Archief

Enfin, mijn fiets was foetsie en de fietsenmaker/handelaar beloofde mij een nieuwe.
Eerst werd de eigenaar van de winkel in NL gecontacteerd waar mijn fiets oorspronkelijk vandaan komt, maar helaas scheen die gestopt te zijn met zijn zaak. Ondertussen had ik een vervangfiets aangeboden gekregen, een Gazelle, en die reed ook prima vond ik. Mijn nieuwe fiets zou dus een Gazelle worden.

En de fietsenmaker hield woord! Niet alleen mocht ik vrijdag mijn spiksplinternieuwe fiets gaan ophalen, maar ook mijn boodschappentassen werden gratis en voor niks vervangen. En ik moet eerlijk toegeven dat deze van een veel betere kwaliteit zijn dan diegene die ik had. Bovendien kreeg ik er gratis ook nog eens een driejarige verzekering tegen fietsdiefstal bovenop.
Als dat geen goede service is!!! Maar ja, de bewuste fietsenwinkel heeft dan ook wel een reputatie hoog te houden.
Eind goed al goed dus. Kijk en bewonder!

Geniet nog van de laatste mooie dagen! Tot de volgende…

…Begin deze week, meer bepaald op maandagmorgen heel vroeg, werd er wederom geklopt en geboord dat het een lieve lust was. De nog slapende mensen onder ons, waaronder uw nederige schrijfster dezer, waren meteen klaarwakker.
Toen het kloppen en boren ’s avonds laat ophield, was er stilte…dinsdag, nog stilte…woensdag, nog altijd stilte. Blijkbaar was het wachten op de ploeg die de vijzen in de gaten moeten komen draaien. Tja, ieder zijn taak hè!
Donderdagmorgen was het dan zover. Maar O Malheur… een van die mannen laat die vijzen uit zijn handen vallen! Het is dan wachten op de ploeg die de vijzen terug moet oprapen. Worden de vijzen gevonden, en zijn ze nog bruikbaar, dan zal er misschien op maandagmorgen verder worden gewerkt. Zijn die vijzen echter onvindbaar en/of onbruikbaar, dan moet er iemand die wat tijd over heeft een nieuwe order plaatsen in, naar ik vermoed, Taiwan. Vervolgens is het wachten op een koelie die de bewuste bouten en moeren in een gezapig drafje tot hier kan komen brengen.

Om een lang verhaal wat in te korten, nee, onze terrassen zijn nog altijd niet af. Maar er komt toch al een beetje schot in de zaak.
En wees gerust, wanneer de dag ooit aanbreekt… zijn jullie de eersten die het horen.

Heb een fijn weekend! Liefs en tot de volgende….

Om te beginnen viel het aantal bezoekers goed mee. Dit tot mijn grote opluchting want ik haat het om me tussen drummende mensen te moeten begeven.Maar de proeverij was ook maar sober, de standhouders waren eerder karig dan gul met uitdelen. En toch…

We waren nog maar amper goed en wel binnen of we werden al bij onze schabbernak gepakt door een zeer ijverige, maar zeer vriendelijke, wijnhandelaar.
Nu ben ik totaal geen Bourgondische fijnproever en al zeker geen notoire wijnkenner/drinker, maar ik proef wel het verschil tussen een Chateau migraine en een Pomerolleke. En die man had heel veel goed spul in huis! Vermits mijn gezelschap een wijnkelder hebben en in het bezit zijn van enkele flessen van goeden huize, bleef de man maar aandraven met diverse flessen heerlijk vocht. Daarnaast werden we ook nog eens verwend met bijzonder exquise hapjes.
Als klap op de vuurpijl kwam hij dan ook nog eens met mijn favoriete wijn bij uitstek aanzetten, namelijk een Pineau des Charentes van een zo excellente kwaliteit waarvan dit meisje heel vrolijk en blij werd. Spijtig voor mij was je verplicht om een kist van 12 flessen te kopen en dit aan -32,65€ de fles. Dat vond ik toch een beetje teveel van het goede. Maar mijn compagnie liet zich wel goed gaan en keek op geen eurootje of honderd maal zoveel, en zodoende is er mij een flesje beloofd. Levering in november, ik kijk er al gretig naar uit!

