Archief

Wanneer ik in Antwerpen draadloos wil surfen gaat dit geheel automatisch.
Geen knopjes aan of uit zetten. Geen stickje of kaart insteken. Nee, gewoon de stekker in het stopcontact of op de batterij werken en tokkelen maar.

Telkens ik hier in NL ben surf ik op ons draadloos ‘home netwerk’. Een beveiligd netwerk uiteraard en dat vraagt natuurlijk een paswoord.
Maar dat is geen probleem want “mijne Sjeeraar” onthoudt dat ellenlange paswoord dat uit allerlei cijfers, tekens en letters bestaat, wel voor mij.

Het probleem is dat ik op mijn laptop eveneens een klein en minuscuul knopje moet aanzetten wil ik in NL draadloos kunnen surfen. En laat het nu net dat zijn dat ik telkens weer vergeet te doen omdat dat in Antwerpen niet hoeft.

Het vreselijke aan mezelf vind ik, is dat ik op zulk moment alles en iedereen naar de maan wens.
Ik begin met een hoorbare zucht en eindig met een hartsgrondige @#^$*#*@....grrrrr.
Maar goed dat jullie me op dat ogenblik niet bezig kunnen zien, of horen!

De liefde van mijn leven, als altijd de kalmte in persoon zelf, loopt dan gedurig de trap op en af om het één na het ander informatieblad over het “home netwerk” te halen. Welk ik dan telkens hoopvol invoer om opnieuw een foutmelding te krijgen gepaard gaande met zo een irriterend en danig op mijn zenuwen werkend ‘oink’ geluidje.
Praat ik in het begin nog heel lief en paaiend tegen “Sjeeraar”, twintig minuten later scheelt het niet veel of ik keil hem uit het raam.
Tot plots naast mij een zachte stem vraagt, “Heb je het knopje van je draadloos netwerk wel aan staan?”

Op dat moment gieren tal van emoties tegelijk door mijn lijf en kan ik mezelf wel voor m'n hoofd slaan.
Heel klein en stilletjes wrijf ik even met mijn vinger over het wereldbol icoontje, dat meteen aanfloept. Vervolgens start probleemloos mijn browser op en komt mijn Google startpagina in beeld. Oef!

Ik sla opgelucht en vrolijk aan het bloggen terwijl mijn teerbeminde uitgeput in de zetel valt.
Heel liefjes en gedwee schenk ik hem een tasje koffie in, de furie van zonet is geheel verdwenen.
Maar ik weet dat ze op de loer ligt.
Omdat bij een volgende logeerpartij ik dat dekselse knopje weer zal vergeten zijn.
Van ezels gesproken!

Zelfmoord is een kreet om hulp.
En daar ben ik het volkomen mee eens. Vaak wil men niet echt dood, maar wil men aandacht voor zijn probleem en wil men gehoord worden.
Je ziet heel vaak dat mensen na een mislukte zelfmoordpoging nog heel gelukkig worden in hun latere leven, dankzij de professionele hulp die ze gekregen hebben.

Vaak richten zij hun eerste kreten naar familie en vrienden toe, maar die herkennen niet altijd de signalen. Iedereen is al wel eens in een sombere bui.
Iedereen zondert zich af en toe wel eens af.
Wie van ons heeft al eens niet gezegd en wellicht nog vaker gedacht, ” ik ben dit leven beu, ik zou willen dat ik dood was.”
Bij deze uitspraken staan de naasten niet echt stil en doet men dit af als een onbelangrijke frase.
Vaak is dit een terechte conclusie. In uitzonderlijke gevallen is het dat niet.

Ik las in een reactie op de dood van Yasmine hoe moedig zij wel is geweest om zich van het leven te beroven. En daar ben ik het dan weer niet mee eens.
Het is vaak veel moediger om verder te leven. Om je problemen onder ogen te zien en hulp te zoeken bij bijvoorbeeld een zelfmoordpreventie onthaal.
Om dingen die je pijn of verdriet doen uit je leven te bannen.
Om knopen door te hakken ipv van je op te knopen.

