Naar de inhoud

HUISMUSJE'S NESTJE

HIER LEG IK MIJN EI!
akke.beakke.be

64hy5v.jpg

Zondag 16 oktober 2005

DE WEEK BEGINNEN MET EEN LACH!

Twee mannen en twee vrouwen solliciteren voor een baan bij de FBI.
Ze moeten de final test doen.
De eerste man komt binnen bij de commissie en krijg een pistool.
 Hij moet een kamertje binnengaan waar zijn vrouw zit en die neerschieten, dan heeft ie de baan.
Na een kwartier komt hij huilend naar buiten... gezakt!
 De tweede man komt en het gaat hetzelfde.
Ook de eerste vrouw lukt het niet om haar man neer te schieten.
Als de tweede vrouw naar binnen gaat horen ze drie harde knallen en daarna een hele hoop herrie.
 Na vijf minuten komt ze naar buiten en zegt:"Jullie hadden losse flodders in dat geweer gedaan, nu moest ik hem met een stoel doodslaan!"

Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Vrijdag 14 oktober 2005

...........

Bij het zoeken naar vlaamse kinderrijmpjes voor blogmaatje bojako, kwam ik terecht op een site met oude engelstalige kinderrijmpjes.
Sommige waren gewoon leuk, maar sommige hadden ook een boodschap.
Althans, zo ervaarde ik het toch.
Ik geef er hier enkele mee, en laat het oordeel aan jullie.
Maar vooral hoop ik dat het gelezen wordt met een glimlach op het gelaat!

©©PRETTIG WEEKEND IEDEREEN!©©

 

Three blind mice

Three blind mice,

 Three blind mice,

See how they run!

They all ran after the farmers wife,

Who cut off their tails,

With a carving knife.

Did you ever see such a thing in your life,

As three blind mice


Tweedle-Dum and Tweedle-Dee

 

Tweedle Dum and Tweedle Dee,

Resolved toA have a battle,

For TweedleDum said Tweedle-Dee

Hais spoild his nice new rattle.

Just then flew by a monstrous crow,

As big as a tar barrel,

Which frightened both the heroes so,

They quite forgot the battle

 

1 reactie Reageer op dit bericht
Woensdag 12 oktober 2005

SENIORENNETBLOGRAAD

Ik weet niet waarom of hoe het komt, maar ik blijf mij maar vragen stellen over Snnet en de gratis blogs.
Het is niet uit verveling dat ik dit doe, want mijn dagen zijn bijzonder goed gevuld.
Neen, het is mijn rechtgeaardheid. Het is mijn vechtersnatuur tegen oneerlijkheid dat mij daar toe aanzet.
Zo las ik op een bepaald blog dat er geknoeid werd met de teller.
Welbepaalde blogs zouden meer dan 4000 unieke bezoekers hebben per dag. Nu dat blog zou ik dan wel eens willen ontdekken, want daar moeten potverdraaid dan zéér interessante dingen te zien of te lezen zijn.
Mijn hoofd breken hoe dat geknoei met die tellers dan in zijn werk gaat doe ik niet, want er bestaan PC krakken, zoals algemeen bekend is. Wanneer men kan inbreken in bestanden van een bank of ander superbeveiligde sites, lijkt het mij niet zo verwonderlijk dat men dit ook kan met de tellers op Seniorennet. Maar wie zijn die oneerlijke bloggers, en waarom doen ze het.
Zijn het strebers die het streben niet kunnen laten zelfs nu ze op rust mogen?
Of willen ze hun kunnen tonen aan wie weet wie, en schrijven ze op die manier hun cv?
In elk geval hebben ikzelf en nog een paar van mijn rechtgeaarde blogmaatjes de teller verwijderdt. Maar teller op blog of niet, hij blijft tellen.

Zo hebben wij ook het puntensystheem verwijdert onder de berichten.
Die kon je makkelijk zelf aanpassen door meerdere keren de 5 aan te tikken. Telkens leek het dan of je veel stemmen had onder je geschreven epistel, of plaatje.
Nou vraag ik je, ben je daar dan gelukkiger mee? Je beliegt tenslotte toch jezelf, nietwaar?
En waarom is het zo belangrijk om op nummer één te staan?
Zijn die mensen dan niet fier op hunzelf?
Al wat ik schrijf komt uit mijn hoofd en hart, en dat is iets wat ik in mij heb.
Al de animatie op mijn blog heb ik met mondjesmaat geleerd door te lezen, uitproberen en vragen te stellen, en daar ben ik fier op. Fier op mezelf.
Mijn zoon die ik liefdevol "mijn nerdje" noem omdat hij informaticus is, vind dan weer dat teveel bewegende plaatjes de aandacht afleiden van hetgeen je wil zeggen op een website. Dus, hij vind mijn blogje TE.
Hij zal wel gelijk hebben, hij kan het weten he! Maar het zal mij worst wezen of ik van hem nu wel of geen punten krijg.
Er zullen wel esthetische ongeschreven wetten bestaan voor een website, maar ik heb een simpele blog, ééntje puur voor het plezier.

Maar ook hier zijn wetten! Geschreven wetten. En het is goed dat die er zijn. Ik zou zelfs durven zeggen, die MOETEN er zijn, anders wordt het inderdaad een zooitje.
Maar wie zijn die mensen die op die regels en wetten toekijken?
Wat is hun norm?
Doen zij niet aan vriendjespolitiek? Zijn het diezelfde strebers die met de punten knoeien om bovenaan de lijst te komen?
Wat weten we over hen? Wie heeft hen gekozen? Waarom worden hun namen niet bekend gemaakt?
Men noemt ze in het algemeen "klachtencommissie"
Maar zijn ze wel bevoegd genoeg om te de klachten te onderkennen en te herkennen.
Wat als ik morgen een hekel krijg aan één van de bloggers wegens een persoonlijk meningsverschil, en ik bestook die commissie met klachten over zijn/haar blog. Hoe gaan zij daar mee om? Wat gaat hun reactie zijn?
Steken ze de koppen bij elkaar en zoeken ze de ware toedracht uit? Of gaan ze met blindelings geloof het bewuste blog viseren of erger nog, verwijderen.

Waarom geen seniorenraad oprichten voor de blogs?
Een seniorenraad die democratisch verkozen wordt door de bloggers zelf.
Eéntje uit elke blogcategorie.
Een seniorenraad om de klachtencommissie met raad en daad bij te staan.
Tenslotte is het toch ondoenlijk voor slechts enkele mensen om alle blogs na te pluizen.
Terwijl men met blog tien bezig is kan blog één reeds terug in zijn oude versie verdergaan. Het wordt dan gewoon een kat en muis spelletje.
Maar wanneer per categorie één of meer verantwoordelijke wordt aangesteld, en die verantwoordelijken steken dan op geregelde tijden de koppen bij mekaar, om zo de klachtencommissie hun visie te kunnen geven. Zou dat niet eerlijker zijn?.
Die verantwoordelijke zou zich dan met ware naam en blognaam bekend moeten maken.
Hij/zij zou de tijd en de ambitie moeten hebben om zijn taak naar behoren te kunnen uitvoeren. En hij/zij zou zich in de eerste plaat geroepen moeten voelen om zulks te doen, want het zou geen sinecuur zijn.
Die bewuste hij/zij zou gekozen worden door de bloggers, elk in hun eigen categorie, om dan het toezicht toegewezen te krijgen van een andere categorie dan die van hem/haarzelf. Dit om favoritisme te vermijden.
Zo moet er niemand voor blogpolitie spelen.
Zo heeft eerlijkheid de meeste kans.

