Archief

Vraagje van de dag: Wat is nu het mooiste, de ruwe diamant, of de geslepen diamant?

In het eerste geval is de hand van de arme mijnwerker nodig.
Voor het laatste is de bedreven hand van de ambachtsman onontbeerlijk.
Beiden werken zij om de rijken te laten schitteren.
Aan menige diamant kleeft bloed. Het geld verdwijnt veelal in de zakken van machthebbers die er een oorlog mee financieren.
Maar wie staat daar bij stil wanneer je zulk schitterend juweel van je liefste krijgt?

Maar ik dwaal af van mijn eigen gedachte.
Een gedachte die niet ging over de diamant an sich, maar over de mens.

Vaak vergelijkt men een mens met een ruwe diamant.
Hij is open en eerlijk, neemt geen blad voor de mond en komt vrij en vrank uit voor zijn mening, staat pal achter zijn principes.
Moet een dergelijk mens worden geslepen tot hij schittert? Moet hij van ruwe diamant naar briljant gaan? Waarbij hij dan zichzelf kan verloochenen omdat hij zijn schittering niet wilt verliezen.
Waarbij hij mensen kan kwetsen zonder dat die mensen het beseffen. Een bloedende snee achterlatend.

Of verkiest u de synthetische versie,vaak gezet in klatergoud?
Wat is mooier, de ruwe of de geslepen diamant?

Alles is heimwee

Wolken en water

Alles is heimwee

Naar vroeger, naar later

'Vroeger' is over

'Later' een ster

Gisteren is oud

En morgen nog ver

(Toon Hermans)

GELIEVE HIERONDER GEEN REACTIES TE SCHRIJVEN

ROUWBETUIGINGEN KUNNEN BIJ HOTLIPS

Een stralende zon, aangename temperatuur, en onze seniorenvertoefplaats ligt er droevig verlaten bij.

Drie jaar terug begon het met een petitie van de buurtvereniging, "Wij willen een recreatieplaats voor senioren in onze buurt, een petanquebaan!" De jongeren konden niet achterblijven en vroegen een basketplein. De mannen van de sporthal vroegen op hun beurt een parking, en de hondenbezitters een hondenweide. Je kunt je dus rustig inbeelden hoe menige Schepen met zijn handen in zijn haar zat.
Maar het kwam er, het kwam er allemaal.

Eerst kwam er het basketballpleintje. Dan de parking en vervolgens de hondenweide.
De petanquebaan had echter heel wat meer voet in de aarde nodig, letterlijk dan.
Het begon in 2004 met een mooi uitgetekend plan dat in onze brievenbussen werd gedropt, en vervolgens maanden niets meer.
Op een dag werd een door onkruid overwoekerd stuk grond omgeploegd.....en vervolgens maanden niet meer.
In 2006 dan kwam er een omheining, en vervolgens......yep, maanden niets meer.

De senioren begonnen te monkelen, waarom moet het voor ons weer zolang duren. Men had al maanden terug de ballen aangekocht, in reclame bij Aldi, magneetje aan een koordje inclusief, en dit alles verpakt in een degelijk valiesje aan een pensioengerechtigde prijs.
Dat lag nu blinkend te wachten op wat actie, maar de gemeente had geen zin in actie.

Mondjesmaat zagen we een beetje vooruitgang. Eerst wat struikjes, dan wat bloemen, dan enkele boompjes en tenslotte de bankjes en tafeltjes.
Maar nog was het niet af, er moesten nog balken worden geplaatst rond de banen.
Ondertussen waren we 2007 en eindelijk raakte de seniorenvertoefplaats af.

In september werd ze ingehuldigd met een straatbandje en een Schepen die een heus lint kwam doorknippen. Zelfs de pers was aanwezig.
Sindsdien is er geen kat meer op die vertoefplaats geweest.
Ik zie ze op het schoon verdiep al denken, "we zullen nog eens rap zijn voor die oude......"

Quote: "Als wij om de neutraliteit van de dienstverlening te garanderen geen hoofddoek mogen dragen aan het loket, dan eisen we dat er geen kerstbomen staan in de stadsgebouwen en er geen paaseieren meer worden uitgedeeld." Dat stelt Antwerps vakbondsvertegenwoordiger Badia Miri.Unquote
Moeten we dit nu ietwat schamper weglachen, of moeten we meteen in het verweer gaan?
Is dit pure frustratie of is dit provocatie?

