Archief

Maar o wee! Gans mijn design lag aan diggelen! Het was echt niet toonbaar en nog minder leesbaar.
Komt bij dat er logjes tussen stonden die niet relevant waren voor mijn jeugd verhaal, en dus heb ik die als eerste verwijderd.
Dan ben ik begonnen met alles een beetje toonbaar te maken. Daarvoor moest ik constant in de broncode werken. Dat was nog geen lachertje met mijn oogzieke waarbij cijfers en letters een rumba dansen met elkaar. Komt bij dat je in die HTML codes geen haakje of puntje verkeerd mag zetten of het naar de boem.
Dus, dat was allemaal heel tijdrovend.
Wanneer Seniorennet je dan ook nog eens op een bepaald moment vraagt om terug in te loggen wanneer jij net iets aan het veranderen bent, dan ben je de correcties van dat moment kwijt en kun je terug opnieuw beginnen. Kortom, het was geen sinecure.

Maar, uiteindelijk is het me toch gelukt!
Ik heb een heel sober design gekozen en het ontdaan van alle liflafjes, persoonlijke foto’s en eveneens van alle reacties. Wat er nu nog op staat houdt enkel en alleen nog verband met mijn verhaal.
Ik heb ook alles ondergebracht in categorieën zodat het voor de lezer wat gemakkelijker is om volgen.
Tevens heb ik elk item in de juiste volgorde geplaatst zodat het leest als een boek.Voor diegene die willen gaan lezen, dit is de url: https://blog.seniorennet.be/lulu1

Later op de dag zal ik aan de linker kant van dit blog nog een link plaatsen, maar nu ga ik eerst een boke eten.
Heb nog een fijne dag, en veel leesplezier moest je willen gaan kijken op mijn oude blog.

Het las heel vlot en het verhaal was met veel humor geschreven. In de korte inhoud kon ik lezen dat de schrijfster van het boek nog meerdere boeken had geschreven. En ik nam me voor om naar meer van haar op zoek te gaan.
Maar zoals het vaak loopt in het leven gebeurde er ondertussen zoveel dat mijn voornemen in de vergeethoek geraakte.

Maar toen ik onlangs lid werd van “Luisterpunt” die luisterboeken voor blinden en slechtzienden verdelen, toen kwam dat boek weer in mijn gedachten. Alleen….ik kon verdorie niet meer op de naam van de schrijfster komen, laat staan dat ik de titel van het boek nog wist!
Wat ik nog wel wist was dat ik erover geschreven had op mijn blog. Maar wanneer juist? En in welk item? En op welk blog? Want ik heb er drie!

Enfin, de aanhouder wint en wie zoekt die vindt zegt men, en na lang zoeken heb ik het toch gevonden. De schrijfster was Marian Keyes en de titel van het boek was “Betrapt”.
Toen ik in de catalogus van de braillebib ging snuisteren bleek ik opnieuw sjans te hebben, want ze hebben verschillende titels van haar in hun bezit als Daisy-exemplaar.
Waar een blog al niet goed voor is ,hé!

Altijd reuze gezellig die samenkomst, iets waar ik altijd met veel plezier naar uitkijk.
We kletsen dan honderduit over ons wel en wee bij een lekker drankje, en lachen daarbij wat af zene! Onze kommer en kwel gooien we voor even in de vergeethoek.

Partner in crime Lipske, en ik, breien aan die namiddag altijd nog een staartje en trekken dan gezwind en in de mood naar ons stamkroegje waar we de gezelligheid nog enkele uurtjes voortzetten.
Die uurtjes kunnen voor mij variëren in tijd naargelang ik met de bus naar huis moet, of dat mijn “chauffeurke” in de zaal aanwezig is die me dan netjes met de auto tot aan de deur brengt.
Gisteravond moest “chauffeurke” gaan ping-pong spelen en dus werd het de bus en was bibi dus op een zedig uur thuis.

Maar ik kwam wel rijker terug thuis dan ik vertrokken was! Hoedat zo? Wel…

…Lipske had “koekebakken” gemaakt. (Ik weiger panne(N)koeken te schrijven want ik vind dat niet klinken, vandaar het Antwerps dialectische alternatief, koekebakken.) Maar dan wel voor een gans leger, naar eigen zeggen, dus veel te veel. En zodoende kreeg ik er een deel van.
Heb er deze morgen al drie van achterover geslagen en de rest zal worden soldaat gemaakt als vieruurtje. En lekker jongens!
Mijn dieet schiet er weeral bij in, but who cares!

