MA BAKER

SeniorenNet, de website voor senioren van de 21-jarige student Pascal Vyncke, mag geen muziekbestanden meer ter beschikking stellen van zijn gebruikers.
De auteursrechtenvereniging Sabam en de Belgische federatie voor muziekproducenten IFPI hadden daar niet de toelating voor gegeven, waardoor SeniorenNet in overtreding is met de wet op de auteursrechten.
Sabam en IFPI Belgium waren naar de kortgedingrechter in Antwerpen gestapt en haalden donderdag hun gelijk. SeniorenNet krijgt tien dagen de tijd om alle muziekbestanden te verwijderen die auteursrechtelijk beschermd zijn. Daarna riskeert SeniorenNet een dwangsom van 1.000 euro per dag dat er nog muziekbestanden geraadpleegd kunnen worden.
Bron; Gazet van Antwerpen.

Dit stond vanmorgen te lezen in de krant.
En ook op het blog van betweter kon ik dit vandaag al lezen.
En mijn aversie tegen de politiek wordt nog maar eens aangewakkerd.
Want het is politieke geldklopperij.
Alles moet geld kosten, zelfs de onschuldige hobby van de kleine man.
Want wij senioren gebruiken een muziekje om ons blogje wat meer flair te geven.
Meestal omdat een liedje naar de periode verwijst van het in de tijdsgrens geschreven logje.
Liedjes die we zelf in onze collectie hebben zitten, en waar we dus al voor hebben betaald, auteursrechten en BTW inclusief.
Wij zetten die liedjes niet op ons blogje met financiële doeleinden.
En zoals betweter ook schrijft, het zijn meestal liedjes die je bij de platenboer niet meer vind.
Pure nostalgie dus van onzentwege.
Maar dat is verboden bij wet.
Zelfs linken naar een muziekbestandje is verboden.
Eveneens het versturen van linken naar, of een muziekbestand via email is verboden.
Ik vraag je, dat is toch godgeklaagd, niet!
SABAM moet er zijn graantje van kunnen meepikken.

Met diezelfde SABAM kreeg ik natuurlijk te maken toen ik nog mijn eigen zaak had.
Toen ook al vond ik dat ze zeer hebberig uit de hoek kwamen.
De radio, de twee cd-spelers, het mengpaneel, de cassettedeck, elk toestel werd apart aangerekend.
Hoewel ze nooit allemaal tegelijk speelden, dat is nogal wiedes.
En om het nog hebberiger te maken, mijn instalatie stond naast de toog, afgemaakt met plexiglas.
Toen beweerde SABAM dat ik een discobar had, iets wat een aanzienlijke meerkost meebracht.
Plaatste ik nu echter diezelfde installatie achter de toog, dan was het opeens geen discobar meer.
Begrijpe wie het kan.

Een vriendin van me heeft een kapsalon.
Zij heeft in haar keuken een aftandse transistorradio staan.
De muziek is vanuit de open keukendeur in het kapsalon te horen.
Ook zij kreeg bezoek van SABAM met het vriendelijke verzoek meteen haar bijdrage te leveren.
Of haar keuken geluiddicht maken, aan haar de keuze.
De hebberige SABAM vinger in de zure brokkelpap had gesproken.

Mij maak je niet wijs dat ze bezorgt zijn om de auteurs.
Ik geloof eerder dat ze voor eigen gewin zorgen.
Zij zijn het die hun doel richten op winst.
Sommige auteurs moeten ellenlang wachten tot ze hun schamele bijdrage te zien krijgen.
En diegene die geen lid zijn van hun winkel, kunnen hoog of laag zingen, zij krijgen niets voor hun werk.
Politiek machtsvertoon dus, en een politiek monopolie.

En wat gaat het volgende zijn?
Gaat men ons verbieden om plaatjes op ons blog te zetten?
Plaatjes en foto’s die we van het internet plukken?
Gaat men geld vragen om de gedichtjes die we downloaden.
Om de informatie die we van het internet halen, en weergeven als bron op ons blog?
Betalen we daar dan al niet voor aan onze provider?
Kan men dan niet beter het internet maar opdoeken?
Wil men ons nu perse dom houden, of moeten we aan de bedelstaf om nog enigszins wat plezier te beleven?

