Archief

Help, ik zoek een muze!
Eén die me inspiratie geeft om hier wat kunnen neer te poten, want het lijkt wel of elk onderwerp dat ik wil aansnijden al door een andere blogger is ingenomen. Je kunt het zo gek niet bedenken of een medeblogger heeft er een posting van op zijn blog staan. Over katten en honden, ziekte en gezondheid, kinderen en kleinkinderen, ouders en  grootouders, politiek, moppen, proza en poezie, fauna en flora.....enz. Allerlei onderwerpen vindt je op de blogs van seniorennet, zelfs over straatstenen vond ik een posting!
Waarover kan ik dan nog schrijven? Waar kan ik de lezers nog mee verbazen?
Ik kan toch niet altijd over mezelf schrijven, ze gaan me nog verdenken van narcistisch te zijn! Trouwens over mezelf schrijven doe ik al op mijn ander blogje, en trop is teveel hè.

Toen werd er aan de bovendeur gebeld en geklopt, ik deed open en daar stonden zij, maar liefst twee muzen! Waar heb ik dat aan verdiend, dacht ik stilletjes bij mezelf.
Twee knappe jonge dames, allebei hoog blond en super gebruind, al dan niet door de zon. Allebei in een zwart mantelpakje, de ene met minirok en superlange benen, de ander met net even lange superbenen, in een lange broek.
"Mevrouw, wij komen even praten over uw laatste factuur van de kabelmaatschappij!"

Het koude zweet breekt mij meteen uit, iets wat mij naast deze jonge schoonheden al helemaal doet verbleken, want ik zie er sowieso al niet te florissant uit in mijn afgedragen huisplunje en mijn weerbarstig kapsel van laat maar waaien want buiten mijn kat ziet niemand het.

"Het zal toch niet waar zijn zeker dat ik die  factuur ben vergeten te betalen!" Met mijn lamentabele hersenpan van de laatste maanden zou dit niet eens een wonder zijn, langs de andere kant ben ik altijd heel correct in het uitvoeren van mijn betalingen, ik wacht nooit tot de uiterste datum.

"Euh.....ik.....euh....." In fracties van seconden gaan er tal van gedachten door mijn hoofd..... men komt mij van de kabel afsnijden.... dat brengt extra kosten mee....ik moet mijn map met betalingsbewijzen nemen......ik ga vanavond geen nieuws kunnen kijken.....ik moet het vuur onder de pan lager gaan zetten......mijn sigaret ligt op te branden.....de kat gaat seffens aan de haal met mijn zalmfiletje.....!

De beide dames praten mijn verwarring vrolijk en handig weg door te zeggen dat ze van Belgacom zijn en dat ze mij een goedkoper tarief aan de hand kunnen doen. Modem is gratis, decoder is gratis en dit alles voor slechts 75€ per jaar ipv de 150€ die ik nu betaal.
Mijn koud zweet gaat over in bloedheet, maar ook dat merken ze niet en ze ratelen verder. Ik zeg hen vriendelijk dat ik momentheel geen interesse heb en ook geen tijd, mijn pan staat op het vuur, maar ook dat wuiven ze vastberaden weg.
"Wie wil er nu niet goedkoper leven?" vragen ze ietwat gemelijk, en ik zie hen denken dat, aan mijn voorkomen te zien, ik het alvast niet te breed schijn te hebben.

Eentje probeert zich zo onopvallend mogelijk langs me heen de hal in te wurmen, haar collega haalt alvast een bundel papieren boven.
Maar ik heb ondertussen mijn apropos terug gevonden, ik bedank vriendelijk en sluit vastberaden de deur.

Ik haast mij naar de keuken, mijn sigaret is opgerookt, mijn boter in de pan is verbrand, de kat vind de keuze van mijn avondmaal super en zit lekker te smullen in een hoekje van de living, daarbij een spoor van stukjes vis achter zich latend.

En ik.....ik laat mij op een stoel zakken en begin te lachen.
Omdat ik hen dankbaar ben, mijn twee muzen, want nu heb ik tenminste iets om op dit blogje te schrijven.
Iets dat u nog niet hebt geschreven.
Of zijn ze bij jullie ook langs geweest, mijn muzen van Belgacom?

Is dit een veel te laat aangekomen 1 aprilgrap, of is het waarheid!

Ik kreeg daarnet een mailtje doorgezonden van een vriendin met als opschrift: "Très  très important, code  à l'envers" en daarbij de volgende raadgeving: "Wanneer u gedwongen wordt aan een bankautomaat om geld af te halen, tik dan uw bankcode in omgekeerde volgorde in. Dus als uw code 1234 is, dan tikt u bij de automaat 4321 in. U krijgt dan wel het geld, maar de bank waarschuwt dan automatisch meteen de politie, en als die snel zijn kunnen ze de dief nog op heterdaad bij de lurven grijpen."

