Archief

Maandag 6 augustus 2007

MOPJE

Gisterenavond zaten mijn knuffel en ik aan tafel zo over een en ander te praten tot het gesprek op euthanasie kwam.

Bij dit delicate onderwerp over de keuze tussen leven en dood zei ik hem: "Laat mij nooit leven als een plant waarbij ik afhankelijk ben van een machine en gevoed wordt met een vloeistof uit een fles.
Als je mij in die toestand ziet, koppel dan die toestellen die mij in leven houden maar af."

Hij is rechtgestaan, heeft de stekker van de TV en van mijn computer uitgetrokken en al mijn wijn weggegoten.

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 1 augustus 2007

PARADOX

"Als de vos de passie preekt, boer pas op je ganzen!"

O O O! Waarom moet ik toch altijd alles in vraag stellen? Waarom kan ik niet klakkeloos geloven wat anderen mij proberen wijs te maken?

Ik las op het blog van mijn goede vriendin Bojako (Klik op de naam om op haar blog te komen) enkele citaten van Maya Angelou. Ik had de naam nog nooit gehoord, en dan ben ik nieuwsgierig. Google en Wikipedia zijn een ware openbaring voor dit onwetend troubadoerke.
Ik kon lezen dat Maya Angelou Affro-Amerikaanse is, een schrijfster en dichteres van onder meer "Ik weet waarom gekooide vogels zingen." Een aanklacht tegen het jarenlange misbruik, onderdrukking en uitbuiting van de zwarte bevolking door de blanke, en het wedervaren van haar traumatische jeugd.
Ik zocht naar een korte inhoud van het boek, of naar een recensie, maar ik vond niets.
Maya Angelo, haar pseudoniem heeft iets hemels, haar werkelijke naam daarentegen klinkt heel gewoontjes, Marqueritte Johnson.
Toen ik verder zocht, kon ik lezen dat zij veel bijbelse spreuken en teksten schreef.
En dan krijg ik de kriebels!

Dan zie ik meneer pastoor op de kansel staan met een belerend vingertje, hel en verdoemenis over de arme mens uitstrooiend. Gewoon om hen dom te houden.
Ik stel dan de gulle uitgestrooide wijsheden in vraag. Ik noem ze liever paradoxen.
Want wat zijn wijsheden? Wie heeft de wijsheid in pacht? En is elke wijsheid een waarheid?

"Als je geluk hebt dan kan de fantasie van de één, de werkelijkheid van een miljoen anderen veranderen!" is één van de vele citaten van M.A.
Zij refereert daarbij heel waarschijnlijk naar Martin Luther King die een droom had en die die droom zag uitkomen waar vele miljoenen inderdaad gelukkiger door werden. En het is maar goed ook dat die droom van hem is uitgekomen, ook al kostte het zijn leven.

Maar als je nou even met mij tegendraads wil zijn, is het dan niet zo dat er even veel miljoen mensen door die droom ongelukkig zijn geworden. Let wel, ik zeg niet dat die laatsten gelijk hebben, ik heb daarbij enkel de bedoeling om mijn bewering te staven dat wijsheden en spreuken misschien wel opgaan voor de ene, maar daarom niet voor de andere.µ

Wanneer je bij Google "Wijsheden" intypt, enkel dat woord, dan krijg je binnen de 3 seconden maar liefst 429.000 sites voor je kop, allemaal gevuld met spreuken, citaten en wijsheden. Eén van die sites telt maar liefst 17000 citaten. Hebben die allemaal de wijsheid in pacht?
Hebben die het allemaal bij het rechte eind?

Ook is het zo dat al die spreuken, gezegdes en citaten evengoed kunnen gebruikt worden om iemand pijn te doen. Om iemand een kleedje te passen, zoals wij in Antwerpen zeggen. Om je weg te steken achter de woorden van een ander wat je niet rechtstreeks en duidelijk durft zeggen. Zou dat de bedoeling zijn geweest van die wijze die het gezegde gelanceerd heeft?
Ik vermoed van niet.

Er zijn 662000 citaten over liefde, 431000 over oorlog, 241000 over vrede, 224000 over haat, en slechts 179000 over vriendschap, en nog schrijnender, maar 33100 over loyaliteit. Deze cijfers bewijzen voor mij alvast dat vriendschap en loyaliteit op een veel lager pitje stonden dan oorlog en haat bij de wijzen.
Gelukkig hebben we nog de liefde en de vrede.

Wijsheden en mijn in vraagstelling, ik had er al last van als scholier.
Veel jongeren van nu zullen menen dat mijn schooljaren dateren van in de tijd dat de dieren nog spraken. Voor mij was het een tijd dat diegene die voor de klas stond het voor het zeggen had, en dat ik als kind enkel maar had te zwijgen en aan te nemen dat het zo was.
Misschien is het net daarom dat men op school nu geen geschiedenisles meer geeft. De leerling van nu is mondiger geworden, durft dingen in vraag stellen, neemt niet meer alles klakkeloos aan wat de onderwijzer hem vertelt.
Ik heb nooit klakkeloos aangenomen wat men mij vertelde. Ik zocht de mens achter de woorden, maakte een profiel aan, en dacht daarbij het mijn ervan, en dat doe ik nog steeds.