En misschien dat dan die mensen van het eerste uur, die zich met onvermoeide inzet en met de beste intenties voor seniorennet hebben ingezet, misschien dat dan die mensen dan niet meer één voor één in het niets verdwijnen.
Verdwijnen van de éne dag op de anderen, enkel een ongewisse leegte achterlatend, en met een wrang gevoel in zich!
Zoals peeceeke, blogassistent, blogdokter, kwizientje, rockofort en zoveel meer die ik niet ken of vergeten ben.

DIT IS ENKEL MAAR ÉÉN MENING VAN MEZELF!
WAT JULLIE MENING IS ZOU IK GRAAG WETEN!!!



4 reacties Reageer op dit bericht
Maandag 10 oktober 2005

SALOMONS OORDEEL ?

Men heeft het weer klaargespeeld in ons apenlandje!

Gisteren met mijn allerliefste, dochterlief en partner naar de zwarte markt in Tessenderloo geweest.
Tja, zo af en toe moet ik mijn huismuspluimen afleggen om het ventje content te stellen. Hij schuimd graag rommelmarkten af.
Vermits men niet zo'n denderend weer had voorspeld op één had hij een doorslaggevend argument.
Na de rommelmarkt wat gaan eten, en nog even een bezoekje aan het cafe van de zus van mijn knuffel, en dan naar huis.
Een leuke dag dus, maar dit volledig terzijde.

Voor het slapengaan wil ik nog steeds even naar het nieuws kijken, want ik ben een nieuswfreak.
Vroeger zapte ik van het ene kanaal naar het andere om de nieuwsberichten te vergelijken, want ieder had zowel zijn eigen mening, dan zijn eigen items.
Nu beperk ik mij meestal tot vier.
Groot was mijn verbazing toen ik hoorde wat men had bedisseld over de pensioenleeftijd.
Het was weer typisch belgisch!

Men spoort ons langs alle kanten aan om het roken te laten.Roken veroorzaakt kanker. En de verzorging van al die rokende kankerpatiënten kost onze sociale zekerheid handen vol geld. Geld dat er niet is, of althans op korte termijn niet meer voldoende aanwezig zal zijn.
Om deze aansporing kracht bij te zetten wordt er meer en meer een rookverbod ingesteld.
Op het werk. In openbare plaatsen. In retaurants.
Ook in cafe's moet er een rookvrij gedeelte zijn.
Onlangs kreeg ik zelfs een brief van de werkgever van mijn poetsvrouw waarin stond geschreven dat zij een totaalverbod hadden om te roken op de werkvloer. In dit geval mijn vloer dus.
Tevens werd aan ons gevraagd om tijdens die uren dat zij mijn vloer bewerkte, eveneens niet te roken.
Nu heb geen moeite met al dat rookverbod, want ik doe verwoede pogingen om het roken af te zweren. Iets dat mij tot nog toe reeds twee maanden vrijwel goed lukt, zij het met vallen en opstaan. Maar alle begin is moeilijk, niet?
Groot was dus mijn verwondering toen ik hoorde dat onze ministers besloten hadden om een deel van de accijnzen op rookwaren en tabak te gebruiken om de sociale verzekering aan te vullen.

Moeten we nu dan een schuldgevoel krijgen als we niet roker zijn?
Want als iedereen stopt met roken zijn er ook geen accijnsinkomsten meer.
Geen accijnsinkomsten, dus geen sociale zekerheid meer? Of toch héél veel minder.
Of moeten we dan maar met z'n allen terug aan het roken slaan om onze sociale zekerheid veilig te stellen?
Wat wil men nu eigenlijk? Ik begrijp er niks meer van!
Mij lijkt het dan met een put graaft om de andere te vullen.
Maar in putten graven is onze regering dan ook een primus, letterlijk en figuurlijk.
Ben ik de enige waarbij deze gedachte door zijn hoofd gaat?
Of heb ik het nu zo danig mis verstaan?
Mij lijkt het weer een dubieuze beslissing. Een solomonsoordeel als het ware.

DAT IS, MIJN MISSCHIEN WAT NAIEVE,MENING! MAAR DIT HOEFT NIET UW MENING TE ZIJN!

3 reacties Reageer op dit bericht
Vrijdag 7 oktober 2005

BLOG TEGEN DE REGELS ???

Wanneer je helemaal naar onder scrolt op je blog, zie je daar een melding staan.
Het zegt; Blog tegen de regels, meld het ons.
Ik vraag mij dan steeds af, wat is in godsnaam een blog tegen de regels?
Is dat een blog waar men bewegende plaatjes heeft opstaan, gepukt van het internet?
Is dat een blog waar men een link heeft opstaan naar een andere website, al dan niet die van jezelf

Over de muziek is al wel enige duidelijkheid gekomen, maar dat was in het begin wel anders.
Na veel vragen op het blogforum en na veel uren zoeken op het internet vonden we een melodietje dat we mooi vonden en wel leek te passen op ons blogje.
Voor de één ging het makkelijk om muziek op zijn blogje te krijgen, voor de ander koste het bloed zweet en tranen.
Maar de fierheid en de voldoening dat het lukte hadden we allemaal gemeen.
Weken nadien kwam dan de melding dat onze inspanningen tevergeefs waren, want SABAM moeide zich ermee.
Nu mogen we enkel nog een muziekje gebruiken van eeuwen geleden overleden componisten, of anders diegene die seniorennet zelf aanbied.
Bij die laatste zitten ook redelijk recente melodieën tussen, hoe zit het daarbij dan met de auteursrechten vraag ik mij af, want ik ben op dat gebied niet van de slimste.

Een blog tegen de regels?
Is dat een blog waar men al eens een schuine mop op zet?
Of al eens een ondeugende foto opzet?
Een humoristisch plaatje van een schuddend kontje is nog lang geen porno, maar wat denkt het keinkind erover wanneer ze oma's of opa's blogje gaat bekijken?
Ik persoonlijk maak mij daarover geen zorgen. Mijn kleindochter wordt net als de meeste kleinkinderen, elke dag geconfronteerd met pure naaktheid via de reclame op tv.
Evenzo in de bioscoop bij een typische kinderfilm zoals bijvoorbeeld Kabouter Plop.
En in elk bushokje, of elke lege plek langs de huizen op de straat.

