Archief

Op vrijdag 7 december zouden wij onze 40-jarige huwelijksdag hebben gevierd. Als het noodlot niet zo hard en genadeloos had toegeslagen.
Het is natuurlijk pure speculatie van mij. Want evengoed zouden we bij leven en welzijn misschien al lang uit elkaar zijn gegroeid. Er was immers het leeftijdsverschil van negen jaar tussen ons beide. Misschien zou er in ons huwelijk een moment gekomen zijn waarop die eens zo grote liefde voor elkaar zou opgehouden hebben met bestaan. Misschien waren we daarna beiden andere paden opgegaan. Elk met al dan niet een nieuwe liefde. Misschien…wie zal het zeggen!

Maar ik weiger om mijn mooie droom te verpesten met zwarte gedachten.
Want liever droom ik dat we nog samen zijn. Dat we ‘s avonds knusjes bij elkaar zitten. Hoe we samen herinneringen ophalen aan vroeger, aan onze eerste ontmoeting bijvoorbeeld. Die eerste blik op elkaar. Jouw blik open en warm, vragend en verlangend, en ik die hem blozend en verlegen, maar evenzo ontvankelijk beantwoorde.
Ik droom over hoe je nu zou zijn? Je haren grijs of wit? Met of zonder baard? Nog steeds slank of toch een buikje wegens het goede leven? Hoe je nog steeds je pijp stopt met die geurige Clan tabak die jij verfoeit maar toch minstens een keer per dag opsteekt, enkel  om mij te plezieren. Ik droom zoveel meer...

Onze tijd samen was veel te kort. En sinds jouw heengaan zijn er al zovele jaren voorbij gegaan. Maar soms lijkt het net alsof het gisteren was dat je naast me stond. Dat je mijn hand nam en me zei dat ik niet meer alleen zou staan, dat ik nooit meer bang hoefde te zijn, dat niemand me ooit nog pijn zou doen, zoals me in het verleden zo vaak was overkomen. Dat het geluk ons toelachte.
Hoe konden we weten dat ons geluk zo broos was. Hoe konden we toen weten dat we ons zo zouden vergissen.

Mijn reis in de tijd brengen zoveel emoties in mij tot stand. Spijt en verdriet om wat nooit heeft mogen zijn. Maar ook een diep gevoel van geluk.
Geluk omdat je mij het allermooiste geschenk dat er op aarde bestaat hebt gegeven. Waarvan ik met zekerheid durf te zeggen dat je er elke dag erg trots zou op geweest zijn. Die je met vaderlijke liefde zou hebben omringd. Als je er de kans maar toe gekregen had.
Maar in onze twee prachtige kinderen vind ik zoveel van jou terug. Dat maakt dat jij voor mij onsterfelijk bent.

Voor ik mijn ogen weer open en deze reis beëindig om weer terug te keren naar de realiteit van elke dag, wil ik ons een hele gelukkige huwelijksverjaardag toewensen.
Bedankt voor de mooie jaren! Bedankt voor de mooie herinneringen…

Reeds in de lagere school wanneer we aan het bord ten bewijze van oplettendheid iets moesten voordragen uit de les die we net geleerd hadden, zei de juf steeds tegen me: “hou het kort Mus”. Ik liet nog maar net de leestekens achterwege als je me liet doen

Een blog blijkt dus kort en bondig te moeten zijn, dixit zij die het schijnen te weten. Of zoals men het heden in het nieuw schoon Vlaams uitdrukt, direct to the point.
Helaas voor zij die het schijnen te weten, kan ik dit niet. Driewerf helaas zelfs, want ik wil integendeel alles zeer glashelder en nauwgezet vertellen. Kwestie van niet mis begrepen te worden.
En het kan nog erger!
Het overkomt me zelfs vaak dat ik afwijk van het oorspronkelijke verhaal omdat mijn gedachten plots een zijsprongetje maken, for something completely different (merk op dat mijn nieuw schoon Vlaams er alvast op vooruit gaat!) waarna ik pas vele regels later de draad weer oppik.