Of is het een grap?
Want ergens is het best wel grappig!
Wie denkt er nog aan God bij het verorberen van die chocolade heerlijkheden, toch geen hond meer.
Wie denkt er aan God bij het openen van de dure geschenken onder de kerstboom na het verorberen van een decadente maaltijd waar half Afrika zijn hongergevoel kan mee stillen.

De kerstboom was oorspronkelijk een heidens vruchtbaarheidssymbool.De eeuwig groenblijvende boom vertegenwoordigde daarbij de vernieuwing van het leven.
Idem dito met het paasei.
De traditie komt voort uit heidense lenterituelen. De godin Ostare werd afgebeeld met een haas en eieren als symbool van vruchtbaarheid.
De katholieken hebben zich beide toegeëigend en er een verhaal rond geweven dat in hun kraam te pas kwam.
Beide feiten zijn volledig aan de moslima's voorbijgegaan.
Of hoopten ze dat het aan ons voorbij was gegaan?

Anderzijds kan ik niet ontkennen dat ik de aversie tegen de 'sjaaltjes' niet helemaal begrijp.
Ik zie nog vaak in gedachten de toenmalige vrouwelijke senioren vanuit mijn kindertijd op straat lopen. Elk van hen had een sjaaltje op het hoofd. De ene knoopte het vast in de nek, de andere onder de kin. Het was de kleurige hoofddracht van de werkende klasse, de bourgeoisie droeg een hoed.
Nu nog zie ik vrouwen en mannen met een hoed in de stad wandelen, of met een pet, baret en nog wat van die fraaie hoofddeksels, ik stoor mij er niet aan.
Net zomin ik mij stoor aan de orthodoxe joden waar de mannen een hoed of keppeltje dragen en pijpekrullen, en de vrouwen na hun huwelijk een pruik.

Neen ik stoor mij er niet aan.
Toch niet zolang men mij maar niet verplicht om hetzelfde te doen, want dan ga ik mij verzetten met hand en tand.
En van mijn paaseieren en kerstboom moeten ze óók afblijven!

Gemakzuchtig of uitgekookt......? Thats the Question!

"Mams, je wordt wel héél gemakzuchtig!" quote mijn zoon, en hij heeft gelijk.
Toen ik, nu zo'n slordige zes jaar terug mijn eerste peeceeke kreeg van hem als verjaardagsgeschenk, stond alles in de engelse taal. Zoonlief is informaticus, had de pc zelf gebouwd, vandaar.
Nu praat ik wel een mondjevol Engels, ik zing ook met gemak Engelstalige liedjes mee, en ik snap ze nog ook. Maar technisch Engels is toch nog andere koek, en dan zeker de pc taal wanneer je nooit van je leven een pc van dichtbij hebt gezien.
Maar ik sloeg mij erdoor

Dat alles razend snel gaat in de cyberwereld bewijst het feit dat er de laatste jaren meer en meer programma's in het Nederlands te verkrijgen zijn.
Ik maakte dan ook dankbaar gebruik van de Nederlandse versie van het Microsoft bestuurprogramma toen ik mijn laptop kocht. Lekker makkelijk want het is toch de bedoeling, dat het snel gaat hè.
Maar o wee, gaandeweg leer je meer en meer, en dan was er de dag dat ik de euvele moed opvatte om een website te maken.
'Dreamweaver' is daar een uitstekend programma voor, maar helaas, enkel te verkrijgen in het Engels.

Ondertussen enkele jaartjes ouder en meer gaten in mijn verstand, en ik snap meer niet, dan wel ,van die Engelse termen.
Zondag is hier de dag des zoons, en door de week maak ik al een lijstje op met vragen voor hem.
"Hoe moet sus, hoe moet zo, en wat wil dit en dat zeggen?"
Ik ben daar wel wat geraffineerd in, want ik weet dat zoonlief ietwat ongeduldig is en het veel sneller zelf heeft gedaan dan het aan deze dummy te moeten uitleggen.
Dus probleem opgelost, en ik kan weer vrolijk verder.

Ik moet wel telkens opnieuw de opmerking slikken van "Mams, sla je boeken open, lees wat er staat!"
En ik weet dat hij gelijk heeft.
Ik heb tich informatica boeken staan en een resem aan cursussen. Ze staan heel wijs en interessant te blinken op een schab bij de pc. Dat ze niet dik onder het stof zitten heb ik te danken aan mijn poetshulp.
Het is zoveel makkelijker om beroep te doen op mijn slimme 'nerdje'
Slim ja, maar niet zo slim als zijn moeder!
Want waarom kijk ik niet in mijn boeken? Omdat zoonlief een open boek is voor mij!