Als surplus kreeg ik ook nog haar mooie paraplu.
Ik ben een ramp met paraplu’s! Ik verlies ze even snel dan ik ze gekocht heb. Ik hou op mijn eentje de paraplu industrie recht, denk ik vaak.
Nu had Lipske een winkeltje gevonden dat uitverkocht wegens stopzetting en waar de mooie paraplu’s aan een spotprijsje de deur uitgingen. Helaas, toen ik er uiteindelijk naartoe kon was de winkel al uitverkocht en gesloten. Dat was dus balen.
En dus had Lipske wreed compassie met mij en gaf ze mij de hare.
Wat een schatje he!
Nu beloof ik haar en mezelf dat ik in het vervolg goed op dat ding ga passen zodat ik het nog lang in mijn bezit kan houden.
Ik hoop dat ik het kan waar maken!!!

Ik wens jullie allemaal een fijn weekend toe. En hou jullie paraplu’s maar dicht voor de wind ze naar de knoppen helpt.

Lieve vriendin, Camille, zond mij het verhaal door van een zekere, Marie-Rose Rijnders. Een LMD lotgenote.
Deze dame beschrijft exact hoe men “ziet” wanneer je deze ziekte hebt. Zij beschrijft de moeilijkheden die je in- en buiten-huis ondervind. Dit in klaar en duidelijk verstaanbare taal voor de leek. Veel beter dan ikzelf het kan verwoorden.
Jullie zouden me dan ook een groot plezier doen om dit verslag eens te lezen dat ik hieronder in bijlage heb toegevoegd.

Het verklaart meteen waarom ik steeds weer te pas en te onpas in slaap val van pure vermoeidheid. Iets waar ik me zorgen om maakte omdat dit toch niet echt mijn natuur is.
Het verklaart meteen ook waarom ik niet meer dagelijks jullie blogjes bezoek en/of een reactie neerschrijf. Niet uit desinteresse, maar omdat het gewoon niet meer mogelijk is voor mij om veel achter elkaar te lezen.

Het verklaart tevens ook waarom men mij het vriendelijkste mens uit mijn omgeving vind. En dit omdat ik steeds tegen iedere passant vriendelijk lach en een goedendag zeg. Ze moesten eens weten, hahahaha…..!
De reden daarvoor is gewoon omdat ik geen gezichten meer herken op straat en derhalve het zekere voor het onzekere neem... omdat ik niet bestempeld wil worden als een nors en onvriendelijk mens dat niet eens een goede dag zeg tegen bekenden.
Maar dat ga ik natuurlijk niet aan hun neus hangen!
En daarbij, vriendelijk zijn is nog het minst vermoeiend.

Na elke oogprik (in feite zijn het er telkens twee) zit er een vervelende luchtbel in mijn oog. Die verdwijnt na enkele dagen, maar hindert ondertussen enorm.
Omdat mijn oog door de prikken danig gebruuskeerd is heb ik tevens een zeer wazig zicht de dagen nadien. Dat viel dit keer een beetje ongelukkig omdat ik vrijdagavond naar een toneelvoorstelling ben geweest waarin vriendin Paz’ke meespeelde. Ik zag enkel schimmen op het podium staan. Gelukkig is toneel ook een luisterspel en kon ik zodoende toch goed het verhaal volgen en genieten.

De bijwerkingen van de oogprik blijven meestal enkele dagen hangen.
Een van die bijwerkingen is ook een bloeddoorlopen en opgezwollen oog, omringd met een donkerrode rand.
Je ziet passanten dan steeds denken….maar dat zal me worst wezen.

Helemaal in het begin van mijn behandeling was ik daarvoor een beetje gegeneerd en probeerde dit op te lossen door een zonnebril op te zetten. Maar met dat ding op mijn neus zie ik al helemaal geen steek.
Dus trotseer ik die verwonderde en vragende blikken maar.

Zoals gezegd dus vandaag weer een beetje zicht op de wereld rondom mij. Maar het eigenlijke resultaat zal pas merkbaar zijn tegen het eind van deze week. Dan pas zal de medicatie optimaal werken.
Tot dan is het bang afwachten.

Maar gisteren viel het al bij al nog mee.
Pijnlijk is het altijd wel een beetje. Je voelt de prik en daarna een druk alsof men met zijn duim je oog in je kop wil duwen.
Maar zoals gezegd, het valt allemaal nog wel best mee.
Daarbij heb ik trouwens toch geen andere keuze dan het gewoon te ondergaan.

