Reisverslag Roemenie
Uitstekend geslapen. Het is droog maar zwaar bewolkt en zeer fris. Elf graden. De zomerkledij blijft in de koffers en de verwarming van de jas wordt aangestoken. Om negen uur starten we met de wijnroute, althans volgens de borden. Als ik aan wijnroute denk, denk ik ook aan: druiven, bergen, wijnboeren en eventueel een paar kastelen. Niet in Servië, niets van dit alles. Wel een verschrikkelijk slecht wegdek, maar het moet gezegd, met mooie vergezichten. Na een kilometer of tien is het echter gedaan met de pret. Ik rij een onooglijk dorpje uit met krotten van woningen en een mooi kerkje, plots sta ik voor een slagboom. Einde weg. Awel, Garmien hoe zit dat? Volgens Garmien loopt de weg gewoon verder zelfs door een natuurgebied. Kaart van Servië er bijgenomen, ook daar staat de weg op vermeld. Dan maar op onderzoek. Het blijkt dat er hier al jaren grote wegenwerken bezig zijn (steun uit de pot van Europa) Dorpsbewoners zijn razend, moeten kilometers om rijden door dit project dat waarschijnlijk nooit beëindigd zal worden. Ik zet een via punt in Garmien en we zijn terug vertrokken. Na enkele kilometers kom ik op een godsverlaten weg die langs enorme afgravingen loopt. Kilometers lopende band door het landschap. Een landschap dat echt surrealistisch is geworden. Ik parkeer Guz en ga wat foto’s nemen. Eerlijk gezegd ben ik er niet gerust in. Mag hier gefotografeerd worden vraag ik me af. Mijn fantasie slaat op hol en ik zie me al opgepakt worden als spion. Belachelijk natuurlijk, maar als je daar zo in een soort niemandsland staat kun je het je gemakkelijk voorstellen. Ben al in meer landen geweest waar ze niet konden lachen met een fototoestel. Zelfs in Griekenland, waar ik met Armin ben geweest was het op een bepaalde plaats verboden om te fotograferen. Een militair kwam ons dit uitdrukkelijk zeggen. Als ik aan de rand van die ongelooflijk grote put sta voel ik me toch wel klein en eenzaam. Moet aan mijn reis naar Finland denken, stond daar ook moederziel alleen in een zeer verlaten streek. Toch maar een paar foto’s genomen de rare gedachten uit mijn hoofd gezet en snorren maar. Guz kreunt en steunt terwijl we putten van zo’n twintig centimeter diep proberen te ontwijken. Ondanks dat het wegdek overal bar slecht is ligt er hier en daar nog een gemene drempel. Een snelheidsovertreding is hier niet te halen. Voordat ik een natuurpark in rij ga ik eerst tanken. Ja, ja ik leer bij. Omdat ik deze morgen weer aan het sukkelen ben geweest met en te lage suikerwaarde vliegen de pakjes druivensuiker nog harder de deur uit dan mijn sigaartjes. Ik koop in het tankstation voor alle zekerheid vier marsen en twee dubbele twix plus een halve liter water voor de prijs van € 2,75. Na een tiental kilometer kom ik terug langs de oevers van de Donau. Prachtig is het hier om te rijden. In de overstromingsgebieden zitten talrijke vogels. De zwaluwen scheren langs m’n helm. Er zitten talrijke aalscholvers, witte reigers, meerkoeten en ik heb zelfs twee visarenden gezien. Zolang je blijft rijden blijven de reigers zitten, zodra je stopt om een foto te nemen zijn de vogels gevlogen. Gelijk hebben ze. Ik moet me verplichten om door te rijden het is twaalf uur en er staan nog maar vijftig kilometer op de teller. Er staat nog honderdtachtig kilometer weg te wachten die constant langs de Donau blijft kronkelen. Het asfalt is bijna perfect en de bochten heerlijk. De Donau perst zich hier letterlijk door de bergen. Op het smalste punt, bekend in de scheepvaart als zeer gevaarlijk wegens de ongelooflijk sterke stroming stop ik voor de zoveelste keer om het te aanschouwen. Ik kan niet anders zeggen dan dat het van ongelooflijk schoonheid is. Hier doe ik het dus voor, vergeten de regen, vergeten de saaie stukken, vergeten het slechte eten, vergeten de eenzaamheid. Dit wil ik zolang mogelijk blijven doen. Op reis gaan en van de ene verbazing in de andere vallen. Dit is prachtig. De dorpjes aan de Donau zijn een stuk aangenamer dan waar ik voordien ben doorgereden. Het valt hier op hoe groot het verschil is tussen arm en rijk zelfs van dorp tot dorp. Ik ben voorbij bewoonde huisjes gereden die wij nog niet als schuur zouden gebruiken. Ik durfde er uit pure schaamte geen foto’s van te nemen. Grote miserie is het hier voor die mensen. In andere dorpen staan dan weer kasten van villa’s. Heel raar allemaal.
