Archief

‘Kom eens luisteren, ik heb een prachtig liedje gehoord van Axelle Red, in het Nederlands, met een ongelooflijke mooie tekst!’

Mijn halve trouwboek weet dat ik een rood-vurige bewonderaar ben van dat Hasseltse meisje. In de kortste keren verhuist mijn lichaam van de redactiekamer naar de living, om neer te ploffen voor het gaapscherm.

Met de digicorder spoelen we terug en geraken helemaal in de ban van een begrafenisbeleving door de ogen van een kind.

Meer dan lichtjes onder de indruk spoelen we nog eens terug, en nog eens, en nog eens… Zes keren hebben we dat gedaan.

Het lichaam verplaatst zich terug naar de redactiekamer en gaat op zoek naar meer info.

Nog meer verbazing, begrip en een vallende Euro, als we vernemen dat de tekst van dit geniale liedje geschreven werd door … Urbanus!

Jean Blaute, dat ander afvallig genie, schreef de muziek.

OK, op onze oude blog van Skynet hebben we het er ook nog eens over gehad, maar omdat onze multi-chizofrene eenmansredactie geen commerciële bedoelingen heeft, durven we de url meegeven en warm aanbevelen: http://www.hugova.be/karaoke/Songs-Nederlands/AxelleRed/GrootvaderGeplant.html

Dank u Axelle, dank u Urbanus, dank u Jean Blaute!

Als we de CD (Urbanus Vobiscum) nog vinden, dan spelen we dit liedje, tot het schijfje oranje wordt.

Onze klikfoto JGL0116: Niet toevallig een prachtige rossige poes op het oude kerkhof van Merksem …

Dit postje is voor Emile, die zijn lieve echtgenote verloor, en die morgen natuurlijk niet kan meewerken aan onze beroemde schilderijwissel. Ik weet niet of jij dit leest, maar wij voelen heel hard met je mee man!

Onlangs weer een lege e-mail gekregen.

Het is me ooit zelf overkomen om per vergissing een inhoudloze mail te sturen. Ooit kreeg ik er eentje van kozijn Leo en ik vond het grappig om als volgt te reageren:

Beste Mijnheer de Leeuw,

Hartelijk dank om ons een lege e-mail te zenden.

Wij weten zeker dat u geen aanhanger bent van het nihilisme en begrijpen dat u ons een veelzeggende boodschap van stilte brengt.

Daarom zijn we een uurtje in ons bad gaan mediteren om de diepzinnigheid van dit orakel te doorgronden.

Wij waarderen uw missie ten zeerste en reageren graag met een doorweekte huid en vrolijke groetjes.

Foto 141230-183824: Zoo – China light

Buiten Valentijn met mijn lieve halve trouwboek, is het vandaag, 14 februari, ook een beetje mijn feestdag. Het klinkt raar, maar we vieren de Heilige Georgius van Mitylene, die leefde in Constantinopel, het huidige Istanboel. Hij stierf in 1693 als martelaar onder de Islam.

Deze kleermaker had zogezegd een godsdienstige overtreding gemaakt, en moest voor het gerecht kiezen tussen Islambekering of de dood door het zwaard. Hij bleef trouw aan het Christendom...

Maar laat ons in een plezante stemming blijven, het is tenslotte Valentijn voor iedereen.

Klikfoto: 130305-150328

Thuis, in onze korte broekperiode, kregen wij iedere vrijdag een visfestijn voorgeschoteld. We noemden dat vasten!

We kennen weinig mensen die zo verzot waren op vis als ons vader zaliger, die vond dat ‘vasten’ gewoonweg subliem. Toch was de reactie van ons moeder zaliger soms niet mals. Om de werkelijke betekenis niet uit het oog te verliezen trakteerde ze ons soms op zure haring, met gestompte patatten.

De Christelijke gedachte van vrijdagvisdag refereert naar Goede vrijdag en dus naar het lijden en de dood van Christus. In het gepaste seizoen werd de zure haring soms wel vervangen door heerlijke nieuwe maatjes.Het bijgeloof van dertien refereert bij de Christenen naar het laatste avondmaal, waar Christus en zijn twaalf apostelen met dertien aan tafel zitten. Judas wordt beschouwd als de dertiende en ongeluksbrenger aan die tafel. Later wordt Judas vervangen door Mattias, en wordt Paulus nog bij het clubje gevoegd, zodat we met Judas Iskariot 14 apostelen kunnen opnoemen, hoewel Paulus en Judas Iskariot eerder aparte gevallen zijn.

