Archief

Soms denk ik eraan om het bloggen op te geven. Geen fut, weinig tijd ook, niets te vertellen, lezen en schrijven vraagt een grote inspanning en gaat heel moeizaam wegens mijn oogziekte.
Komt bij dat wanneer het mooi weer is, ik toch liever buiten ben dan mijne Sjeeraar te zitten bepotelen.
Maar dan bedenk ik mij hoe onnoemelijk erg jullie allen mij zouden missen! Hahaha…..jullie merken het wel hè, aan groot ego totaal geen gebrek bij mij.
Nee hoor, au contraire, ik zou júllie heel erg missen!!!

Maar feit is en blijft wel dat ik mijn enige nog beetje ziende oog moet sparen. Dat dit zelfs heel noodzakelijk is wil ik het beetje zicht dat ik nog over heb blijven behouden.
Maar we zien wel, zei de blinde, en hij deed het licht uit.

Gisteren spoorde ik, nog maar eens, naar dochterlief toe in Mechelen. Ik begin echt van die stad te houden! Weet er zelfs al beter elke openbare instantie zijn dan in mijn eigen stad waar ik toch al gans mijn leven woon. Ken er ook reeds hele leuke terrasjes die niet noodzakelijk in het centrum moeten liggen. Ken er eveneens de gelegenheden waar je aan een democratische prijs toch heel lekker kunt eten. Maar ja, Mechelen is natuurlijk kleiner dan Antwerpen. Men noemt het niet voor niets ietwat ludiek de parking van Brussel.
Al die leuke en niet zo toeristische plekjes ken ik natuurlijk dankzij dochterlief als gids die nu toch al een slordige drie jaar in Mechelen woont.
Een ding is wel noodzakelijk, je hebt een paar stevige stappers nodig om door die stad te kuieren, want met al die kasseien, op stoepen inbegrepen, is het ondoenbaar om er op hoge hakken te lopen. Zo is het althans voor mij, misschien ligt het anders voor inboorlingen.

Dochterlief's nieuwe stekje oogt zonnig en vrolijk. Er mankeren enkel nog een bloemetje en wat kamerplanten om het geheel af te maken. En daar gaan we zaterdag over twee weken voor zorgen. Dan moet zij niet werken en hebben we voldoende tijd om te gaan rondkijken en kiezen.
En omdat ik gisteren eindelijk de beslissing heb gekregen van de herziening van mijn invaliditeit, en vermits dit een gunstige uitslag is en ik het tegoed met terugwerkende kracht krijg uitbetaald, kan er wel een mooie plant af, niet!

Zo, na dit gezegd en geschreven te hebben, kom ik straks even langs om te zien wat jullie te vertellen hebben. Nu ga ik eerst Blokken en Journaal bekijken.
Heb nog een gezellige en knusse avond!

Snel even een berichtje neerzetten...
…Waarom ik nog iets plan, diene clevere Joost mag het zeggen. Mijn lieve en trouwe Poetsiepoets haar schoonpapa is overleden en uiteraard komt ze dus vrijdagmorgen niet. Ter vervangen komt er nu poetshulp op donderdagmorgen.
De zorghulp komt donderdagnamiddag, en zelf moet ik om 17:00h in Mechelen zijn.
Dat wordt dus douchen om 07:00h voor de onbekende poetshulp komt… vliegensvlug boodschappen doen met de zorghulp…en ’s avonds misschien stinkend van het stresszweet aankomen bij dochterlief.
Leve de deodorant en het parfum!

Vrijdagmorgen mag ik dan wel iets langer in bed blijven. Vrijdagmiddag evenwel moet ik gewassen en gestreken naar onze maandelijkse vriendenbijeenkomst. En omdat ik dan toch buitenhuis ben keer ik nog niet meteen weer.

Zaterdag wordt dan een recupdag.
Voor zondag maak ik best nog geen plannen want die worden meestal toch overhoop gehaald.
En daarom nog snel even dit berichtje want ik weet niet wanneer ik nog eens tijd ga hebben om hier te schrijven.

Nu ga ik als de wiedeweerga naar mijn bedje, want het is al na middernacht en het is straks vroeg dag .

Heb allen een fijne dag, kus van Mus, en tot fleus!

Wakker worden (eerste vereiste natuurlijk) dan moeizaam uit bed rollen... plasje doen... kat eten geven... koffie maken. Dat is zowat de routine van elke dag ten huize Mus.
Vervolgens met dat vers kopje koffie mijne Sjeeraar (=laptop) wakker maken en gaan koekeloeren wat mijn blogmaatjes te vertellen hadden.
Nog vervolgens naar mijn FB-maatjes gaan kijken of die ook al wakker zijn. En voor je het weet ben je enkele uren verder en zit je tegen de noen nog altijd in nachtkledij.
”Tja, zo raakt je werk nooit klaar, he Mus!”

