Archief

In het spoor van Hendrik Conscience

Een stokoud, laag gebouwtje, langs een onverharde weg, verborgen in een bos. Het oogt pittoresk, maar op het eerste zicht ook bescheiden. Toch is dit één van de bekendste toeristische trefpunten van Vlaanderen. Halverwege de negentiende eeuw was Hendrik Conscience, de man die zijn volk leerde lezen, een regelmatige bezoeker van Zoersel. Hier, in het Boshuisje, zou hij het verhaal gehoord hebben dat hem inspireerde tot het schrijven van De Loteling. In elk geval situeerde hij hier zijn hoofdpersonages. Het verhaal is dat van Jan Braems, een jonge van bescheiden afkomst, die door loting vrijgesteld werd van militaire dienstplicht, maar zijn gunstig ‘lot’ verkocht aan een gegoede burgerszoon. Jan vervulde in diens plaats zijn militaire dienstplicht, maar werd tijdens zijn legerdienst blind.

Antwerpen heeft er met het MAS een nieuw landmark bij. Het nieuwe museum pronkt op het Eilandje, de nieuwe bruisende wijk, op de plek waar stad en haven elkaar raken.

Het MAS vertelt prikkelende verhalen over hoe Antwerpen en de wereld al eeuwenlang met elkaar verbonden zijn door de haven. De permanente collectie brengt universele thema's als Machtsvertoon, Wereldhaven, Wereldstad en Leven en Dood in een indrukwekkende scenografie. De openingstentoonstelling "Meesterwerken in het MAS. Vijf eeuwen beeld in Antwerpen" is een samenwerking tussen het MAS, het Koninklijk Museum voor Schone Kunsten (KMSKA), het Museum van Hedendaagse Kunst (M HKA) en het Museum Plantin-Moretus | Prentenkabinet. Aan de hand van die topwerken schetst de tentoonstelling de evolutie van de beeldcultuur van de middeleeuwen tot nu.

De beklimming van de 60 meter hoge MAS-toren is al een belevenis op zich. Naarmate je hoger klimt, geven de enorme glaspartijen een steeds veranderend uitzicht op de stad. Ga je tot helemaal bovenaan, dan kan je genieten van het 360° panorama.

Het MAS is de ontmoetingsplaats voor iedereen die de stad, de wereld en zichzelf wil ontdekken.

Aarsele : De Duvelsput

ooit raakte grond verzonken

tot een ijslijk diepe put

van waaruit duivels klonken

als de hel weer werd geschud

vanuit zijn wanden kaal en zwart

vervaarlijk diep en steil

orakelde luid hol en hard

een gehate klok onheil

boeren van heind’ en verre

kwamen met span en paarden

waar ze bij ’t licht der sterren

zich om de put heen schaarden

één hunner kroop bezeten

tot bij de duivelsklok

bond hem vast met een keten 

en tikte met zijn stok

de paarden trokken dampend

’t verduivelde gevaarte 

tot het, de putrand schampend,

middernacht sloeg op Sint Maarten

plots knapte één der schakels

de last viel vele uren

en tuimelde met zijn takels

voorgoed in d’ hellevuren

Kattenberg

De naam van de Ekerse straat Kattenberg heeft wellicht niets met het welbekende huisdier te maken. Mogelijk is het woord een verbastering van de naam 'Kateelberg', een iets hoger gelegen plaats waar bij overstromingen het vee in veiligheid kon worden gebracht. Vergelijk met het Engelse woord ‘cattle’, wat vee betekent.

Kateelberg

De naam 'Kateelberg' vinden we in geschreven documenten echter pas terug vanaf de twintigste eeuw, toen Ekeren al lang door stevige dijken was beschermd. De benaming 'Hoenderenweg' op de hieronder afgebeelde prentkaart is dus ouder, maar die plaatsnaam wordt, behalve op de prentkaart, nergens anders aangetroffen en is mogelijk een fantasietje van de uitgever van de kaart.

