Archief

De Maos is gelökkig aon 't zakke. Hiel gét mieuwe hóbbe ziech verleije week te gooi gedoon aon de klein véskes die in de druuggelaope weije zoe mér veur 't griepe waore. Noe zien ze weer örgens aanders ao 't foeragere. Elke aovend trekke noe groete ganze euver de Maos, mér 't zien gein "Kroenekraone', zoals de foto links ingevoegd laat zien.

Nein ´t zien gein kraonveugel die euver Smeirmaos vlege riechting Zuide.
In dit geval zien ´t brandganze en Canadese- die door de loch vlege ien ´V´formasie. Ze goon woerscheinelek riechting Frankriek boe dees, bij us besjermde, ganze bejaog weure en dus ´n hiel deil ´t luudsje goon lègke.

De ´Kroenekraon´is ´ne echte Kraonvogel mèt ´ne lange nek, dee h''r gestrék hèlt es heer aon ´t vlege is en ziene doortrek velt in ´t Naojaor. De veugel die veer noe door de loch zien vlege aon d'n aovend zien de Canadese- en de Brandganze. Die ganze foeragere noe op de weie bij us boere die dao vanzelfsprekend neet op zitte te wachte.

Gevaarleke Maos nump twie kinderkes 't leve..
De hoege Maos heet aon twie keender oet 't Luikse 't leve gekos. Versjrikkelik veur de awwers en zeker veur 't breurke dee 't heet zien gebäöre. 't Is neet oondeenkbaar dat die keender in us umgeving gevoonde goon weure zoe wie 't al dèkser gebäört is in 't verleie. Mèr hope dat ze snel gevoonde weure um de awwers de gelegenheit te geven aofsjeid te numme vaan hun keender.











hèl sjaduwe in de weenter langs de Maos

Borghare bei Hoege Maos

lekker weerke dreif de luij de straote op

Noe leek dit vaartuig ès 'ne Gieter

“We hebben in spanning gezeten, toen de Maas de eerste keer maar bleef stijgen. Het was op het nippertje, het water stopte op enkele centimeters voor de Veranda, zegt Rudy de uitbater van café ‘De Maasvallei”.

De Maas heeft een heel deel van de vernieuwde wal afgeknabbeld. Over een lengte van zo´n veertig meter heeft het water het geasfalteerde wegdek, langzaam opgetild en op de naastliggende akker, volledig intact achtergelaten. Dikke kiezelstenen, die door de Maas verplaatst zijn en afkomstig zijn van de vernieuwingswerken, bedekken de weiden. Er is niets zo sterk als water en vuur.

Nu de weg weer open is voor het verkeer, loopt café, ‘de Maasvallei’ weer vol met vaste klanten. Een aantal heeft, alvorens de rit te wagen, getelefoneerd met uitbater Rudy. Het gesprek van de dag is vanzelfsprekend ‘de Maas’. De Maas die eeuwenlang buiten haar oevers gaat en geeft en neemt. Een groot aantal eenden, ganzen en meeuwen vinden voedsel, daar waar het terugkerende water visjes en anderszinds achterlaat op de drooggevallen stukken land. Een regenboog aan de hemel die even dubbel werd geeft een mooi beeld van de weersomstandigheden.

Langs de Maas heb ik mij voorzien van brandhout, gekloven en al, zo heeft die onbekende iemand dat niet voor niets gedaan. De Maas zorgt dus ook voor mijn verwarming.

Pompen staan langs de dijken bij de maasdorpen. Er is geen indicatie voor doorbreken van deze dijken die nog in de laatste jaren van het vorig millenium aangepakt zijn. Toch blijven de diensten waakzaam.
Het water zakt centimetergewijs en in langzzaam tempo.
Ook de Jeker -die in Mastricht in de maas uitmond en waarvan een tak nog steeds door de stad vloeit- heeft hoge waterstanden te verduren.
Zolang het blijft regenen zal het debiet van de Maas en Jeker hoog blijven.
Hier enkele foto´s van de Jeker binnen de stad in de Tafelstraat waar hij richting Bisschopsmolen in de St Pieterstraat stroomt.
Ook de holen van dieren die in de Dijken van de maas leven hebben het moeilijk en zoeken hun heil steeds hoger. De mollen laten daarbij een spoor achter van de zogenaamde molshopen. op dit moment zitten ze al aan het hoogste punt van de Maasdijk. Ze graven zich te pletter.
Maar de wereld draait door. Tijdens het maken van nachtfoto´s passeerde een verlichte praalwagen voor de komende carnaval, de grens met Smeermaas aan de Bosscherweg. De carnavalsverenigingen draaien op volle toeren, wagens worden hersteld, vermaakt en aangekocht.