Neem bijvoorbeeld Al Gore. Een man die beweerd dat hij het internet heeft uitgevonden, wat strijdig is met het feit dat de voorloper van internet, namelijk ARPANET, reeds in 1971 werd opgericht. Nog een groter tegenstrijdigheid is wanneer hij ons heel wijs komt vertellen dat we zuinig moeten omspringen met energie. Een man die ons waarschuwt voor het broeikaseffect in de documentaire " An Inconvenient Truth".en die zelf aan grote energieverspilling doet
Op zijn domein in Nashville verbruikt Al Gore voor 30.000 dollar PER MAAND aan energie. Dat is het dubbele van wat een Amerikaans gezin PER JAAR verbruikt
Waar blijft de geloofwaardigheid van al die wijzen?

"Bij de meeste mensen is lafheid de oorzaak van hun deugd" schrijft Ernst Buchholzen, en daar ben ik het grotendeels mee eens.
Waar ik het helemaal mee eens ben, is het volgende citaat: "Ik geloof dat ik, waar enkel de keuze zou worden gelaten tussen lafheid en geweld, ik geweld zou aanraden"
Geschreven door Mahatma Ghandi, een pacifist in hart en nieren.
Maar wat had ik die man graag als vriend gehad

7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 26 juli 2007

DE TWEEDE KLOK

Een gemanipuleerd dispuut door een achterbakse en gefrustreerd man. Dit is de echte en ware toedracht ervan, getuigen kunnen mijn verhaal stavigen.