Verderop stond er een bakker met ambachtelijk brood. Zo een brood kostte maar liefst 3,35€. Vond ik toch ook wel prijzig! Te meer daar de broden al versneden en in broodzakken waren verpakt. Je weet dus niet hoe vers het brood werkelijk is en proeven was er daar ook niet bij.

En toch heb ik wat gekocht.
Ik ben namelijk heel erg verzot op honing en er was daar een stand met wel twintig verschillende combinaties van smaken van die nectar. Je kon het zo gek niet bedenken of het stond er. Daar ben ik dus even niet op mijn centjes blijven zitten en heb mij een voorraadje gekocht. Thuisgekomen ben ik meteen gaan proeven van het potje honing met kastanje, want die combinatie was nieuw voor mij. En het smaakt heerlijk!

We kwamen zo al wandelend aan in een nieuwe zaal en ik vroeg me af wat de aldaar aangeboden artikelen te maken hadden met voeding? Ik waande me eerder op De Zwarte Markt van Tessenderlo dan op een voedingssalon.
Maar ik heb me daar toch maar enkele flanellen pyjama’s gekocht (men voorspelt immers een lange koude winter en ik lig wel helemaal alleen in dat grote bed hé) en een lederen handtas, want net als met schoenen kun je daarvan ook nooit genoeg hebben. Daarbij kun je het als rechtgeaarde vrouw toch niet maken om met lege handen thuis te komen als je in Brussel bent! 

Net zoals bij een skivakantie de après-ski een noodzaak is, was het bij ons ook een must om nog een afzakkertje te nuttigen. Dat deden we in een heel gezellig cafeetje aan Het Zennegat. En we zijn daar blijven plakken tot bijna middernacht.
Dus een hele dikke merci aan N en aan mijn chaufeurreke en zijn eega voor deze hele leuke dag! Ik heb er echt van genoten!

Vandaag, woensdag, was ik, na een wachttijd van vier maanden, in de pijnkliniek van het UZA. Dat was helaas iets minder gezellig. Maar dat vertel ik jullie wel een andere keer.
Voor nu wens ik jullie een hele prettige voortzetting van de resterende week!
Tot de volgende…en…

Een klein oud vrouwtje gaat naar de dokter en zegt: “Dokter, ik heb een probleem met gasvorming. Het stoort me eigenlijk niet, want mijn winden zijn altijd stil en ruiken niet. Eigenlijk heb ik sinds ik hier binnen gekomen ben al minstens 20 winden gelaten. U hebt er vast niets van gemerkt, want ze ruiken niet en zijn altijd stil.”
De dokter: Ik begrijp het, neem dit medicijn en kom volgende week nog maar eens terug'.

De week erna komt het vrouwtje terug bij de dokter.
“Dokter, ik weet niet wat u mij gegeven heeft, maar mijn winden.... Ze zijn nog steeds geluidloos, maar ze stinken verschrikkelijk!”
De dokter zegt: “Goed zo, nu uw neusholtes weer open zijn zullen we eens kijken wat we aan uw gehoor kunnen doen”.

Bomma viert haar negentigste verjaardag en de ganse familie is uitgenodigd op het feest in het rusthuis.
Tijdens de feestmaaltijd voelt bomma zich plots ongemakkelijk worden.. krijgt buikkrampen.. een windje kondigt zich aan.
Ze schuifelt wat heen en weer en probeert dat windje krampachtig binnen te houden. Maar dat bezorgt haar nog meer ongemak. En dus besluit ze het windje heel voorzichtig en stilletjes naar buiten te laten glijden
En zo geschiede…oef.

Bomma kijkt de tafel rond en ziet tot haar vreugde dat niemand iets gemerkt heeft en tevreden eet ze smakelijk verder.

Dan buigt haar kleindochter zich naar haar toe en fluistert iets in haar oor. Maar bomma verstaat haar niet.
De kleindochter zegt het nu wat luider, maar nog verstaat bomma haar niet.
Dan roept de kleindochter luid: “Bomma, ge zijt uw hoorapparaat weer vergeten in te doen!”

