Archief

Zo ook dochterlief. “Of ik mee uit eten ging ter gelegenheid van Moederdag?”
In eerste instantie zei ik, nee, omdat ik me toch nog niet helemaal op en top voelde. Maar dat wekte dan weer teleurstelling op aan de andere kant van de lijn en dat wil je als moeder natuurlijk niet op je geweten.
Heel verwonderlijk wat een frisse douche, een leuke outfit en wat lippenstift met een snotterend mens kan doen! En dus stond ik paraat toen ze aanbelden.

Het was de bedoeling dat we Mexicaans zouden gaan eten, maar toen we midden in de stad aankwamen en eindelijk een parkeerplaats hadden gevonden, bleek het restaurant uitzonderlijk gesloten te zijn. Waarschijnlijk was de uitbater zelf ook uit eten met zijn moeder, hihihi.

Het was heel gezellig op de kaaien, er was markt en ook stonden er her en der tentjes waar wat lekkers te krijgen was, en ’s avonds zou het 'Antwerpen zingt’ zijn op de gedempte Zuiderdokken. Alleen het weer was een grote spelbreker, grote plensbuien, felle windvlagen en een temperatuur die meer aan herfst dan aan zomer deed denken.
Na een Cava’tje gedronken te hebben besloten we om dan maar naar het gezellige Zurenborg te rijden om daar te gaan eten. Keuze genoeg daar.
Het werd een Afrikaans gerecht, heel uiteenlopend van het oorspronkelijk bedoelde contrei, maar wel héél lekker.
In weer een andere zaak een Pousse-cafe genuttigd en vervolgens naar moeder’s stamkroegje voor een slaapmutsje.

En zodoende zit hier vandaag een nog nagenietende en heel gelukkige moeder!
En de verkoudheid? Die is al een heel pak minder.
Dank je wel dochterlief en partner!

Nu ja, in eten heb ik toch geen zin en veel praten hoef ik hier ook al niet te doen. Enkel af en toe een “hmmm” tegen mijn kat kan er nog net af.
Schrijven kun je gelukkig ook doen met de lippen stijf op elkaar. Maar dat schrijven hou ik voor vandaag toch voor bekeken, mijn pijp is uit.

Ik ga me nestelen in mijn relax en daar dan geweldig zielig zitten te zijn onder een deken met een koppel Dafalgannekes en een hete tas thee.
Vervolgens vanuit de zetel rap naar bed, kwestie van onderweg niet klaarwakker te worden, om me daar dan hopelijk weer gezond te kunnen slapen.
Gelukkig komen morgen de kinderen niet op bezoek. ‘k Zal ze missen…heus…niet echt!

Rest mij nu nog enkel jullie een heel fijn weekend toe te wensen en… Mus has left the building.

Laten we onze bejaarden in de gevangenis zetten en de criminelen in een verpleeghuis!
Op deze manier hebben de bejaarden toegang tot douches, hobby's, en wandelingetjes.
Ze krijgen dan ongelimiteerd gratis medicijnen, medische en tandheelkundige behandelingen, rolstoelen enz.
Bovendien krijgen ze geld in plaats van te moeten betalen…
Ze worden constant via videocamera’s in de gaten gehouden dus ze kunnen direct geholpen worden als ze vallen of hulp nodig hebben.
Hun beddengoed wordt twee maal per week gewassen en al hun kleding wordt gewassen en gestreken naar hen terug gebracht.
Een surveillant checkt elke 20 minuten hoe het met ze gaat en brengt maaltijden en hapjes naar hun vertrek.
Ze kunnen familiebezoek ontvangen in een vertrek dat speciaal hiervoor ontworpen is…

Ze hebben toegang tot een bibliotheek, de sportzaal, ‘n geestelijke raadgever, het zwembad en mogen een opleiding volgen.
Eenvoudige kleding, schoenen, slippers en hulp zijn gratis voorhanden.
Privékamers voor allen met een tuin waar oefeningen gedaan kunnen worden.
Elke bejaarde heeft de beschikking over een computer, ‘n TV, ‘n radio en dagelijkse telefoongesprekken…

Een bestuur met managers is aangesteld om klachten in behandeling te nemen en de surveillanten moeten zich aan een strenge code, hoe de bejaarden te behandelen, houden...

De criminelen koud eten krijgen en worden alleen gelaten zonder dat er naar hen wordt omgekeken.
De lichten gaan om negen uur ’s avonds uit en douchen kan eens per week…

Ze wonen in een kleine kamer, betalen 750,00 euro per maand en hebben geen enkele hoop er ooit nog uit te komen…

ZET JE TOCH WEL EVEN AAN HET DENKEN, NIET?