De oogarts had evenwel geen goed nieuws voor mij.
Mijn zicht blijft wel stabiel met de Avastine, maar ik heb er weer iets nieuws bij gekregen. Namelijk “Het membraan van Epiretinal”.
Die ziekte maakt dat mijn zicht troebel is en mijn beeld misvormt. En het heeft ook te maken met littekenweefsel dat zich vormt. Maar het fijne weet ik er niet echt van.

Mijn oogarts stelde dan ook voor om op consultatie te gaan bij een Prof in Leuven. Maar dat is voor mij met het openbaar vervoer en slecht zicht niet zo evident om daar te geraken. En dat begreep ze dan ook.
En dus werd beslist dat ik ga onderzocht worden door een kliek van oogartsen ergens in maart en in het Middelheim ziekenhuis zelf.
Dit omdat zij danig gefrustreerd is door de snelle en slechte ontwikkeling van mijn oogziekte. Temeer omdat ik haar jongste patiënt ben.

Om jullie nog eens een ideetje te geven van wat ik zie wanneer ik op straat loop, hieronder een voorbeeld.

Wie zich afvraagt waar mijn titel op slaat? Wel, dat ga ik meteen uit de doeken doen zie.
In de nieuwe week zal ik mij alvast niet vervelen en heb ik al zeker geen gebrek aan aandacht.
Een overzicht:

Dus jullie merken dat ik niet veel vrije tijd ga hebben komende week.
En vandaar die titel, die overigens humoristisch bedoeld is. Want mij hoor je niet klagen hoor met al die hulp die me geboden wordt. Maar feit is wel dat het toch allemaal een beetje vermoeiend zal zijn voor mij.

En zoals het zo vaak gaat in mijn leven, wisselt slecht nieuws zich af met goed nieuws en vice versa. Vermits jullie steeds de moeite nemen om het mindere te lezen, hebben jullie vanzelfsprekend ook recht op het goede.
Maar dat is voor wanneer ik nog eens een gaatje vind om het te schrijven.
Ik wens jullie ondertussen een heel fijne week toe! En tot de volgende!

Op zulke momenten voelt het toch triest aan om alleenstaande te zijn.
Niemand die tegen je zegt: “ziek jij maar lekker uit, ik doe de rest wel.” Niemand die je een kop thee of soep brengt. Heb je honger of dorst dan moet je het zelf nemen. (“Ach Mus, jij met je zelfmedelijden altijd, dit overleef je ook wel weer!”)

En dan kreeg ik ook nog wat slecht nieuws te verwerken.
Nadat eerst mijn gezinshulp werd vervangen, zou nu ook mijn lieve en zorgzame poetsiepoets worden vervangen. Reden: reorganisatie.

Poetsiepoets komt bij mij al vijf jaar om de veertien dagen aan huis. Ik kan haar blindelings vertrouwen, en dat “blindelings” mag je letterlijk nemen en is voor mij van groot belang.
Komt bij dat zij veel meer voor me is dan poetsvrouw. Zij is tevens mijn vertrouwenspersoon, vriendin en hulp in bange dagen.
Zo offerde ze onlangs nog haar vrije namiddag op om mij naar de dierenarts te voeren toen mijn kat een wondje aan zijn oor had.
Maar ze doet zoveel meer voor mij, teveel om op te noemen.

Ik hoef ook niet achter haar rug te gaan controleren of alles wel degelijk gepoetst is, want ik weet dat dit zo is.
Trouwens, ik zie het niet meer of alles gepoetst is, vandaar dus dat belangrijke “blindelings vertrouwen”.
Zij zelf heeft het ook verschrikkelijk moeilijk met die beslissing van hogerhand en is al met de directie gaan praten. Ik zelf heb ook bezwaar aangetekend, tenslotte ben ik wel een klant en betaal ik voor de diensten.
Maar of dit alles wat gaat uithalen valt af te wachten en ziet er niet echt hoopvol uit.
Dit alles bewijst nog maar eens dat je in feite maar een nummer bent en dat met de menselijke kant van de zaak geen rekening wordt gehouden.

Ach, morgen komt dochterlief en blijft ze logeren tot zondagavond. Dat is toch al iets leuk om naar uit te kijken.
Ik wens jullie allen een fijn weekend toe, en tot de volgende!