Maar mijn innerlijke woede op dit onrecht brengt geen oplossing voor SenNet.
En daarom dacht ik zo…….;)
1) Wat zou een jaarlijkse bijdrage kosten aan SABAM om het recht te verwerven om muziek op je blog te zetten?
2) En zou dan elke blogger, elke mailgroep bereid zijn om een bijdrage te betalen aan SenNet, om te delen in die kosten?
Het zou aan SenNet het recht geven om er voor te zorgen dat je elk gewenst muziekbestandje kan gebruiken.
Het zou niet meer nodig zijn om up-loaders te gebruiken die een hoop spam meebrengen.
En het zou ons een hoop plezier opleveren.

Ik zou alvast bereid zijn om dit te doen, moest het haalbaar zijn.
Als de SABAM bijdrage niet wordt onderverdeeld voor elk blog, maar voor SenNet in het algemeen.
Anders komt het jaarlijks bedrag nogal duur uit.
Ik zeg dit niet uit eigen belang.
Want geloof het, of niet, ik surf meestal langs de blogs met mijn geluid op uit.
Op sommige blogs niet, daar waar mooie oldie’s te beluisteren zijn, of licht klassiek.
Maar van de metaal klinkende midi krijg ik pijnlijke oren, en hoofdpijn.
En dan lees ik liever in stilte!

WAT IS UW MENING DAAROVER, WIL IK HEEL GRAAG WETEN?

NAJAARSVENSTERKE
Alice Nahon

Tussen ‘t naakte, rood geraamte
Van een wilde wijngaardrank,
Hing een scheefgezakte venster
In de gevel, blauwig blank.

Op de grauw arduinen rijchel
Hier en daar vergroend van mos,
lagen enk'le wingerdblâren,
Dronken van d'oktoberblos.

Onder ‘t venster, waar het muurke
Door de tijd gebersten was,
Stonden triestig te verdrogen,
Uitgeblomde dahlia's.

Een verneuteld vrouwke schikte
‘t Wit en rood geblokt gordijn;
‘t Was... alsof heur rimpels zegden:
"‘t Zal ‘ne kwaaie winter zijn..."

Ik begin de nieuwe week met een ietwat hekel onderwerp.
Een verwerpelijk iets, een volgens mij, verachtelijk iets.
Pedofilie genaamd.
Heeft ze nu echt niets beters te doen met haar zondag, hoor ik jullie vragen?
Jawel, maar er zijn zo van die dingen die ik per toeval lees, en die mij niet loslaten.
Die mij aan het denken zetten.

Ik sta aardappelen te schillen, en zoek en vind een oude plaatselijke gratis krant om de schillen in te doen.
En in die krant staat een artikel, geschreven door een pedofiel.
Het artikel was anoniem ingezonden (met de nodige vermelding van de redactie) en de man stelde enkele vragen.
Hij beweerde ex-pedofiel te zijn, en bij die eerste zin liep het al mis bij mij.
Want ex-pedofiel ben je pas als je hersendood bent, volgens mijn bescheiden mening dan wel.
Bewijzen zijn de talrijke recidividisten.
Hij opperde dat de “doorsnee pedofiel”, (alsof het hier gaat om het stelen van een snoepje) meestal (cognitief = verstandelijk) intelligente mensen zijn.
Dat hun “ziekte” (ik noem het liever perversiteit) meestal een gevolg is van het verloop van hun emotionele en sociale ontwikkeling in hun jeugd.
(Dus wederom ligt de schuld niet bij hen, maar bij de ouders, bij de opvoeding!)

Mijn ouders waren kleine zelfstandigen, en werkten van de vroege morgen, tot de late avond, zo begint de man zijn verhaal.
Mijn zus ( die negen jaar jonger is dan ik)en ik kwamen op materialistisch gebied niets te kort, doch het ontbrak ons aan aandacht.
Ook op school kreeg ik niet de nodige aandacht, ik werd gepest en geplaagd.
Door dat tekort van aandacht, richtte ik mij dan maar op mijn zusje.
Zij was gewillig, en ik voelde mij machtig!
Het is die machtsdrang die mijn verdere leven zal bepalen.