INGREDIENTEN:

BEREIDING:

Schil de citrusvruchten af met een dunschiller. Snijd vervolgens de schilletjes in dunne repen. Snijd de witte velletjes van het vruchtvlees en snijd dit dan vervolgens in plakjes.
Doe de plakjes samen met de schilletjes, het citroen- en sinaasappelsap in een ruime kom.Voeg vervolgens cognac of brandewijn, Cointreau of Grand Marnier en wijn toe.
Bestrooi het geheel met suiker en voeg het mineraalwater toe.
Roer alles goed door elkaar en voeg daarna de appel- en perzikpartjes toe.
Laat het geheel goed koud worden.
Serveer de sangria in een ruime, glazen kan met ijsklontjes.

SALUTE! Maar niet te zat he, zodat ik hier geen klachten binnenkrijg, hahaha!

Een van die leuke dingen deed ik op zaterdagavond.
De paella was lekker, de sangria liep zoetjes binnen, en dat twee vrouwen die de hort op zijn geen gebrek hebben aan gespreksstof moet ik jullie ook niet vertellen zeker.
Als kers op de taart kwam onverwachts ‘mijn chauffeurreke’ nog binnen gewaaid en zodoende moest ik niet met de bus naar huis maar werd ik prinsheerlijk netjes afgezet aan mijn deur. Wat kan een meisje nog meer verlangen.

Ik mag ook weeral apetrots zijn op zoonlief want die heeft de Dodentocht van Bornem uitgefietst en ook nog eens 60 km heen en terug erbij. Mooie prestatie he!

En zodoende zit hier een blije Mus en die wenst jullie allemaal een fijne week toe.

Zo was er gisteren onze vrienden bijeenkomst. Dat doen we nu al enkele jaren telkens op de eerste vrijdag van de maand en dat is nog altijd even leuk en fijn.
Met mijn partner in crime, Lipske, brei ik aan die namiddag dan nog steeds een eindje aan in ons favoriete kroegje. Zo ook gisteren.

Toen we daar aangekomen en pas gezeten waren, werd ons gevraagd of we niet naar de ‘Spaanse avond’ kwamen. En omdat Lipske alleen zou zitten wegens haar voetbalfanaat en ik in ieder geval alleen zit, besloten we om dat samen eens uit te proberen.

En zodoende ben ik vanavond weer de hort op.
We eten paella en drinken cava. Als dessert is er sangria.
Dat belooft dus! En we gaan nog niet naar huis…lalala…OLE!

HEB EEN FIJN WEEKEND!

Ben de laatste tijd ook vaak de hort op geweest.
Zo was ik dinsdag nog in Mechelen, op bezoek bij dochterlief. Niks speciaals, een gewone dochtermoederdag.
Eerst naar haar thuis, heel moederlijk annex stiekem rond kijken of alles daar netjes is, en dan heel fier zijn wanneer dat zo blijkt te zijn. Dan wat winkelen, lekker gaan eten en als dessert een zoveelste terrasje.
De uren vlogen om en voor ik het wist was het al donker toen ik terug thuis kwam.

Heel leuk allemaal die uitstapjes, maar je werk thuis blijft dan wel liggen.
Vermits mijn 'Poetsiepoets' pas op 27 augustus terug uit ziekteverlof komt en men mij geen vervanging kon geven wegens, ontslag, ziekte en vakantie van het personeel, moet ik het wel allemaal zelf doen. Niet zo evident wanneer je slechtziende bent. Je mist bij de eerste stofzuig beurt al eens een kattehaartje, je merkt dat even later op en je haalt voor een tweede keer op 1 uur tijd de stofzuiger uit de kast. Erg tijdrovend en vermoeiend allemaal. Maar ‘Ordnung muss sein’  ofte, arm, maar proper!
Komt bij, de nodige boodschappen en de was en de strijk.
Wat die strijk betreft ben ik nog iemand van de oude garde. Buiten fijne lingerie en sokken strijk ik alles. Niets heerlijker dan tussen vers gewassen en gestreken lakens slapen.
Nu ik dit schrijf moet ik even denken aan ‘pa’, want die streek zijn sokken namelijk wel! Was daarbij dan heel verwonderd dat zijn sokken keihard waren. “Nogal wiedes wanneer je die vezels verbrand” zeiden wij dan, maar hij bleef het doen. Het was zijn manier om de sokkenproductie op peil te houden, denk ik

Zo, nu weten jullie weer waar ik zoal mee bezig ben.
Seffens ook nog een beetje aan mezelf werken want morgen is het blog-vrienden meeting en dan wil een meisje toch een beetje goed voor de dag komen hé.
Dus dat wordt weer strijkwerk, hahaha!

