Vrijdag 20 juli 2007

HELLO WORLD

Sinds deze middag terug een beetje bewust van de wereld rondom mij!
Ik ben een vechter, een doorbijter, een pitbull als het nodig is, maar nu moest ik me toch even gewonnen geven.

Na ons uitstapje naar Amsterdam verleden week vrijdag, dat ik doorgesparteld ben na een slapeloze nacht, doodmoe de nacht daarop in bed geduikeld.
Zaterdag een rustdag ingelast, enkel wat boodschappen gedaan.
Zondag was het hier in Brunssum 33° en my dutch lover kreeg het lumineuze idee om een fietstochtje te maken.
En wat doe je dan als gehoorzame liefdevolle, volgzame, nog steeds dood vermoeide vrouw.....juist, je gaat mee fietsen.
Je moet wel goed gek zijn om bij die tropische temperatuur kilometers lang te fietsen, maar af en toe ben ik wel zo gek.
Het was heerlijk tot mijn reserve op was, en ik na de zoveelste hoge heuvel van mijn fiets donderde omdat de versnellingen van mijn fiets plotsklaps blokkeerden.
Zo gracieus mogelijk vloog ik daarbij in de metershoge netels en distels, tot groot jolijt van een bende mieren.
Onvervaard als ik ben stapte ik meteen terug op mijn stalen ros, maar de terugweg was lang, heeel lang, te lang voor mijn uithoudingsvermogen.
Luister naar je lichaam zei mijn dokter me toen hij de diagnose CVS liet vallen, maar zo heel af en toe ben ik potdoof.
Enfin, met de nodige pittstops op een terrasje ben ik verder heelhuids terug ten huize van aangekomen.

Van Brunssum NL naar Gangelt D = 8,5km

Dit was boven op een zoveelste steile heuvel, al merk je er op de foto weinig van.

Van Gangelt naar Sittard = 11km

Dit was pure nostalgie! Als kinderen gingen we appeltjes pikken bij de boer. Hier hingen ze zo voor het grijpen.

Maandag was wasdag, dinsdag was boodschappendag, en ik werd met de minuut strammer en vermoeider, mijn spieren deden me pijn en blokkeerden.
Tot overmaat van ramp werd ik 's nachts wakker door hevige buikkrampen.
Het gevolg was diaree, misselijkheid, hevige hoofdpijn en overgeven.
Nu mensen, als jullie ooit ziek worden, doe het dan best niet in Nederland.

Nadat die hevige buikkrampen en dat overgeven, en dat is met een lege maag geen pretje, tegen de volgende middag nog niet over was, belde knuffel naar zijn dokter.
Helaas, zijn dokter was op verlof, dan maar de vervanger gebeld, helaas, die doet geen huisbezoeken, enkel in heel uitzonderlijke gevallen.
Ik vraag mij af wat die uitzonderlijke gevallen dan wel mogen zijn. Volgens mij moet je daarvoor dan al enkele uren dood zijn, en dan nog sturen ze eerst een pompier (brandweerman)langs vermoed ik.

Enfin, die dokter gaf ons de raad om naar de spoed te gaan als we dachten dat het echt nodig was.
Nu vraag ik je, als je niet tot bij de dokter kan gaan, kan je dan wel op eigen houtje in een ziekenhuis raken? Nederlanders blijkbaar wel, maar zij zijn ongetwijfeld gehard door de sociale omstandigheden. Ziekenzorg in Nederland is geen kattenpis.
De dokter haakte in, weliswaar na mij een vriendelijke groet te hebben toebedeeld, maar daar was ik vet mee.
Uiteindelijk heb ik mezelf geholpen met pijnstillers die ik voorhanden had, geen beet meer te eten en een beetje comateus in mijn bed te gaan liggen.

Vandaag was de eerste dag dat ik wat platte kaas in mijn maag kon houden. We hebben in de telefoongids gezocht naar een dokter net over de Nederlandse grens. Maasmechelen is het dichtsbij, en gelukkig vond ik daar een dokter die bereid was mij te ontvangen.
Het zijn kolieken in de darmen, oorzaak onbekend, als het met de medicatie en dieet niet overgaat binnen enkele dagen, dan moet ik naar huis gaan, want dan zal een onderzoek in het ziekenhuis wel noodzakelijk worden.

Maar ik voel mij al wat beter, het misselijke gevoel is weg, het overgeven gestopt. De diaree en de buikkrampen nemen af, oef.
Ik ben op enkele dagen tijd 2,5 kg verloren, en dat is dan weer mooi meegenomen.
Je moet er verdorie wel wat voor doen!

Reageer op dit bericht

7 reacties op dit bericht

Ollie23 juli 2007 om 23:21

Sorry mus,

dat ik pas nu naar je gezondheidstoestand kom informeren. Achteraf bekeken zal het wel een virale gastro-enteritis ( maagdarmontsteking ) geweest zijn. Gaat meestal spontaan voorbij maar daar ben je ondertussen vet mee natuurlijk. Zoals ik onlangs dus ook nog ondervonden heb laten we op ons blote knietjes ik weet niet wie danken voor de geneeskunde zoals ze in België nog beoefend wordt.
Knuffel van Ollie

peeters robert23 juli 2007 om 12:26

geen mus maar een ezeltje

Dag musje,hoop dat je nu wat beter bent,nogal late reaktie.Je zegt zelf dat de dokter gewezen heeft op het feit dat je naar je lichaam moet luisteren.Nu verdring je dat om knuffel een plezier te doen,meid toch,en daarna maar afzien,wees A.U.B. wat voorzichtiger in het vervolg.Wat die appeltjes betreft,thuis lagen ze meestal te rotten in een schaal,maar bij een boer gaan pikken,die smaakten altijd heerlijk,zeker als je in een boom moest kruipen en daarna achtervolgd werd door de boer,kon ons toch nooit inhalen,lol.Groeten van roby

Michelly23 juli 2007 om 00:10

Musje toch!!!

Dan ben je naar een dokter gegaan bij mij in de buurt! Ik ben daar bij de tennisclub in Maasmechelen en inderdaad, in Nederland kun je maar beter niet ziek worden want de dokters zijn allemaal bang voor besmetting,(

)) dus komen ze niet!. Je zult dan maar een paar kleine kinderen hebben, die uit een boom vallen, of door een hond gebeten worden etc.... Ik kan er van meespreken voor wat betreft mijn kleinkidneren!
Knuf van

Myette22 juli 2007 om 16:07

virus

wat lipske zegt is waar... ken er verscheidene met dezelfde symptonen... zal wel weer zo'n virusdinges zijn... houdoe... dikke kus van Myette

paz21 juli 2007 om 18:53

oei-oei

toch niet van die onrijpe appeltjes zeker???véél teveel hooi op dat mussenvorkje genomen, natuurlijk! van harte beterschap hoor musje.dikke kus,

bojako21 juli 2007 om 10:38

zo te zien vermaak jij je daar best
- lekker fietsen,
lekker onrijpe appeltjes plukken langs de weg
- lekker spagetti uit de diepvries eten, dat uiteindelijk bami blijkt te zijn
- met CVS eindeloos op stap gaan
-zoeken naar een dokter in Holland, da's net zo gemakkelijk als zoeken naar een dokter in Engeland
- zwaar regime door middel van braken en buikloop ( methode dat veel wordt toegepast door mensen met boulemie)
enfin, een heerlijke vakantie lijkt het mij.

