Ik weet het, ik had jullie een lijstje beloofd met mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar. Helaas, ik ben nog niet verder geraakt dan dingen te bedenken die ik zeker NIET ga uitvoeren. Of ze goed zijn.......

Zo ga ik zeker niet stoppen met roken, of het moest zijn dat mijn longen me dwingen.
Ik ga niet drastisch diëten om terug in mijn trouwjurk te kunnen. Ten eerste had ik geen trouwjurk maar een zwangerschapsjurk want ik was op dat moment zes maanden zwanger, en ten tweede wil ik mijn trouwdag niet overdoen want dan zit ik weer met mijn schoonmoeder opgezadeld.
....Even een kleine mijmering tussendoor, als de vader van mijn kinderen vandaag nog geleefd had dan had ik op 7 december laats leden 36 jaar getrouwd kunnen zijn....:))

Wat ik ook niet ga doen is me laten ringeloren, kleineren of afbekken door personen die, door hun superieur ego van hier tot in de ruimte....and back again, denken dat ze torenhoog boven mij staan. Maar dat deed ik in ieder geval al niet.
Ik ga niet nog meer van mijn kinderen/kleindochter/partner houden, want dat doe ik al met hart en ziel.
Ik ga niet beter voor mijn huisdieren zorgen, zij krijgen al de beste zorgen, iets wat hen vanzelfsprekend toekomt, en voor mij een vanzelfsprekendheid is, dag in, dag uit.
Ik ga ook niet vaker aan mijn vrienden denken, want ik vergeet mijn vrienden niet. Ik ben er voor hen, en zij voor mij. We weten dat van elkaar.

Welke voornemens ga ik dan wel nemen, willen jullie weten?
Wel.....die vertel ik jullie een volgende keer.

Na 357 dagen maak ik de balans op van 2007, om het in de trend van Boudewijn De Groot te schrijven.
Er waren negatieve momenten, maar er waren veel meer mooie en positieve momenten.
Laat me maar beginnen met de negatieve, dan hebben we dat alvast gehad:

Ik heb jaloersheid ervaren. De nooit aflatende jaloersheid van een zielepoot. Omdat ik met een schijnbaar gemak al mijn zwakheden op de elektronische snelweg durf smijten. Omdat ik geloof dat het veel beter is om je angsten en emoties van je af te schrijven, dan te doen alsof je leven en je lijf in perfecte staat verkeert, en te moeten leven in een leugen.Jaloersheid omdat hij die gave niet bezit en o zo begeert. Want uit een kwaadaardige en jaloerse geest kunnen geen goede daden voortkomen.

Ik heb ervaren dat niet alles wat blinkt noodzakelijk ook goud is. Dat een lichte snack in een eenvoudig etablissement lichter verteerbaar is dan een exquise maaltijd in een viersterren restaurant, en langer de honger stilt.
Dat het niet belangrijk is wat voor lekkers men op je tafel opdient, maar met wie je de tafel deeld.
En dat je zelfs van dure wijn een kater kunt overhouden.

Ik heb ervaren hoe het voelt om onmachtig te staan tegenover verdriet. Om te willen troosten met al je macht en daar niet in slaagt, omdat verdriet een rem zet op alle gevoelens. Omdat de situatie groter is dan de controle. Omdat er geen plaats en ruimte voor is om het te plaatsen.

Ik heb ervaren wat het betekent om ziek te zijn en pijn te lijden. Hoe pijn een allesoverheersend iets werd, indrukken als een streng verwarde touwen dat het lichaam geselt en hevig woedend zich geleidelijk infiltreert in de diepste diepten van je geest.
En dan waren er de kleine zorgen, de zorgen van alledag. Niets noemenswaardig, tot ik ze optel, en tot de som kom dat het er meer waren dan ik dacht.

