Archief

Of ik nog rook? Ja! Want wanneer ik weer met smaak en zonder bijna te stikken kan genieten van mijn sigaretje, dan wil dat zeggen dat ik genezen ben. Dus roken is voor mij een testcase.
’k Weet het, ik ben koppig, onverbeterlijk, dom en hardleers. Heb dat allemaal met de papfles meegekregen vrees ik, dus daar verander je geen ene moer meer aan, het is niet mijn schuld.

En voor die van heel hoog hierboven moet ik het ook niet laten want die is toch al very pissed-off op mij.Volgens mij moet ik hem serieus op zijn tenen getrapt hebben en zijn wraak smaakt hem zoet vrees ik. Meer nog, hij krijgt er blijkbaar maar niet genoeg van! Want het lijkt of hij alle plagen van Egypte over mij heen smijt...

...Verleden week schraapte plots mijn keukendeur over de vloer. Je denkt dan dat er wat onder zit, maar dit bleek niet zo te zijn.
Elke dag ging die keukendeur een beetje stroever open en dicht zonder dat iemand er een oorzaak voor kon vinden. Tot ik zaterdagmorgen in de keuken kwam!
Mijn laminaat stond bol en vol blaren. Bij elke stap die ik deed hoorde ik het soppen onder mijn voeten. Een waterlek! Paniek!!!

Ik huur mijn flatje van een compagnie en die technische dienst is enkel te bereiken op werkdagen tussen 15h30 en 16h30 en zodoende kon ik pas maandagavond bij iemand terecht. Ondertussen was het behelpen met emmertjes water uit de badkamer en het vuile water weg kieperen door het toilet.

Vandaag kwamen dan de loodgieters.
Elk toestel werd van de muur geschoven en mijn vaatwasser werd aan een strenge controle onderworpen. Maar niets te vinden aan de kraan van de gootsteen de siffon, de vaatwasser of de waterleiding in de keuken.

Enfin, om een lang verhaal wat in te korten, de lek zat onder de vloer in de leiding van de verwarmingsketel. En die lek moet daar al maanden hebben gezeten! Maar omdat ook de buizen van de verwarming onder de vloer liggen droogde die lekkage min of meer steeds weer op.
Echter in de zomer staat de verwarming natuurlijk niet aan, maar de circulatiepomp moet wel blijven aanstaan om warm water te kunnen hebben. En zodoende kon dat water lekker blijven lopen tot ik bijna verzopen was. (overdreef ze lichtelijk.)

Feit is wel dat mijn laminaatvloer finaal naar de knoppen is.
Feit is ook dat het na de herstelling leek alsof in mijn keuken een bom ontploft was.

Toch kwam met dit alles ook een meevaller want die loodgieters hebben meteen een nieuwe afloop geplaatst aan mijn vaatwasser en mijn wasmachine (badkamer dus ook overhoop gehaald). En ik kreeg meteen ook een spiksplinternieuwe keukenkraan want de oude was helemaal verkalkt.

Uit dankbaarheid heb ik die mannen 5€ gegeven.
En nu maar hopen dat ik daar geen spijt van krijg wanneer ik voor dit alles een factuur krijg. Dat is tegenwoordig altijd afwachten met onze compagnie. Onderhoud die vroeger gratis was moet tegenwoordig dik voor betaald worden.

Enfin, die pijn is weeral geleden. Wat gaat het volgende zijn, vraag ik bang af?

Het begon al in het begin van de week, kriebel in de keel, beetje hoofdpijn, en wat snotteren.
Dus thee met honig en enkele aspirientjes zouden de klus wel klaren, dacht ik. Maar het ging echter van kwaad naar erger.
Een schrale hoest kwam erbij en ik had twee potten nodig, een om op te zitten en een om over te gaan hangen, want al wat ik at of dronk kwam er meteen weer uit langs een of andere weg.
Goed voor de lijn, dacht ik, positief als ik steeds ben, want ondertussen was ik toch al anderhalve kilo kwijt.

Maar vannacht kreeg ik plots geen lucht meer, mijn longen piepten als een oude kruiwagen.
En toen werd ik toch wel een beetje ongerust, want ik heb ooit een longontsteking gehad, en dat was geen lachertje, en dat begon toen ook met dezelfde symptomen die ik nu had.

