Archief

Stedelijk Recreatiedomein.

Het domein Muisbroek,dicht bij de stad Antwerpen en midden in een drukke wereldhaven,is een uniek stukje prachtige natuur waar het zalig verpozen is.
De vijvers die gegraven werden als waterwinning voor de toenmalige stoomrangeerlocomotieven van de spoorwegen,herbergen thans een groot aantal inheemse vissoorten en zijn een rustplaats voor waterwild en trekvogels.

De put van Ekeren heeft doorgaans het hele jaar helder water en is fraai begroeid met waterpest.

In het midden is een zuigput te vinden die bekend staat om zijn vele fossiele zeeschelpen.
Hier vind je tussen de 6 en de 9 meter diepte loodrechte kleiwanden die als een mini dropoff aflopen.De andere fossiele schelplagen zijn duidelijk herkenbaar.Heel bijzondere schelpen zijn er te vinden,waaronder St Jacobsschelpen die in de noordzee niet eens voorkomen En als je geluk hebt,vind je hier zelfs haaientanden.Het midden van de put bestaat uit modder.Tussen het wier zwemmen grote scholen jonge zoetwaterbaarsjes en kleine snoeken.Af en toe zwemt er een groot exemplaar tussendoor.

Het maken van een nachtduik is hier zeker de moeite waard.
Het wemelt dan echt van de vissen.Facinerend zijn de jachtpartijen van de snoek,die heus niet terugdeinst om onder de ogen van een duiker een visje naar binnen te werken.
Als het donker is vind je de meeste vis buiten de put.

Op de zandvlakte wordt je geregeld vergezeld van paling die door het water glijdt.Maar duik ook eens boven het wier aan de zijkanten,daar is 's nachts ook genoeg te beleven.



 Dit domein is door de stad Antwerpen vrij open gesteld voor dagrecreatie.Het is echter niet toegelaten te zwemmen of enige andere watersportactiviteit te beoefenen in of op de vijvers,tenzij mits geldige vergunning.

Bron: http://www.duiken-in-belgie.com/  

 Het kasteel veltwijck en het standbeeld in de tuin.Zoals het er nu uitziet.
Bij het parkbeeld van de godin Flora hoort ook nog een legende.

Volgens die legende is dit beeld van een jonkvrouw,die door haar vader,heer van Veltwijck
gekerkerd werd,wegens haar liefde voor een simpele knecht.

Ze sprong langs het gevangenisraam in de vijver en verdronk.
Als teken van rouw zou haar vader de processie ieder jaar door het park van zijn kasteel laten komen.
Het verhaal is pure legende,maar de processie ging wel door het park.Wanneer de processie het park binnenstapte werd het torenklokje in het poortgebouw geluid.De laatste keer was in 1966.

De foto bij dit bericht komt uit "Portret van Ekeren" van Frans Bresseleers en Hendrik Kanora, uitgegeven door het gemeentebestuur van Ekeren in 1973  en werd genomen door Roger Keukelinck.

GESCHIEDENIS BREMSERORGEL.

VERLEDEN.

Naar aanleiding van de havenuitbreiding in de zestiger jaren,dienden de dorpen Oorderen,Oosterweel en Wilmarsdonk te verdwijnen.Van de St-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk,rest enkel de toren,te midden van de containers.

Het 17de eeuws Bremersorgel e.a. kunstschatten van de Sint-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk werden overgemaakt aan de nieuw opgerichte kerkraad van de parochie St-Laurentius Schoonbroek (Antwerpen)

Toen in 1966 de kerk zou afgebroken worden,moest ook voor het orgel een oplossing gevonden worden.Nadat het door enkele specialisten zorgvuldig onderzocht was,besloot men het orgel te demonteren en op een veilige plaats voorlopig op te bergen.Het orgel en de orgelpijpen werden opgeborgen in het 'Antwerps begijnhof'.

Op 7 november 1981 werd de kerk ingewijd. Aan het kerkbestuur van de nieuwe St- Laurentiuskerk op Schoonbroek, werd het orgel overgedragen.