Maar.....
Er waren vooral mooie ervaringen.
De ervaring van vriendschap. De vriendschap die ik hier op seniorennet mocht ondervinden op het moment dat ik aangevallen werd door een naijverige egotripper hier op dit eigenste blog. Persoonlijke vrienden die ik, nadat ik ze mocht zien, voelen, spreken, proeven en ruiken, meer dan de moeite waard waren om vriend te noemen, en die mij het waard vonden om vriend te noemen.
Die me troosten en moed inspraken bij pijn en verdriet. Die met me lachten en dolden, maar vóóral, die me nergens alleen lieten staan, me nooit in de kou hebben gezet.

De ervaring van liefde. Liefde van mijn kinderen, liefde van mijn kleinkind, en de nooit aflatende liefde van 'My dutch lover'.
Zij laten het lijken op een vanzelfsprekendheid, maar ik besef dat het dat niet is.
Zelfs de onvoorwaardelijke liefde van de hond en de katten zijn voor mij een teken dat 2007 een goed jaar was.
Dat ik veel heb om dankbaar voor te zijn. Dat al die ervaringen van mij een rijk en gelukkig mens maakt.

Na de terugblik op 2007 is het tijd om vooruit te kijken.
Om goede voornemens te gaan plannen, maar die schrijf ik wel een volgende keer, ik heb tenslotte nog een ganse week om ze op een rijtje te zetten.
Maar één ding is zeker, 2007 was voor mij een leerrijk en dankbaar jaar.
Mijn balans sloeg over naar de goede zijde.

Ik wens al mijn bezoekers een vreugdevol en vrolijk kerstfeest!

De reden van mijn afwezigheid en huidige aanwezigheid kunnen jullie lezen op mijn huismusjes blog.
Wat ik daar niet schrijf is dat er bij al die goede voornemens die ik mij voorneem één grote spelbreker is, en dat is mijn CVS.
Ik maak plannen, niets mis mee natuurlijk, alleen ik voer ze ook uit, en dat meestal tegen beter weten in.
De afgelopen weken waren hectisch, zo druk en vermoeiend dat ik soms als een zombie voortstrompelde, de blik en het verstand op oneindig, en dat strompelen, mag je letterlijk nemen.
Ik weet, ik voel aan mijn lichaam wanneer de koek op is, maar ik weiger om te aanvaarden, en dat wreekt zich onmeedogenloos. Meer dood dan levend voel ik mij dan, soms te moe om adem te happen, en toch doe ik verder in plaats van te gaan zitten en rusten. Het moet af, nog even dit, nog even dat..... Fier op mezelf ben ik dan omdat ik de CVS heb overwonnen, maar in feite heb ik enkel maar verloren, het verlies van kracht stapelt zich enkel maar op.

Neem nou gisteren bijvoorbeeld, de maandelijkse blogmeeting waar ik altijd met veel plezier naar uitkijk. Meestal is dat geen enkel probleem omdat ik mij er de dagen vooraf op voorbereid, maar door de drukte van de afgelopen weken kon dat niet. Niet genoeg hersteld zou mijn dokter zeggen. De locatie is amper enkele honderden meters van mijn woonst, maar onderweg ernaartoe wilde ik mij ontelbare keren gewoon neerzetten en blijven zitten... slapen. Maar ik ga door, de vreemde blikken negerend want je zwalpt letterlijk van links naar rechts, net of je dronken bent. Ik sta dan even stil, sluit mijn ogen en ga dan weer verder, en zo doe ik over het traject van enkele minuten meer dan een half uur. Zelfs het hoognodige toilet bezoek stel ik zolang mogelijk uit want ik ben te moe om op te staan.

En zo is het ook met dit schrijfsel, het tweede vandaag. Ik nam mij voor om óók op dit blogje iets te schrijven, maar ik ben moe, mijn handen verkrampen. En toch zal ik, en toch doe ik en zo gebeurt het, maar tegen welke prijs. Ik wil niet toegeven, maar hoelang kan ik dat nog?
Maar voor nu heb ik het toch maar lekker weer gehaald. Platte tekst, zonder plaatjes , franje of opmaak. Maar het staat er!