Zodoende belde ik vandaag toch maar de dokter, want om naar hem thuis te gaan voelde ik mij veel te slap.
Het eerste wat hij vroeg was “of ik koorts had?” En ik zei “neen”, want ik maak vrijwel nooit koorts, dus nu ook niet, dacht ik weer! Maar toen hij mijn temperatuur nam bleek ik 35° te hebben en dat is wel degelijk koorts volgens hem. Dat wist ik dus niet.

Het verdict luidt, Bronchitis.
En zodoende hang ik nu vast aan de antibiotica, een smerig goedje dat bij mij altijd nare bijwerkingen geeft.
Ik mag ook niet naar buiten, maar verwezenlijk dat maar eens als alleenstaande. En bovendien is het morgen Braderij in Deurne, en dat heb ik ook nog nooit overgeslagen! Nou, we zien wel.

“Vooral blijven roken hè” zei mijn dokter  flegmatiek toen hij naar buiten ging.
Pffft, moet hij juist zeggen, hij rookt zelf van die dunne sigaartjes. “Ik doe mijn best” antwoordde ik hem even laconiek.
Maar eerlijk gezegd lukt dat roken me nu niet echt.

En om dat alles die, verdomme, verdomme, verdomme, en het balen, want ik was er zo graag bij geweest.

PS: Tussen twee hevige hoestbuien geschreven.

Geboren uit Griekse ouders die aan onze kust in het hotelwezen zaten, en opgevoed met strenge hand. Geboren om hard te werken, de man onderdanig en gehoorzaam te dienen, zuinig en spaarzaam te zijn en veel kinderen te baren. En die opdracht volbracht ze zonder morren, naar het voorbeeld van haar moeder.

Zij baarde 5 kinderen, 4 dochters en 1 zoon. En van die zoon werd heel wat verwacht.
Die zoon zou iemand worden waar iedereen naar zou opkijken. Waar iedereen zijn hoed zou voor afnemen. Waar iedereen verstomd zou van staan. Voor die zoon had zij een brandende en onweerstaanbare ambitie.

En uitgerekend die zoon werd verliefd op mij!
Ik een simpel fabrieksmeisje, die niets bezat en niets kon. Een dom wicht, een niemand die van toeten noch blazen wist, dixit mijn schoonmoeder.
Waar zaten zijn gedachten! Wat had ik in gedachten! Waar haalde ik het lef vandaan!!!

Nu helemaal ongelijk had ze niet! Haarzoon, de zeeofficier. Die lang en hard gestudeerd had aan de Hogere Zeevaartschool van Oostende en in alle vakken een primus was gebleken.
En ik, het meisje dat opgroeide bij pleegouders die me liever kwijt dan rijk waren. Die vervolgens terecht kwam in een staatsinstelling, die op hun beurt van mening waren dat ik voor mijn kost maar moest gaan werken in een fabriek ipv te studeren, zoals kinderen van betalende ouders wel mochten doen. Het verschil tussen ons beide kon niet groter zijn.

Hoewel van gestalte de helft kleiner dan ik zat ze constant in m’n nek en leidde me met ijzeren vuist en hoge decibels in de richting waarvan zij vond die haar zoon waardig was. Doodsbang was ik van dat mens!
Zo sloeg ze me eens met een natte theedoek op mijn armen omdat ze vond dat ik de aardappelen niet dun genoeg schilde. Brulde ze de ganse straat bijeen omdat ik het vlees had laten aanbranden. Werd ze furieus omdat ik de etensrestjes wegkieperde ipv ze te verwerken in een ander gerecht.

Maar de eerlijkheid gebied me om te zeggen dat ik van haar heel veel geleerd heb. En al zeker op het gebied van zuinigheid, iets dat me later heel vaak en goed van pas is gekomen.

Met het verlies van haar zoon werden ik en mijn kinderen ook uit haar leven verbannen.
Nog even heeft ze geprobeerd om het volledige hoederecht over haar kleinzoon te krijgen. Wat resulteerde in een tweejaar durende hele nare rechtzaak, die ze uiteindelijk verloor.
Van dan af was ik schoonmoederloos, en ben dat iot op vandaag altijd gebleven.