nee hoor lieve schat, ik heb heel erg medelijden met je, maar je ziet wat je in het buitenland allemaal kan opdoen als je er niet tegen ingeënt bent hé?
snel beterschap hoor, ik ben ervan overtuigd dat je knuffel je heel goed zal verzorgen!
dikke zoen

hotlips20 juli 2007 om 20:24

hoe sterk is de eenzame fietser... zult ook nooit luisteren gij he Musje,was je een mus ..kon je vliegen ,maar dat gaat ook niet! Wat betreft die diarree en braken ,er schijnt weer zo'n virus rond te waren...(in holland ook dan?) Heb al van verschillende mensen gehoord ,maar het schijnt wel vlug over te gaan,maar aangezien jij al oververmoeid bent ,zul jij er misschien meer last van hebben? Verzorg je wat he Musje ! En anders zal Knuffelwim er wel voor zorgen zeker? Dikke kus van Lipske

Reageer op dit bericht

Maandag 16 juli 2007

AMSTERDAM AND I

Wellicht vragen jullie zich af hoe mijn dagje Amsterdam s geweest
En voor diegene die het geen barst kan schelen, pech, want hier volgt toch een klein verslagje.
Wel, ik kan jullie meedelen dat het 'hartstikke leuk' was, om in 'Hollandse' termen te blijven.
Natuurlijk vertrok ik zonder die nacht ook maar één oog dicht te doen. Hoe goed ik zo'n uitstap ook probeer voor te bereiden, de laatste nacht helpt het wel om zeep.
Op zulk moment zou ik wel kunnen janken en heb ik altijd zin om alles maar af te blazen, maar ik ben niet alleen..... of the things I do for love.

Na twee uur rijden op een overvolle autosnelweg, onderbroken door wegenwerken, en een T(d)om-T(d)om die dat maar niet wil snappen, komen we aan bij ons Jetske.
Het was een vrolijk weerzien na een jaar, en we hebben dan ook honderduit bij gekletst.
Hoewel zij het kletsen deed en wij het luisteren, of hoe broer en zus kunnen verschillen want mijn knuffel is een ingetogen stille man. Of zou dat nu net komen door zijn zusters, hij heeft er vier, ik ken er maar twee, maar het zijn beide taterwaters.

Het weer viel reuze mee, zon afgewisseld met bewolking, maar geen spatje regen, en zwoel, heel zwoel. Je kunt je dus wel inbeelden dat we talloze terrasjes hebben gedaan. Ik heb het wijselijk gehouden op vers geperst sinaasappelsap en Ice tea.
Kilometers hebben we gewandeld, nadat we eerst van Noord naar Zuid het IJ hebben overgestoken met het veerpond.
En voor diegene die de 'Hollanders nog steeds gierig vinden, deze oversteek is volledig gratis, zowel voor de inwoners als voor de toeristen. Dat is bij ons op de Schelde met de St Annekesboot wel anders. Misschien moeten we daarvoor onze Patrick eens op prospectie naar Amsterdam sturen, maar ja, hij zit natuurlijk met ons uitgesteld vuurwerk van zoveel duizenden euro's, de sukkelaar.

Het enige minpuntje van die dag was dat Amsterdam geplaagd zat met duizenden vliegende mieren. Ze zaten overal op en aan, ik voelde ze na een nachtelijke douche precies nog over mijn lijf kruipen. Maar dat kon de pret toch niet drukken.
We hebben urenang rondgewandeld langs De dam, het Waterlooplein. Het Rembrandplein, De herengracht, de walletjes, de Waarmoestraat, want mijn knuffel is een danige fan van Baantjer, De Cock met Cee OO Cee Kaa, en natuurlijk moest ik ook even flaneren door de winkelstraten. En met twee gidsen die hun jeugd in Oud Amsterdam en de Jordaan hebben doorgebracht, heb ik geen gebrek aan informatie.

Doodmoe viel ik in een diepe slaap een stuk na middernacht, maar ik heb genoten van mijn dagjeAmsterdam, genoten met grote G.

Ik had jullie graag laten meegenieten door een resem kiekjes die ik genomen heb, maar helaas. Mijn lamentabele lage downloadsnelheid (O,1 Mbps) maakt dat ik na meer dan twee uur (ja ik ben af en toe een geduldig mens) geen foto's kan oploaden naar een uploader. Net wanneer ik denk: "oef, het gaat me lukken" zegt mijn verbinding foert, en is alles weg en kan ik opnieuw beginnen. Heb ik dus ook gedaan (twee uur lang) maar toen was mijn koek op, mijn geduld is niet oneindig.
Ik probeer het vannacht nog wel eens, misschien lukt het dan wel, of anders veel later wanneer ik weer thuis ben en mijn eigen snelle verbinding heb.

02:31u en het is me gelukt om de foto's op te laden.
Kijk maar even mee.
Ik verwijder ze wel na enkele dagen want ze vertragen het laden van mijn blogje.

7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 12 juli 2007

OP UITSTAP

Morgen een dagje Amsterdam.
Knuffel, ofte my duth lover, net wat u verkiest, heeft daar een zus wonen, ons Jetske.
Weliswaar in Noord-Amsterdam, maar daar vandaan is het slechts een kwartuurtje om met de overzet naar het centrum te raken.
Vanuit Brunssum is het ongeveer twee en een half uur rijden tot daar, en dat enkel als we geen files tegenkomen onderweg. Het zal dus vroeg opstaan zijn, en dat betekend dus ook vroeg gaan slapen, anders ben ik geen mens.

Zo'n uitstapje betekend voor mij minstens drie dagen voorbereiding.
Elke dag twee uurtjes vroeger naar bed, zien dat ik door verveling niet in de zetel voor tv in slaap val, want anders is mijn plan al van het eerste uur om zeep.
Normaliter ga ik niet voor O5u naar bed, en kom ik er pas uit rond 11u, maar dat kan dus nu niet.
Vanavond zal ik dus om tien uur in mijnen tram kruipen, en morgenvroeg om zeven uur eruit, ai ai ai, en hopen dat ik een oog heb kunnen dichtdoen.

En dan spreek ik nog niet van "Wat moet ik aantrekken?"
Elke dag belangstellend luisteren naar het weerbericht, elke dag voorspellen ze wat anders voor morgen.
Dus daar is ook al een hele voorbereiding aan vooraf gegaan. Ik doe een driekwart lichtbeige broek, een lila T-shirt en een wit katoenen vestje. En onder dat alles mijn spiksplinternieuwe glitter-bloemmekes-basketterkes.

Nu moet ik nog wel beslissen of ik de witte of de roze veters ga inrijgen. Maar wat maak ik mij zorgen, er is geen kat die me kent in Amsterdam, dus worden het de roze. En ik hoor ze al zingen, de Amsterdammers: "Zie ze gaan, zie ze gaan, met haar basketsloefkes aan, wat is ze schoon, 't is niet gewoon!"
Tegen de regen neem ik een paraplu mee, uiteraard,tegen de kou ook nog eens een wollen trui. En natuurlijk, iets dat wie me kent niet zal verbazen, ook nog eens wat variabel schoeisel tegen de pijnlijke of natte voeten. En pleisters, hopen pleisters in alle maten.

Toen ik daarstraks aan knuffel vroeg wat hij ging aantrekken, kreeg ik als doodgemoederd antwoord: "Och, dat zie ik morgenvroeg wel!"
Dat wordt dus stressen voor mij, want hij trekt het liefst iets supergemakkelijk aan, en ik wil dat hij toonbaar voor de dag komt, en tussen die twee zit een hemelsbreed verschil.
Het liefst trok hij zijn superwijde T-shirt aan met zijn superruime camouflage visbroek, maar over mijn lijk!