Verder laat de man ook weten dat het de schuld van de ouders is dat een pedofiel zijn drang in praktijk kan brengen.
”Men zou kinderen beter aan de leiband houden, net zoals het met honden verplicht is.”
”Ouders moeten erop toezien dat hun kinderen de pedofiel niet uitdagen door hen te kleden als kleine volwassenen”.
”Ouders mogen hun kinderen geen vrije toegang tot het internet geven, en dit enkel om hun eigen gemak en rust te vrijwaren”.
En ik denk, tja, daar heeft de man natuurlijk een punt.
Maar is het niet zo dat je je als volwassene bewust moet zijn dat je met je fikken van kinderen moet afblijven?

Verder geeft hij te kennen, dat er weinig, of geen fora zijn, waar je met gelijkgezinden openlijk kan praten over pedofilie in al zijn aspecten en facetten.
”Zelf heb ik ooit getracht zulk forum op te richten, maar heb het noodgedwongen weer moeten sluiten wegens de vele schunnige verwijten van onintelligente mensen”, aldus de schrijver.
En als afsluiter stelt hij nog de volgende vraag;
”Wat zou nu het ingrijpends zijn?...... Een kind dat gepest wordt, en dit trauma heel zijn leven met zich meedraagt, wars van alle zelfvertrouwen?
Of een kind dat door de pedofiel met liefde en respect wordt behandeld?
”Want wij HOUDEN wel degelijk van kinderen, ONZE LIEFDE IS NIET GESPEELD, EN BERUST NIET OP EGOISME!

Het is een algemeen feit dat advocaten handig ge-(mis)-bruik maken van de jeugdervaringen van hun cliënten/daders.
Dat ze dit steeds als verzachtende omstandigheden aanhalen.
En dat sterkt de dader volgens mij nog in hun daden.
Afgaande op mijn eigen nare jeugdervaring, zou ik dus die verzachtende omstandigheden kunnen claimen.
Zou ik een afdoend alibi bezitten om te mishandelen, stelen, moorden, en nog veel meer van die misdaden.
Maar ik ben net het omgekeerde, ik weet hoe het niet moet, hoe het niet mag.
Ik heb gezien, gevoeld en geleerd, uit de fouten van anderen.
Omdat ik een redelijk denkend mens ben!

Ik kieper de aardappelschillen zonder krantenpapier in de vuilnisbak.
Lees het artikel nog enkele malen, steeds weer met meer ongeloof van wat er staat geschreven.
Ik denk bijna luidop “Stel die vragen eens aan je slachtoffers, vuillik”!
”Stel je vragen eens aan de ouders van de slachtoffers van Dutroux en konsoorten?”
En ik wens bijna dat de man voor me staat, ik zou hem met plezier in het gezicht spuwen, ziek, of niet ziek.
Ik zou hem laten weten dat ik vind dat men elke pedofiel een brandmerk op zijn voorhoofd zou moeten branden.
Dat men hem, en gelijklopende perverse sujetten, moet opsluiten in een donkere kelder, en de sleutel moet wegwerpen in een diepe stroom.

DAT IS MIJN MENING!

WAT IS UW MENING  WIL IK HEEL GRAAG WETEN?

1. Gesneden groene paprika
2. twee rode pepertjes
3. Een pak zuurkool
4. Een pak bladerdeeg
5. Pitabroodjes
6. Een kliek aardappelen
7. Een krentenbrood

Uit het dagboek van een moeder;
Een str**ntverhaal

Dat kinderen opvoeden geen sinecure is, dat weten alle moeders.
Zoveel kinderen, zoveel karakters.
En een handleiding krijg je bij de geboorte niet bijgeleverd.
Dus is het zoeken en aftasten.
Dat was het zeker voor mij, vermits ik nu niet bepaald een stichtend voorbeeld had gehad.
En dat je dan flaters slaat is vrijwel onoverkomelijk.
Gelukkig hadden mijn flaters geen nare gevolgen, maar een anekdote zijn ze wel waard.