Op het blog van een vriendin, onder een verdrietige posting over een oude heel zieke vader, staat een button met de naam "Kletsmuizeke" en de afbeelding van een bord soep.
Wij, haar vrienden, zijn verbolgen over zoveel onnadenkendheid en onverschilligheid tegenover haar, en ik laat dan ook weten aan de buttonplaatser hoe ongepast ik zijn aktie vind.
Tot mijn grote verbazing kom ik op een blog van een man terecht, ik noemde hem in eerste instantie voor ik op het blog kwam 'dame'....(wie zou nu denken aan een man bij een button van een bord soep en de naam"kletsmuizeke, ik had veeleer gedacht dat het van een kokkin zou zijn).....een blog dat ik voordien al had bezocht, doch dat mij niet echt kon bekoren.
De man neemt het niet dat ik hem op zijn onnadenkendheid wijs, de man neemt dat niet omdat ik een vrouw ben, een frele deemoedige vrouw volgens hem, doch daar mispakt de man zich danig aan en zo gauw hij zijn vergissing beseft begint hij te schelden.
Wanneer ik ook door dat schelden en bedekte spot naar mij toe niet uit mijn lood geslagen ben, schakelt de man over naar een hogere versnelling van manipulatie.
Hij schrijft valse beweringen op zijn blog over mij, maar hij verwijdert ze weer. Dit doet hij om de haverklap zodat ik geen kans krijg om een bewijs van zijn valsheid te vergaren. Allemaal heel bewust achterbaks noem ik dat.
Dan gaat de man nog een stap verder, en noemt mijn verleden één grote leugen, en dat pik ik niet. Omdat ik weet dat er altijd voor en tegenstanders zijn wil ik het dispuut laten oplossen door diegene die er is voor aangesteld, namelijk Redpoppy, en ik schrijf de vraag op het blogforum, omdat ik niet zover wil gaan om naar blogabuse te mailen, nog steeds uit respect naar de man toe. Ik vraag openlijk excuses voor de bewering dat mijn schrijfsels op mijn blog, in voege met mijn jeugd als mishandeld en verwaarloosd kind, een leugen zouden zijn. Omdat het allerminst leugens zijn, omdat wij, verwaarloosde en mishandelde kinderen, al genoeg hebben meegemaakt, omdat wij dat niet hoeven te pikken van iemand die niet weet waar hij over praat.
De man in kwestie weigert pertinent om mij zijn excuses aan te bieden, noch in mail, noch op zijn blog zal hij dit doen, van ze leve niet! Dat laat Redpoppy mij weten in een mail. Voor diegene die aan mijn woorden twijfelen, ik wil u de mail wel doorsturen zodat u zelf kan oordelen. Mails van derden hier op het blog zetten is bij wet verboden, vandaar
Maar de man begint nu pas echt te manipuleren, roept zijn vrienden op door prive mails naar hen te sturen, waarschijnlijk vol met leugens, of minstens zijn eenzijdige visie van de feiten. Zijn vrienden geloven hem, natuurlijk, en beginnen bevriende blogs van mij te bestoken met buttons met het opschrift "Bullies"
Natuurlijk nemen mijn vrienden dat niet, ze nemen het ook niet dat de man mij een leugenaar noemt en ze gaan er wat van zeggen op zijn blog.
En nu is het hek helemaal van de dam, iets dat ik had willen voorkomen door Redpoppy in te schakelen, iets dat de man had kunnen voorkomen door zijn ongelijk van de misplaatste en onnadenkende button toe te geven. Iets dat hij, naar eigen zeggen op zijn eigen blog, enkel maar deed om zo vlug mogelijk en zo snel mogelijk op een hoge plaats in de blograngschikking te komen: "Als was ik een hoer" of iets dergelijk heette het item waarin hij dit openlijk toegaf. U kan dit op zijn blog nalezen, dwz als hij het item ondertussen niet heeft verwijderd zoals alle dubieuze schrijfsels van hem. De man is leep, de man is achterbaks.
Hij leest ergens in een reactie dat ik iets afweet van HTML, en hij begint met her en der scrips te plaatsen. Scrips die hij niet zelf maakt, maar kopieert en plakt. Puur plagiaat dus, want hij laat uitschijnen dat hij het allemaal zelf doet, terwijl hij ze haalt van "Leejoo's web" en "Sentinelli". Ik ga de uitdaging aan, hetgeen hij kan, kan ik ook, ik vat het heel ludiek op, en in feite vind ik het nog leuk ook.
Maar dat neemt Fred niet, dat kan Fred niet aan.....een vrouw die net hetzelfde kan als hij, en zelfs nog beter, want tenslotte heb ik een cursus webdesign gedaan en sommige scrips kan ik desnoods eigenhandig schrijven, maar waarom het moeilijk maken als het makkelijk ook gaat....... en de verdekte verwijten in zijn items worden grimmiger
Mijn goede vriendin Bojako geeft mij de raad om niet meer te reageren op zijn aantijgingen aan mijn adres, en ik luister naar haar goede raad. Doch langs alle kanten krijg ik te horen dat de man mij blijft door het slijk halen, ook al laat ik al weken zijn blog links liggen, ook al reageer ik langs geen kanten meer op zijn hatelijke opmerkingen aan mijn adres.
In mijn vriendenkring is vriendschap en loyaliteit geen ijdel woord, en mijn goede vriend Milo komt op voor mij. Hij is tenslotte ook een man, dus een evenwaardiger tegenstander dan ik.
En dan begint die manipulater, die vrouwenhater, de scheldnamengever te janken. Dat kan hij niet aan. Hij noemt mijn partner wel een krachtpatser, een man die hij enkel kent van een foto op mijn blog, maar deze Milo, deze inteligente hoogbegaafde universitair, daar kan hij niet tegenop.
Exit blog dan maar, en nog even natrappen naar mij, mij van alles de schuld geven. Terwijl alles ligt bij hem en zijn onnadenkende button en zijn immens groot ego. Hij laat nog even weten aan mijn lieve en goede vriendin bojako dat hij haar niets kwalijk neemt, dat zij waarschijnlijk onder druk (Van wie???) hem nu laat vallen.
Wel lieve mensen, laat mij u dan zeggen dat bojako van hem een dreigmail kreeg met opschrift: "VAN EEN ZEER GEFRUSTREERD EN ZEEEEER GEVAARLIJK MAN!!!" Daarbij zat een video met een vunzig ondertoontje van een douchende naakte man.
Dat ik de vrouwen die op zijn blog zo in adoratie lagen voor hem, blinde muizen heb genoemd, is waar. Ik bedoelde daarbij dat zij de man niet zien zoals hij werkelijk is. Als je de man ook maar op één enkel punt tegenspreekt, of het niet met hem eens bent, dan kraakt hij u af. Deze man heeft geen respect voor u, hij is enkel vol van zichzelf. En wanneer hij iemand treft die hem volledig doorziet, dan doekt de man zijn blog op, waarschijnlijk om onder een ander pseudoniem terug te herbeginnen, want deze man kan niet zonder de aanbidding van u, dat laat zijn ego niet toe. Hij wees mij op mijn schrijffouten, maar wanneer mijn goede vriend hem op zijn schrijffouten wees, toen waren weer wij de boosdoener.
Het blog Ernst, waarvan sprake is als mede oorzaak voor het opdoeken van zijn blog, (De link ernaartoe is te vinden rechtsonder op mijn blog bij mijn favorieten) bestaat al veel langer dan het blog van Fred, en is zeker niet op vraag van mij opgericht, ook daar geloofd Fred enkel zijn eigen leugens en kortzichtigheid.

Zo, nu heeft u mijn kant van de feiten kunnen lezen. Kinderachtig vind u? Kan zijn, maar laat u zich graag onterecht beschuldigen? Ik ben weliswaar een vrouw, maar ik gebruik geen achterbakse trucjes om mijn gelijk te halen. Ik schuif mijn eigen fouten, die ik zonder twijfel bezit, niet af op anderen. Wanneer ik een mening heb dan laat ik die open en bloot kennen, zichtbaar voor iedereen die het maar wil, en stuur ik niet achterbaks prive mails naar vrienden om daar iets anders te gaan beweren dan hier. Wanneer ik strijd lever doe ik dat met open vizier. In feite zou je kunnen zeggen dat ik meer mans ben dan de bewuste blogger hierboven beschreven. Gelukkig moet ik mij niet dagelijks scheren, staande plassen kan ik spijtig ook niet.

Willen jullie de man nog beter leren kennen, klik dan op de foto bovenaan dit item.
Kiezen voor "openen met....." en even wachten tot het geladen is.
Misschien dat u mij dan kan vertellen wat de bedoeling is (en of een normaal iemand dit doet naar een wildvreemde vrouw) van zulke video te zenden naar mijn vriendin met als bijschrift: "Van een zeer gefrustreerd en zeeeer gevaarlijk man!"