Ooit kreeg ik de vraag, naar aanleiding van mijn jeugdverhaal, om een column te schrijven voor een intern krantje. Men liet me weten dat de lengte van de column minimum vijfhonderd woorden moest bevatten en maximum achthonderd. Toen ik dat hoorde was ik ervan overtuigd nooit aan dat laagste getal te komen, laat staan aan de limiet. Maar mensenlief, wat had ik me daarin vergist! Schrappen, schrappen en nog eens schrappen moest ik, tot ik op de lange duur niet meer wist wat en waarover ik nu eigenlijk wilde schrijven.

Ach, ik ben op mijn leeftijd niet veel meer te verbeteren vrees ik. Maar, “voor hen die het blijkbaar zo goed weten” wil ik wel eens een uitzondering maken. Short but to the point: Niemand verplicht jullie om mijn blog te bezoeken en/of mijn schrijfsels te lezen! Laat dit vooral klaar en duidelijk zijn!
Wel pech voor jullie dat je helemaal naar beneden zult moeten scrollen om mijn antwoord te kennen.

Aan zij die graag of niet, veel of weinig lezen, wens ik een heel fijn weekend toe zonder ongelukken of valpartijen, maar met een heleboel sneeuwpret.
Tot de volgende…

Twee weken terug krijg ik een brief waarin staat dat er een controleur zal langskomen. Niet van Ziekenzorg zelf maar van de overheid. Hij komt controleren of het wel werkelijk waar is dat ik  slechtziende ben.
WABLIEF???
En het verslag van mijn oogarts dan? De bevestiging van de controlearts van het FOD? De bevindingen van de maatschappelijke werkster van Ziekenzorg? De bevestiging van het VAPH? (mijn witte stok)  De verslagen van de maatschappelijke werkster van De Markgrave? (toelating dagcentrum) De toezegging van Low-Vision en de Brailleliga? (Ergotherapeut aan huis) Worden die dan allemaal in twijfel getrokken? Zijn dat allemaal leugenaars? Ben ik een leugenaar? Ik kan u verzekeren van niet! Al zeker niet wanneer je weet dat het drie jaar heeft geduurd wegens de vele controles die ik moest ondergaan en waarbij de moed me vele malen in de schoenen is gezonken alvorens de bewijzen op tafel lagen. Men gaat echt niet over een nacht ijs als het om de centen gaat die men je moet uitbetalen.

Enfin, de controleur zal op vrijdag 23 november tussen 09h en 16h aan mijn deur staan. Ik word dan ook dringend verzocht die dag thuis te zijn. Wil ik weten of hij in de voormiddag of namiddag komt, dat kan ik telefoneren naar een bepaald nummer.
Ik zucht eens diep want het kengetal is (02). Dat is een telefoonnummer in Brussel, en de ervaring heeft me geleerd dat men daar niet simpel binnen geraakt, als men überhaupt al binnen geraakt. En mijn vermoeden wordt bevestigd. Nee de controleur is niet bereikbaar en nee de dame aan de telefoon kent zijn agenda niet. En dus zit ik van bij het ochtendkrieken te wachten.
Heel zenuwslopend is dat! Je durft niet naar beneden om je brievenbus leeg te maken. Je durft niet eens naar de wc! Want je zult zien dat er net op dat moment gebeld wordt. En met je broek op je enkels een vreemde man ontvangen zou wel eens de verkeerde indruk kunnen wekken, niet?

Pas om15:45h is hij daar. Een kleine hummel (in vergelijking met mijn 1m73 plus 5 cm hak dan toch) aktetas onder de arm, ringbaardje en kalende kruin incluis. Maar zo arrogant als de pest! En aan hautaine mensen heb ik op mijn beurt de pest.
De dwerg stapt resoluut naar binnen. Op dat tijdstip van de dag is het reeds schemerdonker en hij beveelt me om het licht aan te steken. Anders is het voor hem niet mogelijk om zijn papieren in te vullen, laat hij me weten. Omdat ik al 26 jaar op dit appartement woon en er blindelings mijn donkergrijze weg in vind, steek ik niet zo gauw licht aan. Iets dat ik wel vaker durf vergeten (mijn wereld is immers altijd schemerdonker) bij ander en meer gewaardeerd bezoek.