Is een blog tegen de regels als men een uitgesproken mening heeft over bepaalde onderwerpen?
Iets dat toch puur eigen is aan de mens, en we derhalve allemaal hebben!
Als we met bepaalde dingen niet akkoord gaan, en we uiten dat op onze blog, gaan we dan in tegen de regels?
Als we niet akkoord gaan met de regels, of we ergeren er ons aan, en we pennen dat neer op onze blog, is dat tegen de regels?
Wij zijn wel senioren, maar toch geen kleine kinderen!
We zijn de snelst groeiende groep, en ik behoor graag en met nog veel jeugdigheid bij die groep.
Maar ik heb geen kuddegeest!
Is dat tegen de regels van de blogs?

Er zijn meer dan 2000 blogs.
Tientallen bezoek ik daarvan, dat zijn mijn favorieten.
Soms door een reactie in mijn gastenboek ontdek ik weer een nieuwe, en dan ga ik ook daar met plezier naartoe.
Ik heb bewondering voor het kunnen van die blogeigenaar.
Zij het voor zijn/haar plaatjes, of voor de teksten.
Teksten en plaatjes gehaald van het internet, dan wel zelf gemaakt, het maakt mij allemaal niet uit.
Ik geniet er gewoon van. En wanneer ik niet echt akkoord ga met hetgeen ik lees of zie, zal ik dat met vriendelijke woorden in hun gastenboek laten weten. Maar dat is nog niet voorgevallen.
Ik heb nog geen enkel blog ontdekt dat tegen mijn regels is.

Ik voel mij niet geroepen om anderen op het matje te roepen, of terug te fluiten.
Een blog tegen de regels?
Ik laat het over aan hen die zich wel geroepen voelen.
Aan diegene die er werden voor aangesteld en die perfect weten wat de regels zijn. En dus ook de volle verantwoording kunnen nemen.
Maar ik weiger om gestapo te spelen, want zo voel ik het wel aan!
Is dit blog nu ook tegen de regels?
Vertel het dan aan mij voor je het aan anderen gaat vertellen!

DAT IS MIJN MENING! MAAR HET HOEFT NIET DE UWE TE ZIJN!!!


3 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 4 oktober 2005

HERFSTGEDACHTEN.

Vanmorgen zat ik zomaar wat voor mezelf uit te staren door het raam.
Ik keek naar mijn terrasje met zijn bloembakken.
Wat eens prachtige bossen hangpetunia's waren, zijn nu verdorde bruine stengels.
Zo hier en daar staat er nog een bloem te pronken, net of ze wil zeggen dat ze zich niet zomaar gewonnen geeft.
Doch, het is een kwestie van dagen, misschien uren, en dan zal ook zij zich moeten neerleggen bij haar lot.

Ik kijk naar de reusachtige bomen aan de overkant van mijn straat.
Gans de zomer heeft een muur van groene bladeren mij vreugde en privacy gegeven.
Vreugde omdat er zoveel leven in de bomen woonde.
Het aan en af vliegen van de talrijke vogels kon mij uren fascineren.
Het bouwen van hun nest, het eten geven van hun kroost, de eerste vlieglessen, ik mocht er allemaal deelgenoot van zijn.
Duiven die koerden, eksters die schreeuwden, merels die floten, het was een euforisch zomerconcert.
Maar helaas, het is voorbij.

Ik zie de boombladeren hun fris donkergroen ruilen voor een lichter geel.
Aan elke tak zitten zelfs al verscheidene bruine en verdorde bladeren.
De wind doet zijn werk onophoudelijk, maar de bomen vechten nog even terug, en houden hun zomerkleed nog even vast.
Maar hoelang houden zij dit nog vol.
Hun heen en weer zwiepen wordt heviger en heviger
Aan hun voet kan je al merken dat ze een verloren strijd leveren.
Daar ligt reeds de buit die moeder natuur heeft vergaart, en die buit zal steeds toenemen.
Zij zal niet rusten voor elke tak kaal is, voor elk blad is herleid tot compost.

Ik heb een idee.
Ik ga mooie chrysanten kopen en doe ze in hangpotten. Die hang ik dan op aan de richel van mijn terrasje.
Op het terrastafeltje dat aan de raamkant van de leefkamer staat, zal ik een hele grote pot zetten met dezelfde soort bloemen.
Ik ga verschillende kleuren nemen, wit geel, rood en paars.
Dan kan ik nog even dat fleurige zomergevoel vasthouden.
Wanneer dan uiteindelijk de grijsheid zijn intrede doet...
Wanneer ik door de kale boomtakken kan zien wanneer mijn buren wakker worden door het optrekken van hun rolluiken...
Wanneer ik in hun kale tuinen kan zien op welke dag zij hun was doen..., dan sluit ik mij af.

Dan neem ik mijn gordijnen uit de kast.
Diezelfde gordijnen die ik in de lente had opgeborgen om al het nieuwe van de natuur welkom te heten in mijn huiskamer.
Van plafond tot vloer zullen mijn ramen bedekt zijn met maagdelijk wit.
De centrale verwarming zal de plaats innemen van de zonnewarmte.
Ik zal nog maar heel vluchtig op mijn terrasje verschijnen, om dan gelijk weer bibberend van de kou naar binnen te vluchten.
Ik zal heimwee hebben naar de zomer, maar mij de prachtige kleuren en geuren van de herfst laten welgevallen.
En beginnen dromen over een sneeuwwit wintertapijt.
En dan weer een nieuwe lente!!!
Reageer op dit bericht
Zondag 2 oktober 2005

......

Het grote water wacht
rimpeloos, zonder zorgen
op 't vallen van de nacht.
De rode avond
tovert vreemd verdriet.
Ik kijk ernaar en geniet.
Jouw hand die de mijne vindt,
zonder woorden,
omdat jij weet;
stille waters praten niet.

Reageer op dit bericht
Zondag 25 september 2005

RUZIE IN BLOGLAND?!

Elke dag, nog voor ik naar mijn blogjes ga kijken, kijk ik even op het blogforum.
Ik vind de vele vragen die er gesteld worden interessant, en ik leer vaak uit de antwoorden die worden gegeven zonder dat ik zelf vragen moet stellen.
Ik meen dat dit ook het doel is van het blogforum, en voor mij, zoals al voor zovelen, heeft het blogforum al menig maal zijn nut bewezen.

Redpoppy is een ware bezielster van het forum, en zij geeft dan ook het vaakst een oplossing op de vele vragen. Steeds met een niet aflatend geduld en vriendelijkheid.
Swakke is ook een naam die ik meermaals tegenkom bij het oplossen van een probleem van ons bloggertjes.
Daar er héél vaak steeds weer dezelfde vragen worden gesteld door nieuwkomers, moeten deze mensen ook vaker steeds weer dezelfde antwoorden neerpennen.

