Woensdag 1 augustus 2007

PARADOX

"Als de vos de passie preekt, boer pas op je ganzen!"

O O O! Waarom moet ik toch altijd alles in vraag stellen? Waarom kan ik niet klakkeloos geloven wat anderen mij proberen wijs te maken?

Ik las op het blog van mijn goede vriendin Bojako (Klik op de naam om op haar blog te komen) enkele citaten van Maya Angelou. Ik had de naam nog nooit gehoord, en dan ben ik nieuwsgierig. Google en Wikipedia zijn een ware openbaring voor dit onwetend troubadoerke.
Ik kon lezen dat Maya Angelou Affro-Amerikaanse is, een schrijfster en dichteres van onder meer "Ik weet waarom gekooide vogels zingen." Een aanklacht tegen het jarenlange misbruik, onderdrukking en uitbuiting van de zwarte bevolking door de blanke, en het wedervaren van haar traumatische jeugd.
Ik zocht naar een korte inhoud van het boek, of naar een recensie, maar ik vond niets.
Maya Angelo, haar pseudoniem heeft iets hemels, haar werkelijke naam daarentegen klinkt heel gewoontjes, Marqueritte Johnson.
Toen ik verder zocht, kon ik lezen dat zij veel bijbelse spreuken en teksten schreef.
En dan krijg ik de kriebels!

Dan zie ik meneer pastoor op de kansel staan met een belerend vingertje, hel en verdoemenis over de arme mens uitstrooiend. Gewoon om hen dom te houden.
Ik stel dan de gulle uitgestrooide wijsheden in vraag. Ik noem ze liever paradoxen.
Want wat zijn wijsheden? Wie heeft de wijsheid in pacht? En is elke wijsheid een waarheid?

"Als je geluk hebt dan kan de fantasie van de één, de werkelijkheid van een miljoen anderen veranderen!" is één van de vele citaten van M.A.
Zij refereert daarbij heel waarschijnlijk naar Martin Luther King die een droom had en die die droom zag uitkomen waar vele miljoenen inderdaad gelukkiger door werden. En het is maar goed ook dat die droom van hem is uitgekomen, ook al kostte het zijn leven.

Maar als je nou even met mij tegendraads wil zijn, is het dan niet zo dat er even veel miljoen mensen door die droom ongelukkig zijn geworden. Let wel, ik zeg niet dat die laatsten gelijk hebben, ik heb daarbij enkel de bedoeling om mijn bewering te staven dat wijsheden en spreuken misschien wel opgaan voor de ene, maar daarom niet voor de andere.µ

Wanneer je bij Google "Wijsheden" intypt, enkel dat woord, dan krijg je binnen de 3 seconden maar liefst 429.000 sites voor je kop, allemaal gevuld met spreuken, citaten en wijsheden. Eén van die sites telt maar liefst 17000 citaten. Hebben die allemaal de wijsheid in pacht?
Hebben die het allemaal bij het rechte eind?

Ook is het zo dat al die spreuken, gezegdes en citaten evengoed kunnen gebruikt worden om iemand pijn te doen. Om iemand een kleedje te passen, zoals wij in Antwerpen zeggen. Om je weg te steken achter de woorden van een ander wat je niet rechtstreeks en duidelijk durft zeggen. Zou dat de bedoeling zijn geweest van die wijze die het gezegde gelanceerd heeft?
Ik vermoed van niet.

Er zijn 662000 citaten over liefde, 431000 over oorlog, 241000 over vrede, 224000 over haat, en slechts 179000 over vriendschap, en nog schrijnender, maar 33100 over loyaliteit. Deze cijfers bewijzen voor mij alvast dat vriendschap en loyaliteit op een veel lager pitje stonden dan oorlog en haat bij de wijzen.
Gelukkig hebben we nog de liefde en de vrede.

Wijsheden en mijn in vraagstelling, ik had er al last van als scholier.
Veel jongeren van nu zullen menen dat mijn schooljaren dateren van in de tijd dat de dieren nog spraken. Voor mij was het een tijd dat diegene die voor de klas stond het voor het zeggen had, en dat ik als kind enkel maar had te zwijgen en aan te nemen dat het zo was.
Misschien is het net daarom dat men op school nu geen geschiedenisles meer geeft. De leerling van nu is mondiger geworden, durft dingen in vraag stellen, neemt niet meer alles klakkeloos aan wat de onderwijzer hem vertelt.
Ik heb nooit klakkeloos aangenomen wat men mij vertelde. Ik zocht de mens achter de woorden, maakte een profiel aan, en dacht daarbij het mijn ervan, en dat doe ik nog steeds.

Neem bijvoorbeeld Al Gore. Een man die beweerd dat hij het internet heeft uitgevonden, wat strijdig is met het feit dat de voorloper van internet, namelijk ARPANET, reeds in 1971 werd opgericht. Nog een groter tegenstrijdigheid is wanneer hij ons heel wijs komt vertellen dat we zuinig moeten omspringen met energie. Een man die ons waarschuwt voor het broeikaseffect in de documentaire " An Inconvenient Truth".en die zelf aan grote energieverspilling doet
Op zijn domein in Nashville verbruikt Al Gore voor 30.000 dollar PER MAAND aan energie. Dat is het dubbele van wat een Amerikaans gezin PER JAAR verbruikt
Waar blijft de geloofwaardigheid van al die wijzen?

"Bij de meeste mensen is lafheid de oorzaak van hun deugd" schrijft Ernst Buchholzen, en daar ben ik het grotendeels mee eens.
Waar ik het helemaal mee eens ben, is het volgende citaat: "Ik geloof dat ik, waar enkel de keuze zou worden gelaten tussen lafheid en geweld, ik geweld zou aanraden"
Geschreven door Mahatma Ghandi, een pacifist in hart en nieren.
Maar wat had ik die man graag als vriend gehad

Reageer op dit bericht

8 reacties op dit bericht

fiep6 augustus 2007 om 00:33

kerk

ik heb voor één keer mijn belofte gebroken en ik heb daarstraks vrijwillig een kerk betreden. Omdat er een kunst tentoonstelling te zien was. De werken hielden hier en daar wel verband met religie, maar soit. Zelfs op het podium van de pastoor stonden werken. Waar iedereen vol ontzag de heilige treden ontweek, heb ik zijn kamerbreed tapijt bezoedeld met mijn onreine voeten. En of ik ervan genoten heb. In mijn hoofd hoorde ik de stem van mijn moeder galmen: "Komt daar af!!! Wat zullen de mensen wel niet denken!!!" wat toch voor een schalkse glimlach op mijn lippen zorgde . Mijn onschuldige manier om ondeugend te zijn.

groetjes van

iep

Ludovikus4 augustus 2007 om 23:28

Zoals Mahatma Ghandi wordt er maar elke twee duizend jaar één geboren. Over citaten: als je lang genoeg zoekt, vind je er altijd wel een dat je past. K'zal ook eens gaan Googlen. Knuffel van Ludovikus.

fiep4 augustus 2007 om 21:17

wijsheid

Wijsheid bekom je niet zomaar ... En er is een verschil tussen spreuken en wijsheid.Wijsheid haal je uit levenservaring en empathie ... Niemand heeft de waarheid in pacht, iedereen leeft in zijn eigen realiteit, zijn eigen waarheid. Miljoenen verschillende werelden naast elkaar. Sommigen onder ons bereiken een soort spirituele verlichting waar men veel wijsheid uit kan halen. Maar niet alle wijsheid is bestemd voor iedereen. Gebruik hetgene wat voor jouw op dit moment van toepassing is en denk erover na, neem niets zomaar klakkeloos aan.
Religie is iets anders dan de kerk. Ik kom nooit in de kerk, walg er gewoon van. Voor pastoors en soortgenoten heb ik geen enkel respect. Maar wel voor de gewone man of vrouw die in zijn eigen tijd, zonder anderen lastig te vallen, zijn eigen spirituele weg vind. Zonder priesters, onnodige wetten, zonde en moraal ... Gewoon vrede en rust in jezelf ....

groetjes van Fiep

Titipoes2 augustus 2007 om 02:23

Niet akkoord, Mus, niet akkoord!

De fameuze energie rekening van Al Gore die door de Republikeinen met plezier op Internet werd gezet, behelst het verbruik in de TOTALITEIT van zijn eigendommen. En ja, Lulu, heeft er er meer dan eentje. Hoeveel zou de factuur van de familie De Clercq bedragen wetende dat ze hoofd mede-eigenaars van enkele grote hotels? Wat citaten betreft, wel dat is zoiets als horoscopen, je vindt er steeds IETS in terug dat van toepassing is of dat de persoon in kwestie DENT dat van toepassing is. Volgens de meeste horoscopen zou ik, Titipoes en weegschaal een vredelievend, amusant, welbespraakt persoontje zijn. Het laatste adjectief à la limite, doch de rest!!!

bojako1 augustus 2007 om 20:39

en hier de korte inhoud van het boek ...

I Know Why the Caged Bird Sings is a 1969 autobiographical novel about the early years of author Maya Angelou's life. The autobiography explores the isolation and loneliness faced by Angelou, and the attributes of her character that helped her cope with the prejudices of society. Quite graphic in nature, the text deals with issues including childhood, rape, racism, and sexism, some of which has generated controversy.

The novel is the first in a six-volume autobiographical series, covering her childhood and young adult experiences. Later books in the series include Wouldn't Take Nothing For My Journey Now, All God's Children Need Traveling Shoes, and A Song Flung Up to Heaven.

The novel follows Marguerite's (later called My, or Maya, by her brother) young life and the struggles she undergoes in the racist South. Abandoned by their parents at an early age, she and her older brother, Bailey, live with their grandmother "Momma", and her crippled uncle in Stamps, Arkansas, where her grandmother operates a general store.

Many of the problems Marguerite encounters in her childhood stem from the prejudices of her white neighbors who treat her family at the best with cool respect and, at the worst, blatant contempt. Furthermore, despite the fact that Momma is wealthier than most of the white neighbors, the white neighbors' children hassle them insolently, one girl even revealing her pubic hair to Momma. These events, along with Marguerite's feelings of inferiority to other white and black children, despite her above-average intelligence, cause her to initially start out as a self-conscious and short-tempered girl.