Bij gebrek aan de nodige financiële middelen werd pas in 1989 de restauratie van het fronton uitgevoerd en aan het grote publiek getoond naar aanleiding van de "Open monumentendag" op 9 september 1990.

In 2005 nam het huidige Kerkbestuur het initiatief om de ganse procedure voor de restauratie van het orgel op ter starten en werd Dhr.J. Braekmans,orgeldeskundige,belast met het opstellen van het subsidiedossier,dat in oktober 2005 werd ingediend bij de hogere overheid.

HEDEN

Ekeren/Antwerpen.

Er is binnen de St-Laurentiusparochie een comité opgericht,dat ijvert voor de verdere restauratie van het beschermde 17de eeuwse orgel aan de hand van orgelbouwer Blasius Bremser.Het comité verkoopt bier en chocolade om fondsen te werven.
De Duitse orgelbouwersfamilie Bremser vestigde zich midden de 17e eeuw in Mechelen.Van vader Jan Bremser is er nog één orgel bewaard gebleven: in de O.L.Vrouwekerk in Aarschot.Van zijn zoon Blasius bevindt het enige goed bewaard gebleven orgel zich in de St-Laurentiuskerk op de grens van de districten Ekeren en Antwerpen.

Het orgel werd oorspronkelijk gebouwd voor de abdij van de zusters van Nazzareth in Lier verteld orgelkenner Jef Braeckmans,nadat de abdij onder druk van Napoleon moest sluiten,kwam het orgel in deST-Laurentiuskerk van Wilmarsdonk terecht.

Vermits het Bremserorgel geklasseerd is ,komt het in aanmerking voor overheidssubsidies.
Huisbrouwer en Ekerenaar Werner Mertens brouwde ondertussen al een Bremserbier,dat te verkrijgen is bij het orgelcomité.De Ekerse chocolatier,Geert Bossuyt creëerde Bremserpralines,met een beeltenis van het orgel en gevuld met een ganache van Bremserbier en chocolade.Deze zullen binnenkort in doosjes van vier stuks aangeboden worden. 

Wilmarsdonk is een verdwenen polderdorp dat lag tussen Oorderen, Ekeren en Oosterweel. Het was kleiner dan Oorderen en Lillo, en groter dan Oosterweel. Het werd in 1155 voor het eerst vermeld, samen met Ekeren. De inwoners van Wilmarsdonk stonden onder hun naam ''Paddebuiken'' bekend. Dit kwam zo: Ongeveer de 12e eeuw leefde er in Antwerpen een rijke familie met veel grond in de polders boven Antwerpen, de Wilmaers. De stamvader van deze familie was Wilmarus Paddebuc. Hier is de naam waarschijnlijk afkomstig van. In de archieven zijn veel verschillende schrijfwijzen gevonden: Wilmardunc, Wilmarsdunc, Wilmarsdonc, Wilmaersdonck, Wilmaersdonc, Wilmerdonck, Willemerdonck, Wilmersdonck, Wilmarsdonck en Wilmarsdonk.

Het dorp werd in 1966 met de grond gelijk gemaakt. Alleen de Gotische kerktoren bleef bewaard.

Deze werd ingebouwd tussen de nieuwe gebouwen van het transportbedrijf Hessenatie. In 1996 werd de toren een monument. In Wilmarsdonk stonden onder meer een Meisjes-en Jongensschool, een gevangenis en een oude molen Het koorgestoelte van de voormalige kerk bevindt zich nu in de Ekerse dorpskerk: nl. de Sint-Lambertuskerk

Station Ekeren is een spoorwegstation langs lijn 12 in het district Ekeren in Antwerpen.. Het eerste stationsgebouw was een klein houten gebouwtje dat werd geopend op 3 juli 1854 toen de eerste trein langs lijn 12 naar Nederland reed. In 1882 werd dit gebouwtje vervangen door het huidige stationsgebouw. Sinds 1997 zit het kunstcollectief Tracé in het stationsgebouw. Het is nu een stopplaats.