Nu was de oplossing om dit te vermijden een infoblog.
Een blog waar de problemen samen werden gebundeld met de antwoorden.
Joepie!
Voor mij als niet zò beginneling meer was dit een prima oplossing. Want vaak had ik wel de klok horen luiden, maar wist ik de klepel niet meer hangen.
Dan was het heel praktisch om naar het infoblog te surfen, daar het bewuste item aanklikken en voila, daar was het antwoord.
Ik moest het forumteam niet lastig vallen, en vooral ik moest niet wachten tot iemand tijd had om te antwoorden.
Want vergeet niet dat het forumteam dit vrijwillig doen, en ook een priveleven hebben, tevens ook een eigen blog waar ze graag hun tijd insteken.

Maar één voor één verdwijnen die infoblogs even vlug dan ze gemaakt zijn!
We hadden eerst het infoblog van peeceeke, doch hij werd jammer genoeg ziek en moest ophouden met bloggen van zijn cardioloog.
Hetgeen ik raar vind is dat we helemaal niets, maar dan ook niets meer horen van peeceeke. Van dag op dag leek hij in het niets verdwenen te zijn.
Maar misschien keert hij nog wel weer, laat ons hopen, want dan weten we dat het weer goed met hem gaat.

Dan was er de "blogdokter" en zijn verpleegster "kwiezientje"!
Een leuk en leerlijk blog voor ons bloggers. Men kon er met een vleugje humor zijn onkunde ten toon spreiden, en men kreeg met evenveel humor het antwoord.
Beide hadden ze hun eigen recepten die mensen voorhielpen, de één stilde de honger van de maag, de ander die van het hoofd.
Maar ook deze beide blogs verdwenen van de éne dag op de andere!
Deze keer kwamen we helemaal niets te weten, gewoon zonder boe of ba, weg!
En weer waren het in feite de bloggebruikers die min of meer de dupe waren.
Het blogforumteam kreeg terug al het werk in de schoot geworpen.
Er werden opnieuw oplossingen gezocht en gevonden!

Er kwam een blogassistent, Willee.
Hij werd gekozen door hogerhand.
Hij is een man die door doorgedreven zelfstudie een grote kennis van de pc heeft verworven.
En ik als leek zijnde heb steeds bewondering voor zulke mensen, want
zelf ben ik vele jaren jonger dan hij, en ik heb het moeilijk met alle geheimen van de pc. En op het blogforum te zien ben ik niet de enige.
Maar nu lees ik dat ook dit blog moet verdwijnen.

Daar ik een dagelijkse bezoeker ben van het blogforum merkte ik al gauw dat er ruzie was in het straatje.
Er waren soms vinnige dialogen tussen de "blogassistent" en de andere forumhelpers.
Meermaals werden er berichten van eerste verwijderdt. Vreemd genoeg voelde ik mij daarbij betutteld, want ik had als bloggebruiker geen kans gekregen om mij een oordeel te vormen over het geschrevene.
Ik kreeg het gevoel dat er een machtstrijd aan de gang was, een strijd om de hoogste trede op de ladder van de hiërarchie.
En volgens mijn bescheiden mening zitten de bloggertjes daar niet op te wachten. We zijn daar ook helemaal niet mee gebaat.
Het enige dat we willen is een antwoord op onze vraag, van diegene die de oplossing weet. Wie dat is blijft gelijk, althans dat denk ik toch. Zo is het alvast voor mij.

En daarom doe ik via mijn blog een oproep!
Willee (blogassistent) blogassistent is een slimme man, maar net als zoveel knappe koppen komt hij een beetje belerend over.
In enkele gevallen is hij zelfs wat degenererend en cru.
Persoonlijk heb ik ondervonden dat wanneer je hem via zijn blog een mailtje stuurt met een vraag, je steeds een heel beleefd mailtje terug krijgt.
Zijn mening dat je het beter eerst zelf allemaal uitprobeert voor je een vraag stelt, kan ik alleen maar bijtreden.
Wanneer je zelf de oplossing van het probleem vind, vergeet je het nooit meer, dit in tegenstelling tot wanneer anderen het voor je oplossen.
Dit kreeg ik reeds te horen in de lagere school, en dit krijg ik nog steeds te horen wanneer ik een cursus volg.
Dus er zit een kern van waarheid in hetgeen hij vooropsteld.
Maar het belet hem niet om alsnog een oplossing te geven!!!
Dat hij niet al te voorzichtig is in het geven van zijn mening is ook waar.
Al te kieskeurig in het formuleren van zijn woorden is hij ook niet moet ik toegeven.
Maar schrikken we niet altijd wanneer men ons een spiegel voorhoud?
Zomaar beweren dat hij mis is, en wij het bij het rechte eind heben zou wat al te kortzichtig zijn volgens mij.

Ik ben mij er derdege van bewust dat ik hier mijn hand in het vuur steek voor iemand die ik van toeten of blazen ken.
En dat ik daarbij danig mijn vingers kan verbranden is ook een feit.
Als Willee (blogassistent) gelijk heeft dat er een machtstrijd aan de gang is op het blogforum, dan kan ik met dit epistel ook in de ban worden geslagen.
Maar dan is dat het ultieme bewijs dat hij gelijk heeft!
En ik denk niet dat dit de bedoeling is die de webmaster voor ogen had wanneer hij "seniorennet" opstartte, en naderhand ons senioren de "blogs" cadeau deed.

Daarom durf ik vragen, geef Willee een kans.
Geef hem de kans te groeien in de "blogs"
Of moet ik zeggen, geef hem de kans om tot op ons niveau af te dalen.
Ons leken die weinig of niets kennen van "het bloggen" en de pc.
Wanneer hij zich dan wat belerend uitlaat, geef hem dan lik op stuk met een vleugje humor. Want zegt het spreekwoord niet"al lachend zegt de zot zijn waarheid"?Hij zal het appreciëren, daar ben ik zeker van
Ruzie maken is verloren tijd en verspilling van energie, en de tijd gaat voor ons senioren al zo vlug.
En wat het belangrijkste is, hij kan ons veel en veel leren over de pc.
En dat is toch het voornaamste doel van een forum en infoblog?!
Met een vleugje humor wil ik dan ook dit epistel afsluiten;
Willen we werkelijk willee weg? Als willee wat minder wijzer wordt, willen we willee dan weer?