Ik heb alle testen, verslagen en toezeggingen gekopieerd, maar die heeft hij niet van doen laat hij me op een arrogante toon weten. Pffft… uren  moeite en kosten aan papier en inkt voor niks dus.
De man steekt van wal met zijn vragen. Zo in de trend van…kun je nog in je neus peuteren…kun je nog aan je kont krabben…voel je nog waar het pijn doet…? Zo een boel belachelijke vragen die met mijn slecht zicht totaal niets te maken hebben.
Ondertussen al een beetje warm aangelopen  duw ik hem toch maar de papieren onder de neus. Ten bewijze van dat ik een toch niet zo minieme beperking van zelfredzaamheid heb. Maar de man schuift de papieren achteloos van zich af. Ik vraag hem beleefd of hij die verslagen dan al in zijn bezit heeft? Niks mee te maken, zegt de kl_**thommel. Dan vraag ik hem of hij enige medische kennis heeft over mijn oogziekte en de gevolgen daarvan? Hoef ik niet, antwoord hij kortaf.
Ik probeer kalm te blijven maar ik voel dat mijn potje stilaan begint over te koken…

En plots ben ik het zat!
Ik sta op, doe het licht uit en laat hem elke hoek van de kamers zien. Nee wees gerust, ik heb de man niet geslagen. Maar ik ben wel met hem alle kamers van mijn appartement doorgelopen. Heb hem gevraagd of hij in de keuken de microgolf eens op “ontdooien” wou zetten, in de badkamer of hij een dotje tandpasta op de tandenborstel wou leggen en de wasmachine op 60º wilde instellen…enz.
De man bekende nors dat hij dit niet kon in het donker maar dat hij niet gekomen was om spelletjes te spelen. Ik dien hem van repliek door te zeggen dat mijn oogziekte ook geen spelletje is. Dat het me integendeel bittere ernst is. En dat hij nu misschien begrijpt hoe mijn wereld eruitziet, wat ik nog kan maar vooral niet meer kan en ook nooit meer zal kunnen. Dat er voor mij nooit meer verbetering komt, enkel maar meer achteruitgang.

De man is nog enkele centimeters kleiner geworden, of misschien lijkt dat maar zo. Omdat telkens wanneer ik me boos maak ik ook steeds mijn rug recht.
De pennelikker, duidelijk geïrriteerd, neemt zijn paperassen bij elkaar en rept zich naar de deur. Ik vertik het om het licht weer aan te steken en hij vergist zich van deur. Ik veroorloof me een klein binnenpretje. Even heb ik spijt dat het licht van de gemeenschappelijke gang automatisch aanfloept door een sensor.
Net zoals elke man wil hij toch het laatste woord hebben, refereert naar mijn 15 punten invaliditeit en laat me weten dat ik om in aanmerking te komen voor mantelzorg 35 punten moet halen. Zoals elke zichzelf respecterende vrouw gun ik hem uiteraard dat pleziertje niet en zeg hem met een beminnelijke smile dat hij dan misschien beter drie weken na mijn dood was langs gekomen, en sluit zacht de deur.
(Wat die punten betreft: ik weet dat zij een gans andere bbaremaschaal handhaven dan het FOD, maar ik kon het echt niet laten.)

Nu is het drie weken wachten op het resultaat van die controle. Ik ben heel erg benieuwd. Maar als ik niet voldoe om die Mantelzorg nog verder te krijgen, dan heb ik me toch niet zonder slag of stoot gewonnen gegeven.