Mijn bedenking daarbij is, hoe kunnen we nu weten of dat inderdaad ook zo is, toch enkel maar door het uit te proberen, niet!
En stel dat iedereen nu wel eens wil weten of dat werkelijk zo is, en iedereen gaat dat uitproberen, en stel dat het waar is, dan gaat de politie nogal werk hebben met over en weer vliegen van de ene bankautomaat naar de andere.
Volgens mij gaat de politie dat vlug beu worden, en de volgende keer dat het werkelijk nodig is, zegt de politie, foert, niet meer met ons mannekes, wij zijn nog moe van al die vorige keren dat we uitrukten. En dan sta je daar met een lege bankrekening en een in de verte verdwijnende breed lachende dief.
Als dief zou ik dus nog een tijdje wachten, het komt vanzelf wel in de krant wanneer de kust veilig is voor jullie. Ik gok na 1234 keren overbodige interventie.

Volgens het mailtje zou ik best deze waarschuwing aan al mijn vrienden doorzenden, maar ik zet het liever hier op mijn blog, want hier passeren mijn vrienden toch regelmatig.
Kunnen jullie alvast niet zeggen dat je het niet wist.
Eneuh....laat mij eens weten of het werkt!

Nee, ik ga Antoon Coolen niet achterna. Hij schreef de streekroman:"De goede moordenaar." Iets, waar ik mij vele jaren terug, heb doorgeworsteld. Ten eerste was het verhaal geschreven in een dialect, Brabants vermoed ik, en ten tweede moest ik steeds enkele bladzijden herlezen omdat er verschillende verhaallijnen waren.
Nee, mijn verhaal over een lieve moordenaar is veel simpeler, het gaat namelijk over mijn Snoes, mijn lieve kater.

Jaren geleden kreeg ik van mijn dochter een kanarievogeltje, het zong prachtig en mijn snoes zat steeds heel gefascineerd te luisteren, maar vooral te kijken. Je kon zo z'n gedachten aflezen van zijn lichaamstaal die zei: "Hoe kan ik dat mormel het zwijgen opleggen?"
Op een morgen liep ik door de gang naar de leefkamer toe, en zag tot mijn ontsteltenis dat die gang bezaaid was met gele pluimpjes. Mijn vermoedens werden bevestigd toen ik het lege kooitje op de grond zag liggen. Het hing nochtans hoog tegen het plafond aan een stevige haak. Ik wil mij dat gevecht op leven en dood liever niet voor de geest halen. Liever troost ik mij met de gedachten dat ons 'Pietje' is kunnen ontsnappen, want het was zomer en de ramen stonden open, en ik heb nooit enige stoffelijke resten kunnen ontdekken. Hoewel dat 'ontsnappen' ook wel geen goede afloop zal hebben gekend.
Snoes lag vredig en zich van geen kwaad bewust, te slapen in de zon, en zoals hij bij elk ontwaken van mij doet, kwam hij me ook nu lieve kopjes geven. Het liefst had ik hem eens flink door elkaar geschud, maar ik liet niets blijken, het was tenslotte zijn natuur. Ik poetste de rotzooi op die Snoes had gemaakt, bracht het kooitje naar zolder, keek Snoes daarbij met een strenge blik aan en beet hem toe dat hij nooit nog de kans zou hebben om een vogel op te vreten.
'Pietje' was wijlen, R.I.P. Amen.
En Snoes leefde tevreden verder alsof er niets gebeurd was, al verdenk ik hem ervan dat hij iets fierder rechtop liep met iets meer zelfvertrouwen.

Nu, zomer 2007. Weliswaar een vroege zomer, maar de ramen staan weer wijdopen. Zo ook de deur naar mijn terrasje waar Snoes steeds mijn tuinstoel inpalmt.
Hoog boven de bloembakken hangen nog steeds de voederkastjes voor de vogels en die vogels (Koolmeesjes) maken nog steeds gretig en dankbaar gebruik van de Meesballen die ik er in hang.
Mijn terrasje is klein maar het bruist van het leven. Het voortdurend af en aanvliegen van de Koolmeesjes die met jongen liggen, de bezige bijtjes die mijn bloemen bestuiven, en mijn snoes die vredig ligt te slapen in de zon, enkel het puntje van zijn staart gaat langzaam heen en weer.
En dan plots gebeurt het!