10 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 24 juli 2007

VAN TRUFFELS EN EIKELS

Ik surf al enkele jaren op sennet, en toen de blogs zijn intrede deden op dit medium kon ik mijn pret niet meer op, ik lees namelijk heeeel graag.
Pareltjes van blogs kwam ik tegen, om naar te kijken, om mee te lachen, om te bewonderen maar ook om door ontroert te worden.
Onlangs nog kwam ik op een blog van een man die als opschrift had: "Ik kan niet schrijven zoals u leest" en ik dacht, wat een wijze man, want het is zo waar, de interpretatie van de lezer heb je als schrijver niet in de hand. Helaas, ik heb zijn url vergeten te noteren en vind het blog niet meer weer. Dus beste man, als je hier toevallig moest langs komen, laat mij dan even uw url weten, ik smaakte uw blog enorm.

Helaas, driewerf helaas, kom je af en toe ook een blog tegen dat je het apezuur bezorgt.
Zo was er ooit het "Vuurpeloton", de meeste bloggers zullen zich het blog en de polemiek er rond nog wel herinneren.
Ik smaakte hun schrijfstijl en de zinsbouw van hun items wel, echter in één ding gingen ze me te ver, ze kraakten andere bloggers af. Wezen hen op hun tekortkomingen, hun schrijffouten en hun layout. Niet op een vriendelijke manier, ze wezen de blogger er niet op waar hij fout zat of wat hij in de plaats dan beter zou kunnen doen nee, ze boorden sommige bloggers letterlijk de grond in.
Het was niet hun bedoeling om de mens achter het blog wijzer te maken of om met hem/haar hun kennis te delen, nee het was hen enkel te doen om zo vlug mogelijk en zo hoog mogelijk in de rangschikking te komen, door stokslagen toe te dienen op de rug van onschuldige bloggers. Dat lukte hen nog vrij aardig ook, tot er zo'n grote aversie kwam tegen dat blog, dat het door de webmaster himself werd verwijderdt.
En de rust keerde weer.

Als beginnend blogger wil je natuurlijk aan je medebloggers laten weten dat je bestaat. Je doet dat door een reactie te geven of door een button te plaatsen in een gastenboek.
Als beginnend blogger hebben we dat allemaal gedaan nadat we uren gezweet hadden om zo'n button voor elkaar te kunnen krijgen. Gaandeweg leerde we meer over HTML en de buttons werden groter, mooier geraffineerder, en we waren fier op onze creaties.
Tot iemand ons diets maakte dat die supergrote buttons veel plaats innamen, vaak te zwaar waren voor een blog en het uit zijn voegen trok, omdat een blog geen website is. Je kon het lezen op het forum, je moet natuurlijk wel de moeite willen nemen om te gaan lezen. En vooral moet je bereid zijn om te willen luisteren naar goede raad.

De meeste van ons 'oudgediende' hebben dat al lang begrepen, en we handelen er dan ook naar.
We hebben de html kennis om van alles en nog wat te doen op onze eigen blogs en op de blogs van anderen, maar we moeten niet meer zo nodig. We streven al lang niet meer naar een hoge plek in de rangschikking. We hoeven geen punten te krijgen op onze schrijfsels, we verwijderen de mogelijkheid daartoe, we zitten tenslotte niet in een kleuterklas.
Wij hebben begrepen waar het echt om draait, om gewoon je ding te doen zoals jij wilt. Voor de ene zal dat schrijven zijn, voor de andere gedichten of mopjes neerpoten, of foto's of PPS'jes. Maar één ding hebben we gemeen, we gaan geen plakaten van buttons plakken in andere blogs en alzo het blog van een ander verknoeien.
Maar niet iedereen begrijpt het zo.

Onlangs kwam ik weer zo'n blog tegen, het vuurpeloton in het klein.
Waarom in het klein? Omdat de man qua layout en zinsbouw nog niet tot aan de enkels komt van het VP.
Het blog van een man, een vrouwonvriendelijke kerel, al brengt hij het heel subliem en daarom dat de vrouwen die zijn blog bezoeken het niet snappen. Een povere imitatie van Herman Brusselmans, iets wat hem penisnijd geeft, want hij beseft wel degelijk de tekortkomingen tegenover Brusselmans, al zal hij liever doodvallen dan dat openlijk te bekennen.
Je moet al tussen de regels kunnen lezen om te beseffen hoe de man werkelijk denkt over vrouwen, en tussen de regels lezen kunnen de meeste niet, en daar is de man zich ook bewust van.

Een 'Hedonist' noemde iemand hem, en dat is treffend weergegeven.. Voor wie niet weet wat een Hedonist is: "Iemand die als richtsnoer voor zijn geestelijke handelingen genotzucht als zijn enige en hoogste goed ziet." M.a.w. de man lapt zijn laars aan wie of wat hij kwetst, zolang hij maar bezoek op zijn blog krijgt die hem paaien.
Want zo vlug mogelijk hoog in de blograngschikking komen is zijn ultieme doel en daarom ging hij buttons plaatsen in het wilde weg.
Buttons met de naam 'Kletsmuizeke' en de afbeelding van een bord soep????
Zonder lezen wat er op de blogs geschreven stond, want dat interesseert hem geen zier.
Het liet mij even terugdenken aan een overleden blogger en alwaar talloze blogers hun button gingen plaatsen met de vermelding "Mooi blog heb je, kom je ook eens bij mij op bezoek?"
DE MAN WAS DOOD, VERDORIE! Maar dat interesseerde hen niet, ze lazen niet wat er op het blog stond, nee, zij wilden omhoog. Niet zo hoog als de overleden man, enkel omhoog in de blograngschikking. Wekenlang kwamen er van die buttons binnen. De man zelf moest de onverschilligheid gelukkig niet meer meemaken. Maar hoe zouden zijn nabestaanden zich daarbij gevoeld hebben, zo vraag ik mij af?