DIT IS MIJN MENING OMTRENT HET BLOGFORUM DISPUUT!
GRAAG HAD IK JULLIE MENING OMTRENT DEZE GEKEND!!!
4 reacties Reageer op dit bericht
Zaterdag 24 september 2005

INNERLIJKE SCHOONHEID


WARE SCHOONHEID ZIT VAN BINNEN!
De buitenkant van de mens wordt meer en meer fake!
Schoonheid en correctie operatie's zijn schering en inslag.
Dit geld vooral voor vrouwen, maar de laatste tijd vallen ook meer en meer mannen voor dit nieuwe fenomeen.
Wat ben je ook gebaat met het gezegde "Ware schoonheid zit van binnen" als je een minder mooie buitenkant bezit?
Het is immers die buitenkant die het eerst in het oog springt.
Mooie vrouwen krijgen meer kansen in het leven, krijgen betere positie's op de arbeidsmarkt.
Is het omdat ze vaardiger zijn? Of is het doordat zij door hun schoonheid meer zelfvertrouwen hebben, en daarbij assertiever te werk durven gaan?
Meestal hebben ze ook een uitgebreider kennissen en vriendenkring dan het eeuwige muurbloempje.
Het oog registreert nu eenmaal liever mooie dingen.
Van lelijkheid wenden we snel de blik af. Soms uit piëteit, soms uit beleefdheid, maar meestal omdat we niet verder wilen kijken.

Ware schoonheid zit van binnen!
En waar haalt men het lef vandaan om te veronderstellen dat mooie vrouwen lelijk zijn van binnen!
Alle soorten zijn vertegenwoordigd op deze wereld, mooi van binnen zowel als aan de buitenkant, en vice versa
Maar je zal als lelijk eendje maar zitten wachten tot er iemand de moeite neemt om je innerlijk te doorgronden. En dan moet die bepaalde iemand je ook nog bevallen!
Want lelijk of mooi, ware liefde is hetgeen we allemaal zoeken.
Maar nu is er de oplossing! We gaan massaal onder het mes.

De jeugd is mooi!
Jeugd bruist van het leven. Jeugd zit strak in het vel, en dat willen we zo houden, minstens tot we tachtig zijn.
Want we kijken naar mooie mensen vanuit het verkeerde perspectief.
We vragen ons niet af of die mooie meid ook gelukkig is? Of zij mooi is van binnen?
Neen, we willen enkel die schoonheid bezitten, evenaren.
Daarom laten we wegzuigen en wegsnijden hetgeen ons niet bevalt.
We laten liften en straktrekken hetgeen is afgezakt .
We laten opvullen hetgeen ons niet volumineus genoeg lijkt.
Enkel de inhoud van onze portemonee is soms nog een struikelblok op onze weg naar de eeuwige jeugdigheid.
Maar ook aan dat euvel is een mouw aan te passen, want als het moet zijn we vindingrijk.
Doch, dit is niet het enige euvel lieve mensen!

Alle lichaamcorrectie's ten spijt verraden je handen je.
Aan je handen zie je je ware ouderdom, alle zalfjes te spijt.
Je benen, je enkels, je voeten die jou al zolang hebben moeten dragen, stappen minder veerkrachtig door het leven.
Je huid die jou nooit meer die jeugdige frisheid teruggeeft
En je ogen!
Daar waar de jeugd met onbevangen blik de wereld in kijkt, veraden onze oude ogen het geleden verdriet.
Kijken we met enig wantrouwen en voorzichtigheid rondom ons, onze jaren eigen.
Straalt uit onze blik de opgedane ervaring en de daarmee gepaarde wijsheid.
Of in het andere geval, de valsheid, de gemeenheid en het slechte.
De haat en de biterheid.
Dat kan men met de duurste operatie niet verwijderen!
En daarom zit ware schoonheid van binnen!!!

MAAR MIJN MENING HOEFT NIET JOUW MENING TE ZIJN!


1 reactie Reageer op dit bericht
Maandag 19 september 2005

EEN MOP DIE AANSLUIT BIJ VOORGAAND EPISTEL

Vader krokodil onderwijst zoon krokodil in het jagen op een prooi!
Aan de waterkant staat een oude man te vissen.
Zoon krokodil wil er meteen op af, maar pa krokodil hou hem tegen.
Waarom niet deze prooi, vraagt de zoon?
Veel te taai, zegt pa, en ze zwemmen verder
Iets verderop speelt een kind aan de waterkant!
Zoon is weer niet te houden, en gaat erop af.
Pa houd hem een tweede maal tegen.
Waarom deze prooi niet, vraagt zoon krokodil lichtjes geïrriteerd?
Veel te mager argumenteert pa, en ze zwemmen verder
Plots stopt er een dure porsche langs de waterkant!
Er stapt een knappe jonge vrouw uit.
Met net genoeg vlees, daar waar het vlees hoort te zitten.
Zij kleed zich om, stapt in haar bikini, en vervolgens stapt zij in het water.
Zoon krokodil kan zich niet meer inhouden.
Hij schiet als een pijl uit een boog door het water, op weg naar het lekkere hapje.
Vader krokodil werpt zich met ware doodsverachting bovenop zijn zoon, en duwt hem onder water.
Maken dat je wegkomt roept hij zoonlief toe!
Waarom vraagt deze, geheel verward over zoveel geweld van zijn vader.
Dat is geen spek voor onze bek, jongen.
Dat is mevrouw La Coste, zij vilt je levend!
1 reactie Reageer op dit bericht
Zondag 18 september 2005

LIEFDE VOOR HET HUISDIER.

Ik ben er mij terdege van bewust dat ik hier, en nu, een grote groep mensen tegen mij in het harnas ga jagen met dit epistel!
Maar ik kan het niet laten om dit van mij af te schrijven.
Is het mijn slechte ik, of is het mijn rechtvaardigsheidgevoel. Of is het gewoon omdat ik niets anders weet aan te vangen met deze mooie, en wellicht laatste, zonnige zondag.
Mijn bescheiden mening zegt mij dat het komt doordat ik teveel rondkijk en mij daarbij veel bedenkingen maak.
Maar ik werp mij nu voor de leeuwen (om bij het onderwerp te blijven) en laat het oordeel aan jullie over!

Ik wil het hebben over huisdieren.
En meer bepaald over de baasjes van die huisdieren. Over hun keuze en hun opvattingen over wat huisdieren voor hen moeten zijn.
Geef toe, elke dierenliefhebber vind het verschrikkelijk dat er dierenasielen bestaan.
Dat die asielen één voor één afgeladen vol zitten met afgedankte dieren vinden we schrijnend.
Weggeworpen voorwerpen omdat ze niet voldoen aan de eisen van hun baasje.
Of omdat ze op een bepaald moment in de weg lopen voor de gemaakte plannen.
Diegene die hun huisdieren op die manier vroegtijdig van de hand doen zijn in onze ogen onmensen.
Dierenbeulen zouden we met plezier de strot over snijden. Pelshandel vinden we ontoelaatbaar.
Sommige gaan nog een stap verder en weigeren om vlees te consumeren. Niet enkel om de gezondheid, maar omdat ze tegen het doden van eender welk dier zijn.

Maar nu komt mijn hekelpunt!
Hierbij rijzen bij mij de vragen!