Toen zoonlief nog in de luiers lag, had ik zo de gewoonte om telkens wanneer hij gepoept had, te zeggen “Ah ba, kaka”
Zonder nadenken natuurlijk, en op een liefelijke toon.
Toen kwam de dag dat hij op het potje ging.
Hij zat graag op het potje, en ik had steeds moeite om hem eraf te krijgen.
Zijn potje was zijn troon.
Wat was dan het probleem hoor ik jullie vragen……? Wel…..

Telkens hij van zijn potje kwam, en hij de inhoud bekeek, begon hij steeds onbedaarlijk te huilen als hij zijn poepje zag liggen.
Echte snikken deed hij, en ik had de grootste moeite om hem te kalmeren.
Tussen twee snikken door zei hij dan steeds “Ah ba kaka”, wees naar het potje, en stopte zijn snoetje diep in mijn rokken.
Ik stond voor een kompleet raadsel.
Wat ik ook deed of zei, het was steeds hetzelfde scenario.

Gelukkig krijgen moeders al eens een slimme ingeving, zo ook ik.
Het begon bij mij te dagen dat zoonlief vies was van zijn poepje.
Dat hij het verschrikkelijk vond dat zoiets uit hem kwam.
En als oplossing om hem minder vies te maken, begon ik zijn hoopje steeds op te hemelen.
”Oh, hoe mooi” en nog wat van dat kinderlijks.
Ik legde hem uit, zo goed en zo kwaad als je dat bij een kind van twee kan, dat zijn ‘kaka’ frietjes waren geweest.
Dat het dat lekkere koekje van daarstraks was, en nog zo van die dingen.
En stilaan haalde ik resultaat, al was het van mijn kant pure improvisatie.
Het was zoals ik al zei, aftasten en zoeken.
Een sprong in het ongewisse, een pure gok.
Maar het hielp.
Zoonlief ging op het potje, en het eindigde niet meer met een hysterische huilbui.

Op een dag zat hij weer op zijn potje, en daar profiteerde ik dan steeds van om even in de zetel te gaan zitten met een boek in m’n handen.
Wanneer ik lees ben ik steeds diep verzonken in het verhaal.
Ik had hem dus niet horen opstaan van zijn potje, tot hij voor me stond.
En trots als een pauw zei hij in zijn brabbeltaaltje “mama koekje?”
En petste daarbij midden op de bladzijde van mijn boek, een hoopje str**nt.
Met een glunderend gezichtje, een smile van oor tot oor.

Alles hing vol, mijn boek, zijn handjes, het potje en de vloer.
Probeer als moeder op dat moment je kind maar eens te prijzen!
Een, was en poetsbeurt later, besefte ik dat ik weer bij nul was aanbeland.
Dat ik hem weer diets moest maken dat het “Ah ba kaka was!”
Dat hij er niet met zijn handjes mocht inzitten.

Gelukkig is het bij die éne keer gebleven.
Al was lezen tijdens de “potjesmomenten” er voor deze mama niet meer bij voor enige tijd.
De oplossing was kinderklei.
Daar kon hij dan koekjes mee maken, en het poepje mocht het toilet in.
Er zijn zo van die probleempjes waar je als moeder komt voor te staan, en waar men je niet kan voor waarschuwen.
Gelukkig was dit probleempje vlug opgelost, en het enige dat we er aan overhielden was een vieze vlek in mijn boek, en een leuke anekdote.

