Archief

De kinderen van nu worden rot verwend, ze krijgen alles wat er te koop is.
Enfin, het gros onder hen dan toch.
Want mams en paps hebben het druk met centjes verdienen.
Enkele bedenkingen over dit feit buiten beschouwing gelaten, ze hoeven zich alvast niet te vervelen met al hun moderne spulletjes.
En toch!

Het spannendste spelletje dat onze generatie tussen tien en veertien jaar deed was ‘belleke trek.’
En een enkele keer belden de dappersten onder ons naar de buurtslager om te vragen of hij varkenspoten had, en zo ja, of dit dan moeilijk was om op te lopen?
Toen we dan een volgende keer bij de slager over de vloer kwamen en een vervaarlijke blik kregen toegeworpen, want de goede man wist verdomd goed wie de flauwe plezanterikken geweest waren, haalden we uit schrik voor straf dit grapje geen tweede keer uit.

In deze tijd kan het voor kinderen niet spannend genoeg zijn.
Tegenwoordig flirten ze zelfs met de dood.
De dood schrikt hen niet af om iets uit te proberen waar grote risico's aan verbonden zijn.
Zo is er nu het  ‘wurgspel’ of zoals het in Frankrijk genoemd wordt,  “Le jeu du foulard” dat heel populair is onder tien en veertienjarigen.
Het wordt zelfs op de speelplaats van de school gespeeld???

Het "spelletje" gaat als volgt:
Je vriendjes trekken je sjaal rond je nek tot je adem wordt afgesneden, en dan tellen ze tot honderd.
De zuurstoftoevoer naar je hersenen wordt daarbij afgesneden. Het gevolg is dat je flauwvalt terwijl je ondertussen in een roes verkeert en hallucinaties krijgt. Die piek bereik je meer bepaald wanneer de sjaal weer wordt losgelaten en de bloedtoevoer naar de hersenen weer op gang komt.

Zo wist een tienjarige haarfijn uit te leggen!
”Het wurgspel geeft een kick en werkt heel verslavend”, nog steeds volgens de tienjarige knaap.
En dus doen kinderen het ook met een riem, of wat er ook maar voorhanden is, wanneer ze thuis alleen op hun kamer zijn.
Zodoende heeft het wurgspel dit jaar al tien jonge mensen het leven gekost.

En daarom mijn vraag: “Is onze jeugd nu zot geworden, of wat?!?"

Mijn ergernis kwam ook toen ik bedacht dat zolang ik mij kan herinneren, en dat is ondertussen toch 55 jaar, wij geld inzamelen voor de derde wereld. Meer dan een halve eeuw dus, en nog is het meeste leed nog altijd niet geleden! Zijn we dan niet bezig met water naar de zee te dragen? Zouden we ons dan niet  beter focussen op die machthebbers daar en ze vervangen door meer integere mensen die het vaste voornemen hebben hun onderdanen een zekere welstand te brengen? Of zie ik het nu te simpel?

Wat echter mijn grootste irritatie teweeg bracht was de meteen daarop volgende reportage over onze daklozen.
Hier bij ons liggen mensen op straat te sterven van kou en honger. En dan spreek ik nog niet van de verborgen armoede, mensen die er niet mee naar buiten komen dat ze geen cent te makken hebben. Maar liefst 1,5 miljoen Belgen leven in armoede! Zou men niet beter een deel van dat geld gebruiken om deze mensen te helpen? Hebben onze eigen armen geen recht op een menswaardig ‘Life’? Of begeef ik mij met deze stelling op het dubieuze pad van het ‘Vlaams Belang’ met hun slogan, “Eigen volk eerst”?

Ik heb bewondering voor de prestatie van die jonge mensen die zich belangeloos hebben ingezet om van die ‘Music For Live’ een succes te maken. Maar ik hoop wel dat zij niet doof en blind zijn voor de ellende die vlak voor hun neus ligt.
En daarvoor hoef je echt geen aanhanger van het ‘Vlaams Belang’ te zijn!

Gaan we voor een brug of voor tunnel, is de vraag die wij mogen oplossen.
Men schuift dus de verantwoordelijkheid in onze schoenen, en als het mis loopt zijn wij meteen ook de pineut.
Zelf is men al jaren plannen aan het maken, hebben er grote hopen geld tegen gesmeten en nu weten ze het nog altijd niet.

Wie zijn die stommelingen vraag ik mij af?
Als dat diezelfde zijn die ons nieuw gerechtsgebouw neergezet hebben dan zijn we goed af. Dat gedrocht heeft tweemaal zoveel gekost dan geraamd en het valt nu al terug uiteen.
Dat belooft!

....Zet mensen aan de top met gezond boerenverstand zou ik vroeger gezegd hebben, maar het boerenverstand is heden ten dage ook niet meer wat het geweest is.
Tot die conclusie kom ik wanneer ik dag na dag zie hoe de boeren hun melk wegsmijten over hun velden. Van verspilling gesproken!
Geen enkel redelijk denkende en op de centen lettende huisvrouw die dat in haar hoofd zou halen....

Waarom niet beide? Een brug én een tunnel? Een brug voor gewone personen wagens.
De tunnel voor het licht en zwaar vrachtverkeer.
In die laatste zou men dan tol moeten betalen.
Ja maar, dat gaat men dan doorrekenen aan de klant, hoor ik jullie denken.
Hoogstwaarschijnlijk hebben jullie nog gelijk ook.
Maar met wie zijn centen spelen en smossen ze nu denk je?!?