A turning point in the novel occurs when Marguerite and Bailey's father unexpectedly appears at their home to send them to live with their mother in St. Louis. While there, Marguerite, only eight years old at that time, is raped by her mother's boyfriend, Mr. Freeman, which traumatizes her. Mr. Freeman is later murdered after escaping jail time, which further burdens her with guilt and causes her to withdraw from all other people except for her brother. Even after moving back to Stamps, Marguerite remains reclusive until she meets the amiable Bertha Flowers who supplies her with books to encourage her love of reading, and coaxes her out of her shell.

As Marguerite grows up, she experiences many other instances of racism, including an old white woman who shortens her name to "Mary," hence reducing her name to a more common one; white speakers at a graduation ceremony who disparage the black audience by implying their limited job opportunities, and the white town dentist's refusal to operate on Marguerite's rotting tooth, even when Momma reminds him of a loan he owed her.

Finally, when even her brother Bailey is disturbed by the discovery of the corpse of a black man that some white men took pleasure in seeing, Momma decides to move the family to live permanently with their mother in San Francisco, California for their mental well-being.

Marguerite, now more frequently called "Maya," enters adolescence, but not without awkwardness. She becomes worried that she might be a lesbian (which she equates with being a hermaphrodite), and initiates sexual intercourse with a teenage boy she knows only vaguely to dispel this fear. The encounter causes her to become pregnant which she hides from her family until in her eighth month of pregnancy to be able to graduate from high school. Maya gives birth to a beautiful baby boy and begins her trek to adulthood by accepting her role as a mother to her newborn son.

dikke zoen,

bojako1 augustus 2007 om 20:30

ze doet me wat aan u denken Muske ... :-)

Maya Angelou was born Marguerite Ann Johnson in St. Louis, Missouri, on April 4, 1928. In 1931, when she was three years old, her parents divorced and she and her 4-year old brother, Bailey, were sent alone, by train, to live with their grandmother in Stamps, Arkansas. While living with her grandmother, Angelou participated in a wide variety of dance classes including tap, jazz, foxtrot, and salsa. After four years in Stamps, the children returned to their mother's care. At age eight, Angelou confessed that her mother's boyfriend, Mr. Freemen, had sexually abused her, and Angelou's uncles beat the man to death. Horrified by the outcome, she became mute, believing, as she has stated, that "the power of [her] words led to someone's death." She remained nearly mute for another five years, at which point her mother sent the children to live with their grandmother once again. Angelou credits a close friend in Stamps, Mrs. Flowers, for helping her "re-find her voice." She began to speak again at age 13. During one of her first bouts of activism, Angelou persisted at age 15 in becoming the first black person hired on the San Francisco streetcars.

In 1940, while spending the summer with her father in the Los Angeles area, Angelou was assaulted by her father's live-in girlfriend, which led to her running away from home and spending a month as a resident of a junkyard that housed other homeless children. She finally called her mother and was sent a ticket back to San Francisco, but her month of homelessness had a profound effect on her way of looking at the world. In Caged Bird, she notes: "After a month my thinking processes had so changed that I was hardly recognizable to myself. The unquestioning acceptance of my peers had dislodged the familiar insecurity...After hunting down unbroken bottles and selling them with a white girl from Missouri, a Mexican girl from Los Angeles and a Black girl from Oklahoma, I was never again to sense myself so solidly outside the pale of the human race. The lack of criticism evidenced by our ad hoc community influenced me, and set a tone of tolerance in my life."

Angelou became pregnant at the age of 16 and gave birth to her son, Guy Raphael Johnson, who also became a poet. To support herself, she sang, with an affected Caribbean accent, at Enrico Banducci's famed San Francisco nightclub, The Purple Onion. During this phase of her career she released a record album on the Liberty Record label entitled "Miss Calypso." It has since become a highly sought-after collectible among fans of record albums by celebrities.

hotlips1 augustus 2007 om 17:25

...

Zou jij niet beter op de kansel gaan staan Musje ? Zoals jij kan betogen...petje af zenne,en dan moet je weten dat ik hier juist een wijsheid kwam opzetten ,haha,of een citaat,en wat het ook is ,ik denk dat elk mens dit op zijn eigen manier interpreteerd,daarom die verschillen! dikke kus van je maatje(eens zien of ik het wel kan zetten hier)

Laat het beste uit je verleden
het slechtste voor je toekomst zijn!(heb ik altijd een mooie gevonden)

peeters robert1 augustus 2007 om 11:20

twijfels

Dag musje,eerlijk bij mij staan ook citaten in mijn blog,je kan er eens over nadenken,maar of ze allemaal gelijk hebben,is natuurlijk de vraag.Ik laat dit over aan diegene die ze leest,het dient om enkel mijn blog wat op te fleuren,ik heb ook niet de wijsheid in pacht.Wat die geschiedenis betreft,daar moet ik je gelijk in geven,de leeraar gaf zijn mening,neem bvb de Franse revolotie,of het tijdperk van Stalin,hij gaf zijn mening en duwde ons in een bepaalde richting,let wel het was zijn mening.Wij moesten het allemaal slikken zoals hij het verwoorde,andere mening werdt niet op prijs gesteld.Nu zijn gelukkig ook de menigen van de leerling belangrijk,beter nog dikwijls moeten ze proefwerken afleggen waar zij hun opinie kwijt kunnen.Zelfs de leeraar van zedenleer(heb geen katholiek onderwijs gevolgd) verdacht ik van een communistische mening op na te houden,heb één keer mijn mond opengetrokken met de bewering die hij staafde van eigendom is diefstal.Toen heb ik onder andere gezegd;wil jij zeggen dat ik heel mijn leven werk,een huis daar van koop dat dit diefstal is.Dat was ook de eerste keer dat ik mijn mond opentrok,was nog een verlegen ventje toen.Heb later eens boeken gelezen over Stalin en consoorten,massamoordenaars waren het.Nu zeg je ook de ze geen geschiedenis meer geven,moet ik toch even tegenspreken,men noemt het nu cultuur -gedrag wetenschappen.Kan het weten mijn dochter is zestien,en als ik zo eens haar boeken bekijk kom je automatisch toch bij geschiedenis terecht,al is het wel een ander uitgangspunt als vroeger,men kan er over discucieren dat wel zoals ik al opgemerkt heb.Zo mus dat was het een beetje,een hele boterham,maar zo heb je het graag nietwaar? Knuf roby

Reageer op dit bericht

Donderdag 26 juli 2007

DE TWEEDE KLOK

Een gemanipuleerd dispuut door een achterbakse en gefrustreerd man. Dit is de echte en ware toedracht ervan, getuigen kunnen mijn verhaal stavigen.