Het meervoud van slot is sloten,
maar toch is het meervoud van pot geen poten.
Evenzo zegt men altijd: één vat en twee vaten,
maar zal men zeggen: één kat en twee katen?
Wie gisteren ging vliegen, zegt vandaag: ik vloog,
dus zegt u misschien van wiegen: ik woog.
Nee, pardon, want ik woog is afkomstig van wegen.
Maar... is nu ik voog een vervoeging van vegen?
En dan het woord zoeken vervoegt men: ik zocht
en dus hoort bij vloeken misschien ook: ik vlocht.
Alweer mis, want dat is afkomstig van vlechten,
maar ik hocht is geen juiste vervoeging van hechten.
Bij roepen hoort riep, maar bij snoepen geen sniep.
Bij lopen hoort liep, maar bij kopen geen kiep.
En evenmin hoort bij slopen, ik sliep.
Want dat is afkomstig van het schone woord slapen.
Maar zet nu niet weer: ik riep bij het rapen.
Want dit komt van roepen en u ziet het terstond:
zo draaien we vrolijk in het kringetje rond.
Van raden komt ried, maar van baden geen bied.
Dit komt weer van bieden, ik hoop dat u het ziet.
Ook komt hiervan bood, maar van wieden geen wood.
U ziet de verwarring is akelig groot.
Nog talloos veel voorbeelden kan ik u geven
want gaf hoort bij geven, maar laf niet bij leven.
Men spreekt van: wij drinken, wij hebben gedronken,
maar niet van wij hinken, wij hebben gehonken.
't Is: ik weet en ik wist, zo vervoegt men dat.
Maar schrijft u niet bij vergeten, vergist.
Dat is een vergissing, ja moeilijk, dat is 't.
Het volgende geval, dat is bijna te bont,
bij slaan hoort, ik sloeg, niet ik sling of ik slond.
Bij gaan hoort: ik ging, niet ik gong of ik gond.
En noemt u een mannetjesrat soms een rater?
Dat gaat wel op bij een kat en een kater…

Snap jij het nog?

Ik zie hem nog zo voor me.
Een oude kalende grijsaard.
Wanneer het weer het ook maar enigszins toeliet, zat hij ietwat ineengedoken op een houten stoel naast zijn huisdeur.
Zijn hoofd hield hij steevast naar de grond gericht.
Hij droeg een wit overhemd zonder kraag.
Een beige fluwelen broek die hem veel te wijd was, en waarvan de pijpen hem te kort waren.
”Hij is fel vermagerd” liet zijn vrouw steeds weten, maar dat zei ze al jaren.

Kareltje, zo heette hij.
En Kareltje was voor ons kinderen afwisselend boeman en clown.
Boeman omdat hij steeds gromde wanneer je te dicht in zijn nabijheid kwam.
Wanneer je om boodschappen moest bij de beenhouwer, dan moest je wel langs hem gaan, want hij woonde er vlak naast.
Als je alleen was liep je met een boogje om hem heen, maar als je in groep was durfde je al wat meer.
Dan liepen we express enkele keren langs hem heen, enkel maar om zijn wolfimitatie te kunnen horen.
Want als grommen je geen schrik aanjoeg, dan liet Kareltje een langgerekt wolfsgehuil horen.
En daarvan rezen onze kinderharen geheid ten berge, dan liepen we met een schrille gil, als een pijl uit een boog, de andere kant op.

Maar onze clown was hij ook.
Wanneer je hem een snoepje gaf, dan begon hij vreemd te giechelen.
Stond dan op van zijn stoel, en deed een vreemd dansje.
Later hoorde ik dat hij de Horlepiep deed, een soort Schotse dans, want Kareltje was een Schot.
Tijdens de bevrijding had hij zijn Cornelia ontmoet.
Het was liefde op het eerste gezicht, trouwde met haar, en bleef in België wonen en werken.
Kareltje was aan de dokken gaan werken, werd daar ceelbaas, verdiende goed geld, doch hun enige wens werd niet vervuld.
Het echtpaar bleef kinderloos.

Maar Kareltje was ook een held, een oorlogsheld.
Elk jaar met de bevrijding stopte de Harmonie voor hun deur.
Dan had hij zijn mooie pak aan dat glinsterde van de medailles.
Want als soldaat, had hij niet alleen mee Antwerpen bevrijd, maar ook bij Auswitch had hij gevochten.
Hij had de massagraven gezien, had de ovens gezien, en vooral had hij de uitgemergelde Joden gezien.