Hoe dan ook, iedere keer op vrijdag de dertiende voelen wij ons bijzonder gelukkig omdat wij onze dag daardoor niet laten verpesten. We lopen dan ook met de glimlach een zwarte kat tegen het lijf, schoppen een hoefijzer weg terwijl we rustig onder een ladder door lopen, vertrappelen een klavertje vier, kappen zout over een wijnvlek en schieten telkens in een onbetamelijke lach als we voor de zoveelste keer een spiegel breken.

Volgens MizzD (what’s in a name?), mag je vandaag niet onder een zwarte kat doorlopen. Ik ben in haar vijver gaan vissen en haalde volgend postje over vrijdag de dertiende naar binnen. Ze schreef het exact 6 jaar geleden, maar we hadden het zelf niet beter kunnen neerpennen. Klik maar eens op het linkje, maar terugkomen naar hier hé.

Foto JGL2392-050612-0959: Malou

We hebben het al even over de zware Romaanse en de fijne Gotische kunst gehad. Wil je nu een schoolvoorbeeld van (late) Barokke kunst, bewonder dan met ons deze oogstrelende preekstoel.

In de Romaanse en Gotische kunst zou je onderaan eerder een console of zuil zien om dat balkon te ondersteunen. Hier zie je vier bevallige dames onder die kuip.

In de Romaanse en Gotische kunst zou je aan de zijkanten eveneens twee zuilen zien om het geheel bij elkaar te houden, maar neen, we zien twee fraaie bomen: een beuk en een eik.

Met andere woorden: in de Barok evolueert structuur naar kunst, en kunst met een boodschap. Dat is nu net het vernieuwende in Barok. Gotiek is verticaal, zoals dit gebouw, gericht naar God. Niet te fel nadenken, slik het gewoon. Barok nodigt ons uit om kunst meer te beleven, met al onze zinnen. Barok doet ons steeds nadenken over een boodschap om zo de kunst nog meer te beleven.

Die boodschap is hier: het evangelie is voor de hele wereld.

Hoe beeld je nu het evangelie en de hele wereld uit?

Wel, zorg ervoor dat de vier evangelisten ergens te vinden zijn, verbeeld voor elk werelddeel een typische vrouw, laat een bonte verzameling vogels poseren en vul het geheel rijkelijk aan met een variëteit van fauna en flora.

Barok maakt gidsen gemakkelijk, lees het gewoon af. We beginnen vanboven.

Foto GJ081122uli: preekstoel - de kathedraal in 100 stukjes (7)

JALOERS OP ANITA

KOM HIER, IK GA JE VASTPAKKEN

IK ZAL JE OP JE BEDJE NEERKWAKKEN

DAN GLUUR IK NAAR JE

DAN VOLG IK JE

IK DOE ALLES WAT JE ZEGT

AL VINDT MIJN VROUW DAT SLECHT

SAMEN DOOR DE BOCHT

WAT EEN HEERLIJKE TOCHT

IK DOE ALLES WAT JE ME VRAAGT

AL ZEGT MIJN VROUW DAT JE ZAAGT

EN ALS WE KLAAR ZIJN MET ONS SPEL

ZEG IK GEWOON ‘DANK U WEL’

DANK U WEL VOOR DE LES

MIJN ALLERLIEFSTE GPS

Onze nieuwe GPS hebben we nu maar ‘ZOTTE MIE’ genoemd.

Foto 120702-102240: Bo-Lowie ergens in de Provence

Onze multischizofrene eenmansredactie is zo niet van:’horen, zien en zwijgen’.

We schreven er ooit een TRIOLET^(*) over:

Luister naar wat je ziet

Voel met ons mee

Zie wat je hoort

Luister naar wat je ziet

Ruik wat je krijgt

En proef of het goed is

Luister naar wat je ziet

Voel met ons mee

*Een triolet is gedicht van 8 verzen, waar de eerste regel herhaald wordt in regel vier en zeven, en de tweede regel in regel acht.

foto JL100_1827ABC-mijnPR: ALLES HOREN, ALLES ZIEN, DE JUISTE BOODSCHAP.