Ik voel me nog steeds niet goed in mijn vel zitten. Het zijn de vele pillen die me ziek maken. Ook niet verwonderlijk als je weet dat ik een cocktail van 13 pillen per dag moet slikken van 9 verschillende medicamenten. Nu het goede nieuws daarbij is dat ze je honger stillen (je maag zit propvol) en je komt al snel aan de gezonde voorgeschreven 2 l water per dag. (2x Lol)

Meestal lees ik geen bijsluiters. Ten eerste vertrouw ik op de deskundigheid van de dokters (omdat zij weten wat je zoal allemaal slikt), en ten tweede is de lijst van de “Bijwerkingen” meestal langer dan die van de “Eigenschappen”. Maar omdat al die huidige medicatie me niet beter maakt ben ik toch eens gaan lezen. En wat blijkt? Al die diverse medicamenten werken elkaar tegen! En ik ben daar de dupe van, want ik ervaar bijna al hun neveneffecten. Zoals: maagpijn, constipatie, buikkrampen, wisselende gemoedsstemmingen, zwijmelen als een dronken Lot en een wazig zicht. Dat laatste vooral hindert en verontrust mij nog het meest en kan ik missen als kiespijn. Want ook zonder die bijwerking zie ik al bijna geen steek meer. Met nog maar 0,8% zicht heb je niet veel meer over.
Twee van de negen pillendozen slik ik al jaren. Voor mijn allergie (stofmijt en wol) en mijn hoge bloeddruk (had ik als tiener reeds last van en ik weet sinds kort ook waarom). Daarna kwamen daar de ontstekingsremmers en de pijnstillers bij (reumatoïde artritis in mijn gewrichten). Van de cardioloog kreeg ik de rest. Zoals daar zijn: bloedverdunners, cholesterol verlagende medicatie (ter preventie want daar is niets mis mee tot hiertoe), nog meer pillen tegen hypertensie, en diabetes. Deze laatste ook ter preventie want daar lijd ik ook niet aan.Waarom ik ze dan wel moet slikken? De vaatchirurg heeft geconstateerd dat ik lijd aan, “hypertrofische cardiomyopathie”. Dat is een verharde en/of verdikte hartspier. Bij mij blijkt dat genetisch bepaald te zijn, vandaar de reeds jarenlange hoge bloeddruk. Het verklaart ook de moeheid, de kortademigheid en de hartkloppingen bij inspanning die ik de laatste tijd ervaar, dixit de cardioloog.
Kan allemaal wel waar zijn, maar dat neemt niet weg dat ik begin oktober, wanneer hij terug is uit verlof, toch eens een klapke ga doen met diezelfde cardioloog. Want ondanks al die pillen, die me beter zouden moeten maken, voel ik mij zo slap als een schotelvod.

Maar genoeg gezeurd nu. Ik heb mezelf eens flink bij de lurven gevat en me krachtdadig toegesproken.
Want dit ben ik niet! Ik ben niet dat mens dat bij de pakken blijft zitten. Het leven is te kort om de treurwilg te blijven uithangen.
En zodoende tappen we vanaf nu uit een ander vaatje. (Waar zou dat spreekwoord vandaan komen? Even Apeldoorn euh... Natoken bellen.)
Gedaan met klagen en zagen. Gedaan met de geslagen hond te spelen. Volgende keer vertel ik jullie iets om te lachen. Jullie hebben het verdiend na mijn lange klaagzang. Jullie zijn het waard!

Bedankt voor uw aandacht en tot de volgende….

Waar komt toch plots dat gevoel in mij vandaan? Zomaar, out of the blue, zonder ook maar enige speciale aanleiding ertoe!
Komt het door de recentelijk, weliswaar kleine ingreep, maar wel onder totale verdoving en waarvan ik niet zo snel schijn te herstellen zoals men mij heeft voorgespiegeld?
Komt het door het feit dat ik besef dat mijn ogen nooit meer zullen genezen maar integendeel mijn zicht steeds verder zal afnemen naarmate ik ouder wordt?
Komt het doordat ik mij een marionet voel waarvan de medici de touwtjes in handen heeft en ik enkel maar mag verder leven bij de gratie van de farmaceutische industrie?