Ik heb hier anders weer een serieuze hoop vuil wasgoed liggen! Wel zeker vier machines alweer.
Waar ik dat vele te wassen goed vandaan haal, Joost mag het weten. Zoals gezegd, wanneer ik niet uit huis moet loop ik tot de noen in mijne pyjama, en om de huishoudelijke klussen op te knappen draag ik een oude T-shirt en een versleten tot aan de knieën afgeknipte joggingbroek. Je wilt me echt niet zo zien, geloof me.

Moesten jullie nu vinden dat aan het zagen ben….wel… dan zouden jullie wel eens gelijk kunnen hebben. Dat komt dan door mijne Wier. Ik zit er wel niet op, nee, ik loop er op. (Waar zou dat gezegde vandaan komen “Zij/Hij zit op een Wier?) Effe Apeldoorn euh... Natoken bellen.
Van de week voelde ik iets pijnlijks hard onder mijn voet bij het stappen. Eerst dacht ik dat er nagel door mijn schoenzool zat. Maar thuisgekomen en mijn pantoffels aangetrokken,bleef die pijn.
Vermits ik zelf niet meer kan zien wat er aan de hand is (voet in dit geval) belde ik naar mijn pedicure. Die was gelukkig bereid om me er even tussendoor te nemen. En het verdict was, een grote dikke wier onder de hiel van mijn linkervoet.

Dus nu smeer ik een zalfje en plak ik pleisters.
De wier wordt al iets zachter en de pijn al iets minder.
Nu het zagen nog afleren he!!!!

En nu zeg ik jullie tot later want ik ga eindelijk beginnen aan mijne was.
Heb allemaal een fijne dag, en tot fleus!

Sorry, driemaal sorry, omdat ik jullie afgelopen week schromelijk verwaarloosd heb! Maar First Things First, zegt de Engelsman, en the first thing voor mij was de verhuis van Dochterlief.
“Het wordt een makkie” zei ze! Daarmee bedoelde zij dat ze verhuisde naar een spiksplinternieuwe gemeubelde studio en dat ze haar eigen meubeltjes overliet aan de nieuwe bewoners van de oude woonst. Dat zijn pas in België aangekomen Polen en ze hebben weinig meer bij dan wat kledij.
Alleen wat keukenhulp toestellen, droogkast en wasmachine en “Thats It!” nog altijd dixit Dochterlief.

Ja Wadde! Naarmate de uren en dagen vorderden leek het wel of we meer achteruit dan vooruit gingen. “Ach ja, dit wil ik ook meenemen….en dat ook…en dit kan ik ook niet missen!!!” De kartonnen dozen hoopten zich in een ontzagwekkende stapel op.
Ondertussen moest Dochterlief ook nog haar boterhammetje gaan verdienen zodat moeder vaak haar laatste trein en bus naar huis maar net op het nippertje haalde.

Eindelijk uitgeput thuisgekomen en verlangend naar mijn bed, zat de kat me ietwat verontwaardigd aan te kijken, want hij miste wat aandacht en vooral zijn verzorging als daar zijn: schone kattenbak en fris gewassen kussentjes en plaids. Dus bedtijd nog maar wat uit stellen Mus.

Tot overmaat van ramp meldde mijn zorghulp zich ziek. Net nu ik de vorige week besloten had om de winterkleding in te pakken en de zomerkleding te voorschijn te halen. Die zomerkleding bestaat grotendeels uit wit katoenen en linnen rokken, bloezen en broeken en moesten dus fris gewassen en gestreken worden. “Oh djeezes, wat heb ik een hoop kleren!” Gelukkig was mijn lieve trouwe Poetsiepoets wel op post, zodat we met z’n twee de huishoudelijke klussen toch geklaard hebben gekregen.

En dan was er nog mijn treinabonnement!
Wegens mijn handicap spoor ik aan halve prijs door ons kleine landje. Maar dat abonnement moet elk jaar hernieuwd worden, en dat was ik uit het oog verloren. Net afgelopen week verviel het zodat ik ook nog eens naar het ziekenfonds kon trippelen om een bewijs van mijn handicap te gaan halen.
Jullie merken dus dat ik me niet verveeld heb.

Enfin, eind goed, al goed.
Dochterlief zit op haar nieuwe stekje en deze moeder kan nu haar pijnlijke knoken en gebruuskeerde spieren weer gaan samenrapen. Dat ga ik straks doen in een heerlijk warm en ontspannend ligbad.
Mij in het bad laten vallen zal geen probleem zijn. Hopelijk geraak ik er ook weer uit!!!
Maar dat merken jullie dan vanzelf wel wanneer het de komende dagen op dit blogje stil blijft.

IK WENS JULLIE ALLEN EEN HEEL FIJN WEEKEND TOE,
EN EEN PRETTIGE 1 MEI VIERING!