Ik wens jullie een fijne week toe! Tot de volgende…

Mijn lange stilte op dit blog heeft evenwel ook nog een andere oorzaak. Jullie gaan het misschien niet geloven (ik kan het nauwelijks zelf geloven) maar ik zit weer volledig gevangen in de klauwen van het administratiemonster. En vermits ik totaal geen letter meer kan lezen met het blote oog neemt dit heel wat van mijn tijd in beslag. Volg me maar even mee…
…Allereerst de brievenbus leeg maken natuurlijk. Als de lift het doet gaat dat tamelijk snel. Zo niet, dan moet ik 8 trappen af en weer op strompelen. En met pijnlijke knoken gaat dat niet echt vlot. Dan terug boven gekomen allereerst mijn laptop aanzetten, mijn digitale leeslamp instellen en al schuivend van links naar rechts proberen te weten te komen wat men nu weer van me wil. Lukt het niet met de leeslamp omdat er teveel tekst staat en ik door het heen en weer geschuif steeds weer de draad kwijt raak, dan moet ik de brief eerst inscannen om hem vervolgens te laten voorlezen met mijn spraaksoftware. Allemaal heel tijdrovend en vooral heel frustrerend voor uw Mus.

Als ik al gedacht had dat men mij nu wel met rust zou laten daar ik geen invaliditeitsvergoeding meer ontvang en overgeheveld ben naar een overlevingspensioen (dat wonderwel snel in orde is gekomen dank zij de mobiele hulp van twee lieve vrienden) dan had ik verkeerd gedacht.
Nu komen er brieven van de belastingen, de notaris, deurwaarders en de curator in voege met het overlijden van Paul. Allemaal laten zij me beleefd weten op de hoogte te zijn dat ik de erfenis verworpen heb, maar toch vragen ze mij (ook beleefd trouwens) inlichtingen over eventuele andere erfgenamen. “Leven zijn ouders nog.. heeft hij kinderen…heeft hij zussen broers nichten of neven…en zo ja, zou ik hen dan eens willen doorgeven waar die wonen?”
Tureluurs word ik ervan!
Plichtsgetrouw heb ik hen allen per brief geantwoord of uren met hen aan de telefoon gehangen. Maar vanaf nu neem ik het besluit niets van dit alles nog te doen. Ik ben niet van zin om het werk te blijven doen waarvoor zij betaald worden. Nem.

Maar de grootste schok kreeg ik wanneer er een boete van 100€ in mijn bus viel wegens sluikstorten.
SLUIKSTORTEN!!! ??? MOI!!! ???
Ik die verdorie zo nauwgezet alles sorteer en netjes drop in de daarvoor voorziene plastiek zak of containers! Hun zogenaamde bijgevoegde bewijsvoering gaf me oprispingen. Eén (1!) enkel papiertje met mijn naam erop dat naast de papiercontainer ligt. Dus ben ik in een Franse kolere geschoten en heb hen een zo danig lang en boos bezwaarschrift toegezonden met mijn bewijsvoering (foto’s van uitpuilende containers) dat ze er bleek van zullen uitslaan.
ME IEL ANTWAARPE MOAR NIE ME MAAI HE!
Desnoods tot in de rechtbank als het moet, meneer de dienstdoende en vaststellende ambtenaar! ’t Is dan …………………………….(vul vloek naar eigen keuze in) nog ene van het soort volk dat zelf alle huisvuilwetten aan hun laars lapt en de o.a. vieze Pampers in de papiermandjes dropt i.p.v. in hun eigen witte vuilzak.

De klap op de vuurpijl was een brief van Ziekenzorg. Die melde me dat er een controleur zou langskomen om te controleren of ik wel degelijk slechtziende ben.
Maar dat verhaal is voor een volgende keer. ‘k Moet eerst dringend terug wat afkoelen van al het bovenstaande voor ik me opnieuw boos  maak. Want dat ambtenaartje van mijn voeten wist niet met wie hij te maken kreeg.

Ik wens jullie nu al vast een fijn weekend toe en  zonder uitschuivers op de eerste sneeuw.
Tot de volgende…

Rust zacht Raoul

(13-11-1941- -09-11-2012)

In mijn geval zijn die 'glasvochttroebelingen' gerelateerd aan mijn oogziekte. Hoewel mijn oogarts daar zeer verwonderd over was, had ik van dit verschijnsel geen last. Tot nu toe dan, want sinds enkele weken dus wel.
Wanneer ik naar witte oppervlakten, heldere blauwe lucht of lichte kleuren kijk, dan lijkt het net of ik van die kleine fruitvliegjes voor mijn ogen zie dansen. Ze verschijnen heel onverwachts en sporadisch om dan plots weer te verdwijnen. Ach, er is niets aan te doen, ik zal er dus moeten mee leren leven.