Langs de Maas in Herbricht zijn al een aantal bewoners voor een tijdje verkast. De weduwe in het laatste huis van Lanaken langs de Maas is naar familie en de echtgenote met kind van Jo Eurlings gaan bij vrienden logeren. Zij kozen voor zeker- en veiligheid. De paardenstallen bij Jo liggen hoog genoeg en Jo blijft dan ook op zijn bedrijf om ze te verzorgen.
Rudi -herbergier van café Maasvallei-, is naar de bakker gegaan voor vers brood. In zijn café zitten enkele vaste klanten en als wij er een tijdje zitten komen er nog meer bij. Twee vrouwen met kinderen, waarvan een in een babyzitje, komen eerst vragen of ze nog een kopje koffie kunnen drinken. Dat kan zegt Rudi, die op geregelde tijden telefoneert naar het meetstation, dat de hoogte doorgeeft van de Maas bij Smeermaas. Een referentiepunt, want als hij  te horen krijgt dat het peil op 45.90 staat sluit zijn zaak en het staat nu op 45.78. Bij 45.90 gaat het water over de enige berijdbare weg van Neerharen naar Herbricht. Aan de grens bij Smeermaas treffen wij Jef Roemans aan, oud hoofdambtenaar op rust van de Gemeentelijke Technische dienst. Hij weet zich nog de goed te herinneren dat ooit de riolering van Onder de Brug in Smeermaas uitmondde in de Maas. Na overleg met bewoners en gemeente is men toen tot de vaststelling gekomen dat die riooluitmonding in de rivier, de oorzaak was van de waterellende in Smeermaas. Er werd toen besloten de riolering te verleggen richting Kanaal en via een pompstation richting zuiveringsstation Rekem af te voeren, met als resultaat, geen overstroming meer onder de Brug in Smeermaas.
Om 17.15 werd de stand van 45.90 bereikt. En !!, het gaat nog in stijgende lijn deze nacht.
Bij al die nare berichten zijn er wezens die door de lentetemperatuur in de war gebracht worden. Twee woerden, met kriebels in de buik, vechten in de kolkende rivier een dominantiestrijd uit, om de gunst van een wijfjeseend te verkrijgen.

Als we om 21.00 met Rudi telefoneren blijkt het peil volgens zijn bron, te staan op 46,16, De weg naar Herbricht is gesloten voor alle verkeer door de politie en,  zegt hij  het café is eigenlijk nooit gesloten, want het staat open voor de buren die nu met een zestal in het café samen zitten.

Het laatste jaar van het eerste decenium. Maar als je 2000 als jaar meetelt dan zijn dat 11 jaar.
Of zou 2000 het laatste jaar zijn van de 20e eeuw, en begint het decenium met het jaar 2001.
Ik weet het niet en daarom zoeken we dat op.
Aan het eind van de eeuwisseling 1800-1900 leefden onze grootouders. Zouden die mensen ook zo´n heisa gemaakt hebben tijdens de wisseling'of hadden ze andere dingen aan hun hoofd?
Ze hadden in ieder geval geen crash van hun internet te verwachten.
Ze hadden niet eens electriciteit en dus ook geen vaatwasmachine, microgolfoven, televisie, radio, digitale of andere fototoestellen, CD-spelers, Ipods of andere vernuftige toestellen. Er vlogen geen vliegtuigen door het luchtruim en auto's waren er nog niet.
Waren die dan armer als ons en zijn wij nu rijk?
Straks gaan er weer voor miljoenen vuurpijlen afgeschoten worden (wees vooral voorzichtig) en worden er alleen maar beste wensen uitgesproken.
Of ze te zien zijn is nog maar de vraag met dit weer.

Daarom ook van ons voor iedereen een gelukkig, gezellig, gezond, Tweeduizendenelf gewenst.
Houd de dieren binnen.

In het ene bericht is er sprake van 250km en het andere 300km gemeentewegen.
Alles wordt er aan gedaan om deze sneeuw en IJzelvrij te houden. Althans dat is de doelstelling.
Langs de Maaseikersteenweg is daar nog wel het een en ander te verwezenlijken. De fietspaden liggen nog vol opgehoopte sneeuw.
Mensen uit het gehucht Smeermaas moeten nu langs deze weg te voet naar het winkelcentrum. Te voet is dat een hele klus. Afwisselend op de weg, die sneeuw en IJzelvrij is, maar als er druk verkeer is, -zoals het meestal het geval is- moeten de mensen, ploeterend door de opgeworpen heuvels, langs de kant met hun winkelkarretje of boodschappentassen. De fietspaden zijn nog steeds niet geruimd, zodat het langzaam verkeer wel gebruik moet maken van de weg.

Het dooit nu langzaam, dus zal het ongemak zich wel vanzelf gaan oplossen.