Ik mijmer terug naar het moment waarop men haar die allereerste keer in mijn armen legde. Zo trots als een pauw was ik, een koningswens was uitgekomen.

Het was tevens een moment van droefheid.
Een moment waarop ik mij realiseerde dat zij haar vader nooit zou kennen en wij ,samen met haar broertje, onder ons drietjes alleen zouden verder moeten.
Het was een moment waarop ik, zoals elke moeder doet, dat kleine hummeltje beloofde er altijd voor haar te zullen zijn.

En nu, 35 jaar later, herhaal ik die belofte.

IK ZAL ER ALTIJD VOOR JE ZIJN MIJN KIND.

HAPPY BIRTHDAY DOCHTERLIEF!

Een eerste factor van belang is het leeftijdsverschil.
Men spreekt niet voor niets over ‘een generatiekloof.’
De tweede belangrijke factor is de taal.
Wanneer je niet met elkaar kunt praten zijn gebaren misschien wel leuk in het begin, maar ze kunnen ook vaak leiden tot misverstanden.
Lichaamstaal wordt evenmin door iedereen herkend en/of begrepen.
Maar de belangrijkste factor is je persoonlijkheid.
Wanneer de karaktereigenschappen teveel van elkaar verschillen zal dit al gauw tot een breuk leiden.
Er is immers geen samenhorigheid in de reacties op bepaalde situaties.

Mijn partner en ik zijn twee totaal verschillende mensen.
Ik ben een nachtraaf, hij een vroege vogel.
Ik ben een huismus, hij een buitenmens.
Ik ben een poetsmaniak, (is al fel verminderd met de jaren) hij een sloddervos.
Ik heb interesse in informatica, hem interesseert de pc hem geen zier.
Hij houdt van actiefilms, ik totaal niet.

En zo zou ik nog wel een tijdje kunnen doorgaan!
Het weinige, (buiten de liefde) maar niet onbelangrijke, dat we wel met elkaar gemeen hebben, is dat we begripvol, geduldig en respectvol zijn naar elkaar toe.
En die factor houdt ons nu al 8 jaar samen.
Ik vraag mij af voor hoelang nog?

PS: Knuffel kreeg gisteren een uitnodiging van het ziekenhuis.
Voor men gaat ‘Dotteren’ gaat men eerst nog een MRI scan van zijn been maken.
Dit kan pas gebeuren op 3 september aanstaande.
Ondertussen kan de lieve man haast meer lopen door de pijn.

^*Percutane Transluminale Coronair Angioplastiek, meestal afgekort tot PTCA of ook wel dotteren genoemd is het oprekken van een vernauwing (stenose) in een bloedvat van het hart door er een ballonnetje in te brengen en dat met grote druk op te blazen.

En dat is wat ze bij Wim gaan doen.
Alle vooronderzoeken zijn gebeurt.
Nu is het enkel nog wachten tot er plaats in het ziekenhuis.
Want die zitten blijkbaar tjokvol en er zijn lange wachtlijsten voor hartpatiënten.
Sommige Nederlandse ziekenhuizen sturen hun patiënten zelfs naar onze ziekenhuizen omdat men hier over voldoende capaciteit beschikt en daarom de patiënt de geschikte hulp kan verlenen.

Dat wachten op een telefoontje of bericht is heel enerverend.
Althans voor mij dan, want Wim blijft gewoon zijn natuurlijke kalme zichzelf.
Naar buiten toe dan toch, wat hij vanbinnen voelt en denkt laat hij niet zien.
Angst heeft hij ook niet, hij heeft het tenslotte al twee keer eerder moeten laten doen.
Alleen de pijn die de bloedprop en de vernauwde ader in zijn been teweeg brengt speelt hem parten.

Hij moet blijven stappen van de dokter.
En hopen dat die prop ondertussen ook niet aan de wandel gaat.
Ik mag er niet denken aan wat er dan kan gebeuren!

* bron: Wikepedia

Hopelijk herinner ik mij mijn naam nog wanneer ik een oud peeke ben. Een mens zou anders van minder van slag raken op zijn oude dag!

Mijn geboorte naam voluit is LUCIENNE.
Mijn grootmoeder, die ik een keer of vijf heb ontmoet, noemde mij echter, PETIT LOU-LOU een verwijzing naar en afkorting van mijn moeders naam, MARIE-LOUISE, die men LOU-LOU noemde.
Mijn moeder op haar beurt noemde mij, LULU.

De Nederlandse naaste familie van WILLEM, die ik WIM noem maar hier beter gekend staat als, KNUFFEL, schrijven, CIEN.
Dit naar een afkorting van, LU-CIEN-NE. Waarbij de C uitgesproken wordt als een S en dus klinkt als SIEN.

Een Nederlandse chat vriend schrijft mij aan met, LUUS, maar spreekt het uit als, LOES.

Mijn blogvrienden spreken mij aan met, MUS.
Dat is een voortvloeisel van mijn allereerste blogtitel, HUISMUSJE.
De klanten van mijn zaak noemden mij, LUCY.

Voor mijn dochter ben ik, MAMS.
Voor mijn zoon ben ik zijn, MOEKE.
Mijn kleindochter noemt mij, BONNIE.
Zelf onderteken ik meestal simpelweg met, LU.

Kunnen jullie nog volgen?

Een goede raad!
Wanneer jullie me hoogdringend nodig moesten hebben, roep me dan aan met. PETRA.
Een afkorting van mijn grootmoeders naam, PETRONELLA.
Veel kans dat ik luister.
Tenminste als ik het allemaal blijf onthouden!

Lieve groetjes van ?
.......... (meerkeuzevraag)