Archief

Het verhaal speelt zich af in Zweden. Het is een lijvig boek dat somberheid, maar ook vaak humor en ironie bevat.
Het is een fictieve roman over hoe sterk de relatie is tussen een moeder en haar drie pleegdochters als blijkt dat de moeder ook een kind van zichzelf heeft.

Centraal in het verhaal staat de volledig verlamde en levenslang aan een verpleeghuisbed in Vadstena gekluisterde Desirée. Zij blijkt in staat om op magische wijze vrijelijk te kunnen reizen door tijd en ruimte.
Zó "bespeelt" zij op mysterieuze wijze het leven van de pleeg-zussen Birgitta, Margareta en Christina, die alle drie tragische levensverhalen met zich mee zeulen. Als Desirée zodoende in het leven van haar pleeg-zussen binnendringt, wordt het evenwicht tussen de vrouwen ernstig verstoord.

Het is ook niet aan hen bekend dat Desirée de dochter van hun pleegmoeder "tante Ellen" is.
Als baby is Desirée begin jaren vijftig door haar moeder, die vroeg weduwe was geworden, in een inrichting geplaatst. Daarna heeft de moeder drie pleegdochters opgevoed zonder hen te vertellen dat ze ook een dochter van zichzelf heeft.
“Ik wil weten wie van mijn pleeg-zussen het leven gestolen heeft dat voor mij bestemd was.” Zo denkt de gehandicapte Desirée.

De roman is heel fascinerend en spannend door zijn verrassende wisselingen in tijd en ruimte van een generatie. Ook klaagt de schrijfster onderwijl op kritische wijze de Zweedse welvaartsmaatschappij aan.
De in 1947 geboren Zweedse schrijfster won met deze succesvolle roman in 1997 de Zweedse 'Augustpris'.

Jammer genoeg voor mij wordt het boek erbarmelijk voorgelezen.
De dame in kwestie struikelt in elke zin wel over een bepaald woord of spreekt het half uit en hakkelt veelvuldig. Zij last pauzes in waar er geen moeten zijn, en vice versa.
Ook slikt zij veelvuldig en hoorbaar. Zij heeft duidelijk een droge plakkerige mond. Het lijkt wel of de dame last heeft van een kunstgebit dat haar veel te groot is. Dat neemt bij mij ietwat het plezier van het inleven en de concentratie van het knappe verhaal weg.
Maar al bij al heb ik van deze roman enorm genoten. Een aanrader dus.

Toch handig om een pc krak als zoon te hebben! Want van de week kreeg ik bijna een toeval, en dat kwam zo…

… Ik doe al jaren aan Internet bankieren en het was weer die tijd van de maand dat ik mijn schamele centen kwistig uitdeel . Omdat mijn ziek oogske danig rap vermoeid raakt, en daarbij de letters en cijfers een wilde rondedans beginnen te maken, moet ik mijn overdrachten de laatste maanden in twee keer doen. Dus ’s middags al enkele rekeningen betaalt en ‘s avonds zou ik de rest doen.
Maar toen ik ’s avonds mijn bank weer wou opstarten gaf die een foutmelding en zei mijne Sjeeraar, foert.
Nu was het zo dat Mozilla ondertussen een update had uitgevoerd en dus ging ik als eerste daar de fout zoeken. Maar daar was niets vreemd te vinden.
Omdat ik ook niet helemaal een pc bleuke ben, ging ik rommelen in de buik van Sjeeraar. Wat ik allemaal geprobeerd heb ga ik hier niet uit de doeken doen, maar wat ik ook probeerde, het hielp allemaal niets. Mijn Internetbank bleef dicht.

Uiteindelijk dan maar een hulplijn naar zoonlief uitgesmeten en de lieve schat kwam vandaag nog  na zijn werk langs.
Net tien minuten op de kop af heeft het hem gekost om de fout op te sporen en op te lossen! En ik ben daar uren mee bezig geweest en gezocht zonder resultaat! Dees onozeldedoos dacht dat ze wat van computers kende! Ha, laat me niet lachen!!!

Wat hij juist gedaan heeft, en waar, heb ik niet kunnen zien. Daarvoor ging het veel te snel om volgen.
Enfin, diegene die op mijn centen zitten te wachten kunnen gerust zijn, ze zijn onderweg.

