Archief

Als jullie nu nog geen braakneigingen krijgen van mijn geweeklaag, dan wil ik jullie nog vertellen dat…
…de renovatie… van de renovatie… van de oorspronkelijke renovatie…hier nog steeds lustig verder doorgaat.
…dat het een grote knoeiboel is geworden
…dat ze nu vrijdag een nieuwe centrale verwarmingsketel komen installeren omdat de vijf jaar  "oude" ketel niet goed werkt op ons nieuwe verluchtingssysteem.
… Dat men voor die installatie al twee keer de afgesproken datum heeft veranderd waarbij wij telkens weer geacht worden om zonder morren braaf thuis te zitten wachten.
…dat ik die renovatie ook zo beu ben als koude pap omdat ik voortdurend mijn spullen moet verhuizen van de ene naar de andere kamer en het erop lijkt alsof ik al bijna twee jaar op een bouwwerf woon.
…dat voor wie het zich moest afvragen... nee, mijn terras nog steeds niet klaar is.
…dat ik door al het bovenstaande zo stilaan over mijn toeren begin te geraken en ik nog weinig zin of fut over heb om te bloggen.

Maar…mijn naam zou niet Mus zijn als ik mij zo gemakkelijk onderuit zou laten halen. Dus jullie horen binnenkort nog meer uit mijn dagelijks bestaan en de besognes er omheen.
Voor nu zeg ik graag…
Liefs en tot de volgende….

Nou moe!
Waar de titel opslaat weet ik nu nog altijd niet. Tenzij het verband houdt met het hoofdpersonage die Christian Grey noemt, grijze ogen heeft, een grijs pak met grijze das draagt (waarschijnlijk ook grijze sokken en boxershort maar dat laatste is slechts mijn veronderstelling) en er duistergrijze gedachten op nahoudt.

Het verhaal:
Anastatia Steele is een seksueel onervaren maagd van 22-jaar die door toeval in contact komt met multimiljonair, Christian Grey. Hij is een machtswellustige controlefreak die aan BDSM doet. (BDSM staat voor de combinatie Bondage en Discipline, Dominantie en Onderwerping, Sadisme en Masochisme). Alle soorten kinky dus! Hij laat haar een contract tekenen waarbij zij akkoord moet gaat met alles wat hij haar opdraagt te ondergaan.
Zij valt als een blok voor hem. Van een onschuldig en onwetend braaf meisje verandert zij binnen de kortste keren (dwz na de eerste 2 hoofdstukken waarbij je je afvraagt of je geen goedkoop stationromannetje a la Boeketreeks in handen hebt) naar een op seks beluste geile deerne.

Als er op een pagina eens niet op allerlei plaatsen en/of meubilair in diverse standjes uit de Kamasutra geneukt wordt, dan wordt er gemaild naar elkaar met alles erop en eraan: Dit krijg je telkens opnieuw te lezen:
From: blablabla..
Datum: blablabla..
Tijd:blablabla..
Onderwerp:blablabla..
To:blablabla..
Afsluiting: blablabla..
Handtekening bedrijf:blablabla..
Handtekening mailer:blablabla..
En dit vele en vele pagina’s lang! Een flauw afkooksel van “You’ve got mail” dus.

Mijn conclusie: Ik heb me laten bedotten! Het is eerder een boek voor goedgelovige pukkkelpubers. Een volwassen vrouw wordt daar mijns inziens niet warm of koud van, laat staan opgewonden. Maar als inslapertje doet het wel zijn werk.
Wie toch nog benieuwd is naar het boek doet er beter aan om het te huren in de bib. Tenzij je graag je geld over de balk gooit natuurlijk.

Geef mij maar de Mr. Grey van het plaatje hieronder. Veel aimabeler!

Bij mij was het op kerstavond zelf heel stilletjes. Samen met Dochterlief, die onverwachts kwam binnenvallen, voor tv met een klein hapje en een snoepje. Dan op tijd naar bed want ons kerstfeest zou op kerstdag plaats vinden.