Elke zelfmoordenaar laat slachtoffers na.
Zadelt zijn naasten op met een levenslang schuldgevoel, in de meeste gevallen een onterecht schuldgevoel.
Ik zou zelfs durven zeggen dat zelfmoord een vorm van egoïsme heeft!

Maar dit is slechts mijn menig, en hoeft in geen geval de uwe te zijn!

Verleden zondag echter, met het mooie weer, (lijkt ondertussen weeral ver af te liggen) kreeg ik het lumineus idee om naar het park te fietsen. Maar daar zo maar zitten gapen op een bankje doet zo vreemd aan hé? Althans naar mijn gevoel dan toch.

Dus kocht ik onderweg in een supermarkt die ’s zondags altijd open is, een ‘Libelle’.
Gewoon kwestie van wat te lezen te hebben zonder dat je er veel moet bij nadenken, iets dat met een bijna gekookte hersenpan toch niet zou lukken.
En laat daarin nu enkele recepten staan die me doen watertanden! Namelijk ‘Clafoutis’.

Clafoutis zijn een tradioneel Frans nagerecht die oorspronkelijk komen uit Limousin en Auvergne. Clafoutis zijn eigenlijk geen echte taarten, maar eerder dikke, stevige pannenkoeken. Ze worden altijd gemaakt op basis van melk, bloem en eieren.
Het voordeel is dat je zo’n Clafoutis zowel warm, lauw of koud kunt eten. Zij kunnen zowel een zoete als een hartelijke vulling bevatten.
Een clafoutis kan ook niet mislukken. Gewoon goed mengen en niet te lang in de oven laten staan, meer niet.

Voor wie het eens proberen wil, hier een recept:

ZOETE CLAFOUTIS

Benodighen (6 personen)

1. 400grgemengd rood fruit (diepvries mag)
2. 80gr. Witte noga
3. 130gr. Bloem
4. 150gr. Suiker
5. 4 eieren
6. 400ml melk
7. 30 gr gezouten boter

BEREIDING:

1-Spoel het fruit en bestrooi het met 50gr. Suiker.
2- Verwarm de oven voor op 210 graden C.
3- Klop de eieren los in een kom en voeg er al kloppend de resterende suiker aan toe.Voeg aan dit homogene mengsel geleidelijk aan en stevig kloppend de bloem toe (bijvoorbeeld met een mixer) doe er de gesmolten boter en dan de melk bij.
4- Leg het fruit in een beboterde vorm, schenk er het mengsel over en bestrooi met stukjes noga.
5- Zet 25 min in de oven.
6- Laat afkoelen voor het opdienen.

TIP: Maak deze clafoutis in kleine vormpjes. Is leuk voor kinderfeestjes of logeerpartij van de kleinkinderen.

TIP: Wilt u het nog feestelijker maken, geef er dan een vanillesaus en/of roomijs bij. Bestrooi de Clafoutis met bloemsuiker of spuit er met gulle hand room op.
Eet smakelijk!

Bron; Libelle, Kooktips, Wikipedia.

Wij zijn beide erg verzot op mosselen. Van zodra de nieuwe Zeeuwse mosselen aan land komen willen wij ze proeven.
Ik merk op dat een rasechte Antwerpenaar, zoals ik ben, steeds zijn eerste portie mosselen op St Anneke (linkeroever) moet gaan eten. Dat is traditie en traditie’s moet je in ere houden he!
Dus wij op weg.

Op de autosnelweg ( TomTom ligt thuis op de kast te blinken) nemen WIJ een verkeerde afslag en rijden alzo richting Brussel.
”Weet je wat” zegt mijn teerbeminde “we rijden even naar je dochter in Mechelen, we zijn nu toch al halverwege.”
Via Zemst, (Neckerspoel staat niet aangegeven en dus missen WIJ ook die afslag) komen we alsnog aan bij dochterlief.