Wel, deze man, deze blogger die ik recentelijk tegenkwam op sennet zou dat ook worst wezen. Zo een man is hij.
Een man die denkt de wijsheid in pacht te hebben en een krak in HTML te zijn. Alleen vergeet de man dat er bloggers zijn die surfen met een andere browser dan Iexplore, en dat die zijn bloglayout kris kras door elkaar zien lopen.
Een man die, wanneer je hem op zijn miskleun wijst, de rollen omkeert en jou de schuld geeft.
Een rancuneuze man die ten einde raad, omdat hij geen tegenspraak duldt, gaat manipuleren.
Een man die twee stenen kan laten vechten, althans daartoe doet hij zijn uiterste best.
Alleen zijn er vriendschappen die standvastiger zijn dan zijn gekonkel, en dat lijd dan weer tot hevige frustratie bij de man.
Een man die als een tsoektsoek een vrouw gebruikt als een goedkoop tapijt. Ze regelmatig over de wasdraad hangt om ze uit te kloppen, en ze verder gebruikt om met zijn vuile voeten over heen te lopen.

Het vraagt wat inzicht in het menselijk handelen en denken om de man te kunnen doorgronden. Gelukkig heb ik dit inzicht.
Ik hoop u ook als u toevallig op zijn blog moest terecht komen, of het moest zo zijn dat u zich graag als voetveeg laat gebruiken.
©

7 reacties Reageer op dit bericht

Vrijdag 20 juli 2007

HELLO WORLD

Sinds deze middag terug een beetje bewust van de wereld rondom mij!
Ik ben een vechter, een doorbijter, een pitbull als het nodig is, maar nu moest ik me toch even gewonnen geven.

Na ons uitstapje naar Amsterdam verleden week vrijdag, dat ik doorgesparteld ben na een slapeloze nacht, doodmoe de nacht daarop in bed geduikeld.
Zaterdag een rustdag ingelast, enkel wat boodschappen gedaan.
Zondag was het hier in Brunssum 33° en my dutch lover kreeg het lumineuze idee om een fietstochtje te maken.
En wat doe je dan als gehoorzame liefdevolle, volgzame, nog steeds dood vermoeide vrouw.....juist, je gaat mee fietsen.
Je moet wel goed gek zijn om bij die tropische temperatuur kilometers lang te fietsen, maar af en toe ben ik wel zo gek.
Het was heerlijk tot mijn reserve op was, en ik na de zoveelste hoge heuvel van mijn fiets donderde omdat de versnellingen van mijn fiets plotsklaps blokkeerden.
Zo gracieus mogelijk vloog ik daarbij in de metershoge netels en distels, tot groot jolijt van een bende mieren.
Onvervaard als ik ben stapte ik meteen terug op mijn stalen ros, maar de terugweg was lang, heeel lang, te lang voor mijn uithoudingsvermogen.
Luister naar je lichaam zei mijn dokter me toen hij de diagnose CVS liet vallen, maar zo heel af en toe ben ik potdoof.
Enfin, met de nodige pittstops op een terrasje ben ik verder heelhuids terug ten huize van aangekomen.

Van Brunssum NL naar Gangelt D = 8,5km

Dit was boven op een zoveelste steile heuvel, al merk je er op de foto weinig van.

Van Gangelt naar Sittard = 11km

Dit was pure nostalgie! Als kinderen gingen we appeltjes pikken bij de boer. Hier hingen ze zo voor het grijpen.

Maandag was wasdag, dinsdag was boodschappendag, en ik werd met de minuut strammer en vermoeider, mijn spieren deden me pijn en blokkeerden.
Tot overmaat van ramp werd ik 's nachts wakker door hevige buikkrampen.
Het gevolg was diaree, misselijkheid, hevige hoofdpijn en overgeven.
Nu mensen, als jullie ooit ziek worden, doe het dan best niet in Nederland.

Nadat die hevige buikkrampen en dat overgeven, en dat is met een lege maag geen pretje, tegen de volgende middag nog niet over was, belde knuffel naar zijn dokter.
Helaas, zijn dokter was op verlof, dan maar de vervanger gebeld, helaas, die doet geen huisbezoeken, enkel in heel uitzonderlijke gevallen.
Ik vraag mij af wat die uitzonderlijke gevallen dan wel mogen zijn. Volgens mij moet je daarvoor dan al enkele uren dood zijn, en dan nog sturen ze eerst een pompier (brandweerman)langs vermoed ik.