Bij de zoveelste stop komt er een wagen op de parking gereden met, jawel, een Nederlandse nummerplaat. Ik kan eindelijk nog eens een fatsoenlijk gesprek voeren. De bestuurder zit alleen in wagen, hij komt van Roemenië en is op weg naar huis. Zijn twee maten volgen op de fiets, hij zorgt voor de bagage. Gelijk heeft hij, want fietsen is hier volgens mij geen pretje. Er waait een strakke wind door het dal en het is constant stijgen en dalen. Regelmatig zit je meer dan driehonderd meter oven de Donau. Ik laat de Nederlander niet vertrekken alvorens hij een foto van mij heeft getrokken. Zoals jullie zullen zien heeft hij niet veel fantasie gebruikt voor de achtergrond van de foto. Nadat ik door diverse onverlichte bochtige tunnels ben gereden komt de grens van Roemenië in zicht. Om aan de grens te komen moet ik over een spectaculaire stuwdam. Er staat een flinke rij vrachtwagen te wachten en een stuk of dertig personenwagens. Het is ondertussen 14 uur geworden. Voorzichtig passeer ik de vracht en personenwagens tot ik aan de grens ben. Wat en verschil met de grensovergang naar Servië. Beligica, Belgica wordt er langs verschillende kanten geroepen. Ze verwijzen me naar een leeg baanvak. Bij de douanier aangekomen vraagt deze vriendelijk mijn paspoort, geen commentaar op de stempels die er al in staan en na een korte blijk krijg ik het terug. Ik durf zelfs te vragen of ik hier geen stempel krijg. Naar zijn zeggen is het al zo’n dertig jaar geleden dat ze nog stempels hebben gebruikt. Bij de volgende douanier moet ik nog een paar vragen beantwoorden; of ik alcohol bij heb en meer dan duizend Euro. Ik bekijk hem en laat een fles water zien. Als ik hem vertel dat ik nog nooit duizend euro heb gezien en moest ik die wel hebben dat ik dan zeker hier niet met een motor zou staan maar met een BMW. Hij kon er om lachen, en ik reed zonder probleem Roemenië binnen. Naast mij was een Nederlander onder toezicht zijn caravan uit aan het laden.
Roemenië, wat een verschil. Heerlijke wegen vriendelijke mensen en de zon is terug van de partij. Ik moet nu met Lei betalen. De prijzen delen door vier om het in euro’s te berekenen. Rond 15 uur ben ik op mijn overnachtingsbestemming in Dobreta. Aan de receptie van het hotel zit een mooie vriendelijke jonge dame met prachtige borsten. Ze schrijft me in en opent een poort zodat ik Guz achter een gesloten poort kan parkeren. Aangezien het mooi weer is met een redelijk windje besluit ik eerst een wasje te doen voor ik onder een welverdiende douche neem. Ondanks dat het stadje best de moeite is beslis ik op mijn kamer te blijven. Ik begin een zekere vermoeidheid waar te nemen. Uit ervaring weet ik dat daar niet tegen gevochten moet worden. Op tijd rusten is het enige medicijn. Toch zeker omdat er deze week nog een rit op het programma staat van 298 kilometer.
Het avond eten is goed, anders dan in Servië. Zoete aardappelen (best lekker) en twee stukken heerlijk gegrild lamsvlees. De ober wilde een Heineken inschenken, is niet aan mij besteed geef mij maar in elk land het plaatselijk bier. Hier is het Silva, het half litertje liep er gesmeerd in.
De weersberichten voor morgen zijn uitstekend, waarschijnlijk in zomerkledij naar Bulgarije. Ik overnacht in Belogradechik een ritje van 213 kilometer.
Morgen naar
Bulgarije om te overnachten in Belogradechik een ritje van 213 kilometer.
Beste blogvrienden, ik wordt overstelpt met mails waarvoor mijn dank natuurlijk. Mag ik jullie vragen om te reageren via de blog. Onder elk artikel staat rechtsonder reageer, als u daar op klikt komt uw commentaar rechtstreeks op de blog. Voor mij minder administratie en voor de blog in het algemeen leuker. Ik kijk uit naar uw reacties.
5 reacties op dit bericht
Schoon volk
Het eerste wat ik s' morgens doe is uw verhaal lezen en het blijft genieten tot de laatste letter. k' Ben benieuwd wat je van de Bulgaarse schoonheden vindt, volgens mij van de mooiste die op deze aardkloot rondhuppelen. groetjes
niet van de slimste
Bulgaria
Gij bent een echte wereldreiziger. Verkoopt gij uw reportages aan Studio 100???
Aan Mieke
Het zou inderdaad niet simpel geweest zijn voor Kris. Boekarest was echt een ramp, heb zelf redelijk wat moeite gehad om geen schuiver te maken. De eenzaamheid valt eigenlijk nog mee. Ik kan me nog al goed amuseren met het bijhouden van de blog. Daarom ook dat reacties op de blog voor mij veel betekenis hebben. Het stimuleert me om onderweg foto's te blijven maken en rond te kijken om een verhaaltje te schrijven. Zonder de blog is er de neiging om na een tijdje van punt a naar punt b rijden omdat er een soort gewenning optreed. Dus blijven reageren a.u.b. Goed of slecht maakt niet uit ook eventuele tips zijn welkom.
Groetjes en tot wederhoren
Met de motor op reis