Komt het door mijn zwaar en soms bijna ondraaglijk verleden? Doordat, kleine momenten van geluk altijd weer gevolgd werden met immens verdriet. Door, me naar de buitenwereld toe sterkt te houden, terwijl ik innerlijk aan flarden lag.
Waarom lukt het me niet meer om dat blije onbezorgde masker op te zetten?
Komt dit alles door het feit dat ik mij er terdege van bewust ben dat er mij meer verleden rest dan toekomst?

Ik weet het niet.
Zoveel vragen waar ik geen antwoord op kan vinden. Waar níemand mij een antwoord op kan geven. Ik zal het zelf moeten oplossen. Weer de kracht moeten vinden van weleer om terug recht te kunnen krabbelen, zoals ik al zo vaak heb gedaan.

Maar dit alles is de reden van mijn lange stilzwijgen.
Wanneer ik me in zulke toestand bevind, dan ben ik als een gewond dier dat stil en alleen in zijn holletje kruip om zijn wonden te likken. Dan wil ik niets of niemand horen of zien…althans dat denk ik toch…want ik heb het altijd zo gedaan…en het is me ook altijd zo gelukt.
Dan kom ik pas weer tevoorschijn wanneer ik opnieuw vrolijk mee kan huppelen met de meute.
Ik kan het! Ik moet!
Tot dan zullen jullie me even moeten missen.

Tot de volgende…

Woensdagnamiddag reden we dan een uur lang in een oververhitte bus van het Jan Palfijn ziekenhuis naar het Middelheimziekenhuis waar ik mijn maandelijkse oogprik moest krijgen. Maar wegens mijn veel te hoge bloeddruk durfde mijn oogarts die prik niet geven en was het dus een maat voor niets. Dikke pech voor mij want mijn zicht neemt sinds een week of twee opnieuw af. Dan maar weer de bus op, en met een overstap, doodmoe thuis aangekomen. Gelukkig was er Dochterlief die me al die dagen bij heeft gestaan. Wat een schat van een kind heb ik toch!!!

Natoken vroeg in een reactie of ik een patent had op ongelooflijke maar waargebeurde verhalen. Wel Natoken, lees en oordeel zelf…

…Verleden week dinsdag komt de fietsenmaker mijn fiets ophalen voor het herstellen van mijn achterband. Normaal kan ik dat zelf wel, maar met al die vitessen en door mijn slecht zicht vond ik het raadzamer om het te laten doen door een professional. De week daarop, afgelopen dinsdag dus, mocht ik hem terug komen halen. Dochterlief doet dat in mijn plaats, en wat blijkt…mijn fiets is gestolen in de winkel. Foetsie, weg, niet meer te vinden!
Wie gelooft nog zoiets als je dat verteld?
De fietsenmaker belooft mij een nieuwe fiets. Maar ik moet wel de factuur meebrengen van mijn “oude” fiets. En die heb ik niet meer! Plus dat ik er heel dure fietszakken had ophangen, een speciaal zacht en duur fietszadel en voor en achterlichten die werkten zonder dynamo. Hoe kan ik dat in godsnaam nog bewijzen?
De fiets is bovendien gekocht in Nederland en was een verjaardagsgeschenk van Wim.

Soms zeg ik al lachend dat ik in een verkeerde tijdzone leef en dat ik daarom zoveel negatieve dingen over me heen krijg. Maar allengs vergaat mij het lachen bij die bewering en begin ik stilaan te geloven dat het ook werkelijk zo is. Zou dat mogelijk zijn?

Nu ja, eerst morgen maar afwachten wat de cardioloog me weet te vertellen. Ondertussen maar kalm aan doen en veel rusten zoals de vaatchirurg me voorschreef. En de rest zien we wel weer.

Ik wens jullie nu maar alvast een fijn weekend toe!
Bij lichamelijke en geestelijke gezondheid…tot de volgende…

…De slag met de papiermolens gaat, ondanks al mijn getelefoneer en het talloze aangetekende schrijven mijnerzijds, lustig verder en blijft men op al die instanties rustig verder slapen.
Pluspunt: Het personeel van B-Post hoeft alvast wegens mij niet te vrezen voor zijn job.