Enfin, die dokter gaf ons de raad om naar de spoed te gaan als we dachten dat het echt nodig was.
Nu vraag ik je, als je niet tot bij de dokter kan gaan, kan je dan wel op eigen houtje in een ziekenhuis raken? Nederlanders blijkbaar wel, maar zij zijn ongetwijfeld gehard door de sociale omstandigheden. Ziekenzorg in Nederland is geen kattenpis.
De dokter haakte in, weliswaar na mij een vriendelijke groet te hebben toebedeeld, maar daar was ik vet mee.
Uiteindelijk heb ik mezelf geholpen met pijnstillers die ik voorhanden had, geen beet meer te eten en een beetje comateus in mijn bed te gaan liggen.

Vandaag was de eerste dag dat ik wat platte kaas in mijn maag kon houden. We hebben in de telefoongids gezocht naar een dokter net over de Nederlandse grens. Maasmechelen is het dichtsbij, en gelukkig vond ik daar een dokter die bereid was mij te ontvangen.
Het zijn kolieken in de darmen, oorzaak onbekend, als het met de medicatie en dieet niet overgaat binnen enkele dagen, dan moet ik naar huis gaan, want dan zal een onderzoek in het ziekenhuis wel noodzakelijk worden.

Maar ik voel mij al wat beter, het misselijke gevoel is weg, het overgeven gestopt. De diaree en de buikkrampen nemen af, oef.
Ik ben op enkele dagen tijd 2,5 kg verloren, en dat is dan weer mooi meegenomen.
Je moet er verdorie wel wat voor doen!

7 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 16 juli 2007

AMSTERDAM AND I

Wellicht vragen jullie zich af hoe mijn dagje Amsterdam s geweest
En voor diegene die het geen barst kan schelen, pech, want hier volgt toch een klein verslagje.
Wel, ik kan jullie meedelen dat het 'hartstikke leuk' was, om in 'Hollandse' termen te blijven.
Natuurlijk vertrok ik zonder die nacht ook maar één oog dicht te doen. Hoe goed ik zo'n uitstap ook probeer voor te bereiden, de laatste nacht helpt het wel om zeep.
Op zulk moment zou ik wel kunnen janken en heb ik altijd zin om alles maar af te blazen, maar ik ben niet alleen..... of the things I do for love.

Na twee uur rijden op een overvolle autosnelweg, onderbroken door wegenwerken, en een T(d)om-T(d)om die dat maar niet wil snappen, komen we aan bij ons Jetske.
Het was een vrolijk weerzien na een jaar, en we hebben dan ook honderduit bij gekletst.
Hoewel zij het kletsen deed en wij het luisteren, of hoe broer en zus kunnen verschillen want mijn knuffel is een ingetogen stille man. Of zou dat nu net komen door zijn zusters, hij heeft er vier, ik ken er maar twee, maar het zijn beide taterwaters.

Het weer viel reuze mee, zon afgewisseld met bewolking, maar geen spatje regen, en zwoel, heel zwoel. Je kunt je dus wel inbeelden dat we talloze terrasjes hebben gedaan. Ik heb het wijselijk gehouden op vers geperst sinaasappelsap en Ice tea.
Kilometers hebben we gewandeld, nadat we eerst van Noord naar Zuid het IJ hebben overgestoken met het veerpond.
En voor diegene die de 'Hollanders nog steeds gierig vinden, deze oversteek is volledig gratis, zowel voor de inwoners als voor de toeristen. Dat is bij ons op de Schelde met de St Annekesboot wel anders. Misschien moeten we daarvoor onze Patrick eens op prospectie naar Amsterdam sturen, maar ja, hij zit natuurlijk met ons uitgesteld vuurwerk van zoveel duizenden euro's, de sukkelaar.

Het enige minpuntje van die dag was dat Amsterdam geplaagd zat met duizenden vliegende mieren. Ze zaten overal op en aan, ik voelde ze na een nachtelijke douche precies nog over mijn lijf kruipen. Maar dat kon de pret toch niet drukken.
We hebben urenang rondgewandeld langs De dam, het Waterlooplein. Het Rembrandplein, De herengracht, de walletjes, de Waarmoestraat, want mijn knuffel is een danige fan van Baantjer, De Cock met Cee OO Cee Kaa, en natuurlijk moest ik ook even flaneren door de winkelstraten. En met twee gidsen die hun jeugd in Oud Amsterdam en de Jordaan hebben doorgebracht, heb ik geen gebrek aan informatie.

Doodmoe viel ik in een diepe slaap een stuk na middernacht, maar ik heb genoten van mijn dagjeAmsterdam, genoten met grote G.

Ik had jullie graag laten meegenieten door een resem kiekjes die ik genomen heb, maar helaas. Mijn lamentabele lage downloadsnelheid (O,1 Mbps) maakt dat ik na meer dan twee uur (ja ik ben af en toe een geduldig mens) geen foto's kan oploaden naar een uploader. Net wanneer ik denk: "oef, het gaat me lukken" zegt mijn verbinding foert, en is alles weg en kan ik opnieuw beginnen. Heb ik dus ook gedaan (twee uur lang) maar toen was mijn koek op, mijn geduld is niet oneindig.
Ik probeer het vannacht nog wel eens, misschien lukt het dan wel, of anders veel later wanneer ik weer thuis ben en mijn eigen snelle verbinding heb.

02:31u en het is me gelukt om de foto's op te laden.
Kijk maar even mee.
Ik verwijder ze wel na enkele dagen want ze vertragen het laden van mijn blogje.