Zoonlief, schoondochter en kleindochter kwamen  beladen als muilezels kort na de middag aan. Schoondochter had immers beloofd dat zij de feestmaaltijd op zich zou nemen en ze had al wat voorbereidend werk verricht. Vermits zij geen auto hebben (geen auto willen) moest dit allemaal met mankracht van Ekeren via het openbaar vervoer met twee overstappen naar hier thuis worden gebracht.
Mijn taak was het om te zorgen voor: de amuses… (die ik gemakkelksijshalve kant-en-klaar kocht bij de delicatesse winkel in de buurt, idem dito voor de kroketjes)… het dessert… (een ijstaart gekocht bij Delhaize)…. bij dit alles de gepaste drank uiteraard… en het feestelijk dekken van de tafel.
Voor de rest mocht ik toekijken en genieten van al dat lekkers.

Maar moeder heeft nog altijd die horeca drive in zich en kan niet toekijken terwijl anderen staan te zwoegen. Schoondochter had het zichzelf dan ook niet gemakkelijk gemaakt. Een romige Bloemkoolsoep als voorgerecht. De hoofdschotel was een Kalfsgebraad met BosChampions in een Champagnesaus. Daarbij een trio van groenten en kroketjes. Dit allemaal vers, want aan potjes of blikjes doet Schoondochter niet. Bijgevolg liet ik toch maar mijn handjes wapperen waar ik kon.
En het deed me zo een grote deugd om nog eens in mijn keuken te staan en iets tot zijn recht te kunnen brengen zonder dat het ofwel nog half rauw, ofwel aan gebrand is wegens mijn falend zicht.

Toen ik evenwel deze morgen nog half slapend mijn keuken betrad en daar de chaos zag alsof er een bom in was ontploft, voelde ik mij al iets minder happy. Gelukkig is daar Prosper Plons (mijn vaatwasser) om me een handje te helpen. En zodoende staat die nu al voor de derde keer vandaag zijne nikkel af te draaien. Grote potten en pannen maar gedaan op de ouderwetse manier, de oven gereinigd en de keuken gedweild.
En dus heb ik nu even de tijd om met propere handen het relaas van mijn kerstfeest in te  tokkelen.

Zoals al eerder gezegd en geschreven wacht me morgen nog een zware karwei. Maar zoals eveneens al eerder gezegd en geschreven krijgen jullie dat verslag later nog wel te lezen.

Voor nu wens ik jullie allen een rustige aanloop tot van oud naar nieuw.
Tot de volgende…

Druk druk druk ten huize van… Maar dat zal bij jullie wel niet anders zijn. Ik moet dan het kerstdiner wel niet zelf koken, moeder mag wel alle boodschappen in huis halen. En dus spurt ik (dat spurten moet je niet letterlijk nemen) van de ene winkel naar de andere.

En dan is er nog de brief van de deurwaarder die me aanmaant om dringend de achterstallige energie facturen te betalen van wijlen mijn echtgenoot. Dat moet ik dus niet want dat heb ik gelukkig wettelijk geregeld door de erfenis te verwerpen. Maar zo’n man geloofd je niet zomaar op je woord, dus kopiëren en opsturen dat bewijs. Best is dat je dat aangetekend doet om achteraf welles nietes spelletjes te vermijden.
Zo loop ik ook nog eens enkele kilometers ver naar het “dichtstbijzijnde” postpunt.

En dan zijn er nog onze afvalcontainers waar je nu een pasje voor nodig hebt. Dat pasje moest ik ophalen in het districthuis. Dus hopla, Mus springt op de bus. Identiteitskaart, siskaart en bankkaart meebrengen a.u.b. Die laatste om geld op het pasje te zetten want de tijd van gratis gebruik is voorbij.

En dan ligt er volgende week nog een zware karwei op mij te wachten. Maar daar vertel ik jullie later nog wel meer over.
Nu eerst de aanloop naar kerstmis zien te overleven, hahaha….

Heb een heel fijn weekend!
Tot de volgende…

Nu heb ik mij al suf zitten piekeren.
Zo dacht ik al aan Mr Jeeves, Mr Benson, Tuurke of Edgaar.