Het is kermis in Mechelen en dus wandelen we naar het centrum. Na daar wat rond gekuierd te hebben en een terrasje te hebben gedaan, wandelen we terug naar de auto. Maar o wee, onderweg komen we een rommelmarkt tegen! In gedachten wuif ik mijn portie mosselen al vaarwel, want terwijl dochterlief en ik al driemaal de rommelmarkt zijn rond geweest, is mijn allerliefste nog maar net aan het begin. Dank zij het diplomatisch toch kordaat optreden van dochterlief, rijden we rond 17u alsnog naar “SintAnnekesplage.”

Via enkele omwegen komen we aan op linkeroever net wanneer er een flinke regenbui neervalt. Iedereen stormt naar huis en wij hebben lekker veel plaats om te zitten. En de mosselen…..wel ze waren heerlijk!

Buurvrouw’s dochter woont in Henegouwen. Een kast van een villa met overdekt zwembad en een lap grond erbij om U tegen te zeggen. Haar man is antiekhandelaar en zelf zit zij op het ministerie. Ze hebben twee kleine kinderen.

In juni vertrok het gezin voor een ganse maand naar Bulgarije waar ze op huizenjacht zouden gaan naar een vakantie stekje.
Zij wilden echter hun huis boordevol waardevolle spullen niet zo lang onbeheerd achterlaten. Omdat buurvrouw net die periode zelf met vakantie was, deed het gezin beroep op een zogenaamde ‘house-sitting’ dienst. (Het is een erkende organisatie wier naam ik hier niet mag noemen.)

Alles werd door de organisatie tot in de puntjes geregeld.
Zij kozen uiteindelijk voor een Keniaans echtpaar waarvan de man ambassadeur was in Kenia.
Veel werd er van dat echtpaar niet verwacht, enkel wat normale onderhoud van het huis. Poetshulp en tuinman waren aanwezig.
De factuur voor de huis oppas moest nog voor de vakantie worden voldaan via de organisatie.
So far, so good, en het gezin vertrok met een gerust gemoed op reis.

Groot echter was hun ontsteltenis toen ze bij hun thuiskomst een puinhoop aantroffen.
Het Keniaans echtpaar was in geen velden of wegen meer te bespeuren. Toen de vrouw des huizes haar ronde deed merkte ze dat heel wat zilverwerk en andere kleine waardevolle spulletjes verdwenen waren.

De organisatie beweerd dat ze niet verantwoordelijk is, “leest u het contract maar na, mevrouw.”
Tja, die kleine lettertjes altijd he, ze deden het weer!
Dit wordt dus weer een kat en muisspelletje tussen hun eigen verzekering en die van de organisatie. Tenslotte nam de organisatie het echtpaar in dienst en gaven zij garantie op een goede service. En gratis was het ook niet, verre van zelfs

Tot overmaat van ramp kreeg het getroffen gezin ook nog eens een telefoonrekening in de bus van bijna 1000 euro. Tja, in Kenia mag de familie toch wel op de hoogte blijven van je leuke vakantie in België zeker!

Ik zou natuurlijk kunnen vertellen hoe blij ik ben dat dochterlief en partner weer heelhuids thuis zijn na hun reis naar Kreta.
Een reis die voor hen veel te kort was en voor mij meer dan lang genoeg duurde.
Al zeker wanneer je regelmatig op het nieuws te horen krijgt dat vliegtuigen zomaar pardoes naar beneden vallen.
Ok, je hebt meer kans om een ongeluk te krijgen met je auto dan met een vliegtuig, maar de overlevingskansen zijn lang niet evenredig.

Ik zou kunnen schrijven over zoonlief en hoe trots ik op hem ben om wat hij tot hiertoe allemaal al verwezenlijkt heeft in zijn leven door zelfstudie en zijn nooit aflatende volharding.
Of over mijn kleindochter, die zonder twijfel het mooiste, het liefste, braafste en slimste kind ter wereld is.
”Mijn kind, schoon kind” dus, maar dat is een tendens die elk van ons hanteert.

