Archief

Zoals ik al schreef begon het reeds op zaterdagmiddag. Het ziektegevoel bedoel ik. En sindsdien ben ik totaal van de wereld geweest.
Ik heb drie dagen achter elkaar meer geslapen dan ik wakker was. Enkel de slaap onderbroken door de honger van mijn huistijger en de dorst van ondergetekende. Ik vreesde al dat ik gestoken was door de Tse Tse mug!
Ik die anders zeer weinig slaap kon me nu met de beste wil van de wereld niet wakker houden.

Het voelt een beetje raar aan om zomaar drie dagen kwijt te zijn. Ik wist deze nacht niet eens in welke dag ik leefde.
Maar de rust heeft me goed gedaan. En hoewel ik nog wat slapjes ben en nog wat snotter en hoest, gaat het me stukken beter.
Nu terug wat aansterken, en hop, terug de beuk erin.

En ik zal maar beginnen met mijn brievenbus leeg te maken.
Hopelijk wat beter nieuws dan de vorige week.
Maar dat vertel ik later wel als alles opgeklaard is.

Zaterdagmorgen was ik enkel naar de uitvaart geweest van Myette’s mama en daarna braaf naar huis.
Al op de middag stak een venijnige hoofdpijn te kop op. En naargelang de uren vorderden kwam ook de maagpijn, de misselijkheid, en speelden mijn darmen een spelletje met me.
Mijn vege lijf trilde als een espenblad. Had het nu gloeiend heet om meteen daarna te zitten rillen van de kou.
Koorts had ik niet. Die maak ik vrijwel nooit. ‘k Heb eerder 35° dan 37º.

Als een versleten dweil gooide ik mezelf dan maar in mijne relax met een tas thee en wat Aspro. En zodoende heb ik een ganse nacht en een hele zondag geslapen.
Enkel even wakker om de kat eten te geven en nog wat thee naar binnen te kappen en daarna weer geslapen.

Het vermoeden stijgt dat ik wat onder de leden heb zitten.
Hopelijk geen griep want ik heb een drukke week voor de boeg!
En bovenal heb ik op donderdag een plezierig uitje gepland en dat wil ik niet moeten missen door ziek te zijn.

Dit logje is geschreven met trillende handjes, ik voel me nog steeds ellendig.
Dus na dit gepost te hebben, en na de vuilnis te hebben buitengezet, (het nadeel van alleenstaande vrouw te zijn) kruipt bibi terug in haar nestje met de zoveelste kop thee en Aspro.

Ik wens jullie een fijne week toe en jullie zien me pas terug verschijnen na het uitzieken.

Maandag was “verloren maandag” en dan wil de traditie dat, wij Antwerpenaren, worstenbrood of/en appelbollen eten.
Nu was het in mijn geval zo dat men in ons stamkroegje die lekkernij gratis aanbood, en dat wou ik natuurlijk niet missen.
Dus ik daar naartoe.

Gezeten aan een tafeltje met vrienden begon ik heel zedig met een koffietje.
Maar algauw werd het heel gezellig en schakelde ik over op witte wijn.

Man man man!
Ligt het nu aan dat vette worstenbrood omdat ik al enkele jaren geen vet voedsel meer gewend ben? Of ligt het aan die vijf zes glaasjes wijn, Chateau Migraine?
Maar dinsdag werd ik wakker met een bonzend hoofd en mijn maag weigerde elk voedsel.

Je wilt dit dan wel dapper negeren maar je lijf en ingewanden denken daar anders over.
En zodoende voelde ik mij de ganse dag een levend lijk.
Ik heb dus aan die Verloren maandag ne verloren dinsdag aangebreid.

Haar kook tips waren dan ook gauw uitgeput. Haar oplossing dat ik misschien beter in boter kon bakken dan in olie, omdat je dan kunt horen of die klaar is om je stukje vlees in te leggen, vond ik niet echt een optie. Of nog, dat ik misschien moest overwegen om een elektrisch fornuis te kopen omdat ik dan niet moet vrezen dat ik mijn gaspit niet zie branden, vond ik ook niet echt een goede oplossing.
Maar ja, het kind wil maar helpen he, en dat waardeer ik toch.
Zo gaat ze voor mijn kruidenpotjes grote etiketten maken. We hebben samen het lettertype gekozen en de kleur van de achtergrond. En zij gat ze plastificeren, iets dat ik zelf niet kan doen wegens geen materiaal daarvoor.

Nu moeten jullie niet denken dat ‘De Markgrave’ dit allemaal gratis doet! Al die hulp, tips, bezoekjes en administratieve hulp moeten betaald worden.
Zo kreeg ik onlangs bijna een appelflauwte toen ik van hen een factuur in de bus kreeg. Maar liefst een bedrag van -752,11€ stond er ingevuld!
Gelukkig kreeg ik enkele dagen later het bericht dat mijn ziekenfonds dit voor hun rekening neemt vermits ik een goedkeuring heb gekregen van de geneeskundige adviseur. Oef!

In totaal krijg ik -50 uren gratis therapie over een periode van oktober 2009 tot 4/10/2013.
Men liet me ook weten dat ik nu nog 45-uren tegoed heb en dat daarna nog verlenging kan bekomen worden indien nodig.
Dus vanaf nu ga ik goed moeten beginnen tellen want een uurtje is zo voorbij.