Vermits we niet elke week op bezoek gaan, neem ik ook een boeketje bloemen mee en een taartje. En omdat we uitgenodigd zijn voor het diner, ook nog een lekker flesje wijn.
"Daar zorg jij wel voor, he schat, ik ga vandaag vissen!" Natuurlijk!!! Bibi zal wel voor alles zorgen, ga jij maar lekker ontspannen!
Wat zou ik toch graag een man willen zijn op sommige momenten.
Geen verjaardagen moeten onthouden, geen rommel zien liggen, enkel stof zien liggen op ooghoogte, niet het huishoudgeld in de gaten houden......etc etc.
Enkel lekker gaan vissen met de zekerheid dat alles wel geregeld wordt.

Maar ik ben er klaar voor, ik neurie al de ganse dag van "Tulpen uit Amsterdam" en "Daarbij die molen".
Amsterdam, here I come!

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 11 juli 2007

MOPJE ?

Een school in Borgerhout... 1 september... de directeur roept de namen af van de leerlingen.
-Mustapha El Ekhzeri
-Aanwezig
-Achmed El Cabul
-Aanwezig
-Kadir Sel Ohlmi
-Aanwezig
-Mohammed Endahrha
-Aanwezig
-Ala In Ben Oit
Stilte in de zaal.
-Ala In Ben Oit ?
De zaal blijft stil......

Voor de laatste maal: Ala In Ben Oit ??

Opeens staat een jongen achteraan in de zaal recht en zegt tegen de directeur:
Dat ben ik, maar je moet het wel anders uitspreken: "Het is Alain Benoit!"

Reageer op dit bericht

Maandag 9 juli 2007

EEN GAVE

Je hebt zo van die mensen die iedereen kunnen inpakken. Ze kunnen niets, of toch heel weinig. Het enige waar ze echt in uitblinken is om jou te laten geloven dat ze capabel zijn in alles.
Ze komen op kousenvoeten zachtjes binnen gewandeld en binnen de kortste keren hebben ze jou onderuit gehaald. Je hebt het niet eens in de gaten gehad, tot het te laat is natuurlijk.
Ze praten je naar de mond, geven je complimentjes, intussen werkt hun minieme brein op volle toeren, zoeken hun ogen jouw achillespees en planten ze daar hun mes zonder mededogen.
Het is hun gave. Het is een gave als een ander natuurlijk, het is hun enige gave.

Het is hun gave dat ze dit onopvallend kunnen doen.
De kuiperijen die ze daarbij hanteren zijn meesterlijk. Je zou hen er haast om bewonderen, ware het niet dat ze zo laaghartig zijn.
Ware het niet dat ze enkel bloedende slachtoffers achterlaten. Dat eens ze op die hoogste plaats zijn aanbeland, hun ultieme doel hebben bereikt, ze niets tot de mensheid bijdragen.
Maar ze doen dit meesterlijk. Ze doen dit met een elan waar je stom van staat.
Ze kletsen uit hun nek, en laten je geloven dat jij het volledig bij het verkeerde eind hebt.
Het is tenslotte alles wat ze kunnen, uit hun nek kletsen en jouw woorden zo verdraaien tot je niet meer weet wat links of rechts is.

En de meeste trappen er nog in ook.
Maar niet ik.
Hoe intelligent ze zich ook willen voordoen, hun masker verbergt hun lelijke trekken niet.
Ik zie hoe ze krampachtig wat krom is proberen recht te praten. Hoe ze daarbij keer op keer door de mand vallen, en er zich wel degelijk van bewust zijn ook. Het verklaart hun capriolen.
En ik zou heel graag lachen met hun belachelijke buitelingen, ware het niet dat ze zo intriest zijn.
Ik doorzie hen van het eerste uur. En zij weten dat ik het weet. Dat is mijn gave.

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

ALS EEN VERZOPEN KAT

Voor de meeste studenten zal de examenstress nu wel grotendeels voorbij zijn, behalve dan voor hen die tot de conclusie komen dat ze een tweede zit nodig hebben.
Tropische hitte als excuus kunnen ze alvast niet aanhalen dit jaar. Verkleumd van de kou misschien wel, want sommige kotmadammen hebben een sterke neiging om de verwarming al uit te zetten op 1 april, een kwestie van winstmarge.
Nu was april 2007 toevallig een warme maand, zelfs heet op sommige dagen, dit in tegenstelling tot de zomermaand juni.

Ik heb medelijden met de vakantiegangers aan onze Belgische kust.
Juni ligt nog net buiten het hoogseizoen, maar een appartementje huren daar kost toch al gauw tussen de 600€ en héél veel meer per maand. Ik heb zelf appartementen te huur gevonden waar men 400€ per week voor vraagt.
En voor wat vraag ik mij af? Om in de kou en de regen te gaan zitten, verstoken van je eigen geriefelijke spulletjes. Voeding en drank minstens tweemaal duurder te betalen dan thuis, want aan de kust moeten handelaren de winter overleven met wat ze in de zomer kunnen verdienen.

Voor datzelfde geld had je naar een ver land kunnen trekken, een goedkoop land, Bulgarije bijvoorbeeld of Egypte, Turkije. Doe je nog de indrukken op van vreemde culturen.
Maar ja, dat is ook al geen optie want momentheel vallen daar de mussen dood van het dak door de extreme hitte. Mensen ook, helaas. 40° graden in de schaduw, het iets teveel van het goede voor de neurotypical.
In andere landen heeft men dan weer kans om te verzuipen wegens een overstroming.

Nee, laat mij maar lekker thuisblijven.
De verwarming even op wanneer ik door het stilzitten aan de pc koude voeten krijg, om na amper een kwartier te zitten hijgen en puffen van de warmte, omdat mijn peeceeke als winteroffensief vlak naast de verwarming staat, hem weer uit te zetten.
Ik geef daarbij gevolg aan het advies dat 'bewegen' goed voor je is, ik beweeg mij heen en weer naar de thermostaat.
Tevens bevestig ik de nood van 'Electrabel' om de factuur met 20% te verhogen, want wat we uitgespaard hebben door onze zachte winter, zullen we mogen opstoken in de zomer als het zo verder gaat.

Ach het weer, een dankbaar onderwerp in ons Belgenlandje als je eens niet weet over wat praten.
Over het weer valt altijd wel iets te zeggen. Het is goed of slecht, te droog of te nat, te koud of te warm. Eén ding staat als een mijlpaal boven een verzopen akker, het is nooit zoals we het willen.
Neem nou het tennistornooi van Wimbledon, hét tennisevenement van het jaar. Eén van de weinig courts waar nog op gras wordt gespeeld.
Het is kost enorm veel euro's om dat grascourt te onderhouden, en zie, na amper twee dagen lopen de organisatoren al met de handen in het haar.
De weergoden houden geen rekening met de hoge onderhoudskosten, na amper twee dagen ligt het vooropgezette programma al aan diggelen.
Het gras is te nat, te glibberig om op te spelen en alzo ook te gevaarlijk voor de gespierde snelle benen van de deelnemers. Dus zeil erover, wedstrijd nog maar eens uitstellen of onderbreken.
En de toeschouwers die hun inkom ticket duur betaald hebben mogen hun eigen paraplu opentrekken
Het gras kan dan wel groener zijn aan de overkant, het is minstens even nat als hier.

11 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 juni 2007

NEEM HIER NOTA VAN AUB!

Iedereen Moet Mooi Zijn, Dat Maakt Me Ziek..
Van Ieder Mens Is Er Maar 1, Dus Ik Ben Uniek...
Ik Ben Gewoon Wie Ik Ben, Het Valt Niet Altijd Mee...
Als Ik Sterf Kan Ik Zeggen: I Did It My Way!!
Ik Heb Een Grote Mond, Maar Mijn Hart Is Klein...
Ik Voel Jouw Woorden Prikken, Ja, Ze Doen Pijn...
Maar Ik Geef Niet Op, Ik Vecht Mijn Eigen Weg...
Schoonheid, Wat Stelt Dat Nou Voor...
Als Je Van Binnen Verrot Bent, Door & Door...
Noem Mij Maar Lelijk, Dom Of Te Klein...
Zo Ben Ik Geboren & Zo ZaL Ik Zijn...
Ik Ben Wie Ik Ben En Daar Kom Ik Eerlijk Voor Uit...
Want Ik Ben Een Mens, Ik Ben Geen Freak.!!
Ik Leef Want Ik Adem Dus Ik Ben Uniek.!!