Op het blog van een vriendin, onder een verdrietige posting over een oude heel zieke vader, staat een button met de naam "Kletsmuizeke" en de afbeelding van een bord soep.
Wij, haar vrienden, zijn verbolgen over zoveel onnadenkendheid en onverschilligheid tegenover haar, en ik laat dan ook weten aan de buttonplaatser hoe ongepast ik zijn aktie vind.
Tot mijn grote verbazing kom ik op een blog van een man terecht, ik noemde hem in eerste instantie voor ik op het blog kwam 'dame'....(wie zou nu denken aan een man bij een button van een bord soep en de naam"kletsmuizeke, ik had veeleer gedacht dat het van een kokkin zou zijn).....een blog dat ik voordien al had bezocht, doch dat mij niet echt kon bekoren.
De man neemt het niet dat ik hem op zijn onnadenkendheid wijs, de man neemt dat niet omdat ik een vrouw ben, een frele deemoedige vrouw volgens hem, doch daar mispakt de man zich danig aan en zo gauw hij zijn vergissing beseft begint hij te schelden.
Wanneer ik ook door dat schelden en bedekte spot naar mij toe niet uit mijn lood geslagen ben, schakelt de man over naar een hogere versnelling van manipulatie.
Hij schrijft valse beweringen op zijn blog over mij, maar hij verwijdert ze weer. Dit doet hij om de haverklap zodat ik geen kans krijg om een bewijs van zijn valsheid te vergaren. Allemaal heel bewust achterbaks noem ik dat.
Dan gaat de man nog een stap verder, en noemt mijn verleden één grote leugen, en dat pik ik niet. Omdat ik weet dat er altijd voor en tegenstanders zijn wil ik het dispuut laten oplossen door diegene die er is voor aangesteld, namelijk Redpoppy, en ik schrijf de vraag op het blogforum, omdat ik niet zover wil gaan om naar blogabuse te mailen, nog steeds uit respect naar de man toe. Ik vraag openlijk excuses voor de bewering dat mijn schrijfsels op mijn blog, in voege met mijn jeugd als mishandeld en verwaarloosd kind, een leugen zouden zijn. Omdat het allerminst leugens zijn, omdat wij, verwaarloosde en mishandelde kinderen, al genoeg hebben meegemaakt, omdat wij dat niet hoeven te pikken van iemand die niet weet waar hij over praat.
De man in kwestie weigert pertinent om mij zijn excuses aan te bieden, noch in mail, noch op zijn blog zal hij dit doen, van ze leve niet! Dat laat Redpoppy mij weten in een mail. Voor diegene die aan mijn woorden twijfelen, ik wil u de mail wel doorsturen zodat u zelf kan oordelen. Mails van derden hier op het blog zetten is bij wet verboden, vandaar
Maar de man begint nu pas echt te manipuleren, roept zijn vrienden op door prive mails naar hen te sturen, waarschijnlijk vol met leugens, of minstens zijn eenzijdige visie van de feiten. Zijn vrienden geloven hem, natuurlijk, en beginnen bevriende blogs van mij te bestoken met buttons met het opschrift "Bullies"
Natuurlijk nemen mijn vrienden dat niet, ze nemen het ook niet dat de man mij een leugenaar noemt en ze gaan er wat van zeggen op zijn blog.
En nu is het hek helemaal van de dam, iets dat ik had willen voorkomen door Redpoppy in te schakelen, iets dat de man had kunnen voorkomen door zijn ongelijk van de misplaatste en onnadenkende button toe te geven. Iets dat hij, naar eigen zeggen op zijn eigen blog, enkel maar deed om zo vlug mogelijk en zo snel mogelijk op een hoge plaats in de blograngschikking te komen: "Als was ik een hoer" of iets dergelijk heette het item waarin hij dit openlijk toegaf. U kan dit op zijn blog nalezen, dwz als hij het item ondertussen niet heeft verwijderd zoals alle dubieuze schrijfsels van hem. De man is leep, de man is achterbaks.
Hij leest ergens in een reactie dat ik iets afweet van HTML, en hij begint met her en der scrips te plaatsen. Scrips die hij niet zelf maakt, maar kopieert en plakt. Puur plagiaat dus, want hij laat uitschijnen dat hij het allemaal zelf doet, terwijl hij ze haalt van "Leejoo's web" en "Sentinelli". Ik ga de uitdaging aan, hetgeen hij kan, kan ik ook, ik vat het heel ludiek op, en in feite vind ik het nog leuk ook.
Maar dat neemt Fred niet, dat kan Fred niet aan.....een vrouw die net hetzelfde kan als hij, en zelfs nog beter, want tenslotte heb ik een cursus webdesign gedaan en sommige scrips kan ik desnoods eigenhandig schrijven, maar waarom het moeilijk maken als het makkelijk ook gaat....... en de verdekte verwijten in zijn items worden grimmiger
Mijn goede vriendin Bojako geeft mij de raad om niet meer te reageren op zijn aantijgingen aan mijn adres, en ik luister naar haar goede raad. Doch langs alle kanten krijg ik te horen dat de man mij blijft door het slijk halen, ook al laat ik al weken zijn blog links liggen, ook al reageer ik langs geen kanten meer op zijn hatelijke opmerkingen aan mijn adres.
In mijn vriendenkring is vriendschap en loyaliteit geen ijdel woord, en mijn goede vriend Milo komt op voor mij. Hij is tenslotte ook een man, dus een evenwaardiger tegenstander dan ik.
En dan begint die manipulater, die vrouwenhater, de scheldnamengever te janken. Dat kan hij niet aan. Hij noemt mijn partner wel een krachtpatser, een man die hij enkel kent van een foto op mijn blog, maar deze Milo, deze inteligente hoogbegaafde universitair, daar kan hij niet tegenop.
Exit blog dan maar, en nog even natrappen naar mij, mij van alles de schuld geven. Terwijl alles ligt bij hem en zijn onnadenkende button en zijn immens groot ego. Hij laat nog even weten aan mijn lieve en goede vriendin bojako dat hij haar niets kwalijk neemt, dat zij waarschijnlijk onder druk (Van wie???) hem nu laat vallen.
Wel lieve mensen, laat mij u dan zeggen dat bojako van hem een dreigmail kreeg met opschrift: "VAN EEN ZEER GEFRUSTREERD EN ZEEEEER GEVAARLIJK MAN!!!" Daarbij zat een video met een vunzig ondertoontje van een douchende naakte man.
Dat ik de vrouwen die op zijn blog zo in adoratie lagen voor hem, blinde muizen heb genoemd, is waar. Ik bedoelde daarbij dat zij de man niet zien zoals hij werkelijk is. Als je de man ook maar op één enkel punt tegenspreekt, of het niet met hem eens bent, dan kraakt hij u af. Deze man heeft geen respect voor u, hij is enkel vol van zichzelf. En wanneer hij iemand treft die hem volledig doorziet, dan doekt de man zijn blog op, waarschijnlijk om onder een ander pseudoniem terug te herbeginnen, want deze man kan niet zonder de aanbidding van u, dat laat zijn ego niet toe. Hij wees mij op mijn schrijffouten, maar wanneer mijn goede vriend hem op zijn schrijffouten wees, toen waren weer wij de boosdoener.
Het blog Ernst, waarvan sprake is als mede oorzaak voor het opdoeken van zijn blog, (De link ernaartoe is te vinden rechtsonder op mijn blog bij mijn favorieten) bestaat al veel langer dan het blog van Fred, en is zeker niet op vraag van mij opgericht, ook daar geloofd Fred enkel zijn eigen leugens en kortzichtigheid.

Zo, nu heeft u mijn kant van de feiten kunnen lezen. Kinderachtig vind u? Kan zijn, maar laat u zich graag onterecht beschuldigen? Ik ben weliswaar een vrouw, maar ik gebruik geen achterbakse trucjes om mijn gelijk te halen. Ik schuif mijn eigen fouten, die ik zonder twijfel bezit, niet af op anderen. Wanneer ik een mening heb dan laat ik die open en bloot kennen, zichtbaar voor iedereen die het maar wil, en stuur ik niet achterbaks prive mails naar vrienden om daar iets anders te gaan beweren dan hier. Wanneer ik strijd lever doe ik dat met open vizier. In feite zou je kunnen zeggen dat ik meer mans ben dan de bewuste blogger hierboven beschreven. Gelukkig moet ik mij niet dagelijks scheren, staande plassen kan ik spijtig ook niet.

Willen jullie de man nog beter leren kennen, klik dan op de foto bovenaan dit item.
Kiezen voor "openen met....." en even wachten tot het geladen is.
Misschien dat u mij dan kan vertellen wat de bedoeling is (en of een normaal iemand dit doet naar een wildvreemde vrouw) van zulke video te zenden naar mijn vriendin met als bijschrift: "Van een zeer gefrustreerd en zeeeer gevaarlijk man!"

10 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 juli 2007

VAN TRUFFELS EN EIKELS

Ik surf al enkele jaren op sennet, en toen de blogs zijn intrede deden op dit medium kon ik mijn pret niet meer op, ik lees namelijk heeeel graag.
Pareltjes van blogs kwam ik tegen, om naar te kijken, om mee te lachen, om te bewonderen maar ook om door ontroert te worden.
Onlangs nog kwam ik op een blog van een man die als opschrift had: "Ik kan niet schrijven zoals u leest" en ik dacht, wat een wijze man, want het is zo waar, de interpretatie van de lezer heb je als schrijver niet in de hand. Helaas, ik heb zijn url vergeten te noteren en vind het blog niet meer weer. Dus beste man, als je hier toevallig moest langs komen, laat mij dan even uw url weten, ik smaakte uw blog enorm.

Helaas, driewerf helaas, kom je af en toe ook een blog tegen dat je het apezuur bezorgt.
Zo was er ooit het "Vuurpeloton", de meeste bloggers zullen zich het blog en de polemiek er rond nog wel herinneren.
Ik smaakte hun schrijfstijl en de zinsbouw van hun items wel, echter in één ding gingen ze me te ver, ze kraakten andere bloggers af. Wezen hen op hun tekortkomingen, hun schrijffouten en hun layout. Niet op een vriendelijke manier, ze wezen de blogger er niet op waar hij fout zat of wat hij in de plaats dan beter zou kunnen doen nee, ze boorden sommige bloggers letterlijk de grond in.
Het was niet hun bedoeling om de mens achter het blog wijzer te maken of om met hem/haar hun kennis te delen, nee het was hen enkel te doen om zo vlug mogelijk en zo hoog mogelijk in de rangschikking te komen, door stokslagen toe te dienen op de rug van onschuldige bloggers. Dat lukte hen nog vrij aardig ook, tot er zo'n grote aversie kwam tegen dat blog, dat het door de webmaster himself werd verwijderdt.
En de rust keerde weer.

Als beginnend blogger wil je natuurlijk aan je medebloggers laten weten dat je bestaat. Je doet dat door een reactie te geven of door een button te plaatsen in een gastenboek.
Als beginnend blogger hebben we dat allemaal gedaan nadat we uren gezweet hadden om zo'n button voor elkaar te kunnen krijgen. Gaandeweg leerde we meer over HTML en de buttons werden groter, mooier geraffineerder, en we waren fier op onze creaties.
Tot iemand ons diets maakte dat die supergrote buttons veel plaats innamen, vaak te zwaar waren voor een blog en het uit zijn voegen trok, omdat een blog geen website is. Je kon het lezen op het forum, je moet natuurlijk wel de moeite willen nemen om te gaan lezen. En vooral moet je bereid zijn om te willen luisteren naar goede raad.

De meeste van ons 'oudgediende' hebben dat al lang begrepen, en we handelen er dan ook naar.
We hebben de html kennis om van alles en nog wat te doen op onze eigen blogs en op de blogs van anderen, maar we moeten niet meer zo nodig. We streven al lang niet meer naar een hoge plek in de rangschikking. We hoeven geen punten te krijgen op onze schrijfsels, we verwijderen de mogelijkheid daartoe, we zitten tenslotte niet in een kleuterklas.
Wij hebben begrepen waar het echt om draait, om gewoon je ding te doen zoals jij wilt. Voor de ene zal dat schrijven zijn, voor de andere gedichten of mopjes neerpoten, of foto's of PPS'jes. Maar één ding hebben we gemeen, we gaan geen plakaten van buttons plakken in andere blogs en alzo het blog van een ander verknoeien.
Maar niet iedereen begrijpt het zo.

Onlangs kwam ik weer zo'n blog tegen, het vuurpeloton in het klein.
Waarom in het klein? Omdat de man qua layout en zinsbouw nog niet tot aan de enkels komt van het VP.
Het blog van een man, een vrouwonvriendelijke kerel, al brengt hij het heel subliem en daarom dat de vrouwen die zijn blog bezoeken het niet snappen. Een povere imitatie van Herman Brusselmans, iets wat hem penisnijd geeft, want hij beseft wel degelijk de tekortkomingen tegenover Brusselmans, al zal hij liever doodvallen dan dat openlijk te bekennen.
Je moet al tussen de regels kunnen lezen om te beseffen hoe de man werkelijk denkt over vrouwen, en tussen de regels lezen kunnen de meeste niet, en daar is de man zich ook bewust van.