Nu ben ik zelf al twaalf jaar schoonmoeder, en als er een ultiem ding is dat ik geleerd heb van mijn schoonmoeder, dan is dat:
1) Aanvaard de partnerkeuze van je kinderen.
2)Bemoei je niet met hun huishouden.
3)Sta aan de zijlijn en kijk ongezien toe.
4)Biedt enkel hulp wanneer het je gevraagd wordt.
5) En last but not least, bedenkt dat de partners van je kinderen, de moeder/vader, worden of zijn, van jouw kleinkinderen waar je zielsveel van houdt.

Vrijdagmorgen kwam. na negen weken buiten strijd te zijn geweest wegens een 'tenniselleboog', eindelijk mijn poetsiepoets terug.
Zij loopt, praat, werkt en leeft tegen 300 per uur en dit alles met groot enthousiasme. En in haar enthousiasme zet ze mij ook telkens aan het werk. “Kom, (WE, vraagteken) zullen die gordijntjes gauw wassen…en dan meteen ook die overgordijnen, en…” en voor ik het goed en wel besef word ik gedrild zoals een bleu’ke in legerdienst.

Maar in feite heb ik het zo wel graag.
Ik heb mijn hutje altijd graag spic en span voor ik de deur uitga. Kwestie van wanneer men onderweg mijn kaars uitblaast niemand achter mijn kont kan zeggen dat ik een smeerpoets was. Niet dat ik het dan nog kan horen, maar het geeft me gemoedsrust.

Ik ben de laatste tijd ook weer zo gauw moe!
Dat komt deels door mijn CVS, maar ook door slaapgebrek, dat dan weer een gevolg is van spierkrampen.
Bijna om het uur word ik wakker door een pijnlijke kramp in mijn benen. Alle huishoudelijke, wetenschappelijke, groot-overgroot en oer-moeder middeltjes ten spijt, zit ik daar al jaren mee geplaagd.
En nu blijk ik daar weer een opstoot van te hebben.
Op de lange duur sta je staande te slapen terwijl je de patatten aan het schillen bent.

En dan is er ook nog mijn muziekblogje waar ik zo graag aan werk.
Maar wegens mijn slechtziendheid gaat datt allemaal zo tergend traag en rustig aan doen en geduldig zijn, zijn nu niet bepaald mijn sterkste kanten.
Vandaar dat ik mezelf vaak zit op te draaien… met een klap mijne Sjeeraar zijne tijdelijke conge geef…gefrustreerd voor de tv ga hangen…en daar dan prompt in slaap val…om weer wakker te worden…just… door een kramp in mijn been.

Enfin, voor nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van mijn doen en laten.
Aan iedereen een dikke knufff, tot fleus, tot in den draai!

APPELPITJES

Ne Vlaming zit in een park op een bankje appelpitjes te eten.
Komt er nen Hollander naast hem zitten.
'Nouw, wat ben jij aan het eten, seg?'
Appelpitjes' zegt de Vlaming.
'Nouw, waarom eet iemand nou in sjezusnaam appelpitjes?'
'Awel...' zegt de Vlaming 'omda ge daar slim van wordt.'
'Sooow, en verkoop je er niet een paar?'
'Joat zenne' zegt de Vlaming 'voor 2,5 euro per stuk'
'Wel, geef mij er dan maar 4', zegt de Hollander en eet zijn 4 appelpitjes op.
Even later zegt die Hollander:
'Nouw seg, eigenlijk had ik voor 10 euro heel wat appels kunnen kopen en dan had ik de appelpitjes er gratis bij.'
'Zie je' zegt de Vlaming 'het begint al te werken.'

Leuze van de dag:

FIJNE DAG NOG!

En wat dat relativeren betreft, welbeschouwd is het verloren percentage van mijn zicht niet eens zo groot. Omdat ik al gans mijn leven maar 50% zag van wat iemand met twee gezonde ogen zag. Dus een totaal percentage van 30% met beide ogen betekent voor mij een verlies van 20%. Valt al bij al dus nog mee he!

Ach, ik brabbel maar een eind weg…om mezelf moed in te praten…want zo simpel ligt het natuurlijk niet.
Mijn grote angst is om wat nog kan gebeuren, want nu ik geen medicatie meer krijg zit de kans er dik in dat de ziekte weer zijn kop opsteekt en nog meer schade aanricht. En dan? Tja, wat dan? Dan zien we wel weer verder zeker. (Goh Mus, weer zo’n leuke woordspeling, waar blijf je ze vandaan halen!)