En nu was hij oud.
Oud en dement, maar dat snapten wij niet als kinderen.
Voor ons was Kareltje een beetje gek.
Maar hij was ook een deel van ons, want als hij niet buiten zat, dan misten we iets.
Dan durfden we aanbellen om te vragen of hij buiten kwam.
Want in onze ogen was Kareltje net zo’n kind, zoals wij zelf ook waren.
Cornelia antwoordde dan steevast “ja hoor, hij komt, want binnen loopt hij toch maar in de weg.”
En met veel liefde hielp ze hem de gang door, zette ze hem op zijn stoel, en voor ze naar binnen ging streek ze over zijn handen.
En dan gromde Kareltje.

Op een dag stond de stoel niet meer op straat, en ook de dagen erna niet.
Van onze moeders hoorden we dat Kareltje naar het ziekenhuis was gebracht.
Niet lang daarna is hij gestorven.
Hij werd begraven met militaire eer.
Een groot zwart gordijn aan de voordeur, en een rode loper naar de onder bloemen bedolven lijkwagen.
De harmonie begeleide hem naar zijn laatste rustplaats.

En zo verdween Kareltje uit het straatbeeld, en uit onze kinderogen.
Cornelia volgde hem niet lang daarna.
Het huisje werd verkocht, en er kwam een jong gezin met kinderen wonen.
En wij maakten die kinderen wijs dat het spookte in dat huis.
Dat Kareltje er kwam grommen, en zijn wolvengehuil liet horen ’s nachts.
En ze geloofden het nog ook.
Ze waren er zelfs zo van overtuigt, dat we het zelf ook gingen geloven.

Waarom ik aan Kareltje moest denken vandaag, weet ik niet.
Is het omdat het hier bijna bevrijdingsfeesten zijn?
Is het omdat ik las over een vijftigjarig huwelijksfeest, waarbij lief en leed werden gedeeld?
Of is het omdat de schrik voor dementie toeslaat, omdat ik mij wel feiten herinner uit mijn kindertijd, maar daarbij gisteren wel vergat om brood te halen?!
Maar één ding weet ik wel, je hoeft niet veel te praten om herinnerd te worden.
Een beetje grommen is al genoeg.

Mannen denken vaak dat zij de erothiek hebben uitgevonden, zowel in woord en beeld.
Vrouwen van boven de vijftig die niet meer warm worden van een naakt mannelijk of vrouwelijk intiem attribuut, worden dan ook meteen bestempeld als kwezels.
Wel, om al die ‘verstandigen’ eens op een ander gedacht te brengen, en om te laten zien dat ook ons het schunnige niet vreemd, wil ik hier en nu eens mijn schunnige kant laten zien.
Het is niet eens zo moeilijk om alle Anemone’s en Debbie’s samen te imiteren.
Here we go!!!

GIRLS JUST WONNA HAVE FUN TO.

Enkele maanden geleden leerde ik een vrouw kennen.
Een erg viriele vrouw, en een echt ‘bijdehandje’,  als je snapt wat ik bedoel.
Ook haar tongetje, weliswaar scherp van snee, gebruikte zij niet enkel om aan koude ijsjes te likken.

Al snel deelden we elkaar’s bedgeheimen, en meteen daarna ook elkaar’s bed.
We streelden, knepen en likten elkaar’s naakte lichaam dat het een lieve lust was.
Maar algauw gingen we op zoek naar een nog hoger niveau, een nog hogere extase.
En dus besloten we een bezoek te brengen aan de seksshop.

Zoals kinderen in een snoepwinkel wisten we niet wat kiezen.
Misschien dat de ‘peepshow’ ons een beetje kon afkoelen.
En nadat we ons in dat kleine donkere hokje, schrijlings gezeten op elkaar’s schoot, bevredigd hadden, gingen we ietwat bedaarder onze speeltjes kiezen.

Eerst naar de lingerie afdeling.
Daar kocht ik mij een minuscuul rood slipje, afgeboord met fijne zwarte kant, en met vier openingen.
De bijpassende bh natuurlijk, zonder cups.
Om het geheel af te maken nog een lang voile zwarte negligé met zijsplitten tot onder de oksels, kunstzinnig bij elkaar gehouden door rode zijden linten.
Voor haar kochten we een outfitje in leder, waarbij de bh cups werden vervangen door metalen kettingen, en een reetslip die niet meer was dan een lederen heupbandje en een ketentje.
Toen op naar de attributen.
Twee dildo’s, twee paar tepelklemmen en een fijn lederen zweepje.