Een 'Hedonist' noemde iemand hem, en dat is treffend weergegeven.. Voor wie niet weet wat een Hedonist is: "Iemand die als richtsnoer voor zijn geestelijke handelingen genotzucht als zijn enige en hoogste goed ziet." M.a.w. de man lapt zijn laars aan wie of wat hij kwetst, zolang hij maar bezoek op zijn blog krijgt die hem paaien.
Want zo vlug mogelijk hoog in de blograngschikking komen is zijn ultieme doel en daarom ging hij buttons plaatsen in het wilde weg.
Buttons met de naam 'Kletsmuizeke' en de afbeelding van een bord soep????
Zonder lezen wat er op de blogs geschreven stond, want dat interesseert hem geen zier.
Het liet mij even terugdenken aan een overleden blogger en alwaar talloze blogers hun button gingen plaatsen met de vermelding "Mooi blog heb je, kom je ook eens bij mij op bezoek?"
DE MAN WAS DOOD, VERDORIE! Maar dat interesseerde hen niet, ze lazen niet wat er op het blog stond, nee, zij wilden omhoog. Niet zo hoog als de overleden man, enkel omhoog in de blograngschikking. Wekenlang kwamen er van die buttons binnen. De man zelf moest de onverschilligheid gelukkig niet meer meemaken. Maar hoe zouden zijn nabestaanden zich daarbij gevoeld hebben, zo vraag ik mij af?

Wel, deze man, deze blogger die ik recentelijk tegenkwam op sennet zou dat ook worst wezen. Zo een man is hij.
Een man die denkt de wijsheid in pacht te hebben en een krak in HTML te zijn. Alleen vergeet de man dat er bloggers zijn die surfen met een andere browser dan Iexplore, en dat die zijn bloglayout kris kras door elkaar zien lopen.
Een man die, wanneer je hem op zijn miskleun wijst, de rollen omkeert en jou de schuld geeft.
Een rancuneuze man die ten einde raad, omdat hij geen tegenspraak duldt, gaat manipuleren.
Een man die twee stenen kan laten vechten, althans daartoe doet hij zijn uiterste best.
Alleen zijn er vriendschappen die standvastiger zijn dan zijn gekonkel, en dat lijd dan weer tot hevige frustratie bij de man.
Een man die als een tsoektsoek een vrouw gebruikt als een goedkoop tapijt. Ze regelmatig over de wasdraad hangt om ze uit te kloppen, en ze verder gebruikt om met zijn vuile voeten over heen te lopen.

Het vraagt wat inzicht in het menselijk handelen en denken om de man te kunnen doorgronden. Gelukkig heb ik dit inzicht.
Ik hoop u ook als u toevallig op zijn blog moest terecht komen, of het moest zo zijn dat u zich graag als voetveeg laat gebruiken.
©

7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 juli 2007

HELLO WORLD

Sinds deze middag terug een beetje bewust van de wereld rondom mij!
Ik ben een vechter, een doorbijter, een pitbull als het nodig is, maar nu moest ik me toch even gewonnen geven.

Na ons uitstapje naar Amsterdam verleden week vrijdag, dat ik doorgesparteld ben na een slapeloze nacht, doodmoe de nacht daarop in bed geduikeld.
Zaterdag een rustdag ingelast, enkel wat boodschappen gedaan.
Zondag was het hier in Brunssum 33° en my dutch lover kreeg het lumineuze idee om een fietstochtje te maken.
En wat doe je dan als gehoorzame liefdevolle, volgzame, nog steeds dood vermoeide vrouw.....juist, je gaat mee fietsen.
Je moet wel goed gek zijn om bij die tropische temperatuur kilometers lang te fietsen, maar af en toe ben ik wel zo gek.
Het was heerlijk tot mijn reserve op was, en ik na de zoveelste hoge heuvel van mijn fiets donderde omdat de versnellingen van mijn fiets plotsklaps blokkeerden.
Zo gracieus mogelijk vloog ik daarbij in de metershoge netels en distels, tot groot jolijt van een bende mieren.
Onvervaard als ik ben stapte ik meteen terug op mijn stalen ros, maar de terugweg was lang, heeel lang, te lang voor mijn uithoudingsvermogen.
Luister naar je lichaam zei mijn dokter me toen hij de diagnose CVS liet vallen, maar zo heel af en toe ben ik potdoof.
Enfin, met de nodige pittstops op een terrasje ben ik verder heelhuids terug ten huize van aangekomen.

Van Brunssum NL naar Gangelt D = 8,5km

Dit was boven op een zoveelste steile heuvel, al merk je er op de foto weinig van.

Van Gangelt naar Sittard = 11km

Dit was pure nostalgie! Als kinderen gingen we appeltjes pikken bij de boer. Hier hingen ze zo voor het grijpen.

Maandag was wasdag, dinsdag was boodschappendag, en ik werd met de minuut strammer en vermoeider, mijn spieren deden me pijn en blokkeerden.
Tot overmaat van ramp werd ik 's nachts wakker door hevige buikkrampen.
Het gevolg was diaree, misselijkheid, hevige hoofdpijn en overgeven.
Nu mensen, als jullie ooit ziek worden, doe het dan best niet in Nederland.

Nadat die hevige buikkrampen en dat overgeven, en dat is met een lege maag geen pretje, tegen de volgende middag nog niet over was, belde knuffel naar zijn dokter.
Helaas, zijn dokter was op verlof, dan maar de vervanger gebeld, helaas, die doet geen huisbezoeken, enkel in heel uitzonderlijke gevallen.
Ik vraag mij af wat die uitzonderlijke gevallen dan wel mogen zijn. Volgens mij moet je daarvoor dan al enkele uren dood zijn, en dan nog sturen ze eerst een pompier (brandweerman)langs vermoed ik.

Enfin, die dokter gaf ons de raad om naar de spoed te gaan als we dachten dat het echt nodig was.
Nu vraag ik je, als je niet tot bij de dokter kan gaan, kan je dan wel op eigen houtje in een ziekenhuis raken? Nederlanders blijkbaar wel, maar zij zijn ongetwijfeld gehard door de sociale omstandigheden. Ziekenzorg in Nederland is geen kattenpis.
De dokter haakte in, weliswaar na mij een vriendelijke groet te hebben toebedeeld, maar daar was ik vet mee.
Uiteindelijk heb ik mezelf geholpen met pijnstillers die ik voorhanden had, geen beet meer te eten en een beetje comateus in mijn bed te gaan liggen.

Vandaag was de eerste dag dat ik wat platte kaas in mijn maag kon houden. We hebben in de telefoongids gezocht naar een dokter net over de Nederlandse grens. Maasmechelen is het dichtsbij, en gelukkig vond ik daar een dokter die bereid was mij te ontvangen.
Het zijn kolieken in de darmen, oorzaak onbekend, als het met de medicatie en dieet niet overgaat binnen enkele dagen, dan moet ik naar huis gaan, want dan zal een onderzoek in het ziekenhuis wel noodzakelijk worden.

Maar ik voel mij al wat beter, het misselijke gevoel is weg, het overgeven gestopt. De diaree en de buikkrampen nemen af, oef.
Ik ben op enkele dagen tijd 2,5 kg verloren, en dat is dan weer mooi meegenomen.
Je moet er verdorie wel wat voor doen!

7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 16 juli 2007

AMSTERDAM AND I

Wellicht vragen jullie zich af hoe mijn dagje Amsterdam s geweest
En voor diegene die het geen barst kan schelen, pech, want hier volgt toch een klein verslagje.
Wel, ik kan jullie meedelen dat het 'hartstikke leuk' was, om in 'Hollandse' termen te blijven.
Natuurlijk vertrok ik zonder die nacht ook maar één oog dicht te doen. Hoe goed ik zo'n uitstap ook probeer voor te bereiden, de laatste nacht helpt het wel om zeep.
Op zulk moment zou ik wel kunnen janken en heb ik altijd zin om alles maar af te blazen, maar ik ben niet alleen..... of the things I do for love.

Na twee uur rijden op een overvolle autosnelweg, onderbroken door wegenwerken, en een T(d)om-T(d)om die dat maar niet wil snappen, komen we aan bij ons Jetske.
Het was een vrolijk weerzien na een jaar, en we hebben dan ook honderduit bij gekletst.
Hoewel zij het kletsen deed en wij het luisteren, of hoe broer en zus kunnen verschillen want mijn knuffel is een ingetogen stille man. Of zou dat nu net komen door zijn zusters, hij heeft er vier, ik ken er maar twee, maar het zijn beide taterwaters.

Het weer viel reuze mee, zon afgewisseld met bewolking, maar geen spatje regen, en zwoel, heel zwoel. Je kunt je dus wel inbeelden dat we talloze terrasjes hebben gedaan. Ik heb het wijselijk gehouden op vers geperst sinaasappelsap en Ice tea.
Kilometers hebben we gewandeld, nadat we eerst van Noord naar Zuid het IJ hebben overgestoken met het veerpond.
En voor diegene die de 'Hollanders nog steeds gierig vinden, deze oversteek is volledig gratis, zowel voor de inwoners als voor de toeristen. Dat is bij ons op de Schelde met de St Annekesboot wel anders. Misschien moeten we daarvoor onze Patrick eens op prospectie naar Amsterdam sturen, maar ja, hij zit natuurlijk met ons uitgesteld vuurwerk van zoveel duizenden euro's, de sukkelaar.

Het enige minpuntje van die dag was dat Amsterdam geplaagd zat met duizenden vliegende mieren. Ze zaten overal op en aan, ik voelde ze na een nachtelijke douche precies nog over mijn lijf kruipen. Maar dat kon de pret toch niet drukken.
We hebben urenang rondgewandeld langs De dam, het Waterlooplein. Het Rembrandplein, De herengracht, de walletjes, de Waarmoestraat, want mijn knuffel is een danige fan van Baantjer, De Cock met Cee OO Cee Kaa, en natuurlijk moest ik ook even flaneren door de winkelstraten. En met twee gidsen die hun jeugd in Oud Amsterdam en de Jordaan hebben doorgebracht, heb ik geen gebrek aan informatie.

Doodmoe viel ik in een diepe slaap een stuk na middernacht, maar ik heb genoten van mijn dagjeAmsterdam, genoten met grote G.