En plots kreeg ik een lumineus idee! Wat als ik jullie nu eens een naam laat bedenken? Misschien komen jullie met iets veel origineler, of  misschien vinden jullie een van mijn vier bovenstaande keuzes wel leuk?
Dus laat maar komen die suggesties. Ik kijk er al gretig naar uit en ben heel erg benieuwd met welke naam jullie voor de dag zullen komen.

Heb nog een heel fijne dag! Tot de volgende…

Meneer Sjeeraar is er eentje uit een stuk. Maar hij wordt al een dagje ouder en zo langzamerhand geraakt hij op de sukkel. Bovendien is zijn humeur niet meer wat het geweest is. Langsom meer krijgt hij veel noten op zijn zang en gaat dwars liggen. Dan vertikt hij het om datgene te doen wat hij hoort te doen.
Ok, hij oogt nog mooi in zijn zwart pak met zilveren voering. En met zijn gebit zit het ook nog snor, al ontbreekt er sinds kort een tandje. Eveneens krijgt hij last van warmtesensaties waardoor hij plots van kleur verschiet.
Tja, Meneer Sjeeraar krijgt rare en vervelende kuren. En dat is niet goed voor mijn toch al strak gespannen zenuwen. Maar daar lijkt hij zich niks van aan te trekken.

Zodoende heb ik strenge maatregelen moeten treffen en heeft de nieuwe opvolger zich vandaag aangediend. Ik heb deze keer gekozen voor iets totaal anders. Eentje met een nieuw kloppend hart in zijn body. Eentje die weet waar zijn plaats is en daar ook braaf blijft staan. Eentje die het me op het eerste zicht niet gemakkelijk gaat maken. Evenwel zal ik hem vlug leren wie er de baas is in huis. Althans, dat hoop ik.

De nieuwe onderdaan zal echter nog even geduld moeten hebben. Hij mag nog wat toekijken vanuit de hoek van de kamer. Want ik kan het niet over mijn hart krijgen om mijn ouwe trouwe Meneer Sjeeraar zo kort voor de feestdagen aan de deur te zetten. Ik wil even rustig de tijd nemen om degelijk afscheid te kunnen nemen. Om hem nog even zachtjes te strelen en te beroeren met mijn vingertoppen. En vooral om hem uitgebreid te bedanken voor al die jaren van trouwe dienst.

Om alle misverstanden te voorkomen, Meneer Sjeeraar is mijn 5-jarige laptop. Maar dat hadden jullie ondertussen al wel begrepen zeker?!

Heb allen nog een fijne dag! Tot de volgende…

De kerstkaart toont me een mooi wit sneeuwlandschap, een met kerstverlichting versiert huisje dat gezelligheid uitstraalt en twee warm ingeduffelde kinderen die een sneeuwpop maken. Traditioneler kan het niet hé!
Het kaartje komt dan ook nog eens van een jarenlange vriendin aan wie ik de laatste jaren veel te weinig aandacht heb geschonken. Shame on me!

Zij wenst me (nogal wiedes onder vrienden ) een vrolijke kerst en een heel gelukkig Nieuwjaar toe. Goede gezondheid uiteraard incluis.
En ik?
Ik zou het liefst willen janken…of eens hartsgrondig willen vloeken…of mezelf een flinke draai om de oren geven… Want hoe dichter de feestdagen naderen, hoe somberder mijn stemming wordt.
Waarom? Waar komt die somberheid vandaan?
Ik heb geen flauw idee.

Van de week belde mijn schoondochter me op om te zeggen dat zij, samen met Dochterlief, alle honneurs zullen waarnemen voor het kerstfeest. Ik hoef enkel maar mijn keuken, potten en pannen ter beschikking te stellen en aan tafel te schuiven.
Lief toch!
Maar al wat ik kan denken is dat ik geen zin en ook geen fut heb om de kerstballen van zolder te halen en de kerstboom op te tuigen. Dat ik geen zin heb in vrolijk zijn. Al wat ik wil is heel hard van alles en iedereen weglopen.

Er speelt constant een liedje door mijn hoofd en ik zing de woorden stilletjes mee. Steeds opnieuw, als een mantra:

Ik doe heel erg mijn best! Ik hoop dat het me lukt. Het moet lukken!!!

Tot de volgende…