Sinds kort heb ik dus een Daysy-speler te leen van de bibliotheek. Ik ben ook ingeschreven bij ‘Leespunt’ die gratis luisterboeken aan huis bezorgen voor blinden en slechtzienden. Je maakt je keuze via internet en twee dagen later ligt je keuze via de post in je brievenbus. Wanneer je de boeken uit hebt stuur je ze gewoon gratis weer terug. Super gemakkelijk, niet!
En zodoende kan ik weer genieten van een boek.

Er is echter één probleem! In mijn geval dan toch.
Die boeken zijn meestal ingesproken door mannen. Een donkere zachte mannenstem en over ’t algemeen ook nog eens een mannenstem van Nederlandse (Hollandse) origine.
Die mannenstemmen hebben blijkbaar een heel kalme en rustige uitwerking op mij.
En zo gebeurt het dat ik bij het luisteren al na enkele minuten steeds in dromenland verkeer.

En tja, dan gaat zo’n verhaal natuurlijk niet vooruit hè!
Het lijkt wel of ik weer een kleuter ben waarbij papa nog even een verhaaltje vertelt voor het slapen gaan.
Dus indoezeltijd instellen, oogjes dicht en snaveltje toe, en Bibi is vertrokken.

Gelukkig staat er geen tijdslimiet op die luisterboeken want anders ga ik nooit te weten komen wie de dader is van de moord op Dietrich.

Ik ben niet echt een zorgelijk type…hoewel…zorgeloos zijn, wat is dat in feite.
Het klinkt als dansen onder een waterval, als smullen van een reep chocolade, als vrijen met je grote liefde, als spontaan hardop lachen.
Maar wie kan nog zorgeloos door het leven gaan?

Elke dag staan de media vol gruwelberichten.
Verkrachters en mishandelaars, moordenaars, pedofielen en diefstal met geweld…het is dagelijkse kost geworden.
En dan zijn er nog de jongeren die zich te pletter rijden, of zichzelf van het leven beroven wegens te grote druk op hun bestaan.
Ook zijn er de ouderen die liever dood willen omdat het leven hen te moeilijk of ondraaglijk wordt, of die eenzaam sterven omdat men hen simpelweg vergeten is.

En dan zijn er nog de problemen met immigranten allerlei.
Tevens ook de terreurdreigingen waarbij onze afhankelijk van olie dat terrorisme financiert. Oliebronnen die stilaan opdrogen en waarbij we op zoek zullen moeten gaan naar andere energie voorzieningen.

En wat te denken over het milieu? Dat milieu dat wij naar de kloten aan het helpen zijn en dat een triest toekomstbeeld schept voor onze kinderen en kleinkinderen .
En dan laat ik hier nog wat hekel punten achterwege omdat mijn logje anders te lang wordt. Zoals onze Zorg bijvoorbeeld, of onze pensioenen die door wanbeleid en een immense schuldenberg in het gedrang komen.

Ik een zorgelijk type? Bijlange niet…..!

Het was in het Wilde Westen.
Twee cowboys en een Navajo-indiaan zijn de hele dag bezig met het opdrijven van een kudde koeien.
Aan het eind van de dag hebben de cowboys het er met elkaar over dat ze honger hebben.
Samen dromen ze over de uitgebreide maaltijden die ze gaan eten wanneer ze eindelijk bij een stadje zijn aangekomen.

Een van de cowboys vraagt de indiaan of hij geen honger heeft.
De indiaan haalt zijn schouders op en zegt: "Nee, ik heb geen honger."

Een uur later bereiken de drie een stadje.
Terwijl ze in een restaurant zitten te eten, zien de cowboys dat de indiaan het ene na het andere bord opschept.
"Hoe kan dat nou", zegt een van de cowboys.
"Nu eet je alsof je dagen niet gegeten hebt, terwijl je een uur geleden nog zei dat je geen honger had."

De indiaan kijkt de cowboys kauwend aan.
Dan zegt hij: "Het was niet slim om op dat moment honger te hebben.
Een uur geleden was er geen eten."

Ik draag dit verhaal op aan al diegene die, net als ik, het goede voornemen maken om terug te gaan diëten na het schransen tijdens de feestdagen.

Ook traditioneel zijn de goede intenties die we ons zelf voornemen aan het prille begin van elk nieuw jaar. En waar hooguit twee maanden later niets meer van overblijft. Zodus verspil ik daar mijn energie niet aan.
Of toch eentje misschien, dat ik mag blijven wie ik ben. Of klinkt dat een beetje hautain? Dan beloof ik daaraan te werken, want alles is voor verbetering vatbaar. Dat zijn er dus al twee.

En als traditioneel mens op vele vlakken heb ik toch nog wat mooie wensen voor jullie.
Bij NATOKEN kon ik lezen dat ze ons tijd wenst. Tijd om te genieten, te lachen en na te denken over jezelf en anderen, tijd om gewoonweg tevreden te zijn met wat je hebt. En omdat ik dat een super mooie wens vind, is dit ook mijn wens naar jullie allen toe.
Mijn eigen wens voor jullie is er een van A tot Z. Van vrijwillige en plezierige Arbeid tot een ongedwongen Zalig niets doen.
Daar tussenin zitten, geluk, gezondheid, liefde, succes en vriendschap.

Maar afsluiten doe ik graag met de woorden van, my partner in crime, LIPSKE:
"Geniet van het leven want, je hebt maar even!”
Dus, pluk de dag, elke dag van het jaar.