Ik had jullie graag laten meegenieten door een resem kiekjes die ik genomen heb, maar helaas. Mijn lamentabele lage downloadsnelheid (O,1 Mbps) maakt dat ik na meer dan twee uur (ja ik ben af en toe een geduldig mens) geen foto's kan oploaden naar een uploader. Net wanneer ik denk: "oef, het gaat me lukken" zegt mijn verbinding foert, en is alles weg en kan ik opnieuw beginnen. Heb ik dus ook gedaan (twee uur lang) maar toen was mijn koek op, mijn geduld is niet oneindig.
Ik probeer het vannacht nog wel eens, misschien lukt het dan wel, of anders veel later wanneer ik weer thuis ben en mijn eigen snelle verbinding heb.

02:31u en het is me gelukt om de foto's op te laden.
Kijk maar even mee.
Ik verwijder ze wel na enkele dagen want ze vertragen het laden van mijn blogje.

7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 12 juli 2007

OP UITSTAP

Morgen een dagje Amsterdam.
Knuffel, ofte my duth lover, net wat u verkiest, heeft daar een zus wonen, ons Jetske.
Weliswaar in Noord-Amsterdam, maar daar vandaan is het slechts een kwartuurtje om met de overzet naar het centrum te raken.
Vanuit Brunssum is het ongeveer twee en een half uur rijden tot daar, en dat enkel als we geen files tegenkomen onderweg. Het zal dus vroeg opstaan zijn, en dat betekend dus ook vroeg gaan slapen, anders ben ik geen mens.

Zo'n uitstapje betekend voor mij minstens drie dagen voorbereiding.
Elke dag twee uurtjes vroeger naar bed, zien dat ik door verveling niet in de zetel voor tv in slaap val, want anders is mijn plan al van het eerste uur om zeep.
Normaliter ga ik niet voor O5u naar bed, en kom ik er pas uit rond 11u, maar dat kan dus nu niet.
Vanavond zal ik dus om tien uur in mijnen tram kruipen, en morgenvroeg om zeven uur eruit, ai ai ai, en hopen dat ik een oog heb kunnen dichtdoen.

En dan spreek ik nog niet van "Wat moet ik aantrekken?"
Elke dag belangstellend luisteren naar het weerbericht, elke dag voorspellen ze wat anders voor morgen.
Dus daar is ook al een hele voorbereiding aan vooraf gegaan. Ik doe een driekwart lichtbeige broek, een lila T-shirt en een wit katoenen vestje. En onder dat alles mijn spiksplinternieuwe glitter-bloemmekes-basketterkes.

Nu moet ik nog wel beslissen of ik de witte of de roze veters ga inrijgen. Maar wat maak ik mij zorgen, er is geen kat die me kent in Amsterdam, dus worden het de roze. En ik hoor ze al zingen, de Amsterdammers: "Zie ze gaan, zie ze gaan, met haar basketsloefkes aan, wat is ze schoon, 't is niet gewoon!"
Tegen de regen neem ik een paraplu mee, uiteraard,tegen de kou ook nog eens een wollen trui. En natuurlijk, iets dat wie me kent niet zal verbazen, ook nog eens wat variabel schoeisel tegen de pijnlijke of natte voeten. En pleisters, hopen pleisters in alle maten.

Toen ik daarstraks aan knuffel vroeg wat hij ging aantrekken, kreeg ik als doodgemoederd antwoord: "Och, dat zie ik morgenvroeg wel!"
Dat wordt dus stressen voor mij, want hij trekt het liefst iets supergemakkelijk aan, en ik wil dat hij toonbaar voor de dag komt, en tussen die twee zit een hemelsbreed verschil.
Het liefst trok hij zijn superwijde T-shirt aan met zijn superruime camouflage visbroek, maar over mijn lijk!

Vermits we niet elke week op bezoek gaan, neem ik ook een boeketje bloemen mee en een taartje. En omdat we uitgenodigd zijn voor het diner, ook nog een lekker flesje wijn.
"Daar zorg jij wel voor, he schat, ik ga vandaag vissen!" Natuurlijk!!! Bibi zal wel voor alles zorgen, ga jij maar lekker ontspannen!
Wat zou ik toch graag een man willen zijn op sommige momenten.
Geen verjaardagen moeten onthouden, geen rommel zien liggen, enkel stof zien liggen op ooghoogte, niet het huishoudgeld in de gaten houden......etc etc.
Enkel lekker gaan vissen met de zekerheid dat alles wel geregeld wordt.

Maar ik ben er klaar voor, ik neurie al de ganse dag van "Tulpen uit Amsterdam" en "Daarbij die molen".
Amsterdam, here I come!

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 11 juli 2007

MOPJE ?

Een school in Borgerhout... 1 september... de directeur roept de namen af van de leerlingen.
-Mustapha El Ekhzeri
-Aanwezig
-Achmed El Cabul
-Aanwezig
-Kadir Sel Ohlmi
-Aanwezig
-Mohammed Endahrha
-Aanwezig
-Ala In Ben Oit
Stilte in de zaal.
-Ala In Ben Oit ?
De zaal blijft stil......

Voor de laatste maal: Ala In Ben Oit ??

Opeens staat een jongen achteraan in de zaal recht en zegt tegen de directeur:
Dat ben ik, maar je moet het wel anders uitspreken: "Het is Alain Benoit!"

Reageer op dit bericht

Maandag 9 juli 2007

EEN GAVE

Je hebt zo van die mensen die iedereen kunnen inpakken. Ze kunnen niets, of toch heel weinig. Het enige waar ze echt in uitblinken is om jou te laten geloven dat ze capabel zijn in alles.
Ze komen op kousenvoeten zachtjes binnen gewandeld en binnen de kortste keren hebben ze jou onderuit gehaald. Je hebt het niet eens in de gaten gehad, tot het te laat is natuurlijk.
Ze praten je naar de mond, geven je complimentjes, intussen werkt hun minieme brein op volle toeren, zoeken hun ogen jouw achillespees en planten ze daar hun mes zonder mededogen.
Het is hun gave. Het is een gave als een ander natuurlijk, het is hun enige gave.

Het is hun gave dat ze dit onopvallend kunnen doen.
De kuiperijen die ze daarbij hanteren zijn meesterlijk. Je zou hen er haast om bewonderen, ware het niet dat ze zo laaghartig zijn.
Ware het niet dat ze enkel bloedende slachtoffers achterlaten. Dat eens ze op die hoogste plaats zijn aanbeland, hun ultieme doel hebben bereikt, ze niets tot de mensheid bijdragen.
Maar ze doen dit meesterlijk. Ze doen dit met een elan waar je stom van staat.
Ze kletsen uit hun nek, en laten je geloven dat jij het volledig bij het verkeerde eind hebt.
Het is tenslotte alles wat ze kunnen, uit hun nek kletsen en jouw woorden zo verdraaien tot je niet meer weet wat links of rechts is.

En de meeste trappen er nog in ook.
Maar niet ik.
Hoe intelligent ze zich ook willen voordoen, hun masker verbergt hun lelijke trekken niet.
Ik zie hoe ze krampachtig wat krom is proberen recht te praten. Hoe ze daarbij keer op keer door de mand vallen, en er zich wel degelijk van bewust zijn ook. Het verklaart hun capriolen.
En ik zou heel graag lachen met hun belachelijke buitelingen, ware het niet dat ze zo intriest zijn.
Ik doorzie hen van het eerste uur. En zij weten dat ik het weet. Dat is mijn gave.

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

ALS EEN VERZOPEN KAT

Voor de meeste studenten zal de examenstress nu wel grotendeels voorbij zijn, behalve dan voor hen die tot de conclusie komen dat ze een tweede zit nodig hebben.
Tropische hitte als excuus kunnen ze alvast niet aanhalen dit jaar. Verkleumd van de kou misschien wel, want sommige kotmadammen hebben een sterke neiging om de verwarming al uit te zetten op 1 april, een kwestie van winstmarge.
Nu was april 2007 toevallig een warme maand, zelfs heet op sommige dagen, dit in tegenstelling tot de zomermaand juni.

Ik heb medelijden met de vakantiegangers aan onze Belgische kust.
Juni ligt nog net buiten het hoogseizoen, maar een appartementje huren daar kost toch al gauw tussen de 600€ en héél veel meer per maand. Ik heb zelf appartementen te huur gevonden waar men 400€ per week voor vraagt.
En voor wat vraag ik mij af? Om in de kou en de regen te gaan zitten, verstoken van je eigen geriefelijke spulletjes. Voeding en drank minstens tweemaal duurder te betalen dan thuis, want aan de kust moeten handelaren de winter overleven met wat ze in de zomer kunnen verdienen.

Voor datzelfde geld had je naar een ver land kunnen trekken, een goedkoop land, Bulgarije bijvoorbeeld of Egypte, Turkije. Doe je nog de indrukken op van vreemde culturen.
Maar ja, dat is ook al geen optie want momentheel vallen daar de mussen dood van het dak door de extreme hitte. Mensen ook, helaas. 40° graden in de schaduw, het iets teveel van het goede voor de neurotypical.
In andere landen heeft men dan weer kans om te verzuipen wegens een overstroming.

Nee, laat mij maar lekker thuisblijven.
De verwarming even op wanneer ik door het stilzitten aan de pc koude voeten krijg, om na amper een kwartier te zitten hijgen en puffen van de warmte, omdat mijn peeceeke als winteroffensief vlak naast de verwarming staat, hem weer uit te zetten.
Ik geef daarbij gevolg aan het advies dat 'bewegen' goed voor je is, ik beweeg mij heen en weer naar de thermostaat.
Tevens bevestig ik de nood van 'Electrabel' om de factuur met 20% te verhogen, want wat we uitgespaard hebben door onze zachte winter, zullen we mogen opstoken in de zomer als het zo verder gaat.