Ik weet niet door wie dit gedicht geschreven is, maar ik zou het wel graag weten.

HEB EEN FIJN WEEKEND.

8 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

MIJN MUZEN

Help, ik zoek een muze!
Eén die me inspiratie geeft om hier wat kunnen neer te poten, want het lijkt wel of elk onderwerp dat ik wil aansnijden al door een andere blogger is ingenomen. Je kunt het zo gek niet bedenken of een medeblogger heeft er een posting van op zijn blog staan. Over katten en honden, ziekte en gezondheid, kinderen en kleinkinderen, ouders en grootouders, politiek, moppen, proza en poezie, fauna en flora.....enz. Allerlei onderwerpen vindt je op de blogs van seniorennet, zelfs over straatstenen vond ik een posting!
Waarover kan ik dan nog schrijven? Waar kan ik de lezers nog mee verbazen?
Ik kan toch niet altijd over mezelf schrijven, ze gaan me nog verdenken van narcistisch te zijn! Trouwens over mezelf schrijven doe ik al op mijn ander blogje, en trop is teveel hè.

Toen werd er aan de bovendeur gebeld en geklopt, ik deed open en daar stonden zij, maar liefst twee muzen! Waar heb ik dat aan verdiend, dacht ik stilletjes bij mezelf.
Twee knappe jonge dames, allebei hoog blond en super gebruind, al dan niet door de zon. Allebei in een zwart mantelpakje, de ene met minirok en superlange benen, de ander met net even lange superbenen, in een lange broek.
"Mevrouw, wij komen even praten over uw laatste factuur van de kabelmaatschappij!"

Het koude zweet breekt mij meteen uit, iets wat mij naast deze jonge schoonheden al helemaal doet verbleken, want ik zie er sowieso al niet te florissant uit in mijn afgedragen huisplunje en mijn weerbarstig kapsel van laat maar waaien want buiten mijn kat ziet niemand het.

"Het zal toch niet waar zijn zeker dat ik die factuur ben vergeten te betalen!" Met mijn lamentabele hersenpan van de laatste maanden zou dit niet eens een wonder zijn, langs de andere kant ben ik altijd heel correct in het uitvoeren van mijn betalingen, ik wacht nooit tot de uiterste datum.

"Euh.....ik.....euh....." In fracties van seconden gaan er tal van gedachten door mijn hoofd..... men komt mij van de kabel afsnijden.... dat brengt extra kosten mee....ik moet mijn map met betalingsbewijzen nemen......ik ga vanavond geen nieuws kunnen kijken.....ik moet het vuur onder de pan lager gaan zetten......mijn sigaret ligt op te branden.....de kat gaat seffens aan de haal met mijn zalmfiletje.....!

De beide dames praten mijn verwarring vrolijk en handig weg door te zeggen dat ze van Belgacom zijn en dat ze mij een goedkoper tarief aan de hand kunnen doen. Modem is gratis, decoder is gratis en dit alles voor slechts 75€ per jaar ipv de 150€ die ik nu betaal.
Mijn koud zweet gaat over in bloedheet, maar ook dat merken ze niet en ze ratelen verder. Ik zeg hen vriendelijk dat ik momentheel geen interesse heb en ook geen tijd, mijn pan staat op het vuur, maar ook dat wuiven ze vastberaden weg.
"Wie wil er nu niet goedkoper leven?" vragen ze ietwat gemelijk, en ik zie hen denken dat, aan mijn voorkomen te zien, ik het alvast niet te breed schijn te hebben.

Eentje probeert zich zo onopvallend mogelijk langs me heen de hal in te wurmen, haar collega haalt alvast een bundel papieren boven.
Maar ik heb ondertussen mijn apropos terug gevonden, ik bedank vriendelijk en sluit vastberaden de deur.

Ik haast mij naar de keuken, mijn sigaret is opgerookt, mijn boter in de pan is verbrand, de kat vind de keuze van mijn avondmaal super en zit lekker te smullen in een hoekje van de living, daarbij een spoor van stukjes vis achter zich latend.

En ik.....ik laat mij op een stoel zakken en begin te lachen.
Omdat ik hen dankbaar ben, mijn twee muzen, want nu heb ik tenminste iets om op dit blogje te schrijven.
Iets dat u nog niet hebt geschreven.
Of zijn ze bij jullie ook langs geweest, mijn muzen van Belgacom?

5 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 juni 2007

BIBBER GRIEZEL EN HUIVER!!!!

Ons aller Bojako heeft internet problemen op haar vakantiestekje.
Misschien dat dit filmpje een oplossing kan bieden.
Tenminste als ze de moed heeft om het uit te kijken.
Hebben jullie die moed?
Tril en huiver

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 juni 2007

BERICHT AAN DE BEVOLKING

Is dit een veel te laat aangekomen 1 aprilgrap, of is het waarheid!

Ik kreeg daarnet een mailtje doorgezonden van een vriendin met als opschrift: "Très très important, code à l'envers" en daarbij de volgende raadgeving: "Wanneer u gedwongen wordt aan een bankautomaat om geld af te halen, tik dan uw bankcode in omgekeerde volgorde in. Dus als uw code 1234 is, dan tikt u bij de automaat 4321 in. U krijgt dan wel het geld, maar de bank waarschuwt dan automatisch meteen de politie, en als die snel zijn kunnen ze de dief nog op heterdaad bij de lurven grijpen."

Nog volgens die mail, was deze raadgeving op tv geweest, maar weinig mensen die ervan weten, wegens niet gezien.

Mijn bedenking daarbij is, hoe kunnen we nu weten of dat inderdaad ook zo is, toch enkel maar door het uit te proberen, niet!
En stel dat iedereen nu wel eens wil weten of dat werkelijk zo is, en iedereen gaat dat uitproberen, en stel dat het waar is, dan gaat de politie nogal werk hebben met over en weer vliegen van de ene bankautomaat naar de andere.
Volgens mij gaat de politie dat vlug beu worden, en de volgende keer dat het werkelijk nodig is, zegt de politie, foert, niet meer met ons mannekes, wij zijn nog moe van al die vorige keren dat we uitrukten. En dan sta je daar met een lege bankrekening en een in de verte verdwijnende breed lachende dief.
Als dief zou ik dus nog een tijdje wachten, het komt vanzelf wel in de krant wanneer de kust veilig is voor jullie. Ik gok na 1234 keren overbodige interventie.

Volgens het mailtje zou ik best deze waarschuwing aan al mijn vrienden doorzenden, maar ik zet het liever hier op mijn blog, want hier passeren mijn vrienden toch regelmatig.
Kunnen jullie alvast niet zeggen dat je het niet wist.
Eneuh....laat mij eens weten of het werkt!

16 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 11 juni 2007

CIRCUS

"En" vraagt Siegfried Bracke aan zijn collega, welke politieke partij heeft er nu gewonnen?
"Wij" antwoorden alle politieke partijen in koor!
Om maar te zeggen dat de circustent geopend is, en de voorstelling gaat beginnen.
Send in the clowns please!!!

HEB EEN FIJNE WEEK!