My dutch lover en ik zitten gezellig aan tafel een kopje koffie te drinken wanneer Snoes komt binnengelopen met een vogeltje in zijn bek.
Fier deponeert hij het aan mijn voeten en doet daarbij een ganse uitleg in zijn kattentaal. Ik snap dat hij bedoeld dat dit een héél speciaal geschenk is, een bewijs van zijn liefde en genegenheid voor mij.
En met pijn in mijn hart bekijk ik zijn gift. Het vogeltje is ontegensprekelijk dood, het kleine nekje is gebroken. Het is nog een jonkske en het is misschien vandaag voor de eerste keer mogen mee uitgaan met zijn mama en papa.
De voederkastjes hangen nu ook weer hoog zodat Snoes er niet bij kan, maar waarschijnlijk is dit vogeltje de zaadjes komen oppikken die op de grond liggen, zijn vleugeltjes en pootjes nog niet sterk genoeg om aan het kastje te blijven hangen om te eten. Het is hem ook meteen fataal geworden, dank zij de natuur en het jagersinstinct van mijn Snoes.

Weer voel ik de drang om hem een flinke pandoering te geven, maar in plaats daarvan prijs ik hem en bedank ik hem voor zijn cadeautje. Ik weet tenslotte iets van kattenopvoeding.
We wikkelen het vogeltje in keukenrol en begraven hem in de container voor tuinafval.
Ondertussen eet mijn Snoes tevreden van zijn Tonijn en naderhand gaat hij zichzelf tevreden zitten wassen. In vrede met zichzelf en de rest van zijn wereld.

Wanneer hij later op de dag op mijn schoot springt, kopjes komt geven en mijn hand likt, kan ik niets anders doen dan hem vergeven.
Hij, mijn lieve moordenaar.

Nee, ik heb geen stokslagen gekregen, het is een nieuw fenomeen op de seniorenblogs. Het stokje staat symbool voor de vraag: Wat zou je nog willen doen voor je sterft?" Mijn eerste gedacht was: "Nog zolang mogelijk leven!" Verder moest ik denken aan wat één van mijn vroegere klanten steeds placht te zeggen: "Ik ben niet bang om dood te gaan, maar het is die stijfheid achteraf die mij niet zindt!"
Maar alle gekheid op dat doorgeefstokje, wat wil ik nu echt nog voor ik sterf? Aardesmoeilijke vraag vind ik dat, want willen is één, effectief ook doen is een andere zaak.

1)Ik zou voor een derde keer willen huwen, maar het huwelijk zolang mogelijk uitstellen zodat er geen tijd meer rest om het tot een echtscheiding te laten komen.
2) Ik zou nog een baby willen, maar dan enkel de pogingen tot doen, de zwangerschap en het baren overlaten aan mijn schoondochter.
3) Stoppen met roken, waarbij men mij in mijn stervensuur mijn laatste sigaret gunt.
4) Ik zou een wereldreis willen maken, maar dan enkel in een langdurige steeds weerkerende mooie droom, zodat ik de stress van het in en uitpakken niet hoef te hebben.
5) Ik wil alles kennen qua informatica, maar dan via een chip die men me inplant.
6) Ik wil nog duizenden boeken leren kennen, maar dan voorgelezen door Robin Williams zodat ik onbedaarlijk kan lachen.
7) Ik wil nog lang gelukkig blijven, maar.......nee, geen maar, gewoon simpelweg gelukkig blijven tot aan mijn dood.

Vermits het de bedoeling is dat ik dit stokje doorgeef aan drie andere bloggers die op hun beurt zichzelf de vraag stellen van: "Wat zou ik nog willen doen voor ik sterf?" en het ons dan ook laten weten natuurijk, geef ik het door aan:   

HOTLIPS
BOJAKO
NIDA / PRULLEMIEKE

Ik kijk al gretig uit naar jullie wensen.
Liefs van Troubadoerke

Het is weer één grote treurnis op seniorennet, althans toch bij mij.
Zonet wat blogjes gaan lezen, en minutenlang moeten wachten tot ze laden. "Wachten op seniorennet" lees ik dan telkens. Omdat ik veeleer nieuwsgieriger ben dan geduldig, wacht ik maar. En wacht.....en wacht.....soms meer dan tien minuten lang.
Uiteindelijk opent het blog dan toch, maar o wee wanneer ik dan ook nog eens een reactie wil ingeven, dan krijgt mijn ongeduld het flink te verduren.
De éne keer zegt seniorennet dat ik de code fout heb ingegeven......? Laat nu op dat blog geen code staan!
Dan weer blijft mijn reactie ergens onderweg hangen tot ik een melding krijg die gaat als volgt: "Request Timeout !" Vervolgens is mijn reactie in lucht opgegaan en kan ik opnieuw beginnen.
En net nu had ik de energie en het plan opopgevat om nog eens wat te schrijven op mijn blogjes. Er zit zoveel in mijn hoofd dat ik kwijt wil, maar ondertussen is mijn energie echter al opgebruikt.
Het zal dus voor een andere keer zijn, morgen beter zal ik maar denken.....en hopen.
Wens jullie alvast een fijne week, groetjes van troubadoerke