Ach het weer, een dankbaar onderwerp in ons Belgenlandje als je eens niet weet over wat praten.
Over het weer valt altijd wel iets te zeggen. Het is goed of slecht, te droog of te nat, te koud of te warm. Eén ding staat als een mijlpaal boven een verzopen akker, het is nooit zoals we het willen.
Neem nou het tennistornooi van Wimbledon, hét tennisevenement van het jaar. Eén van de weinig courts waar nog op gras wordt gespeeld.
Het is kost enorm veel euro's om dat grascourt te onderhouden, en zie, na amper twee dagen lopen de organisatoren al met de handen in het haar.
De weergoden houden geen rekening met de hoge onderhoudskosten, na amper twee dagen ligt het vooropgezette programma al aan diggelen.
Het gras is te nat, te glibberig om op te spelen en alzo ook te gevaarlijk voor de gespierde snelle benen van de deelnemers. Dus zeil erover, wedstrijd nog maar eens uitstellen of onderbreken.
En de toeschouwers die hun inkom ticket duur betaald hebben mogen hun eigen paraplu opentrekken
Het gras kan dan wel groener zijn aan de overkant, het is minstens even nat als hier.

11 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 22 juni 2007

NEEM HIER NOTA VAN AUB!

Iedereen Moet Mooi Zijn, Dat Maakt Me Ziek..
Van Ieder Mens Is Er Maar 1, Dus Ik Ben Uniek...
Ik Ben Gewoon Wie Ik Ben, Het Valt Niet Altijd Mee...
Als Ik Sterf Kan Ik Zeggen: I Did It My Way!!
Ik Heb Een Grote Mond, Maar Mijn Hart Is Klein...
Ik Voel Jouw Woorden Prikken, Ja, Ze Doen Pijn...
Maar Ik Geef Niet Op, Ik Vecht Mijn Eigen Weg...
Schoonheid, Wat Stelt Dat Nou Voor...
Als Je Van Binnen Verrot Bent, Door & Door...
Noem Mij Maar Lelijk, Dom Of Te Klein...
Zo Ben Ik Geboren & Zo ZaL Ik Zijn...
Ik Ben Wie Ik Ben En Daar Kom Ik Eerlijk Voor Uit...
Want Ik Ben Een Mens, Ik Ben Geen Freak.!!
Ik Leef Want Ik Adem Dus Ik Ben Uniek.!!

Ik weet niet door wie dit gedicht geschreven is, maar ik zou het wel graag weten.

HEB EEN FIJN WEEKEND.

8 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

MIJN MUZEN

Help, ik zoek een muze!
Eén die me inspiratie geeft om hier wat kunnen neer te poten, want het lijkt wel of elk onderwerp dat ik wil aansnijden al door een andere blogger is ingenomen. Je kunt het zo gek niet bedenken of een medeblogger heeft er een posting van op zijn blog staan. Over katten en honden, ziekte en gezondheid, kinderen en kleinkinderen, ouders en grootouders, politiek, moppen, proza en poezie, fauna en flora.....enz. Allerlei onderwerpen vindt je op de blogs van seniorennet, zelfs over straatstenen vond ik een posting!
Waarover kan ik dan nog schrijven? Waar kan ik de lezers nog mee verbazen?
Ik kan toch niet altijd over mezelf schrijven, ze gaan me nog verdenken van narcistisch te zijn! Trouwens over mezelf schrijven doe ik al op mijn ander blogje, en trop is teveel hè.

Toen werd er aan de bovendeur gebeld en geklopt, ik deed open en daar stonden zij, maar liefst twee muzen! Waar heb ik dat aan verdiend, dacht ik stilletjes bij mezelf.
Twee knappe jonge dames, allebei hoog blond en super gebruind, al dan niet door de zon. Allebei in een zwart mantelpakje, de ene met minirok en superlange benen, de ander met net even lange superbenen, in een lange broek.
"Mevrouw, wij komen even praten over uw laatste factuur van de kabelmaatschappij!"

Het koude zweet breekt mij meteen uit, iets wat mij naast deze jonge schoonheden al helemaal doet verbleken, want ik zie er sowieso al niet te florissant uit in mijn afgedragen huisplunje en mijn weerbarstig kapsel van laat maar waaien want buiten mijn kat ziet niemand het.

"Het zal toch niet waar zijn zeker dat ik die factuur ben vergeten te betalen!" Met mijn lamentabele hersenpan van de laatste maanden zou dit niet eens een wonder zijn, langs de andere kant ben ik altijd heel correct in het uitvoeren van mijn betalingen, ik wacht nooit tot de uiterste datum.

"Euh.....ik.....euh....." In fracties van seconden gaan er tal van gedachten door mijn hoofd..... men komt mij van de kabel afsnijden.... dat brengt extra kosten mee....ik moet mijn map met betalingsbewijzen nemen......ik ga vanavond geen nieuws kunnen kijken.....ik moet het vuur onder de pan lager gaan zetten......mijn sigaret ligt op te branden.....de kat gaat seffens aan de haal met mijn zalmfiletje.....!

De beide dames praten mijn verwarring vrolijk en handig weg door te zeggen dat ze van Belgacom zijn en dat ze mij een goedkoper tarief aan de hand kunnen doen. Modem is gratis, decoder is gratis en dit alles voor slechts 75€ per jaar ipv de 150€ die ik nu betaal.
Mijn koud zweet gaat over in bloedheet, maar ook dat merken ze niet en ze ratelen verder. Ik zeg hen vriendelijk dat ik momentheel geen interesse heb en ook geen tijd, mijn pan staat op het vuur, maar ook dat wuiven ze vastberaden weg.
"Wie wil er nu niet goedkoper leven?" vragen ze ietwat gemelijk, en ik zie hen denken dat, aan mijn voorkomen te zien, ik het alvast niet te breed schijn te hebben.

Eentje probeert zich zo onopvallend mogelijk langs me heen de hal in te wurmen, haar collega haalt alvast een bundel papieren boven.
Maar ik heb ondertussen mijn apropos terug gevonden, ik bedank vriendelijk en sluit vastberaden de deur.

Ik haast mij naar de keuken, mijn sigaret is opgerookt, mijn boter in de pan is verbrand, de kat vind de keuze van mijn avondmaal super en zit lekker te smullen in een hoekje van de living, daarbij een spoor van stukjes vis achter zich latend.

En ik.....ik laat mij op een stoel zakken en begin te lachen.
Omdat ik hen dankbaar ben, mijn twee muzen, want nu heb ik tenminste iets om op dit blogje te schrijven.
Iets dat u nog niet hebt geschreven.
Of zijn ze bij jullie ook langs geweest, mijn muzen van Belgacom?

5 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 19 juni 2007

BIBBER GRIEZEL EN HUIVER!!!!

Ons aller Bojako heeft internet problemen op haar vakantiestekje.
Misschien dat dit filmpje een oplossing kan bieden.
Tenminste als ze de moed heeft om het uit te kijken.
Hebben jullie die moed?
Tril en huiver

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 12 juni 2007

BERICHT AAN DE BEVOLKING

Is dit een veel te laat aangekomen 1 aprilgrap, of is het waarheid!

Ik kreeg daarnet een mailtje doorgezonden van een vriendin met als opschrift: "Très très important, code à l'envers" en daarbij de volgende raadgeving: "Wanneer u gedwongen wordt aan een bankautomaat om geld af te halen, tik dan uw bankcode in omgekeerde volgorde in. Dus als uw code 1234 is, dan tikt u bij de automaat 4321 in. U krijgt dan wel het geld, maar de bank waarschuwt dan automatisch meteen de politie, en als die snel zijn kunnen ze de dief nog op heterdaad bij de lurven grijpen."

Nog volgens die mail, was deze raadgeving op tv geweest, maar weinig mensen die ervan weten, wegens niet gezien.

Mijn bedenking daarbij is, hoe kunnen we nu weten of dat inderdaad ook zo is, toch enkel maar door het uit te proberen, niet!
En stel dat iedereen nu wel eens wil weten of dat werkelijk zo is, en iedereen gaat dat uitproberen, en stel dat het waar is, dan gaat de politie nogal werk hebben met over en weer vliegen van de ene bankautomaat naar de andere.
Volgens mij gaat de politie dat vlug beu worden, en de volgende keer dat het werkelijk nodig is, zegt de politie, foert, niet meer met ons mannekes, wij zijn nog moe van al die vorige keren dat we uitrukten. En dan sta je daar met een lege bankrekening en een in de verte verdwijnende breed lachende dief.
Als dief zou ik dus nog een tijdje wachten, het komt vanzelf wel in de krant wanneer de kust veilig is voor jullie. Ik gok na 1234 keren overbodige interventie.

Volgens het mailtje zou ik best deze waarschuwing aan al mijn vrienden doorzenden, maar ik zet het liever hier op mijn blog, want hier passeren mijn vrienden toch regelmatig.
Kunnen jullie alvast niet zeggen dat je het niet wist.
Eneuh....laat mij eens weten of het werkt!

16 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 11 juni 2007

CIRCUS

"En" vraagt Siegfried Bracke aan zijn collega, welke politieke partij heeft er nu gewonnen?
"Wij" antwoorden alle politieke partijen in koor!
Om maar te zeggen dat de circustent geopend is, en de voorstelling gaat beginnen.
Send in the clowns please!!!

HEB EEN FIJNE WEEK!

3 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 8 juni 2007

DE LIEVE MOORDENAAR

Nee, ik ga Antoon Coolen niet achterna. Hij schreef de streekroman:"De goede moordenaar." Iets, waar ik mij vele jaren terug, heb doorgeworsteld. Ten eerste was het verhaal geschreven in een dialect, Brabants vermoed ik, en ten tweede moest ik steeds enkele bladzijden herlezen omdat er verschillende verhaallijnen waren.
Nee, mijn verhaal over een lieve moordenaar is veel simpeler, het gaat namelijk over mijn Snoes, mijn lieve kater.