Hoe komt het dat al die dierenliefhebbers geen dier uit die bewuste asielen halen?
Waarom hebben sommige dierenliefhebbers dan een huisdier met een ellenlange stamboom in huis.
Rashonden, raskatten, de éne al prachtiger dan de andere.
De éne al duurder dan de andere.
Het huisdier moet hun status bevestigen tegenover de buitenwereld.
Het huisdier moet navenant zijn aan de woning en de auto.
En de kennels, zij kweekten voort. Zij zouden wel gek zijn om het niet te doen, er is immers veel geld mee te verdienen.
Dat er zo veel zwakke dieren op de markt komen zal hen een zorg wezen.
Dat die dieren in een asiel terecht komen wegens niet voldoen aan de vooropgestelde normen, is ook niet hun verantwoording.
Nee, die verantwoording ligt bij ons!

Waarom moet je een rashond of raskat hebben?
Toegegeven, je hebt prachtige rasdieren, in elke soort.
Maar is die straathond of straatkat dan niet mooi?
Mijn kat is een vuilbakkenras. Hij voldoet in geen enkel geval aan de normen van de raskat.
Hij heeft een krulstaart die hij parmantig op zijn rug draagt. Hij heeft een vlek in zijn linkeroog. Zijn strepen lopen een beetje kriskras door elkaar.
Maar hij is geweldig lief! En ik hou van hem!
Mijn hondje is een minimalthezertje. Een kruising van ik weet niet wat. Zij komt van de straat. Ze heeft een kleine bruine vlek op haar rug, dit om te tonen dat ze uniek is.
Geen van beide voldoet aan de strenge normen van hun ras, maar hun liefde en trouw zijn onuitputtelijk.

Sommige huisdierenliefhebbers gaan nog een stuk verder!
Zij gaan met hun dier naar dierententoonstelingen.
De concurentie daar is moordend. De afgunst druipt er langs de rijen met kooien af.
Waar zit bij die mensen de liefde voor het huisdier vraag ik mij af.
Goed dat je met je hond gehoorzaamheidslessen gaat volgen, dat kan de hond enkel maar ten goede komen.
Maar waarom moet hij trainen om de snelste te zijn,de mooiste, de slimste.
We liggen soms in een deuk als we een artikel lezen over verwaarloosde dieren.
De verontwaardiging kent geen grenzen.
We tekenen graag met z'n allen een petitie's tegen al die wreedheden, en tergelijkertijd lopen we met een grote boog om het asiel heen.
Gelukkig denkt niet iedereen zo.
Gelukkig zijn er nog mensen die dieren van de straat opnemen om hen een liefdevolle thuis te geven.
Uitzonderingen bevestigen immer nog de regel.
Deden we dat allemaal maar! Zonder uitzondering!

DAT IS MIJN MENING EN HET HOEFT NIET UW MENING TE ZIJN!
MAAR IK ZOU GRAAG UW MENING KENNEN!!!
2 reacties Reageer op dit bericht
Dinsdag 13 september 2005

VRIJE KEUZE.

In de meeste week of maandbladen staat er een rubriek in de trend van "vraag het aan lieve.....?"
Ik snap de meeste mensen niet die naar zulke rubrieken schrijven.
Soms vraag ik mij af of die zogezegde vraagstellers wel bestaan? Of ze geen verzinzels zijn van diegene die de rubriek samensteld.
De meest onzinnige vragen kom je bij wijlen tegen.

Zo las ik eens een vraag van een 24 jarige vrouw.
Zij had haar verloofde reeds voor de vijfde maal betrapt in bed met haar beste vriendin, en dit op enkele maanden tijd.
Nu vroeg ze wat ze moest doen, trouwen ja dan nee met hem?
Ik heb het tweemaal gelezen, want ik kon het niet vatten dat ze die vraag uberhaupt stelde, maar vooral dat ze die vraag stelde aan iemand die betaald wordt door een commercieel blad!

En het antwoord was zo mogelijk nog absurder!
Want "De Lieve.....?" antwoorde dat het misschien zijn manier was om met de stress van het aanstaande huwelijk om te gaan.
Dat mannen in stress situatie's soms heel raar kunnen reageren.
Dat het niet wil zeggen dat hij niet meer van haar hield, enz.enz.
Ik hoop dat, wanneer deze persoon echt bestaat, ze niet is gehuwd met die kerel.
Alhoewel, als je zo dom bent dat je in zo'n geval niet weet welke keuze je moet maken, dan verdien je het misschien wel om bedrogen te worden.
Zouden er in deze cybereeuw nog jonge vrouwen bestaan die in zulk geval die man geen schop onder zijn k... geven?

Zo ontdekte ik op een keer in een weekblad een rubriek waar mensen hun mening kunnen geven over vorige gepubliceerde artikels.
Die artikels gaan dan meestal over BV's of over radio en tv.
Zo zijn er talloze mensen die zich boos maken over programma's die hen niet bevallen.
Zo was er iemand die zich uren had zitten ergeren aan een bepaalde film.
Nu, zelfs als ik na het betalen van een ticket in de bioscoop een film tref die niet aan mijn verwachtingen voldoet, dan blijf ik geen uren zitten. Dan sta ik op en ga de zaal uit.
Wanneer dit thuis op mijn tv voorvalt, zet ik wat anders op, of ik zet hem uit.
Me dunkt dat iedereen toch een aan/af knop heeft op zijn toestel.

Commentaar op radioprogramma's waren ook schering en inslag.
De muziek was voor de ene te oudbollig, en voor de andere te luid.
Men had het hier over één en dezelfde zender.
Er zijn toch meerdere zenders?
En als je niet je gading vind op eender welke zender, dan heb je toch je eigen muziek nog.
Wie heeft er geen platenspeler in huis, en fonoplaten.
De meeste mensen hebben toch veel meer in huis om muziek af te spelen?
Waarom je dan ergeren aan een zender die jou niet kan tevreden stellen.
Zet uit dat ding! Luister naar je eigen favoriete muziek.
Of lees een boek, ga wandelen, doe iets, denk ik dan.

Waarom schrijven mensen naar zulke rubrieken?
Durven ze misschien geen keuze meer maken zonder de mening van een ander te kennen?
Is het leuk om mensen of programma's af te kraken?
Want je kan je toch geen oordeel vormen over een mens die je niet persoonlijk kent!
Of een programma af kraken dat je niet hebt gezien?
En als je die mens wel kent, waarom kraak je hem dan af?
Als hij je niet ligt, waarom ga je hem dan niet uit de weg?
Hetzelfde met een tv of radio programma. Waarom blijf je kijken of luisteren?



Ik vind het allemaal maar raar!
Het lijkt net of het leven mag niet simpel zijn.
MAAR MIJN MENING HOEFT NIET DE JOUWE TE ZIJN!!!

Reageer op dit bericht
Zondag 11 september 2005

ZIEK

Mijn grote liefde is ziek. Doodziek!
En ik kan het maar beter ernstig opvatten want volgens hem haalt hij de morgen niet.
En wie beter dan hijzelf kan het weten he.
Het gekerm en gekreun vanop de bedstee is twee kamers ver te horen.
Tussen twee happen naar lucht en in grote ademnood sist hij mij toe dat ik harteloos ben.
Dat wou hij toch nog even kwijt met zijn bijna laatste adem.

