ook alle christenen verschillen in hun christelijk gevormd geweten. Hoe ver kan de ene christen gaan als de andere christen er niet aan toe is? Hier geldt dan de fijngevoeligheid van de liefde en het respect. Van een christen wordt altijd gevraagd zowel in harmonie te zijn met zichzelf (geen grenzen te overschrijden die voor zichzelf niet kunnen) als in harmonie te zijn met de ander en met iedereen (de objectieve grenzen respecteren). In bepaalde randgevallen geldt alleszins de vrijheid van de kinderen Gods: in eenheid met God doet men wat men doet en zo is het goed.
Nog een paar voorbeelden. Ontrouw in het huwelijk, een mogelijkheid? In een goed huwelijk uiteraard ondenkbaar. In een slecht huwelijk kun je de vraag stellen of de Heer geen vertroosting biedt aan hen die de echte liefde elders zoeken... Een evenwichtsoefening tussen wat objectief schaadt (zijn partner bedriegen) of wat subjectief niet anders kan... Een offerblok in de kerk leegmaken om zijn kinderen een verjaardag te gunnen terwijl men niet over de nodige middelen beschikt, een mogelijkheid? Objectief gezien helemaal niet goed, voor de Heer toch al veel beter dan de offerblok te legen om zijn heroïne te bekostigen... Alleen God kan dus echt oordelen over het goed of kwaad van de menselijke handelingen. Mensen blijven op basis van hun geweten zoeken naar geluk, zowel individueel als collectief en de gemakkelijkste weg is doorgaans niet de beste (denk aan de smalle weg van het evangelie)...
Een goede raadgeving in etische kwesties is ook steeds dit: alles mag, maar niet alles is voor God om het even... Het ene is in zijn ogen beter dan het andere. En aan wie veel gegeven is, wordt ook veel gevraagd...
Als ik rond me heen kijk en dingen zie op tv, dan krijg ik de indruk dat er gen grenzen meer zijn en alles gericht is op prikkels, op een onverzadigbaarheid die uiteindelijk tot al dan niet persoonlijke ondergang gedoemd is. En ik weet en besef hoe meoilijk het is, maar we moeten het gevoel voor betrekkelijkheid weer bijbrengen, mensen vormen die eenvoudig en teer zijn van hart, die gevoelig zijn voor wat hen overstijgt, voor wat groter is dan henzelf, mensen met gevoel voor grenzen, voor gebondenheid, voor 'relatieve' vrijheid. Want de mens die denkt dat alles mogelijk is voor hem, gaat stuk zoals de mot die opbrandt in het vuur. Helaas zie ik het rondom me gebeuren, mensen die nog maar twintig zijn, anderen die ruim de zestig oveschreden hebben ... En dan eindigt alles met een schreeuw om aandacht, of de vraag of ik morgen wel nog wil leven. Vanuit ons gelovig aanwezig-zijn moeten we deze mensen nabij zijn, ook al staan ze afkerig van alles wat met kerk en geloof te maken heeft. Ze zullen weten op wie ze dan toch mogen terugvallen.
'Overal in de wereld gebeuren verschrikkelijke dingen. Als ik die zie op de televisie of erover lees in de krant, bid ik keer op keer voor de slachtoffers. Ik draag mijn verdriet op aan God en vraag Hem om onder de slachtoffers troostend aanwezig te zijn'.
Dit is voorwaar een getuigenis van diep en doorleefd geloven.
Mohammed was een succesvol koopman en een doodgewone echtgenoot en vader. Dat veranderde toen God tot hem kwam in de gestalte van de engel Gabriël. Hij sprak via Mohammed om mensen ervan te overtuigen zich te richten op één God. Hoewel Mohammeds leven nooit meer hetzelfde werd, zag hij zichzelf niet als de zoon van God of als iemand die verlichting had bereikt. Zijn familie en vrienden gingen niet eerbiedig voor hem opzij als hij door de straten van Mekka liep. Niet goddelijkheid, maar eenvoud kenschetst deze man. Deepak Chopra laat mensen die dichtbij Mohammed stonden aan het woord, en schetst zo een uniek beeld van de mens Mohammed, zijn inspiratie en zijn gevaarlijke taak. We ontdekken dat we meer met hem gemeen hebben dan we dachten – omdat hij een mens onder de mensen was: feilbaar en emotioneel. Mohammeds leven is geen mythe, maar het is buitengewoon, waarachtig en verrassend.
Deepak Chopra is een van de belangrijkste leraren die oosterse wijsheden doorgeven aan de westerse wereld.