3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 juni 2007

DE LIEVE MOORDENAAR

Nee, ik ga Antoon Coolen niet achterna. Hij schreef de streekroman:"De goede moordenaar." Iets, waar ik mij vele jaren terug, heb doorgeworsteld. Ten eerste was het verhaal geschreven in een dialect, Brabants vermoed ik, en ten tweede moest ik steeds enkele bladzijden herlezen omdat er verschillende verhaallijnen waren.
Nee, mijn verhaal over een lieve moordenaar is veel simpeler, het gaat namelijk over mijn Snoes, mijn lieve kater.

Jaren geleden kreeg ik van mijn dochter een kanarievogeltje, het zong prachtig en mijn snoes zat steeds heel gefascineerd te luisteren, maar vooral te kijken. Je kon zo z'n gedachten aflezen van zijn lichaamstaal die zei: "Hoe kan ik dat mormel het zwijgen opleggen?"
Op een morgen liep ik door de gang naar de leefkamer toe, en zag tot mijn ontsteltenis dat die gang bezaaid was met gele pluimpjes. Mijn vermoedens werden bevestigd toen ik het lege kooitje op de grond zag liggen. Het hing nochtans hoog tegen het plafond aan een stevige haak. Ik wil mij dat gevecht op leven en dood liever niet voor de geest halen. Liever troost ik mij met de gedachten dat ons 'Pietje' is kunnen ontsnappen, want het was zomer en de ramen stonden open, en ik heb nooit enige stoffelijke resten kunnen ontdekken. Hoewel dat 'ontsnappen' ook wel geen goede afloop zal hebben gekend.
Snoes lag vredig en zich van geen kwaad bewust, te slapen in de zon, en zoals hij bij elk ontwaken van mij doet, kwam hij me ook nu lieve kopjes geven. Het liefst had ik hem eens flink door elkaar geschud, maar ik liet niets blijken, het was tenslotte zijn natuur. Ik poetste de rotzooi op die Snoes had gemaakt, bracht het kooitje naar zolder, keek Snoes daarbij met een strenge blik aan en beet hem toe dat hij nooit nog de kans zou hebben om een vogel op te vreten.
'Pietje' was wijlen, R.I.P. Amen.
En Snoes leefde tevreden verder alsof er niets gebeurd was, al verdenk ik hem ervan dat hij iets fierder rechtop liep met iets meer zelfvertrouwen.

Nu, zomer 2007. Weliswaar een vroege zomer, maar de ramen staan weer wijdopen. Zo ook de deur naar mijn terrasje waar Snoes steeds mijn tuinstoel inpalmt.
Hoog boven de bloembakken hangen nog steeds de voederkastjes voor de vogels en die vogels (Koolmeesjes) maken nog steeds gretig en dankbaar gebruik van de Meesballen die ik er in hang.
Mijn terrasje is klein maar het bruist van het leven. Het voortdurend af en aanvliegen van de Koolmeesjes die met jongen liggen, de bezige bijtjes die mijn bloemen bestuiven, en mijn snoes die vredig ligt te slapen in de zon, enkel het puntje van zijn staart gaat langzaam heen en weer.
En dan plots gebeurt het!

My dutch lover en ik zitten gezellig aan tafel een kopje koffie te drinken wanneer Snoes komt binnengelopen met een vogeltje in zijn bek.
Fier deponeert hij het aan mijn voeten en doet daarbij een ganse uitleg in zijn kattentaal. Ik snap dat hij bedoeld dat dit een héél speciaal geschenk is, een bewijs van zijn liefde en genegenheid voor mij.
En met pijn in mijn hart bekijk ik zijn gift. Het vogeltje is ontegensprekelijk dood, het kleine nekje is gebroken. Het is nog een jonkske en het is misschien vandaag voor de eerste keer mogen mee uitgaan met zijn mama en papa.
De voederkastjes hangen nu ook weer hoog zodat Snoes er niet bij kan, maar waarschijnlijk is dit vogeltje de zaadjes komen oppikken die op de grond liggen, zijn vleugeltjes en pootjes nog niet sterk genoeg om aan het kastje te blijven hangen om te eten. Het is hem ook meteen fataal geworden, dank zij de natuur en het jagersinstinct van mijn Snoes.

Weer voel ik de drang om hem een flinke pandoering te geven, maar in plaats daarvan prijs ik hem en bedank ik hem voor zijn cadeautje. Ik weet tenslotte iets van kattenopvoeding.
We wikkelen het vogeltje in keukenrol en begraven hem in de container voor tuinafval.
Ondertussen eet mijn Snoes tevreden van zijn Tonijn en naderhand gaat hij zichzelf tevreden zitten wassen. In vrede met zichzelf en de rest van zijn wereld.

Wanneer hij later op de dag op mijn schoot springt, kopjes komt geven en mijn hand likt, kan ik niets anders doen dan hem vergeven.
Hij, mijn lieve moordenaar.

7 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 6 juni 2007

STOKSLAGEN

Nee, ik heb geen stokslagen gekregen, het is een nieuw fenomeen op de seniorenblogs. Het stokje staat symbool voor de vraag: Wat zou je nog willen doen voor je sterft?" Mijn eerste gedacht was: "Nog zolang mogelijk leven!" Verder moest ik denken aan wat één van mijn vroegere klanten steeds placht te zeggen: "Ik ben niet bang om dood te gaan, maar het is die stijfheid achteraf die mij niet zindt!"
Maar alle gekheid op dat doorgeefstokje, wat wil ik nu echt nog voor ik sterf? Aardesmoeilijke vraag vind ik dat, want willen is één, effectief ook doen is een andere zaak.

1)Ik zou voor een derde keer willen huwen, maar het huwelijk zolang mogelijk uitstellen zodat er geen tijd meer rest om het tot een echtscheiding te laten komen.
2) Ik zou nog een baby willen, maar dan enkel de pogingen tot doen, de zwangerschap en het baren overlaten aan mijn schoondochter.
3) Stoppen met roken, waarbij men mij in mijn stervensuur mijn laatste sigaret gunt.
4) Ik zou een wereldreis willen maken, maar dan enkel in een langdurige steeds weerkerende mooie droom, zodat ik de stress van het in en uitpakken niet hoef te hebben.
5) Ik wil alles kennen qua informatica, maar dan via een chip die men me inplant.
6) Ik wil nog duizenden boeken leren kennen, maar dan voorgelezen door Robin Williams zodat ik onbedaarlijk kan lachen.
7) Ik wil nog lang gelukkig blijven, maar.......nee, geen maar, gewoon simpelweg gelukkig blijven tot aan mijn dood.

Vermits het de bedoeling is dat ik dit stokje doorgeef aan drie andere bloggers die op hun beurt zichzelf de vraag stellen van: "Wat zou ik nog willen doen voor ik sterf?" en het ons dan ook laten weten natuurijk, geef ik het door aan:

HOTLIPS
BOJAKO
NIDA / PRULLEMIEKE

Ik kijk al gretig uit naar jullie wensen.
Liefs van Troubadoerke

4 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 juni 2007

HET BOEK

Vandaag kreeg ik plots weer zin om een boek te lezen. Twee jaar heb ik geen boek fatsoenlijk opengeslagen. Er liggen er nochthans drie op mijn nachttafel te wachten op mij. Eén van mijn min of meer favoriete schrijver Herman Brusselmans. Een boek dat ik kreeg met kerstmis 2005 van mijn schoondochter na een duidelijke hint van mij, volgens haar,hahaha. De titel van het boek: 'Het spook van Toetegaai'. Brusselmans wordt al eens als vrouwonvriendelijk beschreven, maar ik smaak zijn humor wel en kan het relativeren, want ik voel mij niet persoonlijk aangesproken. Tot aan hoofdstuk 11 bleef ik vlot lezen, in de hoop dat het verhaal beter ging worden, maar helaas. Ik heb mij er dan maar verder door gesleurd tot aan blz 292 en toen was mijn interesse echt helemaal op. Dit verhaal is één van zijn slechtste dat ik ooit heb gelezen. Het boek wacht nu op mij om op blz 334 de laatste zin te lezen.