Thuisgekomen konden we niet wachten tot de avond om het aangekochte te testen.
Onze zuchten die we slaakten bij het strelen en likken van onze lichamen, gingen over in een diep gegrom bij het plaatsen van de tepelklemmen en het om beurten gebruik maken van het zweepje.
Onze monden afwisselend op mekaars kutje, zachtjes knabbelend, hevig likkend.
Om daarna onze geuren te vermengen in een hevige ongecontroleerde tongzoen.

Nooit is een G-spot zo vaak beroerd als die nacht.
De multiple orgasmen die werden ervaren, waren nooit zo diep, zo intens.
Onze tepels kregen geen kans om te verslappen, fier rechtop bleven ze keer op keer voor intens genot zorgen.
Onze gezwollen clitorissen gaven ons onophoudelijk sidderingen die met geen stroomstoot te vergelijken zijn.
De zwarte satijnen lakens vertoonden ontelbare natte sporen, toen we uiteindelijk vroeg in de morgen in elkaar’s armen, uitgeput in slaap vielen.
Onze naakte bezwete lichamen nog steeds tegen elkaar aandrukkend.

Toen de wekker afliep, was het dagdagelijkse leven weer aan de orde.
Samen onder de douche waar we elkaar met een vluggertje bevingerden.
Toen ik mij daarna aankleedde, en naar de ontbijttafel liep, zag ik op mijn nachtkastje twee ronde metalen balletjes glinsteren.
Op mijn vraag wat dit was, kreeg ik als antwoord, “dat het iets was om mij haar gedurende de dag te herinneren.”
Het balletje voelde licht aan, en was hol.
In die holte zat een kleiner metalen balletje.
”Het zijn Chinese balletje’s” zo liet ze mij weten, “en ze gaan je veel plezier geven doorheen je saaie werkdag”.
Ik moest de balletjes inbrengen in mijn al zo overgevoelige vagina, wat ik dan ook liever liet doen door haar.

Mijn ietwat vragende blik vol ongeloof, begon meteen de stralen bij het zetten van enkele stappen.
Met een zalige glimlach op mijn gezicht liep ik langs de straten, op weg naar mijn werk.
Waarbij mijn tepels wellustig door mijn bloesje priemden.
Bloedgeil kwam ik aan op kantoor.
Mijn eerste stappen leidden mij meteen naar de sanitaire stopplaats.
Alwaar ik mij uit noodzaak bevredigen moest.
Ik stak mijn vinger tussen mijn koortsachtige lippen in mijn mond, om wat speeksel op te vangen.
Maar dit gebaar uit gewoonte was ditmaal geheel overbodig, want het orgasme kwam meteen, en hevig.

Nooit was een werkdag zo plezierig verlopen.
Nooit had een bureaustoel mij zoveel genot verschaft.
Mijn collega’s keken mij dan ook zeer bedenkelijk aan.
Maar ik wist waarom, zij niet.
En ik weet nu ook wat er nodig is om hogerop op hiërarchieke ladder te kruipen.
Mijn baas die steeds begon te kwijlen bij het inkijken van mijn decolleté, heeft die dag zijn zin gekregen.
De goede man was er bijna aan bezweken, en is toen maar in ziekteverlof gegaan, om rust te zoeken bij zijn trouwe huismus.
En ik zit nu op zijn plaats.

De relatie met de vriendin is even snel geëindigd dan ze begonnen was.
Maar de gedachten aan onze hete wilde nachten, laten mij nog steeds zinderen.
De geur van haar seks bekruipt me steeds weer.
Ik voel weer nattigheid opkomen vanuit een diepte in mij.
Ik moet nu…..ik kom…….aaaaah!!

DIT VERHAAL IS GEHEEL FICTIEF
IK KRIJG ER BIJNA SPIJT VAN,HAHAHA!!!