7 reacties Reageer op dit bericht

Donderdag 12 juli 2007

OP UITSTAP

Morgen een dagje Amsterdam.
Knuffel, ofte my duth lover, net wat u verkiest, heeft daar een zus wonen, ons Jetske.
Weliswaar in Noord-Amsterdam, maar daar vandaan is het slechts een kwartuurtje om met de overzet naar het centrum te raken.
Vanuit Brunssum is het ongeveer twee en een half uur rijden tot daar, en dat enkel als we geen files tegenkomen onderweg. Het zal dus vroeg opstaan zijn, en dat betekend dus ook vroeg gaan slapen, anders ben ik geen mens.

Zo'n uitstapje betekend voor mij minstens drie dagen voorbereiding.
Elke dag twee uurtjes vroeger naar bed, zien dat ik door verveling niet in de zetel voor tv in slaap val, want anders is mijn plan al van het eerste uur om zeep.
Normaliter ga ik niet voor O5u naar bed, en kom ik er pas uit rond 11u, maar dat kan dus nu niet.
Vanavond zal ik dus om tien uur in mijnen tram kruipen, en morgenvroeg om zeven uur eruit, ai ai ai, en hopen dat ik een oog heb kunnen dichtdoen.

En dan spreek ik nog niet van "Wat moet ik aantrekken?"
Elke dag belangstellend luisteren naar het weerbericht, elke dag voorspellen ze wat anders voor morgen.
Dus daar is ook al een hele voorbereiding aan vooraf gegaan. Ik doe een driekwart lichtbeige broek, een lila T-shirt en een wit katoenen vestje. En onder dat alles mijn spiksplinternieuwe glitter-bloemmekes-basketterkes.

Nu moet ik nog wel beslissen of ik de witte of de roze veters ga inrijgen. Maar wat maak ik mij zorgen, er is geen kat die me kent in Amsterdam, dus worden het de roze. En ik hoor ze al zingen, de Amsterdammers: "Zie ze gaan, zie ze gaan, met haar basketsloefkes aan, wat is ze schoon, 't is niet gewoon!"
Tegen de regen neem ik een paraplu mee, uiteraard,tegen de kou ook nog eens een wollen trui. En natuurlijk, iets dat wie me kent niet zal verbazen, ook nog eens wat variabel schoeisel tegen de pijnlijke of natte voeten. En pleisters, hopen pleisters in alle maten.

Toen ik daarstraks aan knuffel vroeg wat hij ging aantrekken, kreeg ik als doodgemoederd antwoord: "Och, dat zie ik morgenvroeg wel!"
Dat wordt dus stressen voor mij, want hij trekt het liefst iets supergemakkelijk aan, en ik wil dat hij toonbaar voor de dag komt, en tussen die twee zit een hemelsbreed verschil.
Het liefst trok hij zijn superwijde T-shirt aan met zijn superruime camouflage visbroek, maar over mijn lijk!

Vermits we niet elke week op bezoek gaan, neem ik ook een boeketje bloemen mee en een taartje. En omdat we uitgenodigd zijn voor het diner, ook nog een lekker flesje wijn.
"Daar zorg jij wel voor, he schat, ik ga vandaag vissen!" Natuurlijk!!! Bibi zal wel voor alles zorgen, ga jij maar lekker ontspannen!
Wat zou ik toch graag een man willen zijn op sommige momenten.
Geen verjaardagen moeten onthouden, geen rommel zien liggen, enkel stof zien liggen op ooghoogte, niet het huishoudgeld in de gaten houden......etc etc.
Enkel lekker gaan vissen met de zekerheid dat alles wel geregeld wordt.

Maar ik ben er klaar voor, ik neurie al de ganse dag van "Tulpen uit Amsterdam" en "Daarbij die molen".
Amsterdam, here I come!

4 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 11 juli 2007

MOPJE ?

Een school in Borgerhout... 1 september... de directeur roept de namen af van de leerlingen.
-Mustapha El Ekhzeri
-Aanwezig
-Achmed El Cabul
-Aanwezig
-Kadir Sel Ohlmi
-Aanwezig
-Mohammed Endahrha
-Aanwezig
-Ala In Ben Oit
Stilte in de zaal.
-Ala In Ben Oit ?
De zaal blijft stil......

Voor de laatste maal: Ala In Ben Oit ??

Opeens staat een jongen achteraan in de zaal recht en zegt tegen de directeur:
Dat ben ik, maar je moet het wel anders uitspreken: "Het is Alain Benoit!"

Reageer op dit bericht

Maandag 9 juli 2007

EEN GAVE

Je hebt zo van die mensen die iedereen kunnen inpakken. Ze kunnen niets, of toch heel weinig. Het enige waar ze echt in uitblinken is om jou te laten geloven dat ze capabel zijn in alles.
Ze komen op kousenvoeten zachtjes binnen gewandeld en binnen de kortste keren hebben ze jou onderuit gehaald. Je hebt het niet eens in de gaten gehad, tot het te laat is natuurlijk.
Ze praten je naar de mond, geven je complimentjes, intussen werkt hun minieme brein op volle toeren, zoeken hun ogen jouw achillespees en planten ze daar hun mes zonder mededogen.
Het is hun gave. Het is een gave als een ander natuurlijk, het is hun enige gave.