Bebouwing

Het smalle gedeelte van de Kattenberg, dat wel eens 'Kleine Kattenberg' genoemd wordt, is het oudste deel. De bebouwing kwam er op gang vanaf het laatste kwart van de negentiende eeuw, en bestond uit arbeiderswoningen en hier en daar een kleine hoeve. Een aantal van die huizen staan er nog steeds en het smalle gedeelte van de Kattenberg heeft dan ook zijn dorpse karakter kunnen behouden. Het grote deel van de Kattenberg was op dat moment hoogstens een paadje doorheen landerijen van de provinciegouverneur Edward Cogels. Hij was de eigenaar van het kasteel De Oude Eik in de Veltwijcklaan tegenover het Veltwijckpark in Ekeren, en van de hoeve aan het begin van de Oorderseweg.

In 1926 werden de gronden van de boerderij aan de Oorderseweg verkaveld en kwam er bebouwing in de Oorderseweg, in de Patronaatstraat en in het brede gedeelte van de Kattenberg. Op 4 januari 1927 gaf het schepencollege van Ekeren de straat tussen het Sint-Lambertusinstituut en Schoonbroek de officiële naam 'Kattenberg'. Maar waarom de burgemeester en schepenen die naam hebben gekozen, is nu niet meer te achterhalen.

Zicht op de Kattenberg

Iedereen heeft een klok maar niemand heeft tijd.


Tijd" is tijdeloos.
In alle tijden is er altijd tijd geweest.
Lange tijd, korte tijd.
Tijd is onmeetbaar, omdat meten, vergelijken is.
Tijd: een vergelijking van het heden met het verleden. En heden en verleden zijn tenslotte onmeetbaar.
Tijd in mechanische uren is niet de tijd gemeten in gevoel: goeie tijd, slechte tijd.
In dezer dagen kan men in de maatschappij niet meer zonder mechanische tijd: uurwerken.
Maar enkele begrippen zoals liefde en geluk blijven tijdeloos, omdat je innerlijke apart van je verstand tijdeloos is/ was,en altijd zal zijn.

Het kasteel Dondersteen.

Midden in de Kempische bossen, in een schaars bewoonde streek tussen Herenthout en Wiekevorst, staat een twee eeuwen oude herenhoeve met een duiventoren, Dondersteen genaamd.  Er moet ooit een meteoor gevallen zijn, want in de tuin ligt nog een zwartgeblakerde put, waarin geen kruidje wil wassen.
Het zou er spoken en de duivel zou er rondlopen.
Vroeger woonde er een oude heer, hij was een verstokte tovenaar en altijd bezig in zijn kwâ boeken. "Giel-zonder-Ziel" noemden de mensen hem, want hij was bij de framassons en erkende God nog gebod. Toen hij doodging, zat de sterfkamer geresemd-vol lelijke zwarte vogels. Ze zeggen dat de duivels zijn lijk mee naar de hel gesleurd hebben en dat de familie uit vrees voor de schande de doodskist vol stenen had geladen. Maar de koetsier heeft het uitgebracht.

"Vijftien, twintig jaar geleden woonde daar de oude Weyerhove met zijn vrouw. Hij is opeens blind geworden en kort daarna hebben ze hem verhangen gevonden in het bos. Zijn vrouw was nergens meer te bekennen. Het parket is er geweest; ze hebben het huis en de bossen afgezocht, maar niets of niemand gevonden. De mensen zeggen dat zij de oude kapotgemaakt heeft en dat hij alle nachten in 't kasteeltje vroem komt. De Lange Maloe, da's een stroper die houdt staan dat hij meer dan eens van ver lichtjes heeft zien weg en weer gaan in de toren.
De erfgenamen hebben er maar drie dagen in gezeten en zijn hals over kop vertrokken en nooit teruggekomen. 't Staat nu al jaren leeg en 't geraakt niet verkocht.

Voor deze legende danken wij Buts Carolien .

Deze pagina hoort bij stedeninfo.be

Januari is alweer voorbij,
eentje in de lange rij
de tijd hij gaat zijn weg,
alsmaar tikt de klok het wijzertje rond.