Ik denk aan mijn barensweën. Ik ga terug naar de pijn van de baarmoederhalskanker, mijn twee Hernia's. En dan vergeet ik nog veel pijnlijke operatie's op te noemen.
Waarschijnlijk omdat ze niet echt pijnlijk waren oppert mijn bedgenoot. Want vrouwen kunnen zo verschrikkelijk overdrijven in alles!
Met zijn laatste krachten sleept hij zich naar de eetkamer, en haalt nog net de stoel.
Ik verbijt een glimlach, maar hij heeft het bemerkt. Ik ben er zeker van dat hij nu met de gedachte speelt om mij te schrappen uit zijn testament.

Dochterlief had na haar logement een doos poedersoep achtergelaten in de kast.
Die kwam nu heel goed van pas, want met iets warm in keel zijn zou hij minder luid kermen.
En een pot verse soep maken was de moeite niet. Hij had niet meer de tijd om hem leeg te maken vanop zijn sterfbed.
Ik trouwens ook niet, want ik zou de begrafenis moeten regelen, en daar komt heel wat bij kijken.
Ditmaal was er geen comentaar omdat hij de smakeloze warme soep moest doorslikken. Maar een niets goed voorspellende blik kon hij nog naar me toe gooien.
Even voelt hij zich beter, en hij neemt die waarschijnlijk laatste gelegendheid te baat om een sigaret te roken.
Tja, daar heb je natuurlijk adem voor nodig, maar hij bijt moedig door.
En ik krijg toch een beetje bewondering voor zoveel doorzettingsvermogen.

Plots gaat het terug bergaf. Hij krijgt kou.
Op bibberende benen strompelt hij terug naar bed.
Trekt de donsdeken tot onder zijn kin, en sluit zijn ogen.
Slaap zacht lieve schat zeg ik stil. En ik krijg een zucht als antwoord.
Ik kijk nog even vertederend naar hem, naar die grote sterke man.
En denk bij mezelf; wat is het toch een doetje als hij verkouden is!


1 reactie Reageer op dit bericht
Zaterdag 10 september 2005

DONDER EN BLIKSEM

Voor het moment is het hier te Antwerpen aan het onweren,
Vroeger zei men ook wel eens 'weerlichten'.
Ik herinner mij uit mijn kindertijd dat een onweer steeds een hele revolutie teweeg bracht in huis.

Zo werden alle stekkers uit de stopcontacten gehaald.
Elk elektrisch voorwerp werd verstopt in de kast, of naar de kelder gebracht.
Deuren werden gesloten, ramen toe en de overgordijnen eveneens dicht.
De driedelige sofa werd van de muur afgetrokken. De salon tafel werd daarbij naar het midden van de kamer getransporteerd.
De eetkamertafel moest plaatsruimen voor de salontafel, en werd naar de andere kant van de kamer verplaatst. Alle lichten werden gedoofd, en slechts één enkele kaars mocht branden.
Je kan menen dat ondertussen het onweer alweer lang voorbij zou zijn, maar niets is minder waar.
Telkens men een onweer op de radio voorspelde, werd dit alles uren ervoor ter preventie volbracht.
Enkel en alleen om wanneer het onweer dan werkelijk losbarstte, te kunnen schuilen achter de zetel met een deken over ons hoofd.
Lang nadat het onweer alweer voorbij was, zaten wij nog steeds ineengedoken en geklemd tussen muur en rugzetel. Puffend en naar adem snakkend vanonder de warme deken op ons hoofd.
Zo bang was mijn pleegmoeder van onweer.

Ik heb die angst helemaal niet overgenomen.
Ik ben integendeel heel gefascineerd door donder en bliksem.
Ik vind het een machtig schouwspel, al ben ik niet zo roekeloos om op dat moment in een weide of park te gaan rondlopen.
Maar ik doe bij onweer ook de lichten uit, maar dan enkel en alleen om de bliksem beter te kunen zien.
Ooit waren we in Oostenrijk.
We verbleven in een hoog gelegen hotel, midden in de bergen.
Op een nacht brak daar een onweer los.
De bliksem leek van alle kanten te komen. De donderslagen sloegen hevig en rollend tussen de bergen.
Oorverdovend! Overweldigend! Machtig!
Ik vergeet nooit het prachtige schouwspel dat ik toen heb gezien.

Men mag nooit het noodlot tarten natuurlijk, maar ik hou van die natuurelementen.
Zo ga ik ook graag wandelen bij hevige wind en regen als ik aan de kust ben.
Waarschijnlijk verklaren jullie mij nu gek, maar zo ben ik nu eenmaal.
Benieuwd wat jullie mening is!

1 reactie Reageer op dit bericht
Vrijdag 9 september 2005

GOED VOOR EEN LACH!

De nieuwe pastoor was zo zenuwachtig dat hij de eerste mis bijna niet kon spreken en vroeg daarom de bisschop om raad.
Deze raadde hem aan voor de mis twee à drie druppels wodka in een glas water te doen en dit op te drinken.
De pastoor deed dit en de mis verliep prima: Hij was de rust zelve en alles ging zoals het moet.
Nadat de pastoor het recept nogmaals had genomen maar deze keer met iets meer wodka bleef hij zelfs rustig tijdens de mis, terwijl het buiten regende en stormde alsof de wereld verging.
Toen hij na de mis weer in de pastorie kwam lag er een briefje voor hem van de bisschop:

Beste Pastoor,

Bij deze neem ik de vrijheid enige feedback te geven op uw laatste mis en hoop dat u aan deze punten zal werken:

* Het is niet nodig citroenschijfjes op de rand van de misbeker te steken;
* Het hokje naast het altaar is de biechtstoel en geen WC;
* Er zijn 10 geboden, geen 12;
* Er waren 12 apostelen, geen 14;
* Geen van de apostelen was een dwerg en niemand droeg een rood kapje;
* Jezus Christus en de Apostelen duiden we niet aan als "J.C. and the Gang";
* Mozes bevrijdde Israël van Egypte niet van Irak;
* In het paradijs woonde Adam en Eva, niet Adolf en Eva;
* David won van Goliath maar niet door het geven van een trap in zijn ballen;
* We noemen Judas niet Hoerenjong en de paus noemen we niet El Padrino;
* Bin Laden heeft niets te maken met de dood van Jezus;
* Het wijwater is er om te zegenen, niet om de nek te verfrissen;
* Waarom u de miswijn in een teug heeft leeggedronken, vervolgens zout oplikte en daarna in een citroen heeft gebeten, snap ik nog steeds niet!?;
* Die "muts met die kleine tieten" was Moeder Maria;
* In het vervolg niet meer steunen op de beelden, deze al helemaal niet meer zoenen;
* De "Freak in het midden" is overigens Jezus.
* Hij hangt daar niet uit verveling maar is aan het kruis genageld;
* Diegene in de hoek bij het koor welke u eerst betitelde als homo en later als travestiet in een nachtpon was ik;

De volgende keer graag twee druppels wodka in het water en niet omgekeerd.

