De reden van mijn afwezigheid en
huidige aanwezigheid kunnen jullie lezen op mijn huismusjes blog.
Wat ik daar niet schrijf is dat er bij al die goede voornemens die ik mij
voorneem één grote spelbreker is, en dat is mijn CVS.
Ik maak plannen, niets mis mee natuurlijk, alleen ik voer ze ook uit, en dat
meestal tegen beter weten in.
De afgelopen weken waren hectisch, zo druk en vermoeiend dat ik soms als een
zombie voortstrompelde, de blik en het verstand op oneindig, en dat strompelen,
mag je letterlijk nemen.
Ik weet, ik voel aan mijn lichaam wanneer de koek op is, maar ik weiger om te
aanvaarden, en dat wreekt zich onmeedogenloos. Meer dood dan levend voel ik mij
dan, soms te moe om adem te happen, en toch doe ik verder in plaats van te gaan
zitten en rusten. Het moet af, nog even dit, nog even dat..... Fier op mezelf
ben ik dan omdat ik de CVS heb overwonnen, maar in feite heb ik enkel maar
verloren, het verlies van kracht stapelt zich enkel maar op.
Neem nou gisteren bijvoorbeeld, de
maandelijkse blogmeeting waar ik altijd met veel plezier naar uitkijk. Meestal is
dat geen enkel probleem omdat ik mij er de dagen vooraf op voorbereid, maar
door de drukte van de afgelopen weken kon dat niet. Niet genoeg hersteld zou
mijn dokter zeggen. De locatie is amper enkele honderden meters van mijn woonst,
maar onderweg ernaartoe wilde ik mij ontelbare keren gewoon neerzetten en
blijven zitten... slapen. Maar ik ga door, de vreemde blikken negerend want je
zwalpt letterlijk van links naar rechts, net of je dronken bent. Ik sta dan
even stil, sluit mijn ogen en ga dan weer verder, en zo doe ik over het traject
van enkele minuten meer dan een half uur. Zelfs het hoognodige toilet bezoek
stel ik zolang mogelijk uit want ik ben te moe om op te staan.
En zo is het ook met dit
schrijfsel, het tweede vandaag. Ik nam mij voor om óók op dit blogje iets te
schrijven, maar ik ben moe, mijn handen verkrampen. En toch zal ik, en toch doe
ik en zo gebeurt het, maar tegen welke prijs. Ik wil niet toegeven, maar
hoelang kan ik dat nog?
Maar voor nu heb ik het toch maar lekker weer gehaald. Platte tekst, zonder plaatjes , franje of opmaak. Maar het staat er!