Het WJD-kruis zal worden gedragen door jongeren met een handicap, aidspatiënten en deelnemers uit conflictgebieden zoals het Heilig Land of Irak en uit landen die recent door zware natuurrampen werden geteisterd zoals Haïti en Japan. “Bedoeling is aan te tonen dat Jezus hen nabij is in hun lijden, hen de juiste weg toont om desondanks vooruit te kijken en van de dood naar het leven te gaan”, legt pater Jacquinet uit.
O Heer, niet trots is mijn hart, mijn oog niet hoogmoedig. Ik zocht nooit naar grootse dingen, naar wonderen te hoog gegrepen. 'k Zocht U in de stilte van mijn hart, in rust en in vrede: geborgen als een kind op zijn moeders arm, zo is mijn ziel.
Eet en drink van brood en wijn, tot mijn gedachtenis, en weet dat er in angst en pijn een weg naar vrede is.
Leef in liefde met elkaar, tot mijn gedachtenis, en maak zo in uw daden waar, dat leven geven is.
Op deze dag waarop God mij zo vele jaren geleden het leven schonk wil ik zeggen dat dit voedsel heeft gesterkt in goede en kwade dagen. Ik probeer dan ook op mijn verjaardag een misviering mee te pikken uit dankbaarheid.
Maar omdat God zo barmhartig is, omdat de liefde die hij voor ons heeft opgevat zo groot is, heeft hij ons, die dood waren door onze zonden, samen met Christus levend gemaakt. Ook u bent nu door zijn genade gered. -- Efeziers 2:4-5
Om geloof, bidden wij, dat ook ons eigen leven vruchtbaar is voor mensen: dat het zaad van ons woord en de droom van ons innerlijk anderen tot leven brengen.
Her, verhoor mijn gebed, laat mijn roepen U bereiken!
Om hoop, bidden wij, dat het leven mysterie mag blijven voor ons: niet om uitgerafeld te worden maar om te beluisteren, niet om in handen te nemen maar om te ontvangen en te leven naar Gods verlangen.
Heer, verhoor mijn gebed, laat mijn roepen U bereiken!
Om liefde, bidden wij, voor alle mensen die met ons door het leven gaan: dat niet de dood moet komen om te zien en te zeggen dat ze goed zijn en boeiend om mee samen te leven.
Heer, verhoor mijn gebed, laat mijn roepen U bereiken!
Om vertrouwen, bidden wij, dat we ons allen gedragen voelen door een God die wij bij naam mogen noemen die adem geeft en levenskracht en aandacht en openheid voor het mysterie van het leven.
Heer verhoor mijn gebed, laat mijn roepen U bereiken!
- Niet geloven - in jezelf, medemens en god - is onkruid: geen zin meer hebben in contact met anderen, niets meer verwachten, niet meer bereid zijn te luisteren. Mensen maken elkaar ongelovig.
Iemand die nooit aangesproken wordt, nooit verwacht wordt, nooit betreurd, wordt ongelovig.
Om ons egocentrisme, Heer, ontferm U over ons.
- Geloof in mensen is als tarwe: zich aan een ander mens kunnen toevertrouwen rechtop, met open ogen en niet als een onderhorige, krediet kunnen geven, zich laten raken, laten roepen, aanspreekbaar zijn, iets durven verwachten van een ander.
Om ons tekort aan naastenliefde, Christus, ontferm U over ons.
- Geloof in God is als tarwe: door Hem getrokken worden. Het is genade. Iemand kan zijn geloof ervaren als een bijna toevallig wonder: niet zelf verworven, in-gegeven: jazeker, ik geloof in God, alhoewel ik niet weet hoe dat komt. Niemand kan geloven, zegt Jezus, als de Vader hem niet trekt.
Om ons geloof dat vaak zo klein is, Heer, ontferm U over ons.
Het evangelie van de zaaier stelt goed en kwaad lijnrecht tegenover elkaar. Iemand zaait goed zaad op zijn akker. Maar ’s nachts komt zijn vijand er onkruid tussen strooien. Zo gaat dat vaak tussen mensen: wat de een opbouwt, breekt de ander af. Maar de vraag is: zijn deze beide zaaiers twee verschillende personen, of zijn het twee kanten van ons eigen ik? Dan klinkt het verhaal heel anders: wijzelf zijn dan soms tarwe, soms onkruid.
We hoeven anderen niet te beoordelen, maar steken de hand beter in eigen boezem. Mensen kunnen elkaar maken en breken, elkaar optillen en elkaar kleineren.
Voor alle mensen waar ook ter wereld die met een ziekte door het leven moeten gaan: Dat ze mensen op hun weg vinden met schouders die helpen dragen met eindeloos veel geduld met geloof en hoop elke dag weer.