Het is hun gave dat ze dit onopvallend kunnen doen.
De kuiperijen die ze daarbij hanteren zijn meesterlijk. Je zou hen er haast om bewonderen, ware het niet dat ze zo laaghartig zijn.
Ware het niet dat ze enkel bloedende slachtoffers achterlaten. Dat eens ze op die hoogste plaats zijn aanbeland, hun ultieme doel hebben bereikt, ze niets tot de mensheid bijdragen.
Maar ze doen dit meesterlijk. Ze doen dit met een elan waar je stom van staat.
Ze kletsen uit hun nek, en laten je geloven dat jij het volledig bij het verkeerde eind hebt.
Het is tenslotte alles wat ze kunnen, uit hun nek kletsen en jouw woorden zo verdraaien tot je niet meer weet wat links of rechts is.

En de meeste trappen er nog in ook.
Maar niet ik.
Hoe intelligent ze zich ook willen voordoen, hun masker verbergt hun lelijke trekken niet.
Ik zie hoe ze krampachtig wat krom is proberen recht te praten. Hoe ze daarbij keer op keer door de mand vallen, en er zich wel degelijk van bewust zijn ook. Het verklaart hun capriolen.
En ik zou heel graag lachen met hun belachelijke buitelingen, ware het niet dat ze zo intriest zijn.
Ik doorzie hen van het eerste uur. En zij weten dat ik het weet. Dat is mijn gave.

6 reacties Reageer op dit bericht

Dinsdag 26 juni 2007

ALS EEN VERZOPEN KAT

Voor de meeste studenten zal de examenstress nu wel grotendeels voorbij zijn, behalve dan voor hen die tot de conclusie komen dat ze een tweede zit nodig hebben.
Tropische hitte als excuus kunnen ze alvast niet aanhalen dit jaar. Verkleumd van de kou misschien wel, want sommige kotmadammen hebben een sterke neiging om de verwarming al uit te zetten op 1 april, een kwestie van winstmarge.
Nu was april 2007 toevallig een warme maand, zelfs heet op sommige dagen, dit in tegenstelling tot de zomermaand juni.

Ik heb medelijden met de vakantiegangers aan onze Belgische kust.
Juni ligt nog net buiten het hoogseizoen, maar een appartementje huren daar kost toch al gauw tussen de 600€ en héél veel meer per maand. Ik heb zelf appartementen te huur gevonden waar men 400€ per week voor vraagt.
En voor wat vraag ik mij af? Om in de kou en de regen te gaan zitten, verstoken van je eigen geriefelijke spulletjes. Voeding en drank minstens tweemaal duurder te betalen dan thuis, want aan de kust moeten handelaren de winter overleven met wat ze in de zomer kunnen verdienen.

Voor datzelfde geld had je naar een ver land kunnen trekken, een goedkoop land, Bulgarije bijvoorbeeld of Egypte, Turkije. Doe je nog de indrukken op van vreemde culturen.
Maar ja, dat is ook al geen optie want momentheel vallen daar de mussen dood van het dak door de extreme hitte. Mensen ook, helaas. 40° graden in de schaduw, het iets teveel van het goede voor de neurotypical.
In andere landen heeft men dan weer kans om te verzuipen wegens een overstroming.

Nee, laat mij maar lekker thuisblijven.
De verwarming even op wanneer ik door het stilzitten aan de pc koude voeten krijg, om na amper een kwartier te zitten hijgen en puffen van de warmte, omdat mijn peeceeke als winteroffensief vlak naast de verwarming staat, hem weer uit te zetten.
Ik geef daarbij gevolg aan het advies dat 'bewegen' goed voor je is, ik beweeg mij heen en weer naar de thermostaat.
Tevens bevestig ik de nood van 'Electrabel' om de factuur met 20% te verhogen, want wat we uitgespaard hebben door onze zachte winter, zullen we mogen opstoken in de zomer als het zo verder gaat.

Ach het weer, een dankbaar onderwerp in ons Belgenlandje als je eens niet weet over wat praten.
Over het weer valt altijd wel iets te zeggen. Het is goed of slecht, te droog of te nat, te koud of te warm. Eén ding staat als een mijlpaal boven een verzopen akker, het is nooit zoals we het willen.
Neem nou het tennistornooi van Wimbledon, hét tennisevenement van het jaar. Eén van de weinig courts waar nog op gras wordt gespeeld.
Het is kost enorm veel euro's om dat grascourt te onderhouden, en zie, na amper twee dagen lopen de organisatoren al met de handen in het haar.
De weergoden houden geen rekening met de hoge onderhoudskosten, na amper twee dagen ligt het vooropgezette programma al aan diggelen.
Het gras is te nat, te glibberig om op te spelen en alzo ook te gevaarlijk voor de gespierde snelle benen van de deelnemers. Dus zeil erover, wedstrijd nog maar eens uitstellen of onderbreken.
En de toeschouwers die hun inkom ticket duur betaald hebben mogen hun eigen paraplu opentrekken
Het gras kan dan wel groener zijn aan de overkant, het is minstens even nat als hier.

11 reacties Reageer op dit bericht

Archief

Meer van HUISMUSJE'S NESTJE