Ik vraag mij samen met velen af wat nut dat zomeruur in feite heeft? Dat het energie besparend zou zijn geloof ik niet.
Mensen die moeten gaan werken staan nu op een uur op dat het nog donker is buiten en dus moet het licht aan. De verwarming wordt ook op gezet bij het opstaan.
Wanneer de werkende mens ’s avonds thuis komt nestelt men zich na het avondeten meestal voor de tv. Wanneer het buitenlicht daarbij hinderlijk is worden de overgordijnen dichtgeschoven. De verwarming staat natuurlijk weer katoen te geven.
Op de werkvloer heeft dat zomeruur volgens mij ook geen nut. Acht uur werken betekent acht uur licht en verwarming aan. En al zeker in kantoren. Wat voor nut heeft dat zomeruur dan? En voor wie, vraag ik mij af?

Dus voor mij mogen ze dat afschaffen. Dat zou mij alvast een half uur werk aan, klokken, wekkers, uurwerken en toestellen allerhande, besparen.
Zeg dat Mus het gezegd heeft!

Van de week hing ik aan de telefoon wat te kletsen met een vriendin. Je kent dat wel hè, zo van die typische vrouwenpraatjes over koetjes en kalfjes en ditjes en datjes.
Ze laat me weten dat ze nog wat tuingerief moet gaan kopen en dat dit een gat in har budget zal slaan. We borduren wat verder op het thema “geld”, en op een bepaald moment vallen de woorden: “Rijke stinkerds”.
Nadat we het telefoongesprek beëindigd hebben zit ik mij af te vragen waar het gezegde “rijke stinkerds” eigenlijk vandaan komt?
De oorsprong van spreuken en gezegden hebben mij altijd al geïntrigeerd en dus ga ik surfen op het www of ik daarover iets kan ontdekken…en ja hoor, dit kon ik lezen…

…Heel vroeger werden mensen altijd begraven rond een kerk. Dat noemde men dan (nogal wiedes) een kerkhof.
De arme kreeg een plaatsje vanachter op de begraafplaats, en de meer gegoede burger mocht vooraan liggen rusten. (Ordnung muss sein, nicht!)
Maar de heel echte rijke, of hooggeplaatste in de maatschappij, kreeg een plaatsje in de kerk zelf. Die begon dan na een tijdje door het ontbinding proces een geurtje af te geven dat vaak sterk aanwezig was tijdens de kerkdienst omdat de afdichting van die graven niet optimaal was.

Ook zou het gezegde kunnen voortkomen uit het feit dat de rijken zich in vroegere tijden kwistig parfumeerden in plaats van zich te wassen en  waarbij zij dan een onappetijtelijke walm verspreidden.
Vandaar dus het gezegde: Rijke Stinkerds.

Voila zie, dat weten we dan ook weeral. Waar een telefoon gesprek al niet kan toe leiden he!
En ondertussen hield ik er toch maar mooi een logje aan over. Merci vriendin!

AAN ALLEN EEN FIJN WEEKEND TOEGEWENST!
KUS VAN MUS.

Het laatste boek waar ik naar luisterde was, Wit Zand, geschreven door, Kriestien Hemmerechts.
Het verhaal bevat thema’s zoals, overspel, kindermishandeling met fatale afloop, een auto ongeval met dodelijke afloop, moord.
Het boek bestaat uit drie delen met elk acht hoofdstukken met intrigerende verhalen en goede dialogen. Minpuntje is wel dat wanneer je het boek niet in één ruk  leest/luistert, je dan vaak in de war raakt omdat zij nogal van de hak op de tak springt.
Nu eens volgt zij de gedachten van een dienstmeisje, dan weer van een oudere man, een vrouw, een jongen, of zijn grootvader. Of ze mengt in één fragment verschillende personen door elkaar, zodat je niet meteen weet over wie het gaat en je soms pas na een hele poos weet wie die hij of zij is.

Het verhaal speelt zich af in het hotel "Le Bateau Guizzantois" gelegen in Frans-Vlaanderen in het plaatsje Wissant.  Dat betekent: Wit zand. Het plaatsje ligt tussen Cap Blanc-Nez en Cap Gris-Nez.

Het eerste hoofdpersonage is Elisabeth Appelmans, een gescheiden vrouw met een zoon van eenentwintig en een dochter van vijftien. Zij is iemand die overkomt als een vrouw die weet wat ze wil en die haar mannetje kan staan in de wereld, maar dit is echter niet altijd zo. Samen met enkele vriendinnen is ze stichter van een immobiliënkantoor. Ze heeft veel verschillende relaties gehad maar nooit de ware gevonden. Daar komt nog bij dat haar zoon een jong meisje doodrijdt in dronken toestand.

De minnaar van Elisabeth heet Paul Jordens. Deze komt over als een nogal brave man van ongeveer veertig jaar. Zijn vrouw, Maja, is al enkele jaren geleden gestorven maar hij denkt nog veel aan haar terug. Hij heeft geen kinderen.Hij denkt ook  terug aan het feit dat zijn ouders voor de Duitsers waren gevlucht tijdens de oorlog, en dat dit samen met het feit dat hij enig kind is een grote invloed op hem heeft achtergelaten. Naarmate het verhaal vordert wordt hij veel minder timide en dat bevalt Elisabeth wel.