Maar wat nu echt vervelend voor me is, is dat wij hier met een plaag zitten van kleine zwarte Lieveheersbeestjes.
Waarschijnlijk komt dat door de graafwerken die hier aan de gang zijn.
Onze renovatiewerken, remember?!?
Maar nu weet ik nooit of ik echte beestjes zie, of niet.
En dus loop ik hier in huis voor alle zekerheid constant met de vliegenmepper in aanslag rond.

Dus Mus ziet ze niet alleen vliegen, nee, ze slaagt er ook nog eens regelmatig neven!
Maar geen nood lieve mensen, ik neem die vliegenmepper niet mee naar buiten. Ik zie nog wel het verschil tussen kleine vervelende beestjes en grote ambetante beesten. Maar naar die laatste ga ik niet slaan, ze zouden durven terug meppen hé!!!

Bij leven en welzijn, tot de volgende…Liefs en,

Maar veel rusten of uitzieken is er deze week voor mij helaas niet bij!
Morgen naar de oogarts voor mijn oogprik, en overmorgen naar het UZA om allerlei scans te ondergaan, nog maar eens, ben ondertussen de tel kwijt.
Maar de klap op de vuurpijl komt vrijdag! Dan komen de werklui van de renovatiewerken de roosters van al onze pas geplaatste nieuwe ramen vervangen. Die roosters zijn namelijk verkeerd geplaatst komt men nu tot de conclusie. Want eender op welke stand je zo ook zet, ze laten altijd koude lucht naar binnen waaien.
Heel die renovatie wordt zo stilaan een klucht! En ik zou met elk op zichzelf staande miskleun hartelijk kunnen lachen moest het niet zo zijn dat ze allemaal tegelijk hier ten huize van gebeuren.

Enfin, zo weten jullie weer hoe en met wat ik zoal mijn dagen doorbreng.
Ik wens jullie nog fijne dagen toe!
Bij leven en welzijn…tot de volgende…

Al jaar en dag kijk ik naar ‘Blokken’. Niet omdat ik zo een geweldige fan ben van Ben Crabbé, want soms zou ik hem hel liefst van het scherm kunnen wissen. Al zeker wanneer hij nog maar eens een flauwe mop vertelt of wanneer hij begint te zingen. Langs de andere kant moet ik hem toch ook bewonderen. De format van ‘Blokken’ is vrij simpel en sober en je zult als presentator maar elke avond iets moeten verzinnen om dat halve uur te moeten vol lullen, en dit achttien jaar lang. Maar ik dwaal af…mijn  kat en zijn klok dus.

Het is een klokvast ritueel dat ik rond 18h15 stop met alles wat ik op dat moment aan het doen ben, me in mijn zetel vlei en de tv aanzet. Mijn kat ligt op dat moment op vinkenslag want hij heeft ook zo zijn ritueel. Dat bestaat er namelijk uit zich als de wiedeweerga op mijn schoot te vleien om daar vervolgens genoegzaam te liggen ronken als een goed lopende dieselmotor. En van hem mag dat zo blijven voor de rest van de avond. Maar nu komt de clou!

Sinds we wegens het winteruur de klok een uur moesten terug draaien is mijn Snoezepoes totaal van slag. Reeds om 17h15 komt hij naast me staan miauwen, net of hij wil zeggen dat ik de tijd niet uit het oog mag verliezen want dat ‘Blokken’ gaat beginnen. Wanneer ik niet meteen reageer begint hij als een gek te draven tussen de zetel en de kamer waar ik me op dat moment bevind. En dat draven en klagend miauwen  houdt hij zo een uur lang vol. Hem vertellen dat hij een uur te vroeg is helpt geen zier, zijn innerlijke klok verteld hem immers iets anders.

Gelukkig voor mij past hij zich na enkele dagen weer aan. Maar het is toch fascinerend om zien hoe dat innerlijk uurwerk het ritme bepaald van mens en dier. Hoe die biologische klok, alle uurwerken ten spijt, ons leven beheerst.
Zeg dat mijn kat het gezegd heeft!

Als afsluiter vandaag nog dit: "De tijd gaat snel, gebruik hem wel."
Tot de volgende…

Nu hoor ik jullie al denken dat veel groenten en planten ook gevoelens hebben. Tja, zo kunnen we natuurlijk eindeloos discussiëren. Ik ben er mij ook van bewust dat niet elke persoon louter en alleen op groenten en fruit kan leven qua gezondheid. Maar ik blijf bij mijn standpunt dat dieren niet nodeloos hoeven te lijden. Niet voor de “zogenaamde kunst” van een zieke en wanstaltige geest, noch voor een primitieve geloofsovertuiging.

Maar ach ja, dit is slechts mijn mening en mijn overtuiging, en daar hoeven jullie het helemaal niet mee eens te zijn of in mee te gaan!

Heb een fijn begin van de week! Tot de volgende…

…Dochterlief en haar kameraadje boekten een tripje naar Parijs. Ze kregen reductie door een bon in Flair, een buitenkansje dus. Maar al bij al kostte het toch nog 200€ per persoon voor TGV en kamer met ontbijt. Toen sloeg het noodlot toe!
De hoogbejaarde oma van het kameraadje werd ziek! Nu is het zo dat het kameraadje grotendeels is opgevoed door de oma, een hele hechte band hebben met mekaar, en zij deze dus in die omstandigheden niet alleen wilde laten. Natuurlijk hadden die twee kiekens er niet aan gedacht om ook een annulatieverzekering te nemen! (Nu ja, als je jong bent denk je niet aan ziekte of andere tegenslagen die roet in het eten kunnen komen gooien hé.)
Zodoende kwam er een paniekerig telefoontje van Dochterlief; “mams, wil jij niet in C. haar plaats met mij naar Parijs?”
Ik was in eerste instantie niet erg happig. Ik ben tenslotte een huismus pur sang en geen reisduif. Maar wanneer ik “njet” zei, dan zou dat betekenen dat beide hun centen kwijt waren, want op hare alleen zag Dochterlief dat reisje ook niet zitten. En na lang beraad stemde ik dan toch maar toe. Want wat belette mij immers om mezelf eens een folieke te permitteren? En dus werd er opvang voor mijn Snoezepoes geregeld… hevelde ik de centjes over naar het kameraadje… piekerde me suf over wat ik moest meenemen van kleding… (wat voor weer zou het worden?)… over wat ik vooral niet zou mogen vergeten…enz. Net toen ik er helemaal klaar voor was kwam er opnieuw een telefoontje. Ditmaal van het kameraadje…in tranen… “Musje, mijn omaatje is veel en veel beter en zij heeft geen bijzonder zorg meer nodig…ik zou dus toch nog meekunnen naar Parijs… als jij…”.

Tja, en wat doe je dan als moeder? Dan denk je dat je dochter zich veel beter gaat amuseren met haar kameraadje dan met haar oude moeder. Dat Prijs veel leuker is als je jong en vooral goed ter been bent. Dat ik er tenslotte lang geleden al eens geweest was. Dat ik in eerste instantie toch een noodoplossing was geweest. Dat het me in feite echt niet zoveel kon schelen om thuis te blijven.

En zodoende zijn de twee meiden vandaag vertrokken en zit ik dit hier nu te schrijven omdat ik toch niets anders te doen heb.
Ik hoop dat ze zich geweldig amuseren en dat ze tijd genoeg zullen hebben om al het moois van Parijs, dat ze willen bezoeken en bezichtigen, ook kunnen bezoeken en bezichtigen.
En ik…ik ben aan het nadenken over hoe ik mij met de terug gewonnen 200€ eens extra ga verwennen.

Heb nog een fijne rest van de week! Tot de volgende…