Het tweede boek is van Virginia Andrews. Het is het vierde deel van de 'Dollanganger-serie'.
Het eerste boek heet 'Bloemen op zolder' en dat verhaal greep mij zo danig aan dat ik prompt alle delen heb gekocht. Ik moet toegeven dat ik heb gewacht tot het boekenweek was bij 'Vroom & Dreesman'. Dan tik je daar soms boeken op de kop voor maar 5€. Dus voor 25€ had ik gelijk vijf boeken.
De eerste drie delen heb ik verslonden, echter het vierde deel ligt nu ook op mij te wachten op blz.88.
Het derde boek is een thriller van Les Standford en heet: "Over mijn Lijk."Klinkt heel vastberaden en veelbelovend, niet! Op de achterflap staat als recensie: "Snel, wreed, spannend". 'Over mijn lijk is nonstop-actie met een ijzingwekkende spannende en verrassende finale. Ik beveel deze geweldige thriller van harte aan, dixit Stephen King.
Ik ben echter nog niet verder dan blz.19. En dit dus reeds twee jaar.

Het is de schuld van mijn onvermogen om geduldig in een zetel te gaan zitten en mij volledig over te geven aan het verhaal. Het is de schuld van mijn onvermogen om mij te concentreren, mijn gedachten blijven maar dwalen naar wat ik allemaal nog wil doen in mijn huishouden.
Het is de schuld van mijn innerlijke onrust, een onrust die ik niet kan verklaren, maar die altijd aanwezig is.
Het is de schuld van de tv en mijn nieuwsgierigheid naar de gebeurtenissen in de wereld, want wanneer ik naar bed ga, gaat gelijk ook de tv aan. Dan wil ik nieuws kijken op Eén en de plaatselijke zender ATV en als het dan nog effe wil lukken, ook naar CNN.
Maar vooral is het de schuld van de pc! Er is hier op de blogs ook zoveel te lezen dat mijn ogen te moe zijn om ook nog eens in een boek te gaan liggen turen. Leuke verhalen, trieste verhalen, dagdagelijkse bedenkingen en eigen visie op de wereld. Mooie gedichten en plaatjes waarbij ik verwonderd ben over het kunnen van.
En dan het feit dat ik zelf zo graag schrijf. Dat ik in alle bescheidenheid meen dat ik een verhaal te vertellen heb. Dat er mensen zijn die mijn verhaal willen lezen. En je hebt de interactie bij de hand. Men kan reageren op het eigenste moment zelf en ik kan een tegenreactie geven, en dat is iets dat met een boek niet kan.
Telkens wanneer ik een boek uit heb gelezen ervaar ik een beetje een triest gevoel. Het verhaal was mooi, maar nu is het uit, en er blijft een leegte in mij achter. Allemaal heel heavy zou mijn dochter zeggen.

Maar vandaag was er dus, zoals gezegd, de lust om een boek te lezen. Doch geen van de drie wachtende draagt mijn voorkeur weg.
Liever zou ik een humoristisch verhaal willen lezen. Zo één waarvan je plots in een schaterlach schiet en waarbij de kat mij met een slaperig oog verwonderd aankijkt, en zich daarbij heel waarschijnlijk afvraagt of zijn dienares gek geworden is.
Zo een verhaal dat bladzijde na bladzijde urenlang puur genieten is. Een verhaal zonder moord of doodslag, zonder geweld en bloed, zonder schrijnende toestanden voor het hoofdpersonage.
Want geef toe, beste lezer, dat zie je toch elke dag in woord en beeld. Lachen met de dingen des levens, zoals Toon Hermans ooit zei, dat is er vandaag de dag niet veel meer bij.
Wie mij dus zo een onbekommerd humoristisch boek kan aanbevelen, heel graag.

7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 4 juni 2007

GEEN GEDULD

Het is weer één grote treurnis op seniorennet, althans toch bij mij.
Zonet wat blogjes gaan lezen, en minutenlang moeten wachten tot ze laden. "Wachten op seniorennet" lees ik dan telkens. Omdat ik veeleer nieuwsgieriger ben dan geduldig, wacht ik maar. En wacht.....en wacht.....soms meer dan tien minuten lang.
Uiteindelijk opent het blog dan toch, maar o wee wanneer ik dan ook nog eens een reactie wil ingeven, dan krijgt mijn ongeduld het flink te verduren.
De éne keer zegt seniorennet dat ik de code fout heb ingegeven......? Laat nu op dat blog geen code staan!
Dan weer blijft mijn reactie ergens onderweg hangen tot ik een melding krijg die gaat als volgt: "Request Timeout !" Vervolgens is mijn reactie in lucht opgegaan en kan ik opnieuw beginnen.
En net nu had ik de energie en het plan opopgevat om nog eens wat te schrijven op mijn blogjes. Er zit zoveel in mijn hoofd dat ik kwijt wil, maar ondertussen is mijn energie echter al opgebruikt.
Het zal dus voor een andere keer zijn, morgen beter zal ik maar denken.....en hopen.
Wens jullie alvast een fijne week, groetjes van troubadoerke

2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 mei 2007

LIEVE BEZOEKER

Sorry aan al wie hier tevergeefs wacht op een nieuwe posting van mij.
Wie dit blogje leest weet dat ik recentelijk met enkele gezondheidsproblemen kamp.
Dit noopt mij tot een hele andere aanpak van mijn huishouding. Zo moet ik veel meer rusten en mijn huishoudelijke taken verdelen over een ganse dag. Dus niet meer zoals vroeger fullspeed alles achter elkaar, maar alles zachtjesaan, stoppen wanneer ik moe word om vervolgens wat op bed te gaan liggen. Dit alles wil ik niet geplaagd worden door hevige spierpijnen.
Die aanpassingen gaan me nog niet gemakkelijk af, het is een heel andere benadering van mijn dagdagelijkse routine. Maar ze schijnen wel verbetering te brengen in mijn leven, de medicatie zal er natuurlijk ook wel toe bijdragen.
Er zijn momenten dat ik bergen kan verzetten, om dan plots van het één op het andere moment als een plumppudding in elkaar te zakken. Heel vreemd allemaal.
Komt bij dat mijn nieuwe poetshulp al enkele keren forfait heeft gegeven wegens ziekte, tel daarbij de feestdagen en haar vakantiedagen, en ik sta meer zelf te poetsen dan wat anders de laatste weken. Dan knuffel die met de griep geplaagd zat, dus van die kant ook geen hulp.

Dit alles om jullie te laten weten dat er voor mij weinig tijd overbleef om te schrijven op mijn beide blogjes. Men moet nu éénmaal zijn prioriteiten stellen en ik leef graag in een opgeruimd huis.
Bedankt dat jullie mij niet vergeten. Ik vergeet jullie ook niet want dagelijks komen lezen bij jullie laat ik mij niet afnemen.
Dus sorry lieve bezoeker dat ik zo weinig schrijf, maar ik beloof verbetering.

7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 mei 2007

DE DIAGNOSE (vervolg)

Na een beetje platte rust te hebben genomen op mijn bed, zoals beloofd dus nu het vervolg.
Nog steeds met maag- en hoofdpijn, maar er is meer voor nodig om mij in bed te houden. Trouwens de diaree is er ook nog en dan kan je maar beter uit je bed komen, liefst nog heel snel ook.
Van wat zat ik nu zo perplex op mijn stoel bij de dokter? Wel......