Op ’t eind van het verhaal loopt alles goed af.
En ik ben klaar voor een volgend boek....

Vandaag is het de eerste dag dat ik weer vrij door me neus kan ademen en niet gelijk een dwaas kieken met mijn mond open moet lopen om wat lucht te scheppen.
Diezelfde neus ziet er wel verschrikkelijk gehavend uit wegens het vele snuiten en mijn lippen dragen nog de sporen van de vele koortsblaasjes. Dus echt fris ogen doe ik nog niet. Maar soit, het meeste leed is weeral geleden voor nu. Al vrees ik dat dit niet van lange duur gaat zijn want momenteel zit ik al opnieuw te niezen, pffft.

Toch vreemd hé dat men tegen een simpele verkoudheid nog steeds geen afdoende remedie heeft gevonden hè? Volgens mij zou men daar goed geld aan verdienen, want rondom mij hoor en zie ik niets anders dan mensen die lopen te snotteren.

Een verkoudheid noemt in doktersjargon, rhinitis of acute coryza, en wordt altijd veroorzaakt door een virus. Dus niet door tocht of verschil in temperaturen. Ook niet door met natte hoofdharen buiten te lopen zoals heel vaak wordt beweerd.
Het virus is heel besmettelijk en de kans om het virus op te lopen is erg groot. Ten eerste omdat er enkele honderden virussen zijn die een verkoudheid kunnen veroorzaken en bovendien zijn die virussen zeer besmettelijk. Even niezen of iemand de hand schudden is al genoeg om het beestje door te geven.
Men kan dus ook twee of meer verkoudheden na elkaar krijgen, gewoonweg omdat het om twee verschillende virussen gaat.
Van al die uitleg wordt ik alvast niet vrolijker. Ik zal dus mijn grootmoedermiddeltjes nog maar niet opbergen of te ver weg zetten.

Op hoop van zegen en tot nader order horen jullie me dus wel weer, met of zonder snotvalling.
Geniet ondertussen nog van het lentezonnetje en heb nog een fijn weekend!

Vandaag is ook mijn lieve vriendin Bojako jarig.
Ook jou wens ik een gelukkige verjaardag toe, Bo;ke!

MAAK ER EEN FIJNE DAG VAN!

Lipske is van vandaag terug thuis uit het ziekenhuis. Volgens Nestje zat ze al boordevol plannen.
Dus dat is goed nieuws!

Deze Mus evenwel zit na de niesbuien nu geplaagd met hoestbuien.
En ondanks dat het zonnetje heerlijk schijnt en de cv op 23º staat, zit ik te rillen van de kou.
Dus vlei ik mij noodgedwongen met een kop thee en aspirine onder een wollen deken in mijne relax en ga nog wat verder uitzieken.

Geniet van deze mooie dag!
Dikke kus van kuch kuch Mus.

Een oude man van 98 jaar gaat naar zijn huisarts voor zijn jaarlijkse onderzoek.
De arts vraagt hoe hij zich voelt:
Ik heb me nog nooit zo goed gevoeld. Mijn vriendin is 18 jaar en verwacht een kind van mij.
Niet slecht.... hè dokter ????!!!! zegt de oude man.

De arts denkt na en zegt: Laat me U een verhaal vertellen.
Ik ken een jager die nog nooit een jachtpartij heeft overgeslagen.
Maar op een dag deed hij per abuis zijn paraplu op zijn rug in plaats van zijn geweer.
Toen hij in het bos was stond er plotseling een beer voor zijn neus.
Hij nam de paraplu van zijn rug mikte en .......... PANG ! ! ! De beer viel dood neer.

Ha, ha, ha , lachte de oude man, dat kan niet. Er moet een andere jager geschoten hebben!!

Precies dat bedoel ik, zei de arts

Lipske verblijft nog altijd in het ziekenhuis.
Momenteel heeft men een drain gestoken om de pus te laten afvloeien van de ontsteking die achter, of nabij, haar galblaas zit.
Ze had deze middag geen koorts en ook niet veel pijn meer.
Verder weet ze nog niet wanneer ze naar huis mag want de dokter was nog niet langs geweest toen ik haar belde.
Ze liet me ook weten dat ze zich nog steeds heel moe voelt en dat ze enkel wat soep naar binnen lepelt en een sneetje brood.
Van zodra zij meer weet laat ik het op mijn beurt aan jullie weten.