Met vriendelijke groet,

De Bisschop

Reageer op dit bericht
Maandag 5 september 2005

HYSTERECTOMIE.

Naar aanleiding van een artikel dat ik las op het blog van bojako

kan ik het niet laten om dit te schrijven.
Het artikel gaat over baarmoederhalskanker en het verwijderen van die bewuste baarmoeder. Een hysterectomie om het eens met een duur woord te zeggen.
Bojaco zelf schreef dit artikel naar aanleiding van een programma dat ze had gezien op tv.
Daarin beweerde men, terecht overigens, dat dokters nogal vlug overgaan tot het verwijderen van die baarmoeder zonder veel rekening te houden met het sexuele after life van de vrouw.
Want een vrouw zonder baarmoeder geniet niet meer, of toch minder, van sex.
En nu juist dit moet ik tegenspreken!

Toen ik op 39 jarige leeftijd de diagnose baarmoederhalskanker te horen kreeg, stortte enerzijds mijn wereld in elkaar. Maar anderzijds was ik blij dat ik uiteindelijk na meer dan een jaar van pijn, en hevige onregelmatige bloedingen, wist wat mij scheelde.
Sex stond dat ganse jaar reeds op een laag pitje, want ik ben geen masochist, en vrijen met pijn was niet mijn ding.
Daar ik in de horeca werkte kreeg ik al gauw verscheidene opmerkingen.
Sommige waren een troost, sommige waren rechtuit cru.
Die laatste kwamen dan ook van het mannelijk cliënteel, want als het bier is in de man......
Zo beweerde er één dat sex nu voor mij voorbij was!
Dat ik voor de man nu niets meer kon betekenen, qua sex dan!
Voor de man zou het net zijn of mijn vagina was een holle kelder!
Dat en nog véél meer van dat fraais kreeg ik te horen.

Met die gedachte trok ik naar de operatiekamer.
Nooit geen orgasme meer, geen plezier meer in sex.
Maar ik had geen keuze, die baarmoeder moest eruit!
Mijn hoop was enkel gevestigd op de twijfel van de Genecoloog of men mijn eierstokken mee moest verwijderen, ja dan wel nee.
Ik nam mij voor van zodra ik uit de narcose kwam om te testen of al die onnadenkende dronkelappen gelijk hadden.
Ik zou snel onderzoeken of ik nog een orgasme kon hebben of niet.
Met die gedachte in mijn hoofd ging ik onder narcose, en vreemd genoeg kwam ik ook met die gedachte uit de narcose.
Niet dat ik sex het belangrijkste vond in mijn leven, maar helemaal zonder kon ik het mij op die leeftijd toch nog niet voorstellen.
Vooral dat ontladende en zo zaligheidsgevend gevoel van dat orgasme dat sex de moeite waard maakte.

Toen ik terug op mijn kamer was en alle slangetjes en buisjes verdwenen waren, nam ik de proef op de som.
Eerst moest ik danig mijn realistische en bange gedachten ver weg duwen naar een heerlijke fantasie, maar eens die klus geklaard lukte het wonderwel.
En ja hoor, ik kreeg een orgasme!
Ik ben dus vandaag het levende, misschien uitzonderlijke, bewijs dat sex nog kan na een Hysterectomie!
Dat sex nog fijn is na die baarmoederhals kanker!
Mijn partner kan dit beamen!

Sex zit hem voor het grootste deel tussen de oren dames, en niet in die baarmoeder.
Je hebt ook twee soorten van orgasme's, de vaginale en het clitoris orgasme.
Het eerste is sowieso niet voor iedereen weggelegd!
Het tweede blijft actief!
Met borstkanker heb ik gelukkg geen ervaring, dus ik weet niet wat dat geeft aan de lustgevoelens van de vrouw. Voor mij zijn mijn borsten zeker een stimulans tot....
Maar ik wil elke vrouw zeggen dat wij uit véél meer bestaan dan borsten en baarmoeders.
Dat sex leuk kan zijn op vele manieren, en dit tot op hoge leeftijd!

DAT IS MIJN MENING!!!

3 reacties Reageer op dit bericht
Zondag 4 september 2005

RESPECT EN EERBIED!

Met het begin van het nieuwe schooljaar moest ik terugdenken aan mijn eigen schooljaren.
In het bijzonder aan wat wij vroeger moesten leren, en vooral wat ons werd geleerd.
Zo leerden we dat we respect moesten hebben voor mens en dier.
Vòòral ook voor onze ouders, evenals voor oudere mensen.
Met dat respect had, en heb ik, nooit moeite gehad. Op mijn beurt heb ik het , als ouder zijnde, mijn eigen kinderen ook geleerd.
Maar we leerden ook dat we eerbied moesten hebben.
Eerbied voor onze koning en koningin.
Eerbied ook voor hoogwaardigheidsbekleders en notabelen.
Kortom, eerbied voor ieder die een trapje hoger stond dan wij. Iedereen die geld en/of macht heeft.
En met dat laatste heb ik het in de loop der jaren wel moeilijk mee gekregen.

Waarom zou ik eerbied moeten hebben voor stinkrijke mensen die voor dat geld nooit wat hebben moeten doen?
Mensen die geboren zijn in een gouden wieg en enkel door erfrecht macht bezitten?
Kennis is macht, zo luidt het spreekwoord!
Maar moet ik eerbied hebben voor hen die die kennis en macht ge (mis) bruiken om tot op de hoogste ladder te kruipen?
Die over lijken gaan en niet geven om de puinhoop die ze achter zich laten?
Neen, ik heb geen respect voor die mensen, laat staan eerbied!

Ik heb eerbied voor die poetsvrouw die elke dag weer het vuil opkuist dat anderen gemaakt hebben...
Voor die man of vrouw die zonder lange arm de ladder is opgeklommen....
De bediende die steeds met een glimlach achter zijn loket plaats neemt, en zich niet te beroerd voelt om een ietsje meer te doen dan hem is opgedragen.
De postbode, de vuilnismannen, de fabrieksarbeider, de verpleger, enz.
Iedereen die op eerlijke wijze zijn kost verdiend. Die niemand kwaad berokkend door zijn plaats in de maatschappij in te nemen.
Voor al diegene die zich vrijwillig inzetten om anderen gelukkig te maken.
Daar heb ik respect voor!
Die mensen verdienen eerbied!
En die mensen krijgen dan ook mijn respect en eerbied die men mij met de paplepel heeft ingegeven.

Maar mijn mening hoeft uiteraard niet de uwe te zijn!!!
1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE

↑ Terug naar de berichten