Captain Norval Marley, supervisor voor de Britse koloniale macht in Jamaica, maakt het tienermeisje Cedella Booker zwanger, trouwt met haar en verlaat haar dan onmiddellijk. Zowat negen maanden later, en vandaag exact 70 jaar geleden, wordt dan Nesta Robert Marley geboren, zoon van die Britse bleekscheet.

Om een pondje bij te verdienen zal de 10-jarige Bob op straat zingen met een zelf gemaakte gitaar van afval. Eens zestien jaar vormt hij samen met Burny Livingstone en Peter Tosh een groepje: The Wailers (to wail = jammeren). Hun beginstijl (ska) is opgewekte muziek, en wordt dan ook de Jazz van Jamaica genoemd. Eerste opname: judge not. Ska wordt opgevolgd door het iets langzamere Rocksteady, gevolgd door een nog lomere variant die we allemaal kennen als Reaggy (one love).

Vandaag zou hij dus exact 70 geworden zijn, maar in 1981 stierf hij aan vreselijke kankers.

Zijn mooiste uitspraak: 'I don’t stand for the black man’s side, I don’t stand for the white man’s side, I stand for God’s side'.

Foto 060206-JGL1613: Hebben we onze Britse Captain gevonden? --- De verschijning van deze man in onze Koekestad deed mij vroeger altijd denken aan Bob’s eerste liedje.

Voor het eerst in de beeldende kunst wordt Maria lieflijk en elegant uitgebeeld. Voor het eerst krijgt zij een glimlach op het gelaat, voor het eerst durft het kindje Jezus heel speels het lieftallige gezichtje van O.L.V. aanraken.

De lange vingers, de sierlijke plooien in haar kleed, de fijne schoenen, de lichaamsvormen onder de kledij, de lelietak, de ring, de gracieuze slanke figuur en vooral de typische S-vormige pose (de contrapost houding) van het beeld: dat is maniërisme. In de veertiende eeuw noemde men dit ‘art nouveau’.

De kwaliteit van het witte marmer is zo perfect dat we altijd gedacht hebben: dit beeld moet wel uit het spierwitte, Toscane Carraramarmer gemaakt zijn.

Tegenwoordig denkt men dat de Italianen in de veertiende eeuw hun uitzonderlijk marmer niet exporteerden tot in de verre Nederlanden, maar het reserveerden voor de kunststeden uit de omgeving. Temeer omdat wij in onze streken zelf drie marmermijnen hadden. Wie weet komt dat prachtige marmer niet uit een Doornikse mijn. In die tijd zouden wij zelfs zwart marmer hebben geëxporteerd.

Veel toeristen komen hier natuurlijk een bezoekje brengen aan die beroemde Mijnheer Rubens. In een volgend stukje maken we kennis met de indrukwekkende Barokstijl.

KLIKfoto 150205pscr: Ons bureaublad van vandaag, de Maaslandse madonna - de kathedraal in 100 stukjes (6)

Met kritiek kunnen we maar beter voorzichtig zijn. Het kan heel erg kwetsend zijn, en het maakt vijanden.

Die goedhartige MizzD schreef in een reactie of ze op iemands tenen had getrapt. Nee hoor, er is echt geen vuiltje aan de lucht, tenzij de massa microben en fijn stof. Ik antwoordde:

Nee hoor, het zinnetje kwam vanzelf, zonder enige aanleiding. Waarom zou jij mijn tenen vermorzelen? Jij die zo begaan bent met iedereen. Ooit heb ik eens een Haiku geschreven over kritiek. Ik kwam op dat idee, omdat een collega kritiek had op een andere gids (dat gebeurt meer in ons wereldje). Die collega kreeg dan op zijn beurt 'het deksel op de neus' zoals men zegt. Ik vind dat zo plezant dat ik een Haiku maakte over 'neusdekselkritiek'. Met het maken van die foto heb ik een selfie van mijn neus gemaakt.

Enniwééi: Wie te snel kritiek geeft, dikwijls over onbelangrijke zaken, riskeert het deksel op de neus te krijgen.

Oei, serveer ik hier nu zelf een bordje kritiek? Kritiek op kritiek is ook kritiek.

We schreven er dus ooit een Haiku over. Ontdek hem door op de foto te klikken.

KLIKfoto - prod.150204: NEUSDEKSELKRITIEK