Zelf klaargemaakt zonder liflafjes.
Een ui en selder aanstoven in wat boter, mosselen erbij, beetje peperen, (zout hoef ik niet) even opschudden en wachten tot ze open gaan.
Tussendoor een dipsausje maken van mosterd, een weinig kookvocht en wat fijn gesneden peterselie, en…aan tafel.
Zo heb ik ze leren eten en zo eet ik ze nog altijd het liefst.

Ik zou het trouwens ook te gek vinden van mezelf, om achttien euro, of meer, te gaan betalen in een restaurant, terwijl ik nu meer dan voldoende had voor een derde van die prijs.
De mosselen kwamen wel van de supermarkt (‘k zou trouwens niet weten waar in de nabije buurt nog een viswinkel te vinden is) en ik heb deze keer gekozen voor voorgesneden mosselgroenten. Dit laatste een beetje uit gemakzucht en een beetje uit zuinigheid, want zo’n zakje kostte minder dan verse selder en uien.

Het nadeel van mosselen thuis klaar maken is dat je met die lege stinkende mosselschelpen blijft zitten. Maar daarom heb ik gewacht tot zondag want op maandag komt hier de vuilkar.

Doen jullie dat ook met jullie mosselschelpen? Ze mooi in elkaar schuiven en een zo lang mogelijke ketting proberen te krijgen?
Ik heb dat indertijd afgekeken van de vader van mijn kinderen en ik doe dat nu nog steeds. En het scheelt nog aan volume in je vuilniszak ook.

Hoewel ik bij mijn mosselen geen frieten of brood heb gegeten, ik ben geen grote eter, bleven er toch nog over. Die bak ik dan morgen op in de pan. Heb ik ook nog eens een lekker snoepje achteraf.
Niet goed voor de lijn maar dat zal me worst…euh, mossel wezen.

Tot nu toe heeft die oogbehandeling mij: 521,55€ gekost en daar zijn dan niet eens de apotheekkosten bij gerekend.
Veel geld voor een arme sloeber als ik.
Maar ik ben het waard!

Nu begrijp ik ook waarom men zegt: “Gezondheid is niet te koop.” Het is te duur! Het is verdorie niet te betalen!
En gelukkig hebben wij hier dan nog een prima sociaal stelsel, want als ik zie wat het ziekenfonds voor zijn rekening heeft genomen! Nou moe, dat zijn cijfertjes om van te duizelen.

Ach, in feite ben ik blij dat ik dit heb mogen betalen.
Andersom zou betekent hebben dat er voor mij geen behandeling mogelijk was geweest. En daar wil ik liever niet bij stilstaan of denken aan hoe mijn wereld er nu dan zou hebben uitgezien.

En weet je wat?
Wanneer ik aan het einde van mijn geld een stukje maand over heb, dan knabbelen we maar op een worteltje om de honger te stillen.
Het is goedkoop, goed voor de lijn en goed voor de ogen.
Of kennen jullie een konijn dat een bril draagt?

AAN ALLEN EEN FIJN WEEKEND GEWENST! TOT IN DEN DRAAI!

Nu heeft ze niet helemaal ongelijk want de laatste tijd ben ik wel vaker de hort op.
Zo ging ik verleden week met mijn soulmaatje en haar grote liefde op dagtrip naar Blankenbergen.
De week daarvoor was ik dan weer een dagje te gast bij andere vrienden in het zoete Waasland.
Reken daarbij de trips naar het ziekenhuis, de nodige boodschappen, de fietstochtjes naar een gezellig terrasje, en ja, dan kan het gebeuren dat je me tevergeefs opbelt.

“ Woensdag om 09h15 aan de Rooseveldplaats, ok?” liet ze me weten. Want ja, ook dan ben ik weer ribbedebie. Ditmaal een dagje Breda. Wandelen, shoppen, lekker eten, drinken en snoepen, maar vooral veel lachen en plezier maken.

Donderdag spoor ik dan weer naar dochterlief toe in Mechelen.
Huismus, of niet, het is leuk om een vrije vogel te zijn!