Ik zou kunnen schrijven over mijn huisdokter en zijn geijkte uitspraak “daar zul je moeten mee  leren leven” wanneer ik mijn beklag doe over mijn spier en gewrichtspijnen, of mijn vergeetachtigheid die met de dag erger schijnt te worden.
Ouderdom komt nu eenmaal met bepaalde ongemakken en dat zal bij iedereen wel zo zijn.

Ik zou ook kunnen schrijven over dat ik een echt zomer mens ben.
Dat ik hou van zon en warmte op mijn huid.
Maar dat ik het heel spijtig vind dat met die zomer ook die vervelende muggen weer tot leven komen.
Dat, ondanks de muggentabletten en muggenzalf, er toch enkele van die venijnige beesten kans hebben gezien om van mijn bloed te drinken en waarbij ik nu vol rode en jeukende bulten sta op plaatsen waar ik moeilijk bij kan om te krabben.

Maar goh, wat hebben jullie daaraan om dit alles te weten? Het is allemaal zo saai!
Op dit alles zitten jullie vast en zeker niet te wachten.
Er zijn wel interessanter dingen om te lezen.
Dus schrijf ik maar niets.
Ik wacht wel tot ik echt iets te vertellen heb!

Na 365 dagen,
een bladzijde omgeslagen.

Heb uren zitten denken,
wat ik je zou kunnen schenken.

Miljoenen sterren aan de hemel,
een stukje van de maan,
samen op een eiland,
de zon zien ondergaan.

Maar wat ik ook zal kiezen,
een groot of klein geschenk,
weet dat jij de enige voor mij bent.

Dochterlief en partner zijn op vakantie naar Kreta, meer bepaald naar, Matala.
Het is haar eerste vliegreis want steeds ging ze veel liever met de auto op reis.
Toen dan verleden week twee dagen voor hun vertrek het bericht kwam dat er een vliegtuig was neergestort in zee sloegen haar stoppen bijna door.
Toen we haar er uiteindelijk van konden overtuigen dat ze meer kans had om te verongelukken met de wagen dan met een vliegtuig ging het weer wat beter.
Maar ik heb een sterk vermoeden dat ze enkele kalmeerpilletjes achter de kiezen had toen het tijd was om naar de luchthaven te vertrekken.

Eerlijk gezegd ben ik er ook niet echt gerust op.
En ik zal een grote zucht van opluchting slaan wanneer ze weer thuis zijn.
Het gebeurt toch elke vakantie periode weer dat vliegtuigen pardoes uit de lucht naar beneden donderen.
En door de crisis wordt er bespaart op onderhoudspersoneel en onderhoudskosten. Pfffff, moeders he!

”Er zijn hier twee Internet café’s en in het hotel staat ook een pc, maar je begrijpt hopelijk toch dat we daar niet veel tijd gaan aan spenderen, hé mams’ke” liet ze me ook nog weten.
Nee, dat verwachtte ik ook niet.
In tegenstelling tot haar broer interesseert dochterlief zich totaal niet voor de computer en wordt hij alleen gebruikt voor het aller noodzakelijkste.

Op foto’s zal ik dus moeten wachten tot ze weer thuis zijn.
Op mijn fototoestel trouwens ook want dat hebben ze mee.
Maar ik heb wel een video op WWW gevonden met sfeerbeelden.
Als ik enkel maar die blauwe lucht vergelijk met de onze hier, dan zou ik zo mijn koffers willen pakken. Wat jullie?!

SORRY LIEVE MENSEN, DE VIDEO SCHIJNT NIET TE WERKEN HIER OP SENIORENNET.
ZAL EFFE NAAR HET FORUM MOETEN OM WAT UITLEG TE VRAGEN.