Jaren geleden kreeg ik van mijn dochter een kanarievogeltje, het zong prachtig en mijn snoes zat steeds heel gefascineerd te luisteren, maar vooral te kijken. Je kon zo z'n gedachten aflezen van zijn lichaamstaal die zei: "Hoe kan ik dat mormel het zwijgen opleggen?"
Op een morgen liep ik door de gang naar de leefkamer toe, en zag tot mijn ontsteltenis dat die gang bezaaid was met gele pluimpjes. Mijn vermoedens werden bevestigd toen ik het lege kooitje op de grond zag liggen. Het hing nochtans hoog tegen het plafond aan een stevige haak. Ik wil mij dat gevecht op leven en dood liever niet voor de geest halen. Liever troost ik mij met de gedachten dat ons 'Pietje' is kunnen ontsnappen, want het was zomer en de ramen stonden open, en ik heb nooit enige stoffelijke resten kunnen ontdekken. Hoewel dat 'ontsnappen' ook wel geen goede afloop zal hebben gekend.
Snoes lag vredig en zich van geen kwaad bewust, te slapen in de zon, en zoals hij bij elk ontwaken van mij doet, kwam hij me ook nu lieve kopjes geven. Het liefst had ik hem eens flink door elkaar geschud, maar ik liet niets blijken, het was tenslotte zijn natuur. Ik poetste de rotzooi op die Snoes had gemaakt, bracht het kooitje naar zolder, keek Snoes daarbij met een strenge blik aan en beet hem toe dat hij nooit nog de kans zou hebben om een vogel op te vreten.
'Pietje' was wijlen, R.I.P. Amen.
En Snoes leefde tevreden verder alsof er niets gebeurd was, al verdenk ik hem ervan dat hij iets fierder rechtop liep met iets meer zelfvertrouwen.

Nu, zomer 2007. Weliswaar een vroege zomer, maar de ramen staan weer wijdopen. Zo ook de deur naar mijn terrasje waar Snoes steeds mijn tuinstoel inpalmt.
Hoog boven de bloembakken hangen nog steeds de voederkastjes voor de vogels en die vogels (Koolmeesjes) maken nog steeds gretig en dankbaar gebruik van de Meesballen die ik er in hang.
Mijn terrasje is klein maar het bruist van het leven. Het voortdurend af en aanvliegen van de Koolmeesjes die met jongen liggen, de bezige bijtjes die mijn bloemen bestuiven, en mijn snoes die vredig ligt te slapen in de zon, enkel het puntje van zijn staart gaat langzaam heen en weer.
En dan plots gebeurt het!

My dutch lover en ik zitten gezellig aan tafel een kopje koffie te drinken wanneer Snoes komt binnengelopen met een vogeltje in zijn bek.
Fier deponeert hij het aan mijn voeten en doet daarbij een ganse uitleg in zijn kattentaal. Ik snap dat hij bedoeld dat dit een héél speciaal geschenk is, een bewijs van zijn liefde en genegenheid voor mij.
En met pijn in mijn hart bekijk ik zijn gift. Het vogeltje is ontegensprekelijk dood, het kleine nekje is gebroken. Het is nog een jonkske en het is misschien vandaag voor de eerste keer mogen mee uitgaan met zijn mama en papa.
De voederkastjes hangen nu ook weer hoog zodat Snoes er niet bij kan, maar waarschijnlijk is dit vogeltje de zaadjes komen oppikken die op de grond liggen, zijn vleugeltjes en pootjes nog niet sterk genoeg om aan het kastje te blijven hangen om te eten. Het is hem ook meteen fataal geworden, dank zij de natuur en het jagersinstinct van mijn Snoes.

Weer voel ik de drang om hem een flinke pandoering te geven, maar in plaats daarvan prijs ik hem en bedank ik hem voor zijn cadeautje. Ik weet tenslotte iets van kattenopvoeding.
We wikkelen het vogeltje in keukenrol en begraven hem in de container voor tuinafval.
Ondertussen eet mijn Snoes tevreden van zijn Tonijn en naderhand gaat hij zichzelf tevreden zitten wassen. In vrede met zichzelf en de rest van zijn wereld.

Wanneer hij later op de dag op mijn schoot springt, kopjes komt geven en mijn hand likt, kan ik niets anders doen dan hem vergeven.
Hij, mijn lieve moordenaar.

7 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 6 juni 2007

STOKSLAGEN

Nee, ik heb geen stokslagen gekregen, het is een nieuw fenomeen op de seniorenblogs. Het stokje staat symbool voor de vraag: Wat zou je nog willen doen voor je sterft?" Mijn eerste gedacht was: "Nog zolang mogelijk leven!" Verder moest ik denken aan wat één van mijn vroegere klanten steeds placht te zeggen: "Ik ben niet bang om dood te gaan, maar het is die stijfheid achteraf die mij niet zindt!"
Maar alle gekheid op dat doorgeefstokje, wat wil ik nu echt nog voor ik sterf? Aardesmoeilijke vraag vind ik dat, want willen is één, effectief ook doen is een andere zaak.

1)Ik zou voor een derde keer willen huwen, maar het huwelijk zolang mogelijk uitstellen zodat er geen tijd meer rest om het tot een echtscheiding te laten komen.
2) Ik zou nog een baby willen, maar dan enkel de pogingen tot doen, de zwangerschap en het baren overlaten aan mijn schoondochter.
3) Stoppen met roken, waarbij men mij in mijn stervensuur mijn laatste sigaret gunt.
4) Ik zou een wereldreis willen maken, maar dan enkel in een langdurige steeds weerkerende mooie droom, zodat ik de stress van het in en uitpakken niet hoef te hebben.
5) Ik wil alles kennen qua informatica, maar dan via een chip die men me inplant.
6) Ik wil nog duizenden boeken leren kennen, maar dan voorgelezen door Robin Williams zodat ik onbedaarlijk kan lachen.
7) Ik wil nog lang gelukkig blijven, maar.......nee, geen maar, gewoon simpelweg gelukkig blijven tot aan mijn dood.

Vermits het de bedoeling is dat ik dit stokje doorgeef aan drie andere bloggers die op hun beurt zichzelf de vraag stellen van: "Wat zou ik nog willen doen voor ik sterf?" en het ons dan ook laten weten natuurijk, geef ik het door aan:

HOTLIPS
BOJAKO
NIDA / PRULLEMIEKE

Ik kijk al gretig uit naar jullie wensen.
Liefs van Troubadoerke

4 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 5 juni 2007

HET BOEK

Vandaag kreeg ik plots weer zin om een boek te lezen. Twee jaar heb ik geen boek fatsoenlijk opengeslagen. Er liggen er nochthans drie op mijn nachttafel te wachten op mij. Eén van mijn min of meer favoriete schrijver Herman Brusselmans. Een boek dat ik kreeg met kerstmis 2005 van mijn schoondochter na een duidelijke hint van mij, volgens haar,hahaha. De titel van het boek: 'Het spook van Toetegaai'. Brusselmans wordt al eens als vrouwonvriendelijk beschreven, maar ik smaak zijn humor wel en kan het relativeren, want ik voel mij niet persoonlijk aangesproken. Tot aan hoofdstuk 11 bleef ik vlot lezen, in de hoop dat het verhaal beter ging worden, maar helaas. Ik heb mij er dan maar verder door gesleurd tot aan blz 292 en toen was mijn interesse echt helemaal op. Dit verhaal is één van zijn slechtste dat ik ooit heb gelezen. Het boek wacht nu op mij om op blz 334 de laatste zin te lezen.

Het tweede boek is van Virginia Andrews. Het is het vierde deel van de 'Dollanganger-serie'.
Het eerste boek heet 'Bloemen op zolder' en dat verhaal greep mij zo danig aan dat ik prompt alle delen heb gekocht. Ik moet toegeven dat ik heb gewacht tot het boekenweek was bij 'Vroom & Dreesman'. Dan tik je daar soms boeken op de kop voor maar 5€. Dus voor 25€ had ik gelijk vijf boeken.
De eerste drie delen heb ik verslonden, echter het vierde deel ligt nu ook op mij te wachten op blz.88.
Het derde boek is een thriller van Les Standford en heet: "Over mijn Lijk."Klinkt heel vastberaden en veelbelovend, niet! Op de achterflap staat als recensie: "Snel, wreed, spannend". 'Over mijn lijk is nonstop-actie met een ijzingwekkende spannende en verrassende finale. Ik beveel deze geweldige thriller van harte aan, dixit Stephen King.
Ik ben echter nog niet verder dan blz.19. En dit dus reeds twee jaar.

Het is de schuld van mijn onvermogen om geduldig in een zetel te gaan zitten en mij volledig over te geven aan het verhaal. Het is de schuld van mijn onvermogen om mij te concentreren, mijn gedachten blijven maar dwalen naar wat ik allemaal nog wil doen in mijn huishouden.
Het is de schuld van mijn innerlijke onrust, een onrust die ik niet kan verklaren, maar die altijd aanwezig is.
Het is de schuld van de tv en mijn nieuwsgierigheid naar de gebeurtenissen in de wereld, want wanneer ik naar bed ga, gaat gelijk ook de tv aan. Dan wil ik nieuws kijken op Eén en de plaatselijke zender ATV en als het dan nog effe wil lukken, ook naar CNN.
Maar vooral is het de schuld van de pc! Er is hier op de blogs ook zoveel te lezen dat mijn ogen te moe zijn om ook nog eens in een boek te gaan liggen turen. Leuke verhalen, trieste verhalen, dagdagelijkse bedenkingen en eigen visie op de wereld. Mooie gedichten en plaatjes waarbij ik verwonderd ben over het kunnen van.
En dan het feit dat ik zelf zo graag schrijf. Dat ik in alle bescheidenheid meen dat ik een verhaal te vertellen heb. Dat er mensen zijn die mijn verhaal willen lezen. En je hebt de interactie bij de hand. Men kan reageren op het eigenste moment zelf en ik kan een tegenreactie geven, en dat is iets dat met een boek niet kan.
Telkens wanneer ik een boek uit heb gelezen ervaar ik een beetje een triest gevoel. Het verhaal was mooi, maar nu is het uit, en er blijft een leegte in mij achter. Allemaal heel heavy zou mijn dochter zeggen.