In 1989 krijg ik baarmoederhals kanker en onderga ik een 'Abdominale hysterectomie' ook 'Laparotomie' genoemd. Dit wil zeggen dat de baarmoeder via een kleine snede in de buikwand wordt weggenomen. Het litteken ligt onder de bikinilijn. Mijn eierstokken laat men intact.
Enkele maanden na de operatie voel ik mij ellendig, zweten als een rund, opvliegers. Mijn gynaecoloog laat me weten dat ik in de menopauze zit. Meer dan twee jaar heeft dit geduurd, maar ik spartel het moedig door zonder enig medicament te nemen, al kon je mij soms uitwringen als een natte schotelvod, en vaak leek ik ook op dat keukenattribuut, de mascara hing vaak tot onder mijn oksels. Met een eigen zaak is dat geen lachertje.
Na die tropische jaren geen spatje last meer, en ik blij natuurlijk dat ik er vanaf was, dikke oef.
Maar o wee, gisteren is gebleken dat ik een tweede keer in de menopauze zit want nu zeggen mijn eierstokken foert!!! Nu had ik wel al enkele weken last van warme opwellingen, maar ik relateerde dat aan de inspanningen die ik deed wanneer ik in feite te moe was om verder te doen met wat ik bezig was. Ik ben tevens nogal een zenuwpees, en dan krijg ik het ook makkelijk warm. Maar nee dus, ik zit wederom in de menopauze.
Veel in mijn leven is dubbel, vooral mijn twijfels en mijn visie op het leven algemeen, maar een dubbele menopauze had ik niet verwacht. Ik voel mij dubbel genaaid.

Dit keer ben ik verplicht om vrouwelijke hormonen te nemen. De dokter noemt het "dingen elimineren" vooraleer men verdere onderzoeken kan doen voor mijn lichte graad van CVS.
CVS die ik alvast heb.
Daarvoor moet ik dan weer 'L-Carnitine' nemen, want dat zit te weinig in mijn bloed.
Wie mij ooit in levendelijve ontmoet heeft, gaat nu heel erg hard beginnen lachen wanneer ik de dokter zijn volgende uitspraak doe, want ik zit dik 13 kilo boven mijn ideaal gewicht, maar volgens de dokter ben ik ondervoed. Dat blijkt uit het bloedonderzoek.
In feite klinkt dit absurd, maar het is het niet, want de oorzaak is de volgende: Ik eet zoveel mogelijk gezond, maar heel kleine porties. Ik eet nooit rood vlees en laat daar nu juist veel carnitine inzitten. In feite ben ik net geen vegetariër want ik bijna nooit vlees. Ook fruit eet ik te weinig, het fruit dat ik lekker vind is niet goed voor mijn dieet, en het andere zoals appels en sinaasappels lust ik niet graag in zijn originele vorm. Ik eet ook zo weinig mogelijk vet en dan nog plantaardige vetten.
Omdat ik kleine porties eet en te weinig vlees en fruit heb ik een te trage darmtransit, dus daarvoor kreeg ik een siroop.
Tel het allemaal maar op, met mijn andere dagelijkse medicatie kom ik op acht (8) verschillende medicamenten per dag, en daar is niet eens dat sporadisch pilletje tegen kleine kwaaltjes bij..
Geen wonder dat ik maagpijn, hoofdpijn en diaree heb, een mens zou van minder!

Hoe hard ik ook protesteerde tegen de dokter, de vrouwelijke hormonen ('Aacifeminin 2mg) moet ik alvast een volledige maand nemen.
Toen ik gisteren van de apotheek thuiskwam begon ik de bijsluiters te lezen, iets waar je al moe van wordt door de inspanning die je ogen moeten leveren om de superkleine tekst te kunnen lezen, en je verstand tilt slaat om te proberen alles te ontcijferen en te snappen Daarbovenop krijg je een hoop stress wanneer je probeert om die bijsluiters terug in hun originele gedaante op te vouwen.
Alle bijsluiters beloofden mij verbetering bij mijn ziekte, behalve de vrouwelijke hormonen.
Hier een kleine greep uit de mogelijke bijwerkingen en risico's bij het gebruik van 'Aacifemine.....
Risico's: Borstkanker???? Trombose, hartaanval (infarct)??? ?Beroerte????Symptomen van Dementie???? Longembolie????

Mogelijke bijwerkingen: misselijkheid, zwelling en gevoeligheid van de borsten, vochtretentie,, gezwollen enkels of voeten, vaginale afscheiding, beinvloeding van goedaardige en kwaadaardige gezwellen, , huiduitslag zoals; geelbruine pigmentvlekken, knobbeltjes, blaasjes of onderhuidse vochtophoping, pijnlijke blauw/rode knobbels, puntvormige bloedinkjes in de huid. ????
En we gaan verder!
Stop onmiddellijk als volgende bijwerkingen optreden: Geelzucht, hoge bloeddruk, migraine of hevige hoofdpijn, u raakt zwanger.????

Nou ja, op dat laatste is weinig kans in mijn geval. Maar ik dacht dat men mij probeerde beter te maken, en volgens mij slik ik nu een tijdbom.
Enkele bijwerken zijn er al zoals de hoofdpijn, en ik heb zelden last van hoofdpijn, de maagpijn en de misselijkheid.
De diaree zal wel voortkomen door de siroop die ik moet nemen om mijn darmtransit te bevorderen. Het werkt prima meneer doktoor!
Nu nog afwachten wat de 'Carnitine' gaat doen, en wat de gevolgen zijn van de combinatie van al mijn pillen samen.
Daarom ga ik voor één keer afscheid nemen met de woorden van mijn maatje 'Hotlips':

Tot de volgende, BIJ LEVEN EN WELZIJN!!!

13 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 17 mei 2007

DE DIAGNOSE

Iemand zei me ooit "Meisje blijf zo ver en zolang mogelijk uit de buurt van dokters en ziekenhuizen want eens zij je in hun greep hebben maken ze je nog zieker dan je al bent!" En ik moet hem gaan geloven, want vandaag zit ik met hevige maagkrampen, diaree en schele hoofdpijn, iets dat ik gisteren nog niet had.
Hoe dat komt? Wel ik geef het jullie natuurlijk graag mee, of wat had je gedacht, ik zou niet willen dat jullie met talloze vragen blijven zitten, en vooral, het zou anders maar een korte posting worden, en ik ben van nature graag langdradig, hahaha.
Dus lieve bezoeker, leun rustig achterover in uw bureaustoel, lees en verwonder u met mij.

Eerst even iets over de medicatie die ik sinds enkele jaren dagelijks moet nemen;
'Aldactazine ' 1 tablet per dag = tegen mijn ietwat verhoogde bloeddruk.
'Glucopage' 1 tablet per dag = tegen mijn ietwat verhoogde bloedsuikerspiegel en in feite enkel ter preventie.
'Finistil' 2 tabletten per dag'= tegen mijn allergie voor: wol, katoen, allerlei zepen ea lekkere geursmeersels, wasmiddelen en wasverzachters en polyester, iets dat in de meeste kleding zit.
'Celebrex' = Voor mijn lamentabele rug en enkel te gebruiken bij hevige pijnen, dus gelukkig niet (nog niet) dagelijks nodig.
'Magnesium en B6 vitaminen'= tegen mijn spierkrampen waar ik te pas en te onpas dag en nacht last van heb.
Dat is dus al een hele boterham niet!
En van boterham gesproken! Als je weet dat ik héél moeilijk pillen kan doorslikken en daarom alles vóór het eten moet doorspoelen met een groot glas water, dan kan je wel vermoeden dat mijn honger al half gestild is en ik vervolgens heel kleine porties eet.
Ik geef jullie dit laatste enkel mee omdat het belangrijk is voor het vervolg van mijn relaas.