…Had ik in eerste instantie geen cent op zak wegens de blokkering van mijn bankrekening door mijn plotse en onverwachte weduwschap, heb ik nu al drie maanden twee inkomsten tegelijk. Zowel het overlevingspensioen als mijn invaliditeitsuitkering wordt me maandelijks uitbetaald. Dat tikt natuurlijk lekker aan op mijn bankrekening! Maar natuurlijk ben ik mij ervan bewust dat ik de invaliditeitsuitkering ooit zal moeten terug storten. Dus hevel ik die tot zolang maar over naar mijn spaarboekje. Als dit zo nog een tijdje doorgaat hoop ik maar dat de fiscus mij niet gaan beschouwen als een kapitalist en me ook als dusdanig gaat belasten.
Pluspunt: op de belastingen worden ze evenmin snel wakker.

…Zat ik niet in een of ander ziekenhuis te Mechelen met Dochterlief, dan zat Dochterlief met mij te Antwerpen in een of ander ziekenhuis om tal van onderzoeken te ondergaan. Zo blijf je natuurlijk wel druk bezig en is er van verveling geen sprake.
Vicky moet zich voorlopig behelpen met medicatie omdat de oorzaak van haar pijn en ongemak nog niet is gevonden. Er zullen nog meer onderzoeken moeten volgen.
Ikzelf moet dinsdagmorgen naar het ziekenhuis voor een kleine ingreep. Men heeft ontdekt (na nota bene drie en een half jaar) dat er een ader in mijn linkerbekken volledig dicht zit. Dus die wordt opengemaakt (dotteren) en er wordt een stent in geplaatst. Of dit gaat lukken en of dat de pijn in mijn heup en been gaat wegnemen, kan de chirurg me niet beloven. Het is dus een gok, ik heb 60% kans. Woensdag, als alles goed verloopt, mag ik het ziekenhuis terug verlaten. Dat is dan net op tijd op naar een ander ziekenhuis te spurten, want woensdagnamiddag moet ik dringend mijn oogprik hebben.
Mijn al reeds zeer beperkt zicht is weer achteruit gegaan en dat komt door stress. “Je moet ten allen koste stress vermijden” zegt mijn oogarts. Tja, vertel dat aan al die slapende ministeries!
Pluspunt: Dochterlief en ik hebben de hittegolf goed doorstaan (buiten de vele en lange wachtijden op het openbaar vervoer) dankzij de airco in de diverse wachtzalen van de diverse ziekenhuizen.

Zo, nu zijn jullie weer bij.
Bij leven en welzijn….tot de volgende….

Afgelopen week kreeg ik echter ook goed nieuws in mijn brievenbus. Zo kreeg ik het bericht dat mijn overlevingspensioen in orde is en zal worden gestort begin augustus. Oef! Dat betekent daarvoor al geen geloop meer. Ik heb er verdorie wel eerst een paar schoenzolen voor moeten verslijten.
De nationale reductiekaart voor openbaar vervoer, iets waar ik recht op heb wegens mijn visuele handicap van meer dan 90%, zat van de week eindelijk ook in de brievenbus. Ook daar heb ik 4 maanden moeten op wachten ipv de door hen vooropgestelde twee weken. Alles wat kon mislopen is dan ook misgelopen. Van verloren gegaan papieren, B-post problemen (postbodes die blijkbaar niet kunnen lezen) tot dossiernummers die door pc’s niet werden herkend. Op sommige ministeries werkt men blijkbaar nog met computers uit de tijd van de dinosaurussen, dwz, als ik hen mag geloven dan toch.
Maar eind goed al goed.

Blijft nog wel de zorgen om Dochterlief.
Nu dinsdag moet ze terug naar het ziekenhuis voor een mri en pet-scan. Daarna is het afwachten wat de uitslag zegt. Door de ondertussen gekregen medicatie gaat het haar een ietsje beter. De pijnlijke crisissen komen minder frequent en ze kan al een heel klein beetje eten in haar lijf houden. Maar dat lijfje wordt nu toch wel griezelig mager, amper 50kg weegt ze nog maar. Haar snoet ziet angstwekkend bleek en ze heeft lelijke donkere kringen onder haar ogen. Dus nogal wiedes dat ik me zorgen maak.

Lieve vrienden, sorry dat ik geen tijd had om jullie blogjes te bezoeken door alle administratieve rompslomp. Natuurlijk speelde het mooie zomerse weer ook een rolletje in mijn afwezigheid. Vermits we hier nog steeds geen terras hebben moest ik wel naar buiten om de nodige vitamientjes D op te doen. Het was trouwens te mooi weer om binnen aan de pc te zitten. Een mens moet van die schaarse zomerse momenten profiteren, want mooie liedjes duren helaas nooit lang in België.

Ik wens jullie allen een hele fijne week toe! Tot de volgende…

Met Dochterlief gaat het een ietsepietsie beter. Op 2 augustus moet zij nog een MRI en PET-scan ondergaan, maar ondertussen heeft zij medicatie gekregen die haar darmflora wat rust geven en zij al wat minder frequent pijnlijke crisissen krijgt. Wat haar juist scheelt heeft men tot hiertoe nog niet gevonden. De waarden in haar bloed qua lever en pancreas blijven te hoog. Het blijft dus bang afwachten. Maar ze houdt zich sterk.

Wat het resultaat van mijn recent weduwschap betreft, dat is uitgedraaid zoals ik had gevreesd. Na drie jaar alle moeite te hebben gedaan om recht te krijgen op wat mij toekomt wegens mijn visuele handicap en de daarmee gepaarde vermindering van mijn zelfredzaamheid, ben ik nu alle voordelen die ermee gepaard gaan door het overlevingspensioen, kwijt.
Door een welgeteld luttele -25€ meer per maand, kom ik nu in een heel ander statuut terecht. Dit komt omdat men zich baseert op het jaarlijks bruto inkomen, en dat ligt hoger dan een invaliditeitsuitkering plus integratietegemoetkoming. Bovendien zijn die inkomsten verworven uit hoofde van een werknemersloopbaan en niet meer uit hoofde van de zelfstandige die ik was.
Even had ik de hoop dat ik kon kiezen en het overlevingspensioen kon weigeren. Maar dat was buiten de fiscus gerekend. Het overlevingspensioen is immers belastbaar, een invaliditeitsvergoeding niet. En door de nieuwe wet die in 2007 van kracht is gegaan en waar ik buiten val omdat ik na die datum al niet meer werkte als zelfstandige, krijg ik die keuze niet. En daar heb ik dan drie jaar lang hard moeten voor knokken om te krijgen waar ik recht op had wegens mijn handicap, en dat wordt met een klap van tafel geveegd door het doodvallen van een vent die ik haatte als de pest.
Gelukkig houd ik wel de graad van mijn handicap. Nou ja, dat kan ook moeilijk anders hé. Het is niet omdat ik plots weduwe wordt dat ik, o wonder, plots ook mijn zicht terug krijg. Was dat maar waar! (Heel diepe zucht…) Dat laatste laat me toe nog steeds optische hulpmiddelen te kunnen aanvragen bij het VAPH, en misschien, ook te krijgen. Want ook daar is onze nieuwe regering drastisch in het snoeien.
Het enige kleine voordeeltje dat ik nu heb, is dat ik jaarlijks vakantiegeld ga krijgen in mei. Bruto is dat weer een mooie som, netto echter…

Maar ach, alles bij elkaar genomen ben ik nog niet zo heel slecht af. Er zijn heel veel mensen die het met heel wat minder moeten doen. En daar trek ik me dan maar aan op.
Er volgt nog wel wat administratie geloop, maar het einde is in zicht. Eind augustus zou alles in orde moeten zijn als ik de instanties mag geloven. We zullen zien, zei de blinde, en hij deed het licht uit.

Vandaag laat ik al die zorgen even voor wat ze zijn en ga ik met een bevriend koppel genieten van het zomerse weertje dat de weerman/vrouw ons heeft beloofd. En ik wens jullie hetzelfde toe!
Heb een hele fijne zondag! Tot de volgende….