Maar vandaag was er dus, zoals gezegd, de lust om een boek te lezen. Doch geen van de drie wachtende draagt mijn voorkeur weg.
Liever zou ik een humoristisch verhaal willen lezen. Zo één waarvan je plots in een schaterlach schiet en waarbij de kat mij met een slaperig oog verwonderd aankijkt, en zich daarbij heel waarschijnlijk afvraagt of zijn dienares gek geworden is.
Zo een verhaal dat bladzijde na bladzijde urenlang puur genieten is. Een verhaal zonder moord of doodslag, zonder geweld en bloed, zonder schrijnende toestanden voor het hoofdpersonage.
Want geef toe, beste lezer, dat zie je toch elke dag in woord en beeld. Lachen met de dingen des levens, zoals Toon Hermans ooit zei, dat is er vandaag de dag niet veel meer bij.
Wie mij dus zo een onbekommerd humoristisch boek kan aanbevelen, heel graag.

7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 4 juni 2007

GEEN GEDULD

Het is weer één grote treurnis op seniorennet, althans toch bij mij.
Zonet wat blogjes gaan lezen, en minutenlang moeten wachten tot ze laden. "Wachten op seniorennet" lees ik dan telkens. Omdat ik veeleer nieuwsgieriger ben dan geduldig, wacht ik maar. En wacht.....en wacht.....soms meer dan tien minuten lang.
Uiteindelijk opent het blog dan toch, maar o wee wanneer ik dan ook nog eens een reactie wil ingeven, dan krijgt mijn ongeduld het flink te verduren.
De éne keer zegt seniorennet dat ik de code fout heb ingegeven......? Laat nu op dat blog geen code staan!
Dan weer blijft mijn reactie ergens onderweg hangen tot ik een melding krijg die gaat als volgt: "Request Timeout !" Vervolgens is mijn reactie in lucht opgegaan en kan ik opnieuw beginnen.
En net nu had ik de energie en het plan opopgevat om nog eens wat te schrijven op mijn blogjes. Er zit zoveel in mijn hoofd dat ik kwijt wil, maar ondertussen is mijn energie echter al opgebruikt.
Het zal dus voor een andere keer zijn, morgen beter zal ik maar denken.....en hopen.
Wens jullie alvast een fijne week, groetjes van troubadoerke

2 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 24 mei 2007

LIEVE BEZOEKER

Sorry aan al wie hier tevergeefs wacht op een nieuwe posting van mij.
Wie dit blogje leest weet dat ik recentelijk met enkele gezondheidsproblemen kamp.
Dit noopt mij tot een hele andere aanpak van mijn huishouding. Zo moet ik veel meer rusten en mijn huishoudelijke taken verdelen over een ganse dag. Dus niet meer zoals vroeger fullspeed alles achter elkaar, maar alles zachtjesaan, stoppen wanneer ik moe word om vervolgens wat op bed te gaan liggen. Dit alles wil ik niet geplaagd worden door hevige spierpijnen.
Die aanpassingen gaan me nog niet gemakkelijk af, het is een heel andere benadering van mijn dagdagelijkse routine. Maar ze schijnen wel verbetering te brengen in mijn leven, de medicatie zal er natuurlijk ook wel toe bijdragen.
Er zijn momenten dat ik bergen kan verzetten, om dan plots van het één op het andere moment als een plumppudding in elkaar te zakken. Heel vreemd allemaal.
Komt bij dat mijn nieuwe poetshulp al enkele keren forfait heeft gegeven wegens ziekte, tel daarbij de feestdagen en haar vakantiedagen, en ik sta meer zelf te poetsen dan wat anders de laatste weken. Dan knuffel die met de griep geplaagd zat, dus van die kant ook geen hulp.

Dit alles om jullie te laten weten dat er voor mij weinig tijd overbleef om te schrijven op mijn beide blogjes. Men moet nu éénmaal zijn prioriteiten stellen en ik leef graag in een opgeruimd huis.
Bedankt dat jullie mij niet vergeten. Ik vergeet jullie ook niet want dagelijks komen lezen bij jullie laat ik mij niet afnemen.
Dus sorry lieve bezoeker dat ik zo weinig schrijf, maar ik beloof verbetering.

7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 18 mei 2007

DE DIAGNOSE (vervolg)

Na een beetje platte rust te hebben genomen op mijn bed, zoals beloofd dus nu het vervolg.
Nog steeds met maag- en hoofdpijn, maar er is meer voor nodig om mij in bed te houden. Trouwens de diaree is er ook nog en dan kan je maar beter uit je bed komen, liefst nog heel snel ook.
Van wat zat ik nu zo perplex op mijn stoel bij de dokter? Wel......

In 1989 krijg ik baarmoederhals kanker en onderga ik een 'Abdominale hysterectomie' ook 'Laparotomie' genoemd. Dit wil zeggen dat de baarmoeder via een kleine snede in de buikwand wordt weggenomen. Het litteken ligt onder de bikinilijn. Mijn eierstokken laat men intact.
Enkele maanden na de operatie voel ik mij ellendig, zweten als een rund, opvliegers. Mijn gynaecoloog laat me weten dat ik in de menopauze zit. Meer dan twee jaar heeft dit geduurd, maar ik spartel het moedig door zonder enig medicament te nemen, al kon je mij soms uitwringen als een natte schotelvod, en vaak leek ik ook op dat keukenattribuut, de mascara hing vaak tot onder mijn oksels. Met een eigen zaak is dat geen lachertje.
Na die tropische jaren geen spatje last meer, en ik blij natuurlijk dat ik er vanaf was, dikke oef.
Maar o wee, gisteren is gebleken dat ik een tweede keer in de menopauze zit want nu zeggen mijn eierstokken foert!!! Nu had ik wel al enkele weken last van warme opwellingen, maar ik relateerde dat aan de inspanningen die ik deed wanneer ik in feite te moe was om verder te doen met wat ik bezig was. Ik ben tevens nogal een zenuwpees, en dan krijg ik het ook makkelijk warm. Maar nee dus, ik zit wederom in de menopauze.
Veel in mijn leven is dubbel, vooral mijn twijfels en mijn visie op het leven algemeen, maar een dubbele menopauze had ik niet verwacht. Ik voel mij dubbel genaaid.

Dit keer ben ik verplicht om vrouwelijke hormonen te nemen. De dokter noemt het "dingen elimineren" vooraleer men verdere onderzoeken kan doen voor mijn lichte graad van CVS.
CVS die ik alvast heb.
Daarvoor moet ik dan weer 'L-Carnitine' nemen, want dat zit te weinig in mijn bloed.
Wie mij ooit in levendelijve ontmoet heeft, gaat nu heel erg hard beginnen lachen wanneer ik de dokter zijn volgende uitspraak doe, want ik zit dik 13 kilo boven mijn ideaal gewicht, maar volgens de dokter ben ik ondervoed. Dat blijkt uit het bloedonderzoek.
In feite klinkt dit absurd, maar het is het niet, want de oorzaak is de volgende: Ik eet zoveel mogelijk gezond, maar heel kleine porties. Ik eet nooit rood vlees en laat daar nu juist veel carnitine inzitten. In feite ben ik net geen vegetariër want ik bijna nooit vlees. Ook fruit eet ik te weinig, het fruit dat ik lekker vind is niet goed voor mijn dieet, en het andere zoals appels en sinaasappels lust ik niet graag in zijn originele vorm. Ik eet ook zo weinig mogelijk vet en dan nog plantaardige vetten.
Omdat ik kleine porties eet en te weinig vlees en fruit heb ik een te trage darmtransit, dus daarvoor kreeg ik een siroop.
Tel het allemaal maar op, met mijn andere dagelijkse medicatie kom ik op acht (8) verschillende medicamenten per dag, en daar is niet eens dat sporadisch pilletje tegen kleine kwaaltjes bij..
Geen wonder dat ik maagpijn, hoofdpijn en diaree heb, een mens zou van minder!

Hoe hard ik ook protesteerde tegen de dokter, de vrouwelijke hormonen ('Aacifeminin 2mg) moet ik alvast een volledige maand nemen.
Toen ik gisteren van de apotheek thuiskwam begon ik de bijsluiters te lezen, iets waar je al moe van wordt door de inspanning die je ogen moeten leveren om de superkleine tekst te kunnen lezen, en je verstand tilt slaat om te proberen alles te ontcijferen en te snappen Daarbovenop krijg je een hoop stress wanneer je probeert om die bijsluiters terug in hun originele gedaante op te vouwen.
Alle bijsluiters beloofden mij verbetering bij mijn ziekte, behalve de vrouwelijke hormonen.
Hier een kleine greep uit de mogelijke bijwerkingen en risico's bij het gebruik van 'Aacifemine.....
Risico's: Borstkanker???? Trombose, hartaanval (infarct)??? ?Beroerte????Symptomen van Dementie???? Longembolie????

Mogelijke bijwerkingen: misselijkheid, zwelling en gevoeligheid van de borsten, vochtretentie,, gezwollen enkels of voeten, vaginale afscheiding, beinvloeding van goedaardige en kwaadaardige gezwellen, , huiduitslag zoals; geelbruine pigmentvlekken, knobbeltjes, blaasjes of onderhuidse vochtophoping, pijnlijke blauw/rode knobbels, puntvormige bloedinkjes in de huid. ????
En we gaan verder!
Stop onmiddellijk als volgende bijwerkingen optreden: Geelzucht, hoge bloeddruk, migraine of hevige hoofdpijn, u raakt zwanger.????

Nou ja, op dat laatste is weinig kans in mijn geval. Maar ik dacht dat men mij probeerde beter te maken, en volgens mij slik ik nu een tijdbom.
Enkele bijwerken zijn er al zoals de hoofdpijn, en ik heb zelden last van hoofdpijn, de maagpijn en de misselijkheid.
De diaree zal wel voortkomen door de siroop die ik moet nemen om mijn darmtransit te bevorderen. Het werkt prima meneer doktoor!
Nu nog afwachten wat de 'Carnitine' gaat doen, en wat de gevolgen zijn van de combinatie van al mijn pillen samen.
Daarom ga ik voor één keer afscheid nemen met de woorden van mijn maatje 'Hotlips':

Tot de volgende, BIJ LEVEN EN WELZIJN!!!

13 reacties Reageer op dit bericht

8 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE