....

De nieuwe pastoor was zo zenuwachtig dat hij de eerste mis bijna niet kon spreken en vroeg daarom de bisschop om raad.
Deze raadde hem aan voor de mis twee à drie druppels wodka in een glas water te doen en dit op te drinken.
De pastoor deed dit en de mis verliep prima: Hij was de rust zelve en alles ging zoals het moet.
Nadat de pastoor het recept nogmaals had genomen maar deze keer met iets meer wodka bleef hij zelfs rustig tijdens de mis, terwijl het buiten regende en stormde alsof de wereld verging.
Toen hij na de mis weer in de pastorie kwam lag er een briefje voor hem van de bisschop:

Beste Pastoor,

Bij deze neem ik de vrijheid enige feedback te geven op uw laatste mis en hoop dat u aan deze punten zal werken:

* Het is niet nodig citroenschijfjes op de rand van de misbeker te steken;
* Het hokje naast het altaar is de biechtstoel en geen WC;
* Er zijn 10 geboden, geen 12;
* Er waren 12 apostelen, geen 14;
* Geen van de apostelen was een dwerg en niemand droeg een rood kapje;
* Jezus Christus en de Apostelen duiden we niet aan als "J.C. and the Gang";
* Mozes bevrijdde Israël van Egypte niet van Irak;
* In het paradijs woonde Adam en Eva, niet Adolf en Eva;
* David won van Goliath maar niet door het geven van een trap in zijn ballen;
* We noemen Judas niet Hoerenjong en de paus noemen we niet El Padrino;
* Bin Laden heeft niets te maken met de dood van Jezus;
* Het wijwater is er om te zegenen, niet om de nek te verfrissen;
* Waarom u de miswijn in een teug heeft leeggedronken, vervolgens zout oplikte en daarna in een citroen heeft gebeten, snap ik nog steeds niet!?;
* Die "muts met die kleine tieten" was Moeder Maria;
* In het vervolg niet meer steunen op de beelden, deze al helemaal niet meer zoenen;
* De "Freak in het midden" is overigens Jezus.
* Hij hangt daar niet uit verveling maar is aan het kruis genageld;
* Diegene in de hoek bij het koor welke u eerst betitelde als homo en later als travestiet in een nachtpon was ik;

De volgende keer graag twee druppels wodka in het water en niet omgekeerd.

Met vriendelijke groet,

De Bisschop

kan ik het niet laten om dit te schrijven.
Het artikel gaat over baarmoederhalskanker en het verwijderen van die bewuste baarmoeder. Een hysterectomie om het eens met een duur woord te zeggen.
Bojaco zelf schreef dit artikel naar aanleiding van een programma dat ze had gezien op tv.
Daarin beweerde men, terecht overigens, dat dokters nogal vlug overgaan tot het verwijderen van die baarmoeder zonder veel rekening te houden met het sexuele after life van de vrouw.
Want een vrouw zonder baarmoeder geniet niet meer, of toch minder, van sex.
En nu juist dit moet ik tegenspreken!

Toen ik op 39 jarige leeftijd de diagnose baarmoederhalskanker te horen kreeg, stortte enerzijds mijn wereld in elkaar. Maar anderzijds was ik blij dat ik uiteindelijk na meer dan een jaar van pijn, en hevige onregelmatige bloedingen, wist wat mij scheelde.
Sex stond dat ganse jaar reeds op een laag pitje, want ik ben geen masochist, en vrijen met pijn was niet mijn ding.
Daar ik in de horeca werkte kreeg ik al gauw verscheidene opmerkingen.
Sommige waren een troost, sommige waren rechtuit cru.
Die laatste kwamen dan ook van het mannelijk cliënteel, want als het bier is in de man......
Zo beweerde er één dat sex nu voor mij voorbij was!
Dat ik voor de man nu niets meer kon betekenen, qua sex dan!
Voor de man zou het net zijn of mijn vagina was een holle kelder!
Dat en nog véél meer van dat fraais kreeg ik te horen.

Met die gedachte trok ik naar de operatiekamer.
Nooit geen orgasme meer, geen plezier meer in sex.
Maar ik had geen keuze, die baarmoeder moest eruit!
Mijn hoop was enkel gevestigd op de twijfel van de Genecoloog of men mijn eierstokken mee moest verwijderen, ja dan wel nee.
Ik nam mij voor van zodra ik uit de narcose kwam om te testen of al die onnadenkende dronkelappen gelijk hadden.
Ik zou snel onderzoeken of ik nog een orgasme kon hebben of niet.
Met die gedachte in mijn hoofd ging ik onder narcose, en vreemd genoeg kwam ik ook met die gedachte uit de narcose.
Niet dat ik sex het belangrijkste vond in mijn leven, maar helemaal zonder kon ik het mij op die leeftijd toch nog niet voorstellen.
Vooral dat ontladende en zo zaligheidsgevend gevoel van dat orgasme dat sex de moeite waard maakte.

Toen ik terug op mijn kamer was en alle slangetjes en buisjes verdwenen waren, nam ik de proef op de som.
Eerst moest ik danig mijn realistische en bange gedachten ver weg duwen naar een heerlijke fantasie, maar eens die klus geklaard lukte het wonderwel.
En ja hoor, ik kreeg een orgasme!
Ik ben dus vandaag het levende, misschien uitzonderlijke, bewijs dat sex nog kan na een Hysterectomie!
Dat sex nog fijn is na die baarmoederhals kanker!
Mijn partner kan dit beamen!

Sex zit hem voor het grootste deel tussen de oren dames, en niet in die baarmoeder.
Je hebt ook twee soorten van orgasme's, de vaginale en het clitoris orgasme.
Het eerste is sowieso niet voor iedereen weggelegd!
Het tweede blijft actief!
Met borstkanker heb ik gelukkg geen ervaring, dus ik weet niet wat dat geeft aan de lustgevoelens van de vrouw. Voor mij zijn mijn borsten zeker een stimulans tot....
Maar ik wil elke vrouw zeggen dat wij uit véél meer bestaan dan borsten en baarmoeders.
Dat sex leuk kan zijn op vele manieren, en dit tot op hoge leeftijd!

DAT IS MIJN MENING!!!

Fijn weekend iedereen!

Dat ik een vrouw ben, hebben jullie al wel geraden!
Niet ééntje met een baard, maar wel één met haar op de tanden
Dit laatste louter figuurlijk natuurlijk!
Maar moest ik nou wel een baard hebben, dan was er nog altijd de mogelijkheid om dit euvel te laten fiksen.
Want anders zou ik te ver afwijken van het ideaalbeeld, niet?


Ik heb het hier uiteraard over de "ideale vrouw"!
Mannen hebben immer onvolkomen kunnen en mogen zijn, en het is nog steeds zo.
Mannen hebben een knuffeleffect wanneer ze een buikje hebben!
Vrouwen zijn oude uitgezakte tantes, wanneer ze een buikje hebben.
Grijze haren zijn charmant bij de heren, maar vrouwen moeten hun stralende haarkleur bewaren tot aan hun dood.
Ik kan zo nog een tiental feiten opnoemen, maar de dames onder ons zullen het zelf ook wel kunnen invullen vermoed ik.
En de heren....zij dromen maar verder.

De laatste jaren lopen we daarom ook massaal naar de plastische chirurg.
Als we jong zijn moeten onze borsten vooral "Groot" zijn. Bij het ouder worden moeten ze dan weer kleiner.
Maar in beide gevallen moeten ze zeker rechtopstaan, ook bij het bukken of liggen.
Aan zwaartekracht hebben we een hekel gekregen.

Rimpels moeten we beginnen wegsmeren vanaf ons twintigste jaar.
En we moeten er voor zorgen dat we twintig blijven, ook als we onderhand bijna zestig of ouder zijn.
De potjes beloven ons dat het kan, dus als het niet lukt is dat onze eigen fout, toch?

Ook onze tanden moeten stralend wit blijven!
Want dat met de jaren onze tanden natuurlijk vergelen is ontoelaatbaar.
Kronen of implantaten is de boodschap.
Het bleken van de resterende eigen tanden is een must.
Want een beetje man slaapt toch niet naast een vrouw die haar tanden in een glas heeft liggen.

Het goede nieuws is dat het tegenwoordig allemaal mogelijk is.
Het slechte nieuws is dat het verschrikkelijk kostelijk is.
Maar ook daar is de oplossing vlug gevonden.
Want als vrouw moeten we niet alleen mooi blijven tot aan onze dood, neen, we moeten ook nog even actief blijven als toen we twintig waren.
Dus gaan we buitenshuis werken.
We doen ons huishouden met de glimlach.
We voeden de kinderen op en houden ze stil wanneer manlief uitrust na zijn zware dagtaak op kantoor (hèèl belangrijk).
Ondertussen gaan we eveneens uitwerken, en dit nog steeds met de glimlach, maar vooral zonder moe te zijn of het te worden.
En als de kinderen met hun diploma de deur uit zijn. En het huis is afbetaald. En manlief heeft zijn droomauto, dan....
Dan mogen we verder werken om onze eigen verbouwingswerken te financiëren.

Wat sex betreft moeten we ook oppassen.
Want je moet minstens 3X per week het ganse gamma van de "Kamasutra" kunnen afwerken.
Kwestie van in de running te blijven.
Kwestie van de echte twintigers geen kans te geven om met manlief, je huis en al wat erbij hoort te gaan lopen.
Want dan kan je de persoonlijke renovatiewerken wel vergeten. Het OCMW ondersteund die werken niet.
Je eigen loon is ontoereikend, en alimentatiegeld blijft een droom.
Plotseling vind iedereen je mooi zoals je bent op de koop toe!

Wel, ik stond deze morgen nog maar eens voor de spiegel.
Dacht bij mezelf dat ik waarschijnlijk ook voor herbouwing in aanmerking kom.
Maar buiten de normale binnen de perken persoonlijke verzorging, vertik ik het om aan mij te laten prutsen.
Ik word ouder, en de zwaartekracht eist zijn tol.
De rimpels in mijn gelaat veraden de moeheid en het geleden verdriet, maar ook de blijheid.
Wanneer ik een topje draag steken er geen opgepomte borsten bovenuit.
Ik hoef niet zo nodig een snijdende koord van een string tussen mijn billen.
Mijn kortste rokje komt net boven mijn knieen.
Maar ik ben en blijf wel lekker mezelf!
En mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!

Sinds de dag dat men besloten heeft om het huisvuil te scheiden en gelijk maar de beslissing te nemen dat ook in bepaalde, maar vooral betalende zakken te doen, is het in Antwerpen nog nooit zo vuil geweest!
Is het moedwil, of onmacht?
Ik weet het antwoord niet op die vraag. En de gemeente breekt er zich blijkbaar het hoofd niet over.
Kassa kassa is al dat telt!

Waar ik vroeger met mijn hondje gezellig kon wandelen tussen fris groen, ligt nu langs beide kanten een vuilnisbelt.
Illegaal gestort vuil door omwoners, maar ook van ver daar buiten.
Waarschijnlijk het meest door ouders met kinderen, want de vieze pampers liggen er talrijk te stinken.
De kinderen van die bewuste ouders zullen het milieu al zeker niet gaan respecteren in hun verdere leven!

Maar ook de enkele papiermandjes, geplaatst om er de poepzakjes van honden in te gooien puilen uit door plastiek tassen met divers huiselijke afval.
Overal in de straten ligt er vuil rond te slingeren.
Wat eens een groene en gezellige buurt was, is nu één groot stort.
Op warme dagen zie je de ratten dan ook talrijk knagen aan de zakken die her en der verspreid liggen.

Ergens kan ik verstaan dat mensen met een minimum inkomen, die het zo al moeilijk hebben om rond te komen, hun geld niet kunnen besteden aan dure vuilniszakken.
Waarom snappen onze gemeenteraadsleden dat niet?!
Waarom geeft men aan die mensen geen gratis zakken?
Men gooit zo vaak en zoveel geld over de balk. Geld uit de stads of gemeentekast waar niemand van kan zeggen waar het gebleven is.
Feit is wel dat het verdwenen is!
Feit is ook dat men het waarschijnlijk nooit gaat terugvinden.
Waarom dan die kosten niet maken om de arme drommel een pak vuilniszakken gratis te laten afhalen!

Maar het is niet enkel te wijten aan de sukkelaar dat het vuil ligt te slingeren!
Het is zelfs waarschijnlijker dat ze gemakshalve en onterecht met de vinger worden nagewezen.
Hoe verklaar je anders dat het vuil in plastiekzakken is gestopt met de naam op van dure kledingswinkels en boetiks? Of dure winkelketens?
Daar winkelen arme mensen niet!
Is het bij de éne onmacht, bij de andere is het moedwil!
En diegene die gewetensvol sorteren leven in de vuiligheid!
Diegene die niet rijk zijn, maar toch hun centen geven aan dure vuilniszakken, betalen dubbel.

De vuilniswagen komt nog maar één keer per week!
Ik neem dus aan dat mensen die geen tuin of balkonnetje hebben hun vuil binnen moeten zetten, met alle gevolgen vandien.
Het moet niet leuk zijn om je vlees of aardappelen te moet staan bakken of koken met de stank van het vuilnis onder je neus.
In de zomer moet het in die keukens ook niet erg fris ruiken!
Komt bij dat je een hoop vliegen binnen krijgt, die hun eitjes à volonté in je prullenbak leggen.
Resultaat, maden.
Om elke dag een witte, groene of blauwe zak op straat te zetten is te gek om los te lopen.
Daarbij is het bij wet verboden is om zulks te doen.
Dus wordt het illegaal her en der gestort.

Waarom snappen die raadsleden dat niet?
Waarom ziet men niet in dat de straten vegen met duur personeel en nog duurder materiaal vechten is tegen de bierkaai?
Ze zijn nog niet goed en wel klaar, of er ligt al een nieuwe lading!
Waar is men in godsnaam mee bezig?

Vroeger was niet alles beter!
Maar toen de vuilniswagen tweemaal per week kwam...
Toen men nog vrij was om de vuilzakken te kopen waar men wou....
Vuiniszakken die véél goedkoper waren en sterker bovenop, want de verplichte dure zijn ook nog eens waardeloos op de koop toe.
Toen lag het groen er nog fris bij!
Toen liepen er geen ratten in de buurt!
Toen stonk het niet onder je raam!

Dat is mijn mening, maar het hoeft natuurlijk niet uw mening te zijn!

Gevoelens, we hebben ze allemaal. Soms mooie, soms minder mooie en héél soms zelfs verschrikkelijk lelijke!
We worden reeds van kleins af geleerd om met onze gevoelens om te gaan. In eerste instantie door onze ouders, later door leerkrachten in de school.
De eerste doet het met liefde, de tweede doet het met wijsheid.
Maar de belangrijkste mentor ben jezelf!

Je krijgt in de loop der jaren met heel wat gevoelens te maken.
Liefde. Verdriet. Geluk. Blijdschap. Dat zijn de mooie gevoelens.
Afgunst, jaloezie, nijd en haat, dat zijn de minder mooie.
Het zijn vooral die laatste gevoelens die we onder controle moeten houden. En toch....))

Soms is haat gerechtvaardigd!
Ik denk daarbij aan moeders en vaders die hun kinderen verliezen door het toedoen van derden.
Kinderen doodgereden door chauffeurs onder invloed van drank, drugs of pillen.
Kinderen ontvoerd, verkracht en vermoord door wellustelingen.
Kinderen vermoord uit wanhoop of jaloezie, door een (ex) partner die radeloos is.
Heb je als ouder dan geen recht om te haten?

Heb je er als ouder een boodschap aan wanneer de chauffeur opgepakt wordt, al dan niet na een vluchtmisdrijf, en hij verklaart dat het de eerste keer was dat hij onder invloed reed? Dat hij dronken was door wanhoop of verdriet.
Heb je er als ouder een boodschap aan dat de verkrachter van je kind in feite een zieke geest heeft, en hij handelde onder onweerstaanbare drang
Heb je er een boodschap aan dat de moordenaar van je kind nooit eender een vlieg kwaad deed?
Nee, dat heb je niet!

Al die daders hebben moeders, en misschien kan je nog wel meeleven met hùn verdriet, maar het verzacht dat van jou niet.
Kan jij je als ouder nog voorstellen hoe het was wanneer je zag dat men je kleine dreumes onrecht aandeed? Soms was het vermoeden alleen al genoeg om als een briesende leeuw met uitgestoken klauwen de dader te lijf te willen gaan.
Maar we hadden geleerd die gevoelens onder controle te houden, dus we praatten het uit bij ernstige delicten, en we lieten het blauw blauw bij bagatellen.
Maar dat ietsiepietsie haat stak even de kop op.

Ouders van vermoorde kinderen hebben die controle niet meer!
Kunnen niet anders meer dan haten, ook al doet het enkel henzelf pijn.
Het is de onmacht!
De omacht over het feit dat de daad onomkeerbaar is.
Onmacht als je weet dat de dader nog bezoek en steun krijgt van vrienden en familie.
Je weet dat de dader vroeg of laat terug vrij komt. En jij.....? Jij krijgt levenslang!

Haat is een lelijk ding!
Maar zo begrijpelijk.
En soms, héél soms zo gerechtvaardigd!