Maandag ga ik naar mijn gewone oogarts om toch eens te vragen of hij me geen leesbril kan voorschrijven. Misschien wordt dat wel zo een met van die zware bokaal glazen. Dan mag ik vooral niet vergeten om er een stel stretch bretellen bij te kopen, of zo een schouderstuk waar fanfare muziekanten hun trommel laten op rusten, want je wilt zo’n bril niet op je tenen krijgen he.

Ik heb recht op optische hulpmiddelen maar voor dat zaakje rond is zijn we zeker enkele vele maanden verder. Zo mag ik nu reeds ondervinden, maar dat vertel ik wel een volgende keer.

En ik heb ook een nieuwe leuze:

Tot in den draai!

Feit is dat na de eerste inspuiting het resultaat het spectaculairste was. Van bijna helemaal niets meer zien naar weer dingen kunnen waarnemen was een veelbelovend resultaat. Maar bij de tweede en de derde inspuiting reageerde mijn oog slecht op de ‘Lucentis’ (naam van de medicatie die men injecteert), en dat heeft de genezing afgeremd.

Haar teleurstelling was des te groter omdat de natte vlek wel helemaal opgedroogd is en er ondertussen geen nieuwe lekkende adertjes zijn bijgekomen. Maar de reeds aanwezige lekkende adertjes hebben zoveel schade aangericht, en dit op heel korte tijd, dat ik nu een groot littekenweefsel heb zitten in het midden van mijn oog. Een schade die nooit meer te herstellen is, helaas.

Na de foto’s en de oogscan (waardoor mijn plas, poep en ikzelf zo geel zie als een citroen door de ingespoten fluor) zat ik in haar spreekkamer met een klein hartje te wachten op het verdict. Dat kwam snel… en hard.
Het totale debiet van mijn gezichtsveld met beide ogen bedraagt nog slechts 30%.
Toen ze mij dit mede deelde kreeg ik er zowaar een troostknuffel bovenop van haar.

Een beetje onwezenlijk heb ik op de gang zitten wachten op de officiële papieren die moeten dienen voor de officiële instantie’s waardoor ik nu officieel in de administratieve tredmolen zit.
In diezelfde onwezenlijke toestand ben ik in de cafetaria een koffietje gaan drinken en heb een broodje genuttigd…
…Ben ik op de (juiste, hoera!) bus gestapt en heb onderweg naar huis nog wat boodschappen gedaan.
En nog altijd in diezelfde toestand zit ik dit hier nu op mijn blog te schrijven terwijl ik ondertussen de diepvries laat ontdooien.

Maar als jullie het me nu niet kwalijk willen nemen, ga ik seffens in bed een potje janken. En dan hoop ik maar dat de slaap vlug komt. Morgen zien we wel weer verder… Morgen is immers een andere dag…

Een low vision betekent voor mij dat ik in het dagelijks leven met heel veel beperkingen te maken krijg.
Zo kan ik geen boek, tijdschrift, reclamefolders of brievenpost meer lezen. Ook geen straatnamen, huis-bus-tram-nummers of infoborden.
Verstelwerk of werken met de naaimachine, koken en huishoudtoestellen bedienen lukt niet echt meer. Winkelen is een calvarietocht geworden. Contrasten neem ik nog moeilijk en soms helemaal niet meer waar

Ik zal ook mijn ganse verdere leven onder behandeling moeten blijven, dit om de zoveel tijd en om de ziekte stabiel te houden. En dan nog is er geen garantie. De vrees dat de ziekte in alle hevigheid en op elk moment weer kan toeslaan blijft als een zwaard van Damocles boven mijn hoofd hangen.

Maar het heeft geen zin om daar elke minuut van de dag bij stil te staan. Ik geniet liever ten volle van de dingen die ik nog wel kan doen en nog wel kan zien. En dat is toch nog enorm veel gezien te omstandigheden.
En eens alle administratieve rompslomp afgerond is, dan zullen er nog meer mogelijkheden zijn.
Dat laatste heeft echter heel wat voet in de aarde, zoals ik al mocht ondervinden. Maar dat vertel ik jullie een volgende keer.
Wordt dus, nog steeds, vervolgd…