Al zal dat “gezapige” nog niet voor deze week zijn!
Het zit namelijk zo dat dochterlief op 29 april verhuisd. En wat doe je dan als moeder van een dochter die er alleen voor staat en lange werkdagen klopt? Juist! Je spoort dan regelmatig naar Mechelen om een handje te helpen.
Ju wast wat gordijnen en overgordijnen… je pakt wat spulletjes in kartonnen dozen… maar vooral zorg je er voor dat ze niet vergeet gezond te eten en dat ze op tijd naar bed kan gaan, want ze moet vrijwel  elke dag om 04:00h opstaan.
Net nu, natuurlijk, geeft haar laptop er de brui aan en mag de mama met haar laptop de administratieve rompslomp, die bij elke verhuis komt kijken, in haar plaats doen. Dat laatste vergt nog de meeste inspanning omdat het met mijn slecht zicht toch niet zo gemakkelijk is om te doen. Een puntje of komma verkeert plaatsen en je kunt opnieuw beginnen.... pfffft!

Daarom zullen jullie het mij hopelijk niet kwalijk nemen wanneer ik deze week niet vaak zal schrijven op mijn blogje, of jullie blogjes kom lezen. Al zal ik wel moeite doen om dat laatste toch wat bij te houden, zodat ik van jullie reilen zeilen toch een beetje op de hoogte blijf.

Ik wens jullie allen nog fijne Paas- en zonnige lentedagen toe!

Verleden week bleef dochterlief een ganse week logeren en dat was toppie!
Op woensdag evenwel moest ik mijn maandelijkse oogprik gaan halen in het ziekenhuis. Dat viel wel een beetje ongelegen want je bent daar al snel een uur of vier kwijt aan wachttijden en behandeling, zonder de reistijden mee te rekenen dan nog. Nadien kan ik weinig meer doen dan een koffietje gaan drinken in de cafetaria en daarna naar huis gaan zitten bekomen. Na de behandeling zie ik immers helemaal geen steek meer voor ogen.
De oogchirurg had anders wel goed nieuws. Mijn LMD is stabiel gebleven, dus al meer dan een maand geen achteruitgang. De oogziekte is ondertussen zo ver gevorderd (in september 2 jaar) dat ik met dit kleine lichtpuntje gelukkig ben.

Min puntje verleden week was de eindafrekening van mijn energie factuur. Liefst -200€ moet ik bij betalen.
Hoewel, al bij al valt dit nog mee als ik anderen hoor klappen, al zeker met de strenge winter die we achter de rug hebben, maar toch…
Alles wordt maar duurder en duurder, en ik begin dat heel goed te voelen in mijn portemonnee. Maar ik zal wel niet de enige zijn zeker!

Deze week wordt weer druk.
De ergotherapeut kwam deze namiddag en ze had een leuk snufje bij om uit te proberen, maar daarover later meer. Gisteren, maandag, tich aantal telefoontjes moeten doen voor het VAPH die me nog centjes moeten. Maar die struikelen nu weer over dit en dan weer over dat papiertje. Uiteindelijk bleek alles toch in orde. “Foutje van de computer, mevrouw!”. Me hoela! Maar dat laatste heb ik stilletjes gedacht en niet hardop uitgesproken. Anders moet ik misschien nog langer wachten op dat waar ik recht op heb en ik wacht nu al vier maanden. ‘k Ben ondertussen al 10€ of meer kwijt aan telefoon en postzegels. Straks blijft er niets meer over!

Woensdag op controle bij de oogarts, maar dat kan hier in het nabij gelegen ziekenhuis gebeuren. Donderdagnamiddag komt de zorg,  en vrijdagmorgen komt Poetsiepoets. In de zon liggen zal een klein tussendoortje worden.

Enfin, zo zijn jullie weer een beetje op de hoogte van mijn reilen en zeilen.
Ik wens jullie nog veel genot van de zon. Tot de volgende, tot fleus….

PS: Ben een heel tof boek aan het beluisteren, meer daarover als het uit is.

Even laten weten dat mijn week weer druk bezet is. Maar, buiten dat ik woensdag weer een oogprik moet krijgen, zijn het leuke dingen die me bezig houden.

Zo logeert dochterlief een weekje bij mij en dat is dus altijd heel fijn.
Gisteren zijn we gaan shoppen in de koekestad. Met dat zomerse temperatuurtje dat we cadeau kregen zijn we natuurlijk ook op tijd en stond op een terrasje gaan zitten. Want schoppen maakt dorstig hè.

Vandaag zijn we dan de dagelijkse boodschappen gaan doen. Dat is natuurlijk iets minder leuk dan shoppen, maar toch leuker met z’n twee dan alleen.
Morgen dus weer een dagje ziekenhuis, maar donderdag zijn we weer ribbedebie, al weten we nog niet waar naartoe maar dat zien we dan wel de dag zelf. Alles zal van het weer afhangen.

Maar zo weten jullie dus met wat ik bezig ben deze week. Met hele leuke dingen samen met dochterlief.
Ik wens jullie allen ook een hele fijne week toe!

Genieten jullie ook zo van dit heerlijke zomerse weertje? Ik anders wel.
Onder deze prachtige boom, die te groot en te breed was om in een keer op de foto te kunnen, zat ik gisteren in aangenaam en prettig gezelschap zalig te genieten met een fris wit wijntje binnen handbereik.
Wat meer moet een mens nog hebben om gelukkig te zijn!

Ik wens jullie allen een zonnig weekend toe!