Verder terug op dit blog konden jullie al lezen over mijn vermoedelijke CVS en het daaraan gepaarde onderzoek in het ziekenhuis.
Gisteren mocht ik het verdict van dit onderzoek gaan aanhoren bij mijn huisdokter, en ik heb inderdaad een lichte vorm van CVS. Verdere onderzoeken zullen later op het jaar plaats vinden in een daarvoor gespecialiseerd ziekenhuis. Maar alvorens die onderzoeken plaats vinden, mag ik eerst wat proefkonijn spelen: "We gaan eerst eens dit en dat uitproberen, en ik zie u na een maand graag terug."
Maar er kwam nog wat uit de bus door het bloedonderzoek.
Iets dat ik nog steeds niet kan geloven en waardoor ik danig ondersteboven van ben. Nee, geen nare ziekte, maak jullie niet ongerust, maar plezant is het ook niet.
Maar toch iets waardoor ik even perplex op mijn stoel zat bij de dokter.

Maar van stoel gesproken, ik zal dit relaas even moeten onderbreken. Ik krijg weer een acute aanval van diaree. Daarna zie ik mij genoodzaakt om even dubbelgevouwen op mijn bed te gaan liggen wegens maagkrampen.
Ondertussen hebben jullie dan de mogelijkheid om meer opbeurende blogs te gaan lezen, ik wou dat ik dat ook even kon want een gemoedsoppepper zou ik nu echt wel kunnen gebruiken.
Gisteravond liet mijn allerliefste weten dat hij dit weekend niet kon komen, hij heeft namelijk de griep.
En ik kan niet naar hem toe om hem bij te staan, en dat is echt balen. Aan een LAT relatie zijn voordelen, maar momentheel merk ik enkel de nadelen.
Enfin, straks of morgen, zoals jullie zelf verkiezen, kunnen jullie het vervolg van dit relaas verder komen lezen.
Voor nu ga ik effe plat, letterlijk en figuurlijk.
Ajuus en tot later.

2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 16 mei 2007

VREEMDE TALEN

Wanneer, my dutch lover en ik, een praatje maken, dan eindigt dit vaak met een discussie over wat we nou eigenlijk bedoelen. Soms verstaat de één de ander niet, of soms verstaan we elkaar mis.
Ik heb zo eens wat dialect woorden opgeschreven die tussen ons vaak worden gebruikt.
Je zou toch van minder de draad kwijt raken, niet! bakkie doen - kopje koffie drinken.-Koemmeke zwarte jelap pakken
ajuus, aju, jusies - tot ziens.-Salodder.
boeie! - nou en! (van: 'kan me niet boeien')- Trekt oep gien float
daaro – daar.-Gingderachter
hiero –hier.-Tiesier
gaar – uitgeput.- Meurg
goochem – slim.-Knap koppeke
gozer – jongeman.-Joenk ventje
houdoe - tot ziens.- Oudagoe
jofel – tof.- plesaaint
kassiewijle – dood.-kevendroager
koude kant - aangetrouwde familie.-schooinma/pa
nokken-Ophouden-stoppen.-dimme joenge,outermejoep
vutter – gepensioneerde.-gepensjoenijrde
zoab – fluisterasfalt.-makadam
sjek - tabak {van shag)-toebak
flappentap – geldautomaat-'t kaske
akkevietje - onenigheid kleinigheid-Lageire-frulleke
Leuteren -kletsen en babbelen.-zwetsen

4 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 14 mei 2007

WIJ DE DIEREN

Wij zijn ZoogDIEREN en we schijnen af te stammen van de Apen. Ik ga het niet tegenspreken. De organen van het Varken lijken het best op die van de mens, of is het omgekeerd? We kunnen werken als een Muilezel, of minstens even koppig zijn. Sommige baasjes lijken op hun Honden, en op sommige blogs hier zie je dat ook bevestigd. Met welk dier kan ik best mezelf associëren? Misschien met een Kat, want ik lig graag languit loom in de zon. Of met een Vogel want ik ben een Nachtraaf, een Nachtuil en eveneens ware Huismus. Met wat voor absurde gedachten zit ze nu weer in haar gekke kop zie ik jullie denken, wel ik geef jullie graag wat uitleg hierbij.

Zaterdag ga ik boodschappen doen en ik loop een oude collega tegen het lijf waar ik jaren geleden met heb samengewerkt in de horeca. Ik zie haar denken: "Goh, wat is ze oud geworden!" Tja, het is dan ook bijna 25 jaar geleden dat we elkaar zagen. Zij echter, ziet er stralend uit, ze is dan ook 10 jaar jonger dan ik.
Het is nogal winderig koud op straat en we besluiten om een koffie te gaan drinken in een nabijgelegen taverne.
Zij vertelt me dat ze gescheiden is en dat ze daar een depressie had aan overgehouden.
Ik krijg het ganse verhaal te horen met naaldje en draadje alle pikante details incluis. Maar van die depressie is ze volkomen genezen en nu en ze geniet volop van haar vrijgezellen leven, weet ze me nog te vertellen, weer met alle pikante details. "Goed van je" zeg ik haar en ik vertel haar op mijn beurt van mijn vermoedelijke CVS. Nou, dat had ik beter niet gedaan want een oppepper was het allerminst. Ze begint onbedaarlijk te lachen en neemt me jaren terug in de tijd van onze samenwerking.
"Weet je nog wat jij altijd zei wanneer men jou een oneerbaar voorstel deed?" Ja, dat weet ik nog.

Hoe zatter de klant wordt, hoe begeerlijker een serveuse wordt voor hem. En wanneer dan zo'n zatlap voorstelde om met hem het bed te delen (ik geef dat voorstel hier heel braafjes weer, kwestie van de censuur) dan antwoordde ik steeds breed lachend dat hij zich dat zou beklagen want dat ik daar veel te lui voor was en niet gewend was om te werken. Eveneens wanneer we danig in het zweet de benen van onder onze kont liepen om de klanten op het terras te bedienen en daarbij blijkbaar nog niet vlug genoeg waren, dan zei ik weer al lachend "Ja meneer/mevrouw, je ziet zo dat ik te lui ben om te werken, ik kan er dus echt niets aan doen."Dat snoerde hen dan vaak de mond waarbij ik bovenop nog excuses kreeg voor hun gemopper want de zaak waar ik toen werkte werd veelal bezocht door werklozen daar ze dicht bij de toenmalige RVA gevestigd was.
Die anekdotes lokte aan mijn vroegere collega de uitspraak dat CVS dus typisch een ziekte was voor mij."Ze noemen dat toch de luie wijvenziekte hé!"
Ik lachte mee, maar ik lachte een beetje groen, want zo wordt die ziekte in de volksmond blijkbaar genoemd, en dat vind ik heel denigrerend.

Als ik dan toch moet worden vergeleken met een dier, en als we dan toch veel dingen gemeen hebben met de dieren, dan opteer ik liever om vergeleken te worden met het LUIpaard in plaats van met de aap met de bewuste naam LUIaard
Het Luipaard is een mooi en elegant dier, en het gaat enkel op jacht wanneer het honger heeft.
En dat deed ik zaterdagmiddag dus ook, boodschappen omdat ik honger had naar iets lekker.
Misschien had ik beter als een aap gewacht tot ze me een banaan toegooiden, dan had ik alvast die uitspraak niet moeten aanhoren. Het ligt allemaal nog een beetje gevoelig zie je.
Want het heeft niet echt bijgedragen tot mijn humeur, maar het leverd wel weer een stukje op om hier neer te poten, en dat is ook mooi meegenomen.
Maar het liefst was ik een tijger geweest, dan zou ik in mijn Jaguar zijn gesprongen en er als een haas vandoor zijn gegaan. Dan had zij mooi voor Aap kunnen